Mga Panaghoy

1

1 Ano’t nakaupong magisa ang bayan na puno ng mga tao! Siya’y naging parang isang bao, na naging dakila sa gitna ng mga bansa! Siya na naging prinsesa sa gitna ng mga lalawigan, ay naging mamumuwis! 2 Siya’y umiiyak na lubha sa gabi, at ang mga luha niya ay dumadaloy sa kaniyang mga pisngi; sa lahat ng mangingibig sa kaniya ay walang umaliw sa kaniya: ginawan siya ng kataksilan ng lahat ng kaniyang mga kaibigan; sila’y naging kaniyang mga kaaway. 3 Ang Juda ay pumasok sa pagkabihag dahil sa pagdadalamhati, at sa kabigatan ng paglilingkod; siya’y tumatahan sa gitna ng mga bansa, siya’y walang masumpungang kapahingahan; inabot siya ng lahat na manghahabol sa kaniya sa mga gipit. 4 Ang mga daan ng Sion ay nangagluluksa, sapagka’t walang pumaparoon sa takdang kapulungan; lahat niyang pintuang-bayan ay giba, ang mga saserdote niya’y nangagbubuntong-hininga: ang mga dalaga niya ay nangagdadalamhati, at siya’y nasa kahapisan. 5 Ang kaniyang mga kalaban ay naging pangulo, ang kaniyang mga kaaway ay nagsiginhawa; sapagka’t pinagdalamhati siya ng Panginoon dahil sa karamihan ng kaniyang mga pagsalangsang: ang kaniyang mga batang anak ay pumasok sa pagkabihag sa harap ng kalaban. 6 At nawala ang buong kamahalan ng anak na babae ng Sion: ang kaniyang mga prinsipe ay naging parang mga usa na hindi makasumpong ng pastulan, at nagsiyaong walang lakas sa harap ng manghahabol. 7 Naaalaala ng Jerusalem sa kaarawan ng kaniyang pagdadalamhati at ng kaniyang mga karalitaan ang lahat niyang naging maligayang bagay ng mga kaarawan nang una: nang mahulog ang kaniyang bayan sa kamay ng kalaban, at walang sumaklolo sa kaniya, nakita siya ng mga kalaban, tinuya nila ang kaniyang mga pagkasira. 8 Ang Jerusalem ay lubhang nagkasala; kaya’t siya’y naging parang maruming bagay; lahat ng nangagparangal sa kaniya ay humahamak sa kaniya, sapagka’t kanilang nakita ang kaniyang kahubaran: Oo, siya’y nagbubuntong-hininga, at tumatalikod. 9 Ang kaniyang karumihan ay nasa kaniyang mga laylayan; hindi niya naalaala ang kaniyang huling wakas; kaya’t siya’y nababa ng katakataka; siya’y walang mangaaliw; masdan mo, Oh Panginoon, ang aking pagdadalamhati; sapagka’t ang kaaway ay nagmalaki. 10 Iginawad ng kalaban ang kaniyang kamay sa lahat niyang maligayang bagay; sapagka’t nakita niya na ang mga bansa ay pumasok sa kaniyang santuario, yaong mga inutusan mo na huwag magsipasok sa iyong kapisanan. 11 Buong bayan niya ay nagbubuntong-hininga, sila’y nagsisihanap ng tinapay; ibinigay nila ang kanilang mga maligayang bagay na kapalit ng pagkain upang paginhawahin ang kaluluwa. Iyong tingnan, Oh Panginoon, at masdan mo; sapagka’t ako’y naging hamak. 12 Wala bagang anoman sa inyo, sa inyong lahat na nagsisipagdaan? Inyong masdan, at inyong tingnan kung may anomang kapanglawan na gaya ng aking kapanglawan, na nagawa sa akin, na idinalamhati sa akin ng Panginoon sa kaarawan ng kaniyang mabangis na galit. 13 Mula sa itaas ay nagsugo siya ng apoy sa aking mga buto, at mga pinananaigan; kaniyang ipinagladlad ng silo ang aking mga paa, kaniyang ibinalik ako: kaniyang ipinahamak ako at pinapanglupaypay buong araw. 14 Pamatok ng aking mga pagsalangsang ay hinigpit ng kaniyang kamay; mga nagkalakiplakip, nagsiabot sa aking leeg; kaniyang pinanglupaypay ang aking kalakasan: ibinigay ako ng Panginoon sa kanilang mga kamay, laban sa mga hindi ko matatayuan. 