مزامیر

مقدمه

کتاب مزامیر که به «زبور داود» نیز شهرت دارد، ۱۵۰ سرود و شعر دل انگیز زبان عبری را که روان و زیبا سروده شده اند در خود گنجانیده است. تعداد زیاد این مزامیر را داود و بقیه را نویسندگان مختلف در یک دوران طولانی سروده اند. در ابتدا قوم اسرائیل این مجموعۀ سرودها را در عبادات خود استفاده می کردند که بعداً بحیث کتاب جداگانه بنام مزامیر ضمیمۀ کتاب مقدس گردید.

این اشعار و سرودهای مذهبی که به سبک های مختلف ادبی سروده شده اند، خواست های عمیق درونی و احساسات خالصانۀ مختلف مردم را هم به شکل انفرادی و هم به شکل دسته جمعی در برابر خدا انعکاس می دهند. سرودهای حمد و نیایش، دعای استعانت، محافظت و رستگاری، دعا و التماس برای بخشایش، سرودهای شکرگزاری بخاطر برکات خدا و درخواست های مجازات برای دشمنان. مزامیر احساسات درونی انسان را در غم و شادی انعکاس می دهد. با خواندن مزامیر می فهمیم در هر روحیه و حالتی که باشیم می توانیم قلب خود را به حضور خداوند بگشائیم و به آزادی با خداوند خود راز و نیاز نمائیم.

عیسی مسیح نیز در تعلیمات خود از کتاب مزامیر استفاده کرده است و نویسندگان عهد جدید نیز از آن نقل قول کرده اند. بنابر این کتاب مزامیر به عنوان کتاب عبادت و پرستش در کلیسای مسیحی به کار برده می شود.

فهرست مندرجات:

کتاب مزامیر مجموعۀ پنج کتاب است که به شکل ذیل تقسیم شده است.

کتاب اول: مزمور ۱ - ۴۱

کتاب دوم: مزمور ۴۲ - ۷۲

کتاب سوم: مزمور ۷۳ - ۸۹

کتاب چهارم: مزمور ۹۰ - ۱۰۶

کتاب پنجم: مزمور ۱۰۷ - ۱۵۰

کتاب اول

(مزمور ۱ - ۴۱)

مزمور اول

خوشبختی واقعی

¹خوشا به حال کسی که به مشورت مردمان شریر نمی رود، در راه گناهکاران نمی ایستد و با مسخره کنندگان همنشین نمی شود، ²بلکه میل و رغبت او در شریعت خداوند است و شب و روز در آن تفکر می کند. ³او مثل درختی کاشته شده در کنار جویباری است که در هر موسم میوۀ خود را می دهد، برگهایش هرگز پژمرده نمی شوند و در همه کارهای خود موفق است.

⁴شریران چنین نیستند، بلکه مانند کاه در اثر وزش باد به هر سو پراگنده می شوند. ⁵بنابران شریران در روز قیامت به سزای اعمال شان می رسند و گناهکاران در جمع درستکاران جا نخواهند داشت. ⁶زیرا خداوند طریق درستکاران را می داند، اما عاقبت گناهکاران هلاکت و نابودی است.

مزمور دوم

پادشاه برگزیدۀ خدا

¹چرا اقوام جهان شورش می کنند؟ چرا مردم افکار پوچ و باطل را در سر خود می پرورانند؟ ²پادشاهان روی زمین قیام می کنند و حاکمان بر ضد خداوند و مسیح او مشورت می نمایند. ³آن ها می گویند: «بیائید زنجیر بندگی خداوند را بگسلانیم و از قید و بند او خود را آزاد سازیم.»

⁴خداوند که در آسمان بر تخت خود نشسته است، به آن ها می خندد و آن ها را مسخره می کند. ⁵آنگاه در خشم خود آن ها را سرزنش نموده و در غضب خویش آن ها را به وحشت می اندازد و می فرماید: ⁶«من پادشاه برگزیدۀ خود را در کوه مقدس خود سهیون بر تخت نشانده ام.»

⁷پادشاه می گوید: «من فرمان خداوند را اعلام می کنم، زیرا به من گفته است: تو پسر من هستی امروز من پدر تو شده ام. ⁸از من درخواست کن و من همۀ اقوام جهان را به تو می بخشم و اختیار تمام جهان را به دست تو می دهم. ⁹تو با عصای آهنین بر آن ها حکمرانی نموده و مثل کوزۀ کوزه گران آن ها را خواهی شکست.»

¹⁰پس ای پادشاهان توجه کنید و ای حکمرانان روی زمین آگاه باشید. ¹¹با ترس و احترام خداوند را عبادت کنید و با لرز خوشی نمائید. ¹²پسر را ببوسید مبادا غضبناک شود و شما در راههای خود هلاک شوید. زیرا غضب او ممکن است هر لحظه افروخته شود. خوشا به حال همۀ کسانی که بر او توکل دارند!

مزمور سوم

دعای صبحگاهان

(داود این مزمور را وقتی از دست پسرش ابشالوم گریخته بود سرائید.)

¹ای خداوند، دشمنانم چقدر زیاد شده اند! بسیاری بر ضد من بر می خیزند. ²بسیاری دربارۀ من می گویند: «خدا برای او رهاننده نیست.»

³اما تو ای خداوند، گرداگرد من سپر هستی، جلال من و باعث سرافرازی من. ⁴به آواز خود نزد خداوند فریاد می کنم و او مرا از کوه مقدس خود اجابت می کند.

⁵اما من در بستر خود آرامیده به خواب می روم و دوباره بیدار می شوم، زیرا خداوند از من مراقبت می کند. ⁶از دهها هزار دشمنی که مرا از هر طرف احاطه کرده اند ترسی ندارم.

⁷ای خداوند، برخیز، ای خدا مرا نجات بده. بر رخسار همۀ دشمنانم زده و دندانهای شریران را بشکن. ⁸نجات از جانب خداوند است؛ برکت تو بر قوم برگزیده ات باد!

مزمور چهارم

دعای شامگاه

(مزموری از داود)

¹ای خدای عدالت من، دعای مرا مستجاب فرما! در تنگی مرا وسعت بخشیدی. بر من رحمت نما و دعای مرا بشنو. ²ای بنی آدم تا به کی جلال مرا بی حرمت خواهید کرد؟ تا به کی چیزهای باطل را دوست داشته و آنچه را که دروغ است می پذیرید؟ ³اما این را بدانید که خداوند اشخاص صالح را برای خود انتخاب کرده است. وقتی بحضور او دعا می کنم، دعای مرا می شنود.

⁴خشم، سبب گناه شما نشود. در دلها بر بسترهای خود تفکر کنید و خاموش باشید. ⁵قربانی های عدالت را تقدیم کنید و بر خداوند توکل نمائید.

⁶بسیاری می گویند: «کیست که به ما احسان نماید؟» ای خداوند، نور چهرۀ خویش را بر ما بتابان! ⁷شادمانی ای که در قلب من به وجود آورده ای، بیشتر از خوشی ای است که به هنگام برداشت محصول فراوان پدید می آید. ⁸به سلامتی در بستر خود می روم و می خوابم، زیرا فقط تو ای خداوند، مرا در امنیت نگه می داری.

مزمور پنجم

دعای محافظت

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، سخنان مرا بشنو و به تفکر من توجه فرما! ²ای پادشاه و خدای من، به فریاد من گوش بده. زیرا به دربار تو دعا می کنم. ³ای خداوند، سحرگاهان آواز مرا می شنوی؛ هر صبح به دربار تو دعا می کنم و مشتاقانه انتظار می کشم.

⁴تو ای خدا، از گناه بیزار هستی و شرارت را تحمل نمی کنی. ⁵متکبران در پیشگاه تو نمی ایستند و از همۀ شریران نفرت داری. ⁶دروغگویان را نابود می سازی و از مردم قاتل و فریبکار بیزار هستی.

⁷اما من بخاطر رحمت عظیم تو، به خانۀ تو داخل می شوم و تو را در عبادتگاه مقدست با ترس و احترام عبادت می کنم. ⁸ای خداوند، به سبب دشمنانم مرا به عدالت خود هدایت نما و راه خود را پیش روی من راست گردان. ⁹زیرا در زبان ایشان راستی نیست و دل شان از شرارت پُر است. گلوی ایشان قبر گشاده و زبانهای شان پُر از ریا و فریب است. ¹⁰ای خدا، آن ها را گناهکار شمرده در دام خود شان گرفتار کن. بخاطر خطایای زیاد شان، آن ها را دور انداز زیرا بر ضد تو برخاسته اند.

¹¹لیکن همه کسانی که به تو پناه می آورند شاد و مسرور بوده، تو را تا به ابد ستایش می کنند، زیرا تو پناهگاه آن ها هستی و آنهائی که اسم تو را دوست دارند در تو خوشی می نمایند. ¹²زیرا تو ای خداوند راستکاران را برکت می دهی و به رضامندی مانند سپر از آن ها دفاع می کنی.

مزمور ششم

دعا در هنگام پریشانی

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، در غضب خود مرا سرزنش مکن و در خشم خود مرا جزا نده. ²ای خداوند، بر من رحم کن زیرا که پژمرده شده ام. خداوندا، مرا شفا ده زیرا که استخوانهایم را درد فرا گرفته است، ³روح من پریشان است. تا به کی ای خداوند، تا به کی؟

⁴ای خداوند، بیا و مرا برهان، به خاطر رحمت خود مرا نجات بده. ⁵زیرا که در موت ذکر تو نمی باشد! در قبر کیست که تو را ستایش کند؟

⁶از نالۀ خویش خسته شده ام. تمامی شب تخت خوابم غرق و بسترم به اشکها تر است. ⁷چشمانم از شدت غم کم نور و از دست آزار دشمنان ضعیف شده اند.