15 Iniuwi ng Panginoon sa wala ang lahat na aking mga makapangyarihang lalake sa gitna ko; siya’y tumawag ng isang takdang kapulungan laban sa akin upang pagwaraywarayin ang aking mga binata: niyapakan ng Panginoon na parang pisaan ng ubas ang anak na dalaga ng Juda. 16 Dahil sa mga bagay na ito ay umiiyak ako; ang mata ko, ang mata ko ay dinadaluyan ng luha; sapagka’t ang mangaaliw na marapat magpaginhawa ng aking kaluluwa ay malayo sa akin: ang mga anak ko ay napahamak, sapagka’t nanaig ang kaaway. 17 Iginawad ng Sion ang kaniyang mga kamay; walang umaliw sa kaniya; nagutos ang Panginoon tungkol sa Jacob, na silang nangasa palibot niya ay magiging kaniyang mga kalaban: ang Jerusalem ay parang maruming bagay sa gitna nila. 18 Ang Panginoon ay matuwid; sapagka’t ako’y nanghimagsik laban sa kaniyang utos: inyong pakinggan, isinasamo ko sa inyo, ninyong lahat na bayan, at inyong masdan ang aking kapanglawan: ang aking mga dalaga at ang aking mga binata ay pumasok sa pagkabihag. 19 Aking tinawagan ang mga mangingibig sa akin, nguni’t dinaya nila: nalagot ang hininga ng aking mga saserdote at ng aking mga matanda sa bayan, habang nagsisihanap sila ng pagkain upang paginhawahin ang kanilang kaluluwa. 20 Masdan mo, Oh Panginoon; sapagka’t ako’y nasa kapanglawan; ang aking puso ay namamanglaw; ang aking puso ay nagugulumihanan; sapagka’t ako’y lubhang nanghimagsik: sa labas ay tabak ang lumalansag, sa loob ay may parang kamatayan. 21 Nabalitaan nila na ako’y nagbubuntong-hininga; walang umaliw sa akin; Lahat ng aking mga kaaway ay nangakarinig ng aking kabagabagan; sila’y nangatuwa na iyong ginawa: iyong pararatingin ang araw na iyong itinanyag, at sila’y magiging gaya ko. 22 Magsidating nawa ang lahat nilang kasamaan sa harap mo; at gawin mo sa kanila, ang gaya ng ginawa mo sa akin dahil sa lahat kong mga pagsalangsang: sapagka’t ang aking mga buntong-hininga ay marami, at ang aking puso ay nanglulupaypay.

2

1 Ano’t tinakpan ng Panginoon ang anak na babae ng Sion ng alapaap sa kaniyang galit! Kaniyang inihagis mula sa langit hanggang sa lupa ang kagandahan ng Israel, at hindi inalaala ang kaniyang tungtungan ng paa sa kaarawan ng kaniyang galit. 2 Nilamon ng Panginoon ang lahat na tahanan ng Jacob, at siya’y hindi naawa: Kanyang ibinagsak sa kaniyang poot ang mga katibayan ng anak na babae ng Juda; kaniyang inilugmok ang mga yaon sa lupa: kaniyang ipinahamak ang kaharian at ang mga prinsipe niyaon. 3 Kaniyang inihiwalay sa pamamagitan ng mabangis na galit ang buong sungay ng Israel; kaniyang iniurong ang kaniyang kanang kamay sa harap ng kaaway: at kaniyang sinilaban ang Jacob na parang maalab na apoy, na namumugnaw sa palibot. 4 Kaniyang iniakma ang kaniyang busog na parang kaaway, kaniyang iniyamba ang kaniyang kanan na parang kalaban, at pinatay ang lahat na maligaya sa mata: sa tolda ng anak na babae ng Sion ay kaniyang ibinuhos ang kaniyang kapusukan na parang apoy. 5 Ang Panginoon ay naging parang kaaway, kaniyang nilamon ang Israel; kaniyang nilamon ang lahat niyang palacio, kaniyang iginiba ang kaniyang mga katibayan; at kaniyang pinarami sa anak na babae ng Juda ang panangis at panaghoy. 6 At kaniyang inalis na may karahasan ang tabernakulo niya na gaya ng nasa halamanan; kaniyang sinira ang kaniyang mga dako ng kapulungan: ipinalimot ng Panginoon ang takdang kapulungan at sabbath sa Sion, at hinamak sa pagiinit ng kaniyang galit ang hari at ang saserdote. 7 Iniwasak ng Panginoon ang kaniyang dambana, kaniyang kinayamutan ang kaniyang santuario; kaniyang ibinigay sa kamay ng kaaway ang mga pader ng kaniyang mga palacio: sila’y nangagingay sa bahay ng Panginoon, na parang kaarawan ng takdang kapulungan. 8 Ipinasiya ng Panginoon na gibain ang kuta ng anak na babae ng Sion; kaniyang iniladlad ang lubid, hindi niya iniurong ang kaniyang kamay sa paggiba: at kaniyang pinapanaghoy ang moog at ang kuta; nanganglulupaypay kapuwa. 9 Ang kaniyang mga pintuang-bayan ay nangabaon sa lupa; kaniyang giniba at nasira ang kaniyang mga halang: ang kaniyang hari at ang kaniyang mga prinsipe ay nangasa gitna ng mga bansa na hindi kinaroroonan ng kautusan; Oo, ang kaniyang mga propeta ay hindi nangakakasumpong ng pangitaing mula sa Panginoon. 10 Ang mga matanda ng anak na babae ng Sion ay nangauupo sa lupa, sila’y nagsisitahimik; sila’y nangagsabog ng alabok sa kanilang mga ulo; sila’y nangagbigkis ng kayong magaspang: itinungo ng mga dalaga sa Jerusalem ang kanilang mga ulo sa lupa. 11 Pinangangalumata ng mga luha ang aking mga mata, namamanglaw ang aking puso, ako’y lubhang nahahapis, dahil sa pagkapahamak ng anak na babae ng aking bayan, dahil sa ang mga bata at ang mga pasusuhin ay nanganglulupaypay sa mga lansangan ng bayan. 12 Kanilang sinasabi sa kanilang mga ina, saan nandoon ang trigo at alak? Pagka sila’y nanganglulupaypay na parang sugatan sa mga lansangan sa bayan, pagka ang kanilang kaluluwa ay nanglulupaypay sa kandungan ng kanilang mga ina. 13 Ano ang aking patototohanan sa iyo? sa ano kita iwawangis, Oh anak na babae ng Jerusalem? Ano ang ihahalintulad ko sa iyo, upang maaliw kita, Oh anak na dalaga ng Sion? Sapagka’t ang iyong sira ay malaking parang dagat: sinong makapagpapagaling sa iyo? 14 Ang iyong mga propeta ay nakakita para sa iyo ng mga pangitain na walang kabuluhan at kamangmangan; at hindi nila inilitaw ang iyong kasamaan, upang bawiin ang iyong pagkabihag, kundi nakarinig para sa iyo ng mga hulang walang kabuluhan at mga kadahilanan ng pagkatapon. 15 Lahat na nangagdaraan ay ipinapakpak ang kanilang kamay sa iyo; sila’y nagsisisutsot at iginagalaw ang kanilang ulo sa anak na babae ng Jerusalem, na sinasabi, Ito baga ang bayan na tinatawag ng mga tao Ang kasakdalan ng kagandahan, Ang kagalakan ng buong lupa? 16 Ibinukang maluwang ng lahat mong kaaway ang kanilang bibig laban sa iyo: sila’y nagsisisutsot at nagsisipagngalit ng ngipin; kanilang sinasabi, Aming nilamon siya; tunay na ito ang kaarawan na aming hinihintay; aming nasumpungan, aming nakita. 17 Ginawa ng Panginoon ang kaniyang ipinasiya; kaniyang tinupad ang kaniyang salita na kaniyang iniutos nang mga kaarawan nang una; kaniyang ibinagsak, at hindi naawa: at kaniyang pinapagkatuwa sa iyo ang kaaway; kaniyang pinataas ang sungay ng iyong mga kalaban. 