⁸ای بدکاران از من دور شوید، زیرا خداوند آواز گریۀ مرا شنیده است. ⁹خداوند ناله و زاری مرا شنیده است. خداوند دعای مرا اجابت می نماید. ¹⁰همۀ دشمنانم بشدت شرمنده گردیده و با خجالت و سرافگندگی رانده می شوند.

مزمور هفتم

دعای دادخواهی

(سرودی از داود)

¹ای خداوند، خدای من! به تو پناه می آورم. مرا از همۀ تعقیب کنندگانم نجات و رهایی ده. ²مبادا جان مرا مثل شیری دریده، پاره پاره کنند و نجات دهنده ای نباشد. ³ای خداوند، خدای من! اگر این را کرده باشم که در دست من ظلمی پیدا شده، ⁴یا خوبی را با بدی تلافی نموده و یا بی سبب مال دشمنانم را تاراج کرده باشم، ⁵آنگاه بگذار دشمن جان مرا تعقیب نموده، به دام بیندازد و زندگی ام را بر زمین پایمال کند و عزتم را با خاک یکسان نماید.

⁶ای خداوند در غضب خود برخیز، به سبب خشم دشمنانم بلند شده و برای من بیدار شو! ای که عدالت را امر فرموده ای. ⁷همۀ قوم ها به حضورت جمع شوند و تو از بارگاه ملکوتی ات بر آن ها حکمرانی فرما. ⁸خداوندا، تو داور همۀ قوم ها هستی. ای خداوند، مرا مطابق عدالتم و نظر به کمالی که در من است داوری کن. ⁹بدی شریران را از بین برده و عادل را پایدار گردان، زیرا خدای عادل آزماینده دل و قلبها است.

¹⁰سپر من خدا می باشد که راستدلان را نجات دهنده است. ¹¹خداوند داور عادل است و خشم او بر شریران هر روزه آشکار می گردد. ¹²اگر کسی از گناه خود توبه نکند، خداوند شمشیر خود را تیز و کمان خود را آماده می سازد. ¹³سلاح کشندۀ او مهیا و تیرهای آتشین او در کمان است.

¹⁴زیرا شخص بدکار منشأ شرارت بوده، از ظلم حامله می گردد و دروغ را تولید می کند. ¹⁵او حفره ای کنده و آنرا عمیق می سازد، اما چاهی را که برای دیگران می کند، خودش در آن می افتد. ¹⁶ظلم او بر سر خود او برگشته و ستم او بر فرق خودش فرود می آید.

¹⁷من از خداوند بخاطر عدالت او شکرگزارم و سرود ستایش را بنام خداوند متعال می خوانم.

مزمور هشتم

جلال خداوند و افتخار انسان

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، خدای ما! چه پُر شکوه است نام تو در تمامی زمین و جلال تو مافوق آسمان ها است. ²حمد و ستایش را از زبان کودکان و اطفال شیرخوار به سبب دشمنان برقرار نمودی تا دشمن و انتقام گیرنده را خاموش گردانی. ³وقتی به آسمان تو می نگرم که صنعت انگشتهای توست و به ماه و ستارگانی که آفریده ای، ⁴پس انسان چیست که او را به یاد آوری و بنی آدم که از او دلجویی نمایی؟ ⁵او را اندکی پائینتر از خود ساختی و تاج عزت و افتخار را بر سرش گذاشتی. ⁶او را بر کارهای دست خود منصوب کرده و همه چیز را زیر پای وی قرار دادی. ⁷گوسفندان و گاوان و حیوانات وحشی را، ⁸مرغان هوا و ماهیان دریا را و همه جانورانی که در آب زندگی می کنند.

⁹ای خداوند، خدای ما! چه پُر شکوه است نام تو در تمامی زمین!

مزمور نهم

سپاس از خداوند، بخاطر عدالتش

(مزموری از داود)

¹خداوندا، با تمامی دل تو را ستایش نموده و جمیع کارهای شگفت انگیز تو را بیان می کنم. ²در تو خوشی و شادمانی نموده و نام تو را ای متعال می ستایم.

³وقتی دشمنانم عقب نشینی کنند، به زمین افتاده و از حضور تو هلاک می شوند. ⁴زیرا مرا با انصاف داوری کردی و چون داور عادل بر تخت خود نشسته ای.

⁵امت ها را سرزنش نمودی، شریران را هلاک ساخته و نام شان را برای ابد محو کردی. ⁶دشمنان نابود شدند و شهرهای شان خرابه های ابدی گردید که حتی یادی از آن ها باقی نماند. ⁷اما خداوند پادشاه ابدی است. او مسند داوری خود را برقرار کرده است. ⁸او جهان را با عدالت حکمرانی نموده و امت ها را با انصاف داوری می نماید.

⁹خداوند قلعۀ بلند برای مظلومان است و پناهگاه امن در هنگام سختی ها. ¹⁰آنانی که نام تو را می شناسند، به تو توکل می کنند، زیرا تو ای خداوند، کسانی را که جویای تو هستند ترک نکرده ای.

¹¹سرود ستایش خداوند را که بر تخت خود در سهیون نشسته است بسرائید. کارهای او را به همه امت ها اعلام کنید. ¹²زیرا او که انتقام گیرندۀ خون است، ایشان را به یاد آورده و فریاد مسکینان را فراموش نمی کند.

¹³ای خداوند، بر من رحم کن و به ظلمی که از دشمنان می بینم، توجه فرما. ای که رهانندۀ من از چنگال مرگ هستی. ¹⁴تا من تو را ستایش کنم و در حضور دختر سهیون در نجات تو خوشی نمایم.

¹⁵امت ها در چاهی که برای دیگران کنده بودند، افتادند و در دامی که برای دیگران نشانده بودند خود شان گرفتار شدند. ¹⁶خداوند با قضاوت عادلانۀ خود، خود را به جهان شناسانیده است. شخص شریر از کار دست خود در دام گرفتار می گردد.

¹⁷اشخاص شریر و همه اقوامی که خدا را فراموش می کنند، در راه هلاکت روانند. ¹⁸زیرا مسکین همیشه فراموش نشده و امید بیچارگان تا به ابد ضایع نمی گردد.

¹⁹برخیز ای خداوند، قوم ها را داوری کن تا انسان فانی پیروز نگردد. ²⁰ای خداوند، ترس خود را بر ایشان چیره گردان تا امت ها بدانند که انسانهای فانی هستند.

مزمور دهم

دعای دادخواهی

¹ای خداوند، چرا دور ایستاده ای و در اوقات سختی خود را پنهان می کنی؟ ²تکبر شریران باعث رنج و آزار مسکینان می شود. پس آن ها را در دامهای خود شان گرفتار کن. ³زیرا افتخار شخص شریر، به دست آوردن خواسته های نفسانی اش می باشد و سپاسگزاری شخص حریص توهین به خداوند است.

⁴شخص شریر در غرور خود می گوید: «بازخواست نخواهد کرد.» همۀ فکرهای او اینست که خدایی نیست. ⁵راههای او همیشه مستحکم است. داوری های تو مافوق تصور و دور از او است. همۀ دشمنان خود را به نظر حقارت می نگرد. ⁶او در دل خود می گوید: «هرگز لغزش نمی خورم و هیچ نوع بدی به من نمی رسد.»

⁷دهن او از لعنت و فریب و ظلم پُر است و از زبان او گناه و شرارت می بارد. ⁸در دهکده ها کمین می کند و مردم بیگناه را می کشد و چشمانش در جستجوی مسکینان است. ⁹در جای مخفی مثل شیر در بیشۀ خود کمین می کند؛ به جهت گرفتن مسکین کمین می کند و فقیر را به دام خود کشیده، گرفتار می سازد. ¹⁰اشخاص بیچاره کوبیده و درمانده گردیده و مسکینان در اثر شکنجۀ زورآوران از بین می روند. ¹¹در دل خود می گوید: «خدا فراموش کرده است؛ روی خود را پوشانیده و هرگز نمی بیند.»

¹²ای خداوند برخیز! ای خدا دست خود را برافراز و مسکینان را فراموش مکن! ¹³چرا شخص شریر به خدا توهین می کند و می گوید: «خدا بازخواست نمی کند»؟ ¹⁴خداوندا، تو غم و مصیبت مردم را می بینی، تا به دست خود مکافات برسانی. مسکین سرنوشت خود را به تو تسلیم کرده است. مددگار یتیمان تو هستی. ¹⁵بازوی گناهکار را بشکن و از شخص شریر بخاطر شرارتش بازخواست کن تا آن دیگر یافت نشود.

¹⁶خداوند پادشاه ابدی است. کسانی که خدایان دیگر را پرستش می کنند، از سرزمین او محو می شوند. ¹⁷ای خداوند تو دعاهای مسکینان را می شنوی، به آن ها قوّت قلب داده و به فریاد و زاری آن ها گوش فرا گرفته ای. ¹⁸تو به داد یتیمان و ستمدیدگان می رسی. تا انسان خاکی موجب ترس و وحشت دیگران نشود.