18 Ang kanilang puso ay nagsisidaing sa Panginoon: Oh kuta ng anak na babae ng Sion, dumaloy ang mga luha na parang ilog araw at gabi; huwag kang magpahinga; huwag maglikat ang itim ng iyong mata. 19 Bumangon ka, humiyaw ka sa gabi, sa pasimula ng mga pagpupuyat; ibuhos mo ang iyong puso na parang tubig sa harap ng mukha ng Panginoon: igawad mo ang iyong mga kamay sa kaniya dahil sa buhay ng iyong mga batang anak, na nanglulupaypay sa gutom sa dulo ng lahat na lansangan. 20 Tingnan mo, Oh Panginoon, at masdan mo, kung kanino mo ginawa ang ganito! Kakanin baga ng mga babae ang kanilang ipinanganak, ang mga anak na kinakalong sa mga kamay? Papatayin baga ang saserdote at ang propeta sa santuario ng Panginoon? 21 Ang binata at ang matanda ay humihiga sa lupa sa mga lansangan; ang aking mga dalaga at ang aking mga binata ay nangabuwal sa tabak: iyong pinatay sila sa kaarawan ng iyong galit; iyong pinatay at hindi ka naawa. 22 Tinawag mo, gaya ng sa kaarawan ng takdang kapulungan, ang aking mga kakilabutan ay sa bawa’t dako; at walang nakatanan, o nalabi sa kaarawan ng galit ng Panginoon: yaong aking mga kinalong at pinalaki ay nilipol ng aking kaaway.

3

1 Ako ang tao na nakakita ng pagdadalamhati sa pamalo ng iyong poot. 2 Ako’y kaniyang pinatnubayan at pinalakad sa kadiliman, at hindi sa liwanag. 3 Tunay na laban sa akin ay kaniyang iginagalaw ang kaniyang kamay na muli’t muli buong araw. 4 Ang aking laman at aking balat ay pinatanda niya; kaniyang binali ang aking mga buto. 5 Ako’y kinalaban niya, at kinulong ako ng hirap at pagdaramdam. 6 Kaniyang pinatahan ako sa mga madilim na dako, gaya ng nangamatay nang malaon. 7 Kaniyang binakuran ako na anopa’t ako’y hindi makalabas; kaniyang pinabigat ang aking tanikala. 8 Oo, pagka ako’y dumadaing, at humihinging tulong, kaniyang pinagsasarhan ang aking daing. 9 Kaniyang binakuran ang aking mga daan ng tinabas na bato, kaniyang iniliko ang aking mga landas. 10 Siya’y parang oso na nagaabang sa akin, parang leon sa mga kubling dako. 11 Kaniyang iniligaw ang aking mga lakad, at ako’y pinagwaraywaray niya; kaniyang ipinahamak ako; 12 Kaniyang iniakma ang kaniyang busog, at ginawa akong pinaka tanda sa pana. 13 Ang mga pana ng kaniyang lalagyan ng pana ay kaniyang isinasaksak sa aking mga bato ng katawan. 14 Ako’y naging kakutyaan sa aking buong bayan, at kanilang awit buong araw. 15 Kaniyang pinuspos ako ng kapanglawan, kaniyang sinuya ako ng ajenjo. 16 Kaniya namang biningot ang aking mga ngipin ng mga maliliit na grava; kaniyang tinabunan ako ng mga abo. 17 At iyong inilayo ang aking kaluluwa sa kapayapaan; ako’y nakalimot ng kaginhawahan. 18 At aking sinabi, Ang lakas ko’y nawala, at ang aking pagasa sa Panginoon. 19 Alalahanin mo ang aking pagdadalamhati at ang aking karalitaan, ang ajenjo at ng apdo. 20 Ang kaluluwa ko’y naaalaala pa nila, at napangumbaba sa loob ko. 21 Ito ang ginugunita ko sa aking pagiisip; kaya’t may pagasa ako. 22 Sa mga kaawaan nga ng Panginoon ay hindi tayo nalipol, sapagka’t ang kaniyang mga habag ay hindi nauubos. 23 Ang mga yao’y bago tuwing umaga, dakila ang inyong pagtatapat. 24 Ang Panginoon ay aking bahagi, sabi ng aking kaluluwa; kaya’t ako’y aasa sa kaniya. 25 Ang Panginoon ay mabuti sa kanila na nangaghihintay sa kaniya, sa kaluluwa na humahanap sa kaniya. 26 Mabuti nga na ang tao ay umasa at maghintay na tahimik sa pagliligtas ng Panginoon. 27 Mabuti nga sa tao na magpasan ng pamatok sa kaniyang kabataan. 28 Maupo siyang magisa at tumahimik, sapagka’t kaniyang iniatang sa kaniya. 29 Sumubsob siya sa alabok, kung gayo’y magkakaroon siya ng pagasa. 30 Ibigay niya ang kaniyang pisngi sa sumasakit sa kaniya; mapuspos siya ng kadustaan. 31 Sapagka’t ang Panginoon ay hindi magtatakuwil magpakailan man. 32 Sapagka’t bagaman siya’y nagpapapanglaw, gayon ma’y magpapakita siya ng habag ayon sa kasaganaan ng kaniyang mga kaawaan. 33 Sapagka’t siya’y hindi kusang dumadalamhati, o nagpapapanglaw man sa mga anak ng mga tao. 34 Na yapakan sa ilalim ng paa ang lahat ng bihag sa lupa. 35 Na iliko ang matuwid ng tao sa harap ng mukha ng Kataastaasan, 36 Na iligaw ang tao sa kaniyang usap, hindi kinalulugdan ng Panginoon. 37 Sino siya na nagsasabi, at nangyayari, kung hindi iniuutos ng Panginoon? 38 Hindi baga sa bibig ng Kataastaasan nanggagaling ang masama’t mabuti? 39 Bakit dumadaing ang taong may buhay, ang tao dahil sa parusa sa kaniyang mga kasalanan? 40 Ating usisain at suriin ang ating mga lakad, at manumbalik sa Panginoon. 41 Igawad natin ang ating puso sangpu ng ating mga kamay sa Dios sa langit. 42 Kami ay sumalangsang at nanghimagsik; ikaw ay hindi nagpatawad. 43 Tinakpan mo ang iyong sarili ng galit at hinabol mo kami; ikaw ay pumatay, ikaw ay hindi naawa. 44 Tinakpan mo ang iyong sarili ng alapaap, na anopa’t hindi makadaan ang anomang panalangin. 45 Iyong ginawa kaming parang tapon at dumi sa gitna ng mga bayan. 46 Ibinukang maluwang ng lahat naming kaaway ang kanilang bibig laban sa amin. 47 Takot at ang hukay ay dumating sa amin, ang pagkasira at pagkagiba. 48 Ang mata ko’y dumadaloy ng mga ilog ng tubig, dahil sa pagkapahamak ng anak na babae ng aking bayan. 49 Ang mata ko’y dinadaluyan at hindi naglilikat, na walang pagitan. 50 Hanggang sa ang Panginoon ay tumungo, at tumingin mula sa langit. 51 Kinikilos ng aking mata ang aking kaluluwa, dahil sa lahat na anak na babae ng aking bayan. 52 Lubha nila akong hinahabol na parang ibon, na mga kaaway kong walang kadahilanan. 53 Kanilang pinaikli ang aking buhay sa bilangguan at hinagis ako ng bato. 54 Tubig ay nagsisihuho sa aking ulo; aking sinabi, Ako’y nahiwalay. 55 Ako’y tumawag sa iyong pangalan, Oh Panginoon, mula sa kababababaang hukay. 56 Iyong dininig ang aking tinig; huwag mong ikubli ang iyong pakinig sa aking hingal, sa aking daing. 57 Ikaw ay lumapit sa araw na ako’y tumawag sa iyo; iyong sinabi, Huwag kang matakot. 58 Oh Panginoon, iyong ipinagsanggalang ang mga usap ng aking kaluluwa; iyong tinubos ang aking buhay. 59 Oh Panginoon, iyong nakita ang aking pagkakamali; hatulan mo ang aking usap. 60 Iyong nakita ang lahat nilang panghihiganti, at ang lahat nilang pasiya laban sa akin. 61 Iyong narinig ang kanilang pagduwahagi, Oh Panginoon, at lahat nilang pasiya laban sa akin, 62 Ang mga labi ng nagsisibangon laban sa akin, at ang kanilang pasiya laban sa akin buong araw. 63 Masdan mo ang kanilang pagupo, at ang kanilang pagtayo; ako ang kanilang awit. 64 Ikaw ay magbibigay sa kanila ng kagantihan, Oh Panginoon, ayon sa gawa ng kanilang mga kamay. 65 Iyong papagmamatigasin ang kanilang puso, ang iyong sumpa sa kanila. 66 Iyong hahabulin sila sa galit, at iyong lilipulin sila mula sa silong ng langit ng Panginoon.

4

1 Ano’t ang ginto ay naging malabo! Ano’t ang pinakadalisay na ginto ay nagbago! Ang mga bato ng santuario ay natapon sa dulo ng lahat na lansangan. 2 Ang mga mahalagang anak ng Sion, na katulad ng dalisay na ginto, ano’t pinahahalagahan na waring mga sisidlang lupa, na gawa ng mga kamay ng magpapalyok! 3 Maging ang mga chakal ay naglalabas ng suso, nangagpapasuso sa kanilang mga anak: ang anak na babae ng aking bayan ay naging mabagsik, parang mga avestruz sa ilang. 4 Ang dila ng sumususong bata ay nadidikit sa ngalangala ng kaniyang bibig dahil sa uhaw: ang mga munting bata ay nagsisihingi ng tinapay, at walang taong magpuputol nito sa kanila. 5 Silang nagsisikaing mainam ay nangahandusay sa mga lansangan: silang nagsilaki sa matingkad na pula ay nagsisihiga sa mga tapunan ng dumi. 6 Sapagka’t ang kasamaan ng anak na babae ng aking bayan ay lalong malaki kay sa kasalanan ng Sodoma, na nagiba sa isang sangdali, at walang mga kamay na humawak sa kaniya. 7 Ang kaniyang mga mahal na tao ay lalong malinis kay sa nieve, mga lalong maputi kay sa gatas; sila’y lalong mapula sa katawan kay sa mga rubi, ang kanilang kinis ay parang zafiro. 8 Ang kanilang anyo ay lalong maitim kay sa uling; sila’y hindi makilala sa mga lansangan: ang kanilang balat ay naninikit sa kanilang mga buto; natutuyo, nagiging parang tungkod. 9 Silang napatay ng tabak ay maigi kay sa kanila na napatay ng gutom; sapagka’t ang mga ito ay nagsisihapay, na napalagpasan, dahil sa pangangailangan ng mga bunga sa parang. 10 Ang mga kamay ng mga mahabaging babae ay nangagluto ng kanilang sariling mga anak; mga naging kanilang pagkain sa pagkapahamak ng anak na babae ng aking bayan. 11 Ginanap ng Panginoon ang kaniyang kapusukan, kaniyang ibinugso ang kaniyang mabangis na galit; at siya’y nagpaalab ng apoy sa Sion, na pumugnaw ng mga patibayan niyaon. 12 Ang mga hari sa lupa ay hindi nanganiwala, o ang lahat mang nananahan sa sanglibutan, na ang kaaway at kalaban ay papasok sa mga pintuang-bayan ng Jerusalem. 13 Dahil nga sa mga kasalanan ng kaniyang mga propeta, at sa mga kasamaan ng kaniyang mga saserdote, na nagbubo ng dugo ng mga ganap sa gitna niya. 14 Sila’y nagsisikapa sa mga lansangan na parang mga bulag, sila’y nangadudumhan ng dugo, na anopa’t hindi mahipo ng mga tao ang kanilang mga suot. 15 Magsihiwalay kayo, sila’y nagsisihiyaw sa kanila, Marurumi! magsihiwalay kayo, magsihiwalay kayo, huwag ninyong hipuin: nang sila’y magsitakas at magsilaboy ay sinabi ng mga tao sa gitna ng mga bansa, Hindi na sila nangingibang bayan pa rito. 16 Pinangalat sila ng galit ng Panginoon; sila’y hindi na niya lilingapin pa. Hindi nila iginagalang ang mga pagkatao ng mga saserdote, hindi nila pinakukundanganan ang mga matanda. 17 Ang aming mga mata ay nangangalumata dahil sa aming paghihintay ng walang kabuluhang tulong: sa aming paghihintay ay nangaghihintay kami sa isang bansa na hindi makapagligtas. 