مزمور یازدهم

اعتماد به خداوند

(مزموری از داود)

¹به خداوند توکل می دارم. چرا به من می گوئید: «مثل پرنده به کوهها فرار کن.» ²زیرا شریران کمان را به دست گرفته و تیر را آماده کرده اند تا در تاریکی آن را به دل راستکاران بزنند. ³وقتیکه پایه های نظم فروریزد، مرد درستکار چه می تواند بکند؟

⁴خداوند در عبادتگاه مقدس خود است و تخت پادشاهی او در آسمان. چشمان او می نگرد و نگاههای او بنی آدم را می آزماید. ⁵خداوند شخص عادل را مورد آزمایش قرار می دهد و اما از شریر و ظلم پرور نفرت دارد. ⁶بر شریران باران آتش و گوگرد را می فرستد و بادهای زهرآلود حصۀ آن ها می شود. ⁷زیرا خداوند عادل است و عدالت را دوست می دارد و راستکاران روی او را می بینند.

مزمور دوازدهم

درخواست کمک در وقت مصیبت

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، مدد فرما! زیرا اشخاص خداشناس دیگر وجود ندارند و مردمان امین و صادق در بین بشر دیده نمی شوند. ²همه به یکدیگر دروغ می گویند و با لبهای چاپلوس و دل منافق سخن می رانند. ³خداوند لبهای چاپلوس را قطع می کند و هر زبانِ متکبر را. ⁴که می گویند: «با زبان خود موفق می شویم. هرچه بخواهیم می گوئیم و کیست که مانع ما شود؟»

⁵خداوند می فرماید: «بخاطر ظلم بر مسکینان و نالۀ فقیران، بر می خیزم و نجاتی را که منتظر آن هستند به آن ها می دهم.»

⁶سخنان خداوند، سخنان خالص و پاک اند؛ مانند نقره ای که هفت بار در کوره تصفیه شده باشد.

⁷تو ای خداوند، آن ها را محافظت می کنی؛ از این نسل تا به ابد. ⁸وقتی خیانت و پلیدی در بین مردم رایج می شود، شریران در هر گوشه و کنار دیده می شوند.

مزمور سیزدهم

دعا برای نجات از شر دشمنان

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، تا به کی مرا همیشه فراموش می کنی؟ تا به کی رویت را از من می پوشانی؟ ²تا به کی افکارم مرا آزار دهند و دل من هر روزه از غم پُر باشد؟ تا به کی دشمنم بر من سربلندی کند؟

³ای خداوند، خدای من! بر من رحم کن و دعایم را قبول فرما! چشمانم را روشن کن تا خواب مرگ مرا فرا نگیرد. ⁴مبادا دشمنم بگوید: «بر او پیروز شدم.» و مخالفانم از پریشانی ام شاد شوند.

⁵اما من به رحمت تو توکل می دارم، دل من در نجات تو خوشی می کند. ⁶برای خداوند سرود می خوانم، زیرا که به من احسان نموده است.

مزمور چهاردهم

شرارت انسان

(مزموری از داود)

¹احمق در دل خود می گوید: «خدائی نیست.» اعمال شان فاسد و زشت است و حتی یک نفر نیکوکار نیست. ²خداوند از آسمان بر بنی آدم می نگرد تا ببیند که آیا شخص دانا و خداجوئی وجود دارد. ³همه گمراه و فاسد شده اند. نیکوکاری نیست، حتی یک نفر هم نیست.

⁴آیا همۀ این بدکاران شعور ندارند که قوم برگزیدۀ خدا را مثل نان می خورند و نام خداوند را یاد نمی کنند؟

⁵پس ترس بر ایشان چیره می گردد، زیرا خداوند در بین عادلان حضور دارد. ⁶وقتی امید مسکینان را خوار بدانند، خداوند آن ها را در پناه خود می گیرد.

⁷ای کاش خداوند برای نجات اسرائیل از سهیون بیاید. وقتی که خداوند اسیران قوم برگزیدۀ خود را باز گرداند، یعقوب خوشی می کند و اسرائیل شادمان می شود.

مزمور پانزدهم

اراده و رضای خدا

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، چه کسی می تواند به عبادتگاه تو داخل شود؟ و کیست که بر کوه مقدس تو ساکن گردد؟ ²آن کسی که بی عیب بوده، عدالت را بجا آورده و قلباً راستگو باشد. ³که از غیبت خودداری نماید، به همسایۀ خود بدی نکند و بدگوئی در مورد اقارب خویش را قبول نکند. ⁴کسی که معاشرت بدکاران را خوار، ولی اشخاص خداترس را محترم شمارد، به قول خود وفا کند اگرچه به زیانش تمام شود، ⁵از سودخوری پرهیز نماید و از مردم رشوه نگیرد.

⁵این چنین شخص تا به ابد مستحکم می باشد.

مزمور شانزدهم

اطمینان در خداوند

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، مرا در پناه خود نگهدار، زیرا بر تو توکل دارم. ²به خداوند گفتم: «تو خداوند من هستی، نیکویی من نیست غیر از تو.» ³اما مقدسانی که در زمین اند و خاصان تو، تمامی خوشی من در ایشان است. ⁴غم و اندوه آنهای که پیرو خدایان غیر هستند، زیاد می شود. من برای این خدایان قربانی نمی کنم و حتی نام شان را هم بزبان نمی آورم.

⁵ای خداوند تو همه چیز من هستی. آنچه را که نیاز دارم به من اعطا کرده ای و آیندۀ من در دستهای تو است. ⁶آنچه به من بخشیده ای نیکوست و میراث من عالی. ⁷خداوند را شکرگزارم، زیرا که مرا راهنمائی می کند. شب هنگام نیز وجدانم مرا هوشدار می دهد.

⁸خداوند را همیشه پیش روی خود می بینم. چونکه در دست راست من است، لغزش نمی خورم. ⁹از این رو دل من خوشی می کند و وجودم از شادمانی لبریز می گردد. بدنم نیز در امنیت ساکن می باشد. ¹⁰زیرا جانم را در عالم مرگ ترک نمی کنی و نمی گذاری که بندۀ برگزیده ات فساد را ببیند. ¹¹تو راه زندگی را به من می آموزی. در حضور تو کمال خوشی است و در دست راست تو سُرُور ابدی.

مزمور هفدهم

دعای شخص عادل

(دعای داود)

¹ای خداوند، فریاد عدالت خواهانۀ مرا بشنو و به دعای من که از دل بی ریا بر می آید، توجه فرما! ²داوری من از حضور تو صادر شود، زیرا چشمان تو حقیقت را می بیند. ³تو از دل من آگاهی و شب هنگام نزد من آمده ای. مرا کاملاً آزموده ای و خطایی در من نیافته ای، زیرا قصد کردم که هیچ بدی در سخنانم نباشد. ⁴در اطاعت از کلام لبهای تو، خود را از اعمال زشت آدمیان و راههای ظالمان نگاه داشته ام. ⁵قدم هایم در راه تو ثابت است، پس پاهایم نمی لغزند.

⁶ای خدا، من تو را می خوانم زیرا که مرا اجابت می نمائی. پس به من گوش بده و دعای مرا بشنو. ⁷رحمت خود را بنمایان. ای که با دست راست خود، آنهای را که به تو توکل دارند، از شر دشمنان می رهانی. ⁸مرا مثل مردمک چشم حفظ کن و در زیر سایۀ بالهای خود پناهم ده. ⁹از دست شریرانی که نابودی مرا می خواهند و از دشمنان جانم که مرا احاطه کرده اند. ¹⁰این سنگدلان با زبان خویش سخنان تکبرآمیز می گویند. ¹¹به هر جایی که می روم تعقیبم می کنند و در نظر دارند که مرا پایمال کنند. ¹²مثل شیری که هوس دریدن دارد و مانند شیر بچه ای که در بیشۀ خود در کمین است.

¹³ای خداوند برخیز و در مقابل شریر قرار گرفته و او را از پای درآور و جانم را با شمشیر خود نجات ده. ¹⁴ای خداوند مرا با دست خویش از اهل جهان که هدف شان در زندگی فقط اندوختن مال و دارائی است برهان. آنهائی که شکم خود را از نعمت های تو پُر ساخته و از اولاد سیر شده اند و برای آن ها مال و ثروت می اندوزند.

¹⁵و اما من روی تو را در عدالت می بینم، و چون بیدار می شوم از دیدار تو سیر می گردم.

مزمور هجدهم

سرود پیروزی

(مزموری از داود که پس از رهایی از دست شائول و تمام دشمنانش آنرا سرائید)

(همچنین در دوم سموئیل ۲۲: ۱ - ۵۱)

¹ای خداوند، ای قوّت من! تو را محبت می نمایم. ²خداوند صخرۀ من است و پناهگاه و نجات دهندۀ من. خدایم صخرۀ من است که به او پناه می برم. او سپر من و رهانندۀ نیرومند و پناهگاه امن من است. ³خداوند را که شایستۀ ستایش است، می خوانم. پس، از دشمنانم رهایی می یابم.

⁴رشته های مرگ مرا احاطه کرده و امواج نیستی مرا ترسانیده بود. ⁵رشته های گور بدورم پیچیده شده و دامهای مرگ در سر راهم قرار داشت. ⁶در افسردگی و پریشانی خود خداوند را خواندم و نزد خدای خود فریاد برآوردم. او آواز مرا از عبادتگاه مقدس خود شنید و فریاد من به حضورش به گوش وی رسید.

⁷آنگاه از خشم او زمین تکان خورده و لرزان گردید. کوهها لرزیدند و اساس آن ها متزلزل شد. ⁸از بینی او دود برآمد و از دهانش شعلۀ سوزنده فروزان شد و آتش ها از آن افروخته گردید. ⁹آسمان را پاره کرد و فرود آمد و زیر پاهایش تاریکی غلیظی بود. ¹⁰بر کَروب، یعنی فرشتۀ مقرب، سوار بود و بر بالهای تندباد پرواز می کرد. ¹¹تاریکی را همچو پرده و خیمه ای بدور خود قرار داد. مثل تاریکی آب های عمیق و ابر های غلیظ آسمان. ¹²درخشندگی حضور او، ابر های تیره را شگافت و ژاله و شعله های آتش پدید آورد. ¹³آنگاه خداوند از آسمان با صدای رعدآسا سخن گفت و آواز خداوند متعال از میان ژاله و شعله های آتش شنیده شد. ¹⁴پس تیرهای خود را فرستاد و ایشان را پراگنده ساخت و با رعد و برق آن ها را پریشان کرد. ¹⁵آنگاه به امر تو ای خداوند و با دمیدن نَفَس تو، اعماق بحرها نمایان شدند و اساس زمین آشکار گردید.

¹⁶آنگاه از عالم بالا فرستاده، مرا برداشت و از اعماق آب های بسیار بیرون کشید. ¹⁷او مرا از دست دشمنان زورآورم رهایی داد و از بدخواهانی که قویتر از من بودند. ¹⁸در روز بلای من بر سرم ریختند، اما خداوند پشتیبان من بود. ¹⁹او مرا به جای وسیع آورد و نجات داد، زیرا که از من خوشنود بود.

²⁰خداوند مرا مطابق عدالتم اجر داد و بر حسب پاکی دستم پاداش داد. ²¹زیرا که طریق های خداوند را پیروی نموده و از حضور او منحرف نگردیدم. ²²جمیع اوامر او را مد نظر داشته و فرایض او را از خود دور نکرده ام، ²³در حضور او بی عیب بوده ام و از گناه خودداری کرده ام، ²⁴بنابران خداوند مرا مطابق عدالتم و بر حسب پاکی دستم پاداش داده است.

²⁵به اشخاص وفادار، وفادار هستی و به مردم کامل، کامل. ²⁶با کسانی که پاک هستند به پاکی رفتار می نمائی. با آنهائی که مکار هستند با مکر معامله می کنی. ²⁷زیرا مردم مظلوم را نجات می بخشی و اشخاص متکبر را سرنگون می کنی. ²⁸خداوندا، چراغ مرا برافروز. ای خداوند، خدای من، تو راه تاریک مرا روشن می کنی. ²⁹با کمک تو بر صفوف دشمن حمله می کنم و با خدای خود از حصارها می گذرم.

³⁰راه خدا کامل است و کلام او قابل اطمینان. او برای کسانی که به او پناه می آورند، سپر است. ³¹زیرا کیست خدا غیر از یهوه؟ و کیست صخره ای غیر از خدای ما؟ ³²خدایی که مرا قوّت می بخشد و راههای مرا راست می گرداند. ³³پاهای مرا مثل پاهای آهو چُست و چالاک ساخته است و بر کوهها استوارم نگاه می دارد. ³⁴دستهایم را برای جنگ ماهر می سازد تا بازوانم بتوانند از کمان برنجی کار بگیرند. ³⁵تو به من سپر نجات را بخشیدی. دست توانای تو حمایتم کرد و مهربانی تو مرا وسعت بخشیده است. ³⁶راه را برای قدم هایم فراخ کردی تا نلغزم.

³⁷دشمنانم را تعقیب نموده، به آن ها رسیدم و تا که آن ها را از بین نبردم بر نگشتم. ³⁸آن ها را بزمین کوبیدم تا نتوانند برخیزند و زیر پاهایم افتادند. ³⁹زیرا تو مرا برای جنگ قوّت بخشیدی و دشمنانم را بزیر پاهایم افگندی. ⁴⁰دشمنانم را مجبور کردی که عقب نشینی کنند و از من فرار نمایند و من خصمانم را نابود کردم. ⁴¹آن ها برای کمک زاری نمودند، اما رهانندۀ نبود. بحضور خداوند استغاثه کردند، اما او هم به آن ها جوابی نداد. ⁴²ایشان را مثل غبار به دست باد سپردم و مثل گِل و لای کوچه ها دور ریختم. ⁴³در جنگها پیروزم کرده، حکمفرمای ملتها ساختی و قومی را که نشناخته بودم، خدمتگار من شدند. ⁴⁴به مجردیکه نام مرا شنیدند تابع من گردیدند و در برابر من سر تعظیم خم کردند. ⁴⁵بیگانگان جرأت خود را باخته، با ترس و لرز از قلعه های خود بیرون آمدند.

⁴⁶خداوند زنده است! متبارک باد صخرۀ من و متعال باد خدای نجات من! ⁴⁷خدائی که انتقام مرا از دشمنان می گیرد و ملل جهان را به دست من مغلوب می سازد. ⁴⁸او مرا از دست دشمنان رهایی بخشید، پیش بدخواهان سرفرازم ساخت و از مردم ظالم نجاتم داد. ⁴⁹بنابران ای خداوند، تو را در میان مردم ستایش کرده و به نام تو سرود سپاسگزاری می خوانم. ⁵⁰او پادشاه خود را به پیروزی شایانی نایل می سازد و به برگزیدۀ خود رحمت نموده است، یعنی به داود و نسل های او تا به ابد.

مزمور نوزدهم

جلال خدا در آفرینش

(مزموری از داود)

¹آسمان جلال خدا را آشکار می سازد و فضای بیکران صنعت دستهای او را بیان می کند. ²روز سخن می راند تا روز و شب معرفت خدا را بیان می کند تا شب. ³بدون سخنی، بدون یک کلمه حرف و در عالم سکوت، ⁴پیام شان به تمام روی زمین می رسد و آواز شان از دورترین نقطۀ دنیا شنیده می شود. ⁵خدا برای آفتاب خیمه ای در آسمان برپا کرده است، او مثل دامادی است که از حُجلۀ خود بیرون می آید و مانند قهرمانی که بی صبرانه منتظر مسابقه می باشد. ⁶از یک سوی آسمان به سوی دیگر می خرامد، و هیچ چیز از حرارت او پنهان نمی ماند.

احکام خداوند

⁷شریعت خداوند کامل است و جان را تازه می سازد. شهادات خداوند قابل اطمینان است و ساده دلان را حکمت می بخشد. ⁸فرایض خداوند راست است و دلها را شاد می کند. امر خداوند پاک است و چشم را روشن می کند. ⁹ترس خداوند نیکوست و برقرار تا به ابد. احکام خداوند حق و کاملاً عادلانه است. ¹⁰مرغوبتر از طلا و زر خالصِ زیاد، شیرینتر از شهد و عسل خالص. ¹¹بندۀ تو از آن ها بامعرفت می شود و پیروی از آن ها پاداش بسیار دارد.

¹²کیست که از سهوهای خود آگاه باشد؟ مرا از خطاهای مخفی ام پاک ساز. ¹³همچنین مرا از گناهان عمدی و غرور بازدار که بر من مسلط نشوند، آنگاه بی عیب و دور از شر گناه خواهم بود. ¹⁴سخنان زبانم و تفکر دلم مورد پسند تو باشد. ای خداوند که پناهگاه من و نجات دهندۀ من هستی!

مزمور بیستم

دعای پیروزی

(مزموری از داود)

¹خداوند تو را در روز سختی مستجاب کند و نام خدای یعقوب تو را سرافراز نماید. ²خداوند از بارگاه مقدس خود به تو کمک فرماید و از سهیون به دادت برسد. ³تمام هدیه های تو را بیاد آورد و قربانی های سوختنی تو را قبول کند. ⁴خداوند آرزو های قلبی ات را برآورده سازد و در نقشه هایی که داری موفقت گرداند.

⁵آنگاه بخاطر پیروزی هایت فریاد خوشی را بر می آوریم و بنام خدای خود عَلَم خویش را بر می افرازیم. خداوند تمام دعاهایت را قبول فرماید! ⁶حالا یقین دارم که خداوند برگزیدۀ خود را معاونت می کند و از جایگاه مقدس خود او را اجابت نموده و با قدرت بازوی خود به پیروزی های بزرگی نایل می گرداند. ⁷بعضی به عراده های جنگی خود می بالند و برخی به اسپ های خویش، اما ما نام خداوند، خدای خود را یاد می کنیم. ⁸آن ها می لغزند و می افتند، ولی ما برخاسته و ایستاده ایم.

⁹ای خداوند، پادشاهت را پیروز گردان، و وقتی از تو کمک می خواهیم، ما را مستجاب فرما.

مزمور بیست و یکم

سپاسگزاری برای پیروزی

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، پادشاه از قوّتی که به او داده ای شادمانی می کند و از پیروزی های که به او بخشیده ای بسیار خوشحال است. ²آرزو های دل او را به وی بخشیدی و حاجات او را که به زبان آورد رد نکردی. ³زیرا با برکات نیکو او را ملاقات کردی و تاجی از طلای ناب را بر سرش نهادی. ⁴زندگی را از تو خواست و آنرا به وی دادی و عمر طولانی را تا به ابد. ⁵با کمک تو به عزت و شکوه رسید. شهرت و مقام را نصیب او کردی. ⁶برکات ابدی را به او ارزانی فرمودی. حضور تو دل او را پُر از خوشی ساخته است. ⁷زیرا پادشاه به خداوند اعتماد دارد و بخاطر رحمت خداوند متعال پایدار می ماند.

⁸دست تو همۀ دشمنانت را خواهد زد و دست راست تو کسانی را که از تو نفرت دارند. ⁹وقتی ظاهر می شوی، در آتش سوزان حضور تو می سوزند و شعلۀ خشم تو ای خداوند آن ها را می بلعد و آتش ایشان را نابود می سازد. ¹⁰اولادۀ شان را از روی زمین محو می سازی و نسل ایشان را از میان بنی آدم. ¹¹آن ها قصد بدی در مقابل تو داشته و دسیسه ها می سنجند، ولی نمی توانند انجام دهند. ¹²زیرا تو آن ها را هدف تیر خود قرار می دهی و آن ها بر می گردند و فرار می کنند. ¹³ای خداوند متعال، بخاطر قدرتت تو را ستایش می کنیم و عظمت تو را می سرائیم.

مزمور بیست و دوم

فریاد غم و سرود ستایش

(مزموری از داود)

¹ای خدای من، ای خدای من! چرا مرا ترک کرده ای؟ چرا از نجات من و از فریادم دور هستی؟ ²ای خدای من، در روز دعا می کنم و مرا اجابت نمی کنی. در شب نیز می نالم و آرامش ندارم. ³اما تو مقدس هستی، ای که بر تخت پادشاهی خود نشسته و بنی اسرائیل تو را ستایش می کنند. ⁴پدران ما بر تو توکل داشتند، بر تو توکل کردند و آن ها را نجات بخشیدی. ⁵بحضور تو فریاد برآوردند و رهایی یافتند. بر تو توکل داشتند و خجل نشدند.

⁶در نظر مردم مثل یک کِرم هستم نه انسان. ننگ آدمیان هستم و نزد قوم خود خوار و حقیر. ⁷هر که مرا می بیند ریشخندم می کند. با لبهای خود به من طعنه زده، سر خود را می جنبانند و می گویند: ⁸«بر خداوند توکل کند تا او را نجات دهد. او را رهایی دهد چونکه به وی رغبت دارد.» ⁹اما تو بودی که مرا از رَحِم مادر بدنیا آوردی و در آغوش او به من اطمینان بخشیدی. ¹⁰من از رَحِم متعلق به تو بوده و از شکم مادرم خدای من تو هستی. ¹¹پس از من جدا مشو، زیرا تنگی فرا رسیده است و کسی نیست که به من کمک کند. ¹²دشمنان همچون گاوهای قوی سرزمین باشان دور مرا گرفته و احاطه ام کرده اند. ¹³دهان خود را بر من مثل شیرهای درنده و غُران باز کرده اند. ¹⁴نیروی من از بین رفته است و تمام استخوانهایم از هم جدا شده و دلم مانند موم در صندوق سینه ام آب گردیده است. ¹⁵گلویم مثل سفال خشک شده، زبانم به کام من چسپیده است و تو مرا بر روی خاک در حال مرگ گذاشته ای. ¹⁶دشمنان مثل سگها دَور مرا گرفته و گروه شریر دستها و پاهای مرا سوراخ کرده اند. ¹⁷همۀ استخوانهای خود را می شمارم. دشمنان به من چشم دوخته و می نگرند. ¹⁸رخت مرا بین خود تقسیم می کنند و برای لباس من قرعه می اندازند.

¹⁹اما تو ای خداوند از من دور مباش. ای مددگارم به یاری من شتاب کن. ²⁰جانم را از شمشیر نجات ده و یگانۀ مرا از چنگ این سگها برهان. ²¹مرا از دهان شیر نجات ده و از میان شاخهای گاوان وحشی برهان. ²²نام ترا به برادران خود اعلام کرده و در میان جماعت تو را ستایش می کنم.

²³ای ترسندگان خداوند، او را سپاس گوئید. ای فرزندان یعقوب، او را تمجید نمائید و ای بنی اسرائیل، از وی بترسید و او را گرامی دارید. ²⁴زیرا رنج رنجدیدگان را نادیده نگرفت و روی خود را از آن ها نپوشید، بلکه چون بحضور او فریاد برآوردند، دعای شان را اجابت فرمود. ²⁵در حضور جماعت بزرگی ترا خواهم ستود و در برابر آنهائی که ترا می پرستند، وعده های خود را ادا می کنم. ²⁶فقرا غذا خورده سیر خواهند شد، و جویندگان خداوند او را ستایش خواهند کرد، و شما تا به ابد زنده دل خواهید بود. ²⁷تمام اقوام جهان بحضور خداوند بازگشت نموده و از هر گوشۀ جهان خواهند آمد و او را پرستش خواهند کرد. ²⁸زیرا سلطنت از آن خداوند است و او بر همه اقوام حکومت می کند. ²⁹توانگران زمین سیر گشته و سجده خواهند کرد و انسانهای فانی در برابر او تواضع می نمایند، یعنی آنهای که قادر به زنده ساختن جان خود نیستند. ³⁰نسل آینده او را عبادت کرده و دربارۀ خداوند به نسلهای بعدی خبر خواهد داد. ³¹ایشان آمده و عدالت او را به قومی که متولد می شود بیان خواهند کرد که خداوند قوم برگزیدۀ خود را نجات داده است.

مزمور بیست و سوم

خداوند چوپان من است

(مزموری از داود)

¹خداوند چوپان من است. محتاج به هیچ چیز نخواهم بود. ²مرا در علفچرهای سر سبز قرار می دهد. نزد چشمه های راحت راهنمائی ام می کند. ³به من روح تازه می بخشد و به خاطر نام خود به راههای عدالت هدایتم می نماید. ⁴حتی هنگام عبور از درۀ تاریک مرگ از بدی نمی ترسم، زیرا تو همراه من می باشی. عصا و چوب دستی تو مرا تسلی می دهد. ⁵در حضور دشمنانم سفره ای برایم تهیه نموده، سر مرا به روغن تدهین می نمائی و پیمانه ام را لبریز می کنی. ⁶یقیناً احسان و رحمت تو تمام روزهای عمرم با من می باشد و در خانۀ خداوند تا به ابد ساکن خواهم بود.

مزمور بیست و چهارم

پادشاه با عظمت

(مزموری از داود)

¹زمین و همه چیزی که در آن است به خداوند تعلق دارد. او مالک جهان و همه موجودات آن است. ²زیرا که او اساس زمین را بر بحرها نهاد و آنرا بر دریاها استوار کرد. ³کیست که به کوه خداوند بالا رود؟ و کیست که به جایگاه مقدس او داخل شود؟ ⁴آن کسی که دستش به گناه آلوده نشده دل پاک داشته باشد. آن کسی که بت پرستی نمی کند و قسم دروغ نمی خورد. ⁵آن شخص برکت را از خداوند دریافت می کند و عدالت را از خدای نجات خود. ⁶این است کسی که جویای خداوند می باشد، جویای روی تو ای خدای یعقوب.

⁷ای دروازه ها باز شوید! ای در های ابدی بگشائید، تا پادشاه جلال داخل شود. ⁸این پادشاه جلال کیست؟ او خداوند قادر متعال است که در جنگها شکست نمی خورد. ⁹ای دروازه ها باز شوید! ای در های ابدی بگشائید، تا پادشاه جلال داخل شود. ¹⁰این پادشاه جلال کیست؟ او خداوند قادر مطلق و همان پادشاه جلال است!

مزمور بیست و پنجم

دعا برای هدایت و محافظت

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، به سوی تو جان خود را بر می افرازم. ²ای خدای من به تو توکل دارم. پس مگذار که شرمنده شوم و دشمنانم بر من سرافرازی کنند. ³بلی، کسانی که چشم امید بسوی تو دارند هرگز خجل نمی شوند، اما آنهائی که خیانت می کنند شرمنده و سرافگنده می گردند. ⁴ای خداوند، طریق های خود را به من بیاموز و راههای خود را به من تعلیم ده. ⁵مرا به راستی خود هدایت کن و تعلیم ده، زیرا تو خدا و نجات دهندۀ من هستی. چشم امید من همیشه بسوی توست. ⁶ای خداوند، شفقت و رحمت خود را بیاد آور، زیرا که آن ها از ازل بوده است. ⁷خطایای جوانی و سرکشی هایم را بیاد نیاور. ای خداوند مطابق رحمت و نیکویی خویش مرا یاد کن. ⁸خداوند نیک و عادل است، پس به گناهکاران راه راست را می آموزد. ⁹فروتنان را به انصاف رهبری می کند و به حلیمان طریق خود را تعلیم می دهد. ¹⁰همه راههای خداوند، برای آنهائی که به پیمان و احکام او وفادار هستند، رحمت و راستی است.

¹¹ای خداوند به خاطر نام خود، گناهان زیاد مرا ببخش. ¹²کیست آن شخصی که از خداوند می ترسد؟ خداوند او را در طریقی که اختیار کرده است هدایت می کند. ¹³جان او از نیکویی خدا برخوردار می گردد و اولادۀ او وارث زمین می شوند. ¹⁴راز خداوند با ترسندگان او است و پیمان او به ایشان تعلیم داده می شود. ¹⁵چشمان من همیشه به سوی خداوند است زیرا که او پاهای مرا از دام رهایی می دهد. ¹⁶به من توجه فرما و رحم کن، زیرا که تنها و درمانده ام. ¹⁷غمهای دلم زیاد شده است، مرا از سختی هایم نجات ده. ¹⁸بر بینوایی و رنج من توجه فرما و همۀ گناهانم را بیامرز. ¹⁹دشمنانم را ببین زیرا که بسیارند و به کینۀ تلخ از من نفرت دارند. ²⁰جانم را حفظ کن و مرا نجات ده تا شرمنده نشوم، زیرا به تو توکل دارم. ²¹صداقت و راستی حافظ من باشد، زیرا که چشم امید به تو دارم. ²²ای خداوند، اسرائیل را از جمیع سختی های وی برهان.

مزمور بیست و ششم

دعای شخص عادل

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، به داد من برس، زیرا در صداقت رفتار می کنم و به تو توکل دارم، پس نخواهم لغزید. ²ای خداوند، مرا امتحان کن و بیازما. قلب و وجدانم را پاکیزه گردان. ³زیرا که رحمت تو را در نظر داشته و در راستی تو رفتار می کنم. ⁴با اشخاص بد همنشین نیستم و با ریاکاران آمیزش ندارم. ⁵از مشارکت با شریران متنفرم و با اشخاص فاسد معاشرت نمی کنم. ⁶دستهای خود را از گناه پاک نموده و قربانگاه تو را طواف می کنم. ⁷با آواز بلند سرود حمد تو را می خوانم و خبر کارهای بزرگ تو را به همه جا اعلام می دارم.

⁸ای خداوند، مکان مقدس تو را دوست می دارم و جایگاهی را که جلال تو در آنجا است. ⁹جانم را یکجا با گناهکاران دَرَو نکن و نه زندگی مرا با مردمان خونریز. ¹⁰زیرا که در دستهای ایشان آزار است و دست راست ایشان پُر از رشوه. ¹¹اما من در صداقت رفتار می کنم. مرا نجات ده و بر من رحم فرما. ¹²پاهای من در جای هموار قرار گرفته است، پس خداوند را در اجتماع مقدسین متبارک می خوانم.

مزمور بیست و هفتم

سرود اطمینان

(مزموری از داود)

¹خداوند نور و نجات من است، از کی بترسم؟ خداوند پناهگاه جان من است، از کی هراسان باشم؟ ²وقتی شریران به من نزدیک شوند تا مرا نابود سازند، یعنی بدخواهان و دشمنانم، ایشان می لغزند و می افتند. ³اگر لشکری به من حمله کند، دلم نمی ترسد و اگر برای جنگ بیایند، آنگاه نیز بر خداوند اطمینان می دارم. ⁴یک چیز از خداوند می خواهم و آنرا می طلبم، که تمام ایام عمرم در خانۀ خداوند ساکن باشم تا از دیدار جمال او همیشه برخوردار باشم و در عبادتگاه او تفکر نمایم. ⁵زیرا در هنگام سختی ها مرا در سایبان خود پنهان و در عبادتگاه خود مخفی می کند و بر فراز صخره ای قرار می دهد. ⁶بر دشمنانی که اطرافم را احاطه کرده اند سرافراز می شوم. با فریاد خوشی در عبادتگاه او قربانی تقدیم می کنم و برای خداوند سرود ستایش می خوانم.

⁷ای خداوند، فریاد مرا بشنو و رحمت فرموده، دعای مرا اجابت کن. ⁸تو فرموده ای: «روی مرا بطلبید.» بلی ای خداوند، روی تو را می طلبم. ⁹روی خود را از من مپوشان و بر من خشمگین مباش. تو مددگار من بوده ای. ای خدای نجات من، مرا رد مکن و ترک منما. ¹⁰حتی اگر پدر و مادرم ترکم کنند، خداوند مرا ترک نخواهد کرد. ¹¹ای خداوند، طریق خود را به من بیاموز و بخاطر دشمنانم مرا به راه راست هدایت فرما. ¹²مرا به دست دشمنانم نسپار، زیرا که شاهدین دروغ و آنهائی که سرچشمۀ ظلم هستند، بر ضد من برخاسته اند. ¹³به یقین می دانم که نیکویی خداوند را در دیار زندگان می بینم. ¹⁴برای خداوند منتظر باش، دلیر شو و دلت را تقویت خواهد داد. بلی، منتظر خداوند باش.

مزمور بیست و هشتم

درخواست کمک

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، نزد تو فریاد بر می آورم. ای صخرۀ من، خاموش مباش، مبادا اگر خاموش باشی، مثل آنانی گردم که به گور می روند. ²آواز التماس مرا بشنو وقتیکه به درگاه تو زاری می کنم و دست دعا را بسوی جایگاه مقدست بر می افرازم. ³مرا با شریران و بدکاران هلاک نساز که با همسایگان خود سخن صلح آمیز می گویند ولی آزار و اذیت در دل ایشان است. ⁴با آن ها موافق کردار و اعمال زشت شان رفتار نموده و مطابق عمل دست ایشان آن ها را مجازات کن. بدی ایشان را به خود شان برگردان. ⁵چون آن ها به کارهای خداوند و صنعت دست وی اهمیت نمی دهند، ایشان را ویران ساخته و اعمار نخواهی کرد.

⁶خداوند متبارک باد زیرا که آواز التماس مرا شنیده است. ⁷خداوند قوّت من و سپر من است. از جان و دل به او توکل کردم و مدد یافتم. پس دلم از خوشی ذوق می زند و با سرود خود او را ستایش می کنم. ⁸خداوند قوّت قوم خود است و برای برگزیدۀ خویش قلعۀ نجات. ⁹قوم برگزیده ات را نجات ده و میراث خود را مبارک فرما. ایشان را چوپانی کن و تا به ابد مورد توجه خود قرار ده.

مزمور بیست و نهم

هیبت صدای خداوند

(مزموری از داود)

¹ای موجودات آسمانی، خداوند را ستایش کنید. جلال و قوّت را برای خداوند توصیف نمائید. ²خداوند را به جلال اسم او تمجید نمائید. خداوند را در شایستگی قدوسیت سجده کنید.

³آواز خداوند از ورای آبها شنیده می شود. آواز خدای جلال رعدآسا است. صدای خداوند مافوق آب های بسیار است. ⁴آواز خداوند با قوّت است. صدای خداوند با هیبت و با شکوه است. ⁵آواز خداوند سروهای آزاد را می شکند. خداوند سروهای آزاد لبنان را می شکند. ⁶خداوند کوه لبنان را مثل گوساله می جهاند و کوه حِرمون را مثل گاو بچۀ وحشی. ⁷آواز خداوند رعد و برق را تولید می کند. ⁸آواز خداوند بیابان را به لرزه می آورد و صحرای قادِش را متزلزل می کند. ⁹آواز خداوند درختان بلوط را تکان می دهد و جنگلها را بی برگ می سازد. در عبادتگاه خداوند همگی جلال او را توصیف می نمایند.

¹⁰خداوند بر فراز سیلاب جلوس فرموده و به عنوان پادشاه ابدی سلطنت می کند. ¹¹خداوند قوم خود را قوّت می بخشد. خداوند قوم برگزیدۀ خود را به صلح و سلامتی برکت می دهد.

مزمور سی ام

دعای شکرانگی

(مزموری از داود، سرود در وقت تقدیس عبادتگاه)

¹ای خداوند به تو سپاس می گویم، زیرا که تو مرا نجات بخشیدی و نگذاشتی دشمنانم بر من ظفر یابند. ²ای خداوند، خدای من، بدربار تو برای کمک زاری کردم و تو مرا شفا دادی. ³ای خداوند، مرا از لب گور کشیدی و نجات دادی. مرا زنده ساختی تا هلاک نگردم.

⁴ای مقدسان خداوند، او را ستایش کنید و با شکرگزاری قدوسیت او را ذکر نمائید. ⁵زیرا که غضب او لحظه ای است، اما در لطف او حیات. خوشی صبحگاهان جایگزین گریۀ شامگاهان می گردد. ⁶اما من در آسودگی و آرامی خود گفتم: «تا به ابد لغزش نمی خورم.»

⁷ای خداوند، از لطف خود مرا مثل کوهی ثابت و پابرجا ساختی، اما وقتی رویت را از من پنهان کردی ترسان و پریشان شدم. ⁸ای خداوند، در پیشگاه تو فریاد بر می آورم. نزد خداوند التماس کرده گفتم: ⁹«از مرگ و رفتن من به گور چه فایده ای دارد؟ آیا جسد خاک شده می تواند تو را ستایش کند و راستی و وفاداری تو را بیان کند؟ ¹⁰ای خداوند، دعایم را بشنو و بر من رحم کن. ای خداوند مددگار من باش.» ¹¹تو غم و ماتم مرا به رقص خوشی تبدیل نمودی. تو رخت سوگواری را از من دور کرده و لباس خوشی به من پوشاندی. ¹²پس با تمام وجود برای تو سرود می خوانم و سکوت نخواهم کرد. ای خداوند، خدای من، تو را تا به ابد ستایش می کنم.

مزمور سی و یکم

دعای توکل به خداوند

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، به تو توکل دارم، پس نگذار سرافگنده شوم تا به ابد. در عدالت خویش مرا نجات بده. ²به دعای من گوش فرا داده و هرچه زودتر مرا رهایی ده. پناهگاهی مطمئن و قلعه ای استوار برای من باش و مرا برهان. ³زیرا صخره و قلعۀ من تو هستی. به خاطر نام خود راهنمای من باش و هدایتم فرما. ⁴مرا از دامی که در خفا برایم گسترده اند برهان. ⁵زیرا تو پناهگاه من هستی. روح خود را به دست تو می سپارم. ای خداوند، خدای حق، تو خونبهای مرا مهیا نموده ای. ⁶آنانی که اعتماد شان به بت است، مورد نفرت قرار می گیرند، اما من به خداوند توکل دارم. ⁷برای رحمت تو بسیار خوشی کرده و شادمانم. زیرا تو رنج مرا دیده و دلتنگی هایم را شناخته ای. ⁸مرا به دست دشمن اسیر نساختی و قدم های مرا وسعت بخشیدی.

⁹ای خداوند، بر من رحم کن، زیرا در تنگنا و سختی هستم. چشمانم از غصه کم بین شده اند و جان و بدنم نیز بیتاب. ¹⁰عمرم در غم گذشت و سالهای زندگی را با ناله طی کردم. در اثر گناهم، نیرو و توان من کاهش یافته و استخوانهایم بدرد آمده اند. ¹¹نزد همۀ دشمنانم رسوا شده ام، حتی پیش همسایگانم. آشنایانم از من می ترسند و آنهائی که مرا در کوچه و بازار می بینند فرار می کنند. ¹²مثل مُرده ای از خاطره ها فراموش شده و مانند ظرف شکسته ای از نظر افتاده ام. ¹³تهمت های زیادی می شنوم و ترس و وحشت دورادور من است، زیرا دشمنان برایم دسیسه می سازند و نقشۀ کشتنم را می کشند.

¹⁴اما من به تو ای خداوند توکل دارم و می گویم: «تو خدای من هستی.» ¹⁵وقت های من در دست تو است، پس مرا از دست دشمنان و کسانی که به من جفا می رسانند رهایی ده. ¹⁶نور چهرۀ خود را بر بنده ات بتابان و مرا به رحمت خود نجات ده. ¹⁷ای خداوند، نگذار شرمنده شوم، زیرا نام تو را خوانده ام. بگذار شریران خجل شوند و در گور خاموش گردند. ¹⁸زبان شخص دروغگو گنگ شود که با خشونت، گردن فرازی و سخنان زشت، عادلان را تحقیر می نمایند. ¹⁹چه عظیم است نیکویی تو که برای خداترسان ذخیره کرده ای و آنرا پیش چشم همه بر کسانی که به تو توکل دارند، آشکار ساخته ای. ²⁰آن ها را در پناه حضور خود، از مکر و حیلۀ مردم حفظ می کنی و ایشان را در خیمه ای حمایت خود از زخم زبانها در امان می داری. ²¹متبارک باد خداوند که رحمت شگفت انگیز خود را به من، در شهر محاصره شده ای، ظاهر ساخت. ²²من در سرگردانی خود گفتم که از نظر خداوند افتاده ام، اما وقتی نزد تو فریاد برآوردم، آواز التماس مرا شنیدی.

²³ای مقدسانِ خداوند، او را دوست بدارید، زیرا خداوند اشخاص وفادار و امین را در پناه خویش نگاه می دارد، اما متکبران را به سزای اعمال شان می رساند. ²⁴ای همۀ کسانی که چشم امید تان به سوی خداوند است، شجاع باشید و او دل شما را تقویت می دهد.

مزمور سی و دوم

اعتراف و آمرزش

(مزموری از داود)

¹خوشا به حال کسی که سرکشی او آمرزیده و گناه وی پوشیده شده است. ²خوشا به حال کسی که خداوند گناه او را به حساب نمی آورد و مکر و حیله ای در وجود او نیست. ³تا زمانی که به گناه خود اقرار نکردم، استخوانهایم بدرد آمده و تمام روز در عذاب بودم. ⁴شب و روز زجر می کشیدم. طراوت و شادابی من، همچو آبی که در گرمای تابستان تبخیر می کند، محو گردیده بود. ⁵بعد به گناه خود اقرار نمودم و جُرم خود را پنهان نکرده و گفتم: «من در حضور خداوند به سرکشی خود اعتراف می کنم.» آنگاه تو گناهم را بخشیدی و از آلودگی مرا پاک ساختی. ⁶پس باشد که هر شخص خداترس در زمان مطلوب به حضور تو دعا کند تا اگر سیلابهای زیادی هم به طغیان بیایند هرگز به او رسیده نتوانند. ⁷تو پناهگاه من هستی و در زمان مصیبت مرا نجات می دهی. فضای گرداگرد مرا پُر از سرودهای پیروزی و رهایی می نمائی.

⁸خداوند می فرماید: «من به تو حکمت می آموزم و ترا به راهی که باید بروی هدایت می کنم. ترا نصیحت می کنم و چشم از تو بر نخواهم داشت. ⁹مانند اسپ و قاطر، نادان و بی شعور نباشید که به دهان شان لگام و افسار می بندند، ورنه از شما اطاعت نخواهند کرد.»

¹⁰غم و غصۀ شخص شریر زیاد است، اما هر که به خداوند توکل کند از رحمت برخوردار می شود. ¹¹پس ای عادلان در خداوند خوشی و شادمانی کنید و ای راستدلان سرود خوشی را سر کنید.

مزمور سی و سوم

سرود ستایش

¹ای عادلان در خداوند خوشی کنید، زیرا خداوند را ستودن زیبندۀ راستدلان است. ²خداوند را با آهنگ چنگ ستایش کنید و با رباب سرود حمد او را بنوازید. ³با سرودهای نو او را تمجید نمائید و با مهارت و آواز بلند بسرائید. ⁴کلام خداوند برحق است و همه کارهای او قابل اعتماد. ⁵خداوند عدالت و انصاف را دوست دارد. زمین از رحمت او پُر است. ⁶به کلام خداوند آسمان ها آفریده شد و با یک کلمه ای که از او صادر شد، آفتاب، مهتاب و ستارگان بوجود آمدند. ⁷آب های بحر را در یک جا جمع کرد آب های عمیق را در مخزنها ذخیره نمود.

⁸ای تمام روی زمین، از خداوند بترسید، و ای جمیع مردم جهان، در حضور او با ترس و احترام بیائید، ⁹زیرا که خداوند گفت و شد؛ به امر او همه چیز برقرار گردید. ¹⁰خداوند تصامیم ملتها را بی اثر می سازد و نقشه های اقوام جهان را نیست می گرداند. ¹¹اما مشورت خداوند تا به ابد پایدار است و خواسته های او در تمام زمانه ها. ¹²خوشا به حال ملتی که خداوند، خدای ایشان است و قومی که خداوند ایشان را برای خود برگزیده است.

¹³خداوند از آسمان نگاه می کند و همۀ بنی آدم را می بیند. ¹⁴او از بالای تخت ملکوتی خویش تمام ساکنان جهان را زیر نظر دارد. ¹⁵او که آفرینندۀ دلهاست، از افکار و کردار انسان آگاه می باشد. ¹⁶پادشاه به زیادی لشکر پیروز نمی گردد و هیچ عسکری به قوّت بازوی خود رهایی نمی یابد. ¹⁷امید بستن به اسپ جنگی کار بیهوده ای است. قوّت آن نمی تواند کسی را نجات دهد. ¹⁸اما چشمان خداوند مراقب کسانی است که از او می ترسند و بر رحمت او اتکاء دارند. ¹⁹تا جان آن ها را از مرگ نجات دهد و در زمان قحطی ایشان را زنده نگاه دارد. ²⁰امید ما بر خداوند است. او مددگار و سپر ماست. ²¹دلهای ما در او خوشی می کند زیرا به نام مقدس او توکل می کنیم. ²²ای خداوند، رحمت تو بر ما باد، زیرا چشم امید ما فقط به سوی تو است.

مزمور سی و چهارم

در ستایش نیکویی خداوند

(مزموری از داود، موقعی که از نزد ابی ملک رانده می شود)

¹خداوند را همیشه ستایش می کنم؛ شکر و سپاس او همواره بر زبانم جاری است. ²جان من در خداوند فخر می کند. مسکینان این را می شنوند و خوشحال می شوند. ³بیائید خداوند را تمجید کنیم و با هم نام او را ستایش کنیم. ⁴خداوند را طلبیدم و او مرا اجابت فرمود و از قید جمیع ترسهایم آزاد کرد. ⁵آنهائی که بسوی او نظر می کنند، منور می گردند و هرگز خجل نخواهند شد. ⁶این حقیر فریاد برآورد و خداوند او را شنید و او را از همۀ سختی هایش نجات داد. ⁷فرشتۀ خداوند گرداگرد مردم خداترس است. او ایشان را محافظت کرده و می رهاند.

⁸بچشید و ببینید که خداوند نیکو است. خوشا به حال کسی که به او پناه می برد. ⁹ای مقدسین خداوند از او بترسید، زیرا شخص خداترس محتاج به هیچ چیزی نمی باشد. ¹⁰شیرها نیز نیازمند و گرسنه می گردند، اما کسانی که جویای خداوند هستند، از هیچ نعمت نیکو بی بهره نمی باشند. ¹¹ای فرزندان، بیائید و به من گوش بدهید تا به شما درس خداترسی را بیاموزم. ¹²آیا آرزومند زندگی هستی و دوست داری که عمر طولانی داشته باشی تا سعادت و نیکویی را ببینی؟ ¹³پس خود را از بدی و لبهایت را از سخنان فریبنده نگاه دار. ¹⁴از شرارت دوری نما و نیکویی کن؛ جویای صلح باش و جهت برقراری آن کوشش نما.

¹⁵چشمان خداوند بسوی عادلان است و گوشهای وی متوجه فریاد ایشان. ¹⁶روی خداوند ضد شریران است تا اثر ایشان را از زمین محو سازد. ¹⁷وقتی راستکاران فریاد بر می آورند، خداوند ایشان را شنیده و از تمام سختی ها نجات می دهد.

¹⁸خداوند نزدیک دل شکستگان است و آنانی را که افسرده و اندوهگین اند، نجات می دهد. ¹⁹رنج و زحمات شخص عادل زیاد است، اما خداوند او را از همۀ آن ها می رهاند. ²⁰خداوند تمام استخوانهای او را حفظ می کند و نمی گذارد حتی یکی از آن ها شکسته شود. ²¹شریر از شرارت خود هلاک می گردد و دشمنان شخص عادل مورد بازخواست قرار می گیرند. ²²خداوند جان بندگان خود را نجات می دهد و از کسانی که به او پناه می برند بازخواست نمی شود.

مزمور سی و پنجم

دعا برای کمک

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، با دشمنان من دشمنی نما و جنگ کن با کسانی که با من می جنگند. ²سپر و زره را بگیر و برای کمک من برخیز. ³نیزه و شمشیر را بر ضد تعقیب کنندگانم بلند کن و مرا از نجات جانم مطمئن ساز. ⁴آنانی که قصد جان مرا دارند، شرمنده و رسوا شوند و کسانی که بدخواه من هستند، شکست خورده و خجل گردند. ⁵مثل کاه در برابر باد باشند و فرشتۀ خداوند آن ها را براند. ⁶راه شان تاریک و لغزنده گردد و فرشتۀ خداوند در تعقیب شان باشد. ⁷زیرا دام خود را بی سبب برای من گسترده و برای جان من بی جهت چاه کنده اند. ⁸پس بلای ناگهانی بر سر شان بیاید و به دامی که برای من نهاده اند، خود شان گرفتار شوند و هلاک گردند.

⁹آنگاه جان من در خداوند شادمانی می کند و بخاطر نجاتی که او می دهد خوشحال می گردد. ¹⁰با تمام وجودم می گویم: «ای خداوند، کیست مانند تو که شخص ضعیف را از دست زورمندان برهاند و مسکین و بینوا را از دست تاراجگران؟»

¹¹شاهدان بی رحم بر ضد من برخاسته و مرا به کاری که نکرده ام متهم می سازند. ¹²در مقابل نیکی هایم به من بدی می کنند و جان مرا می رنجانند. ¹³و اما من، وقتی آن ها بیمار بودند لباس ماتم پوشیدم، جان خود را با روزه رنج دادم و برای شان دعا و زاری نمودم. ¹⁴مانند کسی که برای یک دوست و برادر خود غصه کند و یا مانند کسی که در غم مادر خود نوحه کند، برای شان ماتم گرفتم. ¹⁵اما وقتی که من در زحمت افتادم، آن ها شاد و خندان دَورم جمع شدند و همچون آدم های پست مرا مسخره کردند و حتی آنانی که نمی شناختم از بدرفتاری با من دست بر نداشتند. ¹⁶مثل بدکارانی در ضیافت ریاکارانۀ شان، دندانهای خود را جهت من بهم می سائیدند.

¹⁷ای خداوند، تا به کی نظاره گر خواهی بود؟ جانم را از شر آن ها خلاص کن و یگانۀ مرا از دست شیران درنده. ¹⁸آنگاه در میان جماعت بزرگ ترا ستایش نموده و در جمع مردم ترا سپاس خواهم گفت. ¹⁹نگذار آنانی که بی جهت دشمن من اند، بر من سرافرازی نمایند و آنانی که بی سبب از من متنفرند مسخره ام کنند. ²⁰زیرا سخن آن ها با من از روی صلح نیست و با سخنان ریاکارانه بر ضد کسانی که عاجز و آرامند توطئه می چینند. ²¹آن ها مرا متهم ساخته می گویند: «ها ها، ما به چشم خود دیدیم»

²²ای خداوند، تو از همه چیز آگاهی، پس سکوت مفرما. ای خداوند از من دور مباش. ²³ای خداوند و ای خدای من، برخیز و از من دفاع کن و به داد من برس. ²⁴ای خداوند، خدای من، موافق عدالت خود در مورد من داوری کن و نگذار که بر من سرافرازی کنند. ²⁵مگذار که آن ها در دل خود بگویند: «ما به آرزوی خود رسیدیم و او را برباد کردیم.» ²⁶آنانی که از بدبختی من شادند، شرمنده و خوار شوند و کسانی که بر من سرافرازی می کنند، سرافگنده و رسوا گردند. ²⁷اما آنانی که خواهان حق من هستند شادمان و خوشحال گردیده و پیوسته بگویند: «خداوند بزرگ است که خواستار سلامتی و سعادت خدمتگزار خود می باشد» ²⁸آنگاه زبان من عدالت تو را بیان می کند و ستایش تو را تمامیِ روز.

مزمور سی و ششم

شرارت انسان

(مزموری از داود خدمتگزار خداوند)

¹نافرمانی انسان شریر آشکار می کند که ترس خدا مد نظر او نیست. ²آنقدر خودخواه و مغرور شده است که فکر می کند گناهش آشکار نمی شود و کسی او را متهم نمی کند. ³سخنان زبانش شرارت و فریب است. از فهم دور شده و از نیکوکاری دست کشیده است. ⁴در بستر خود شرارت را تفکر می کند، راه نادرست را عادت خود ساخته و از بدی نفرت ندارد.

نیکویی خداوند

⁵ای خداوند، رحمت تو تا به آسمان ها می رسد و وفاداری تو مافوق ابر ها. ⁶عدالت تو مانند کوهها پابرجا است و احکام تو عمیق تر از عمق های زمین. ای خداوند، تو مددگار انسانها و حیوانات هستی. ⁷ای خدا رحمت تو چقدر عالی و با ارزش است. آدمیان در سایۀ بالهای تو پناه می برند. ⁸همه از نعمت تو برخوردار می شوند و از دریای رحمت تو می نوشند. ⁹تو سرچشمۀ زندگی هستی و در نور تو روشنی را می بینیم.

¹⁰رحمت تو همیشه بر آنانی که تو را می شناسند باقی بماند و عدالت تو پیوسته همراه راستدلان باشد. ¹¹مگذار که پایمال اشخاص مغرور گردم و یا دست شریران مرا مجبور به فرار سازد. ¹²ببینید که چگونه بدکاران افتاده اند! آن ها طوری سقوط کرده اند که دیگر نمی توانند برخاست.

مزمور سی و هفتم

سرنوشت نیکان و بدان

(مزموری از داود)

¹به سبب بدکاران خود را پریشان مساز و بر شریران حسد مبر، ²زیرا آن ها به زودی مثل سبزه خشک شده و مانند علف پژمرده می گردند. ³بر خداوند توکل نما و نیکویی کن تا در روی زمین در امنیت و آسودگی بسر بری. ⁴در خداوند شادمان باش و او تمنای دلت را برآورده می سازد. ⁵طریق خود را به خداوند بسپار و به او توکل کن و او تو را مدد می کند. ⁶او عدالت ترا مثل نور آشکار می سازد و راستی و حق تو را مانند ظهر.

⁷در حضور خداوند سکوت نما و منتظر او باش. به خاطر کسی که در زندگی سعادتمند است و شخص فریبکار خود را پریشان مساز. ⁸غضب را کنار بگذار و خشم را ترک کن. تشویش را بر خود راه نده چونکه باعث گناه می شود. ⁹مردم شریر از بین می روند، اما منتظرین خداوند وارث زمین می شوند. ¹⁰آدم بدکار در فرصت کمی نابود می شود و وقتی بجوئید او را نمی یابید. ¹¹اما اشخاص حلیم و فروتن مالک زمین می شوند و از صلح و سلامتی فراوان برخوردار می گردند.

¹²شریر برای شخص عادل توطئه می چیند و دندانهای خود را بهم می ساید. ¹³خداوند بر او می خندد، چون می داند که روز داوری او نزدیک است. ¹⁴شریران شمشیر را به دست گرفته و تیر و کمان را آماده کرده اند تا مسکین و بیچاره را از بین ببرند و راستکاران را به قتل برسانند. ¹⁵اما شمشیر شان به قلب خود شان فرو می رود و کمان شان می شکند.

¹⁶مال اندکِ شخص راستکار بهتر از ثروت سرشار شریران است، ¹⁷زیرا خداوند بازوی شریران را در هم می شکند و اما از راستکاران مراقبت می کند. ¹⁸خداوند از تمام روزهای زندگی صالحان آگاه می باشد و میراث ایشان باقی است تا به ابد. ¹⁹در زمان مصیبت شرمنده نشده و در ایام قحطی سیر می باشند. ²⁰اما شریران هلاک می شوند. دشمنان خداوند مانند گلهای زودگذر صحرا از بین می روند و مثل دودی ناپدید می گردند. ²¹شریر قرض می گیرد، ولی دوباره نمی پردازد. اما شخص صالح رحیم و سخاوتمند است. ²²آنهائی که از خداوند برکت دیده اند وارث زمین می شوند، ولی کسانی که زیر لعنت خدا قرار دارند از بین می روند.

²³خداوند قدم های آنانی را که مورد رضایت او هستند استوار ساخته و ایشان را براهی که باید بروند هدایت می کند. ²⁴اگر بیفتند آسیبی به ایشان نمی رسد، زیرا خداوند دست آن ها را می گیرد. ²⁵من جوان بودم و حالا پیر شده ام، ولی هرگز ندیدم که شخص راستکار ترک شده باشد و یا نسل او دست به گدائی دراز کرده باشد. ²⁶شخص راستکار پیوسته مهربان و سخاوتمند است و اولادۀ او مبارک می باشند.

²⁷از شرارت دوری نما و نیکویی کن. پس تا به ابد باقی خواهی ماند. ²⁸خداوند انصاف