18 Kanilang inaabangan ang aming mga hakbang, upang huwag kaming makayaon sa aming mga lansangan: ang aming wakas ay malapit na, ang aming mga kaarawan ay nangaganap; sapagka’t ang aming wakas ay dumating. 19 Ang mga manghahabol sa amin ay lalong maliliksi kay sa mga aguila sa himpapawid: kanilang hinabol kami sa mga bundok, kanilang binakayan kami sa ilang. 20 Ang hinga ng aming mga butas ng ilong, ang pinahiran ng Panginoon ay nahuli sa kanilang mga hukay; na siya naming pinagsasabihan, sa kaniyang mga lilim ay mabubuhay kami sa mga bansa. 21 Ikaw ay magalak at matuwa Oh anak na babae ng Edom, na tumatahan sa lupain ng Uz: ang saro ay darating din sa iyo; ikaw ay malalango, at magpapakahubad. 22 Ang parusa sa iyong kasamaan ay naganap, Oh anak na babae ng Sion, hindi ka na niya dadalhin pa sa pagkabihag: kaniyang dadalawin ang iyong kasamaan, Oh anak na babae ng Edom; kaniyang ililitaw ang iyong mga kasalanan.

5

1 Iyong alalahanin, Oh Panginoon, kung anong dumating sa amin: iyong masdan, at tingnan ang aming pagkadusta. 2 Ang aming mana ay napasa mga taga ibang lupa, ang aming mga bahay ay sa mga taga ibang bayan. 3 Kami ay mga ulila at walang ama; ang aming mga ina ay parang mga bao. 4 Aming ininom ang aming tubig sa halaga ng salapi; ang aming kahoy ay ipinagbibili sa amin. 5 Ang mga manghahabol sa amin ay nangasa aming mga leeg: kami ay mga pagod, at walang kapahingahan. 6 Kami ay nakipagkamay sa mga taga Egipto, at sa mga taga Asiria, upang mangabusog ng tinapay. 7 Ang aming mga magulang ay nagkasala at wala na; At aming pinasan ang kanilang mga kasamaan. 8 Mga alipin ay nangagpupuno sa amin: walang magligtas sa amin sa kanilang kamay. 9 Aming tinatamo ang aming tinapay sa pamamagitan ng kapahamakan ng aming buhay, dahil sa tabak sa ilang. 10 Ang aming balat ay maitim na parang hurno, dahil sa maningas na init ng kagutom. 11 Kanilang dinahas ang mga babae, sa Sion, ang mga dalaga sa mga bayan ng Juda. 12 Ang mga prinsipe ay nangabibitin ng kanilang kamay: ang mga mukha ng mga matanda ay hindi iginagalang. 13 Ang mga binata ay nangagpapasan ng gilingan, at ang mga bata ay nangadudulas sa lilim ng kahoy. 14 Ang mga matanda ay wala na sa pintuang-bayan. Ang mga binata’y wala na sa kanilang mga tugtugin. 15 Ang kagalakan ng aming puso ay naglikat; ang aming sayaw ay napalitan ng tangisan. 16 Ang putong ay nahulog mula sa aming ulo: sa aba namin! sapagka’t kami ay nangagkasala. 17 Dahil dito ang aming puso ay nanglulupaypay; dahil sa mga bagay na ito ay nagdidilim ang aming mga mata; 18 Dahil sa bundok ng Sion na nasira; nilalakaran ng mga zora. 19 Ikaw, Oh Panginoon, nananatili magpakailan man: ang iyong luklukan ay sa sali’t saling lahi. 20 Bakit mo kami nililimot magpakailan man, at pinababayaan mo kaming totoong malaon? 21 Manumbalik ka sa amin, Oh Panginoon, at kami ay manunumbalik: baguhin mo ang aming mga araw na gaya nang una. 22 Nguni’t itinakuwil mo kaming lubos, ikaw ay totoong napoot sa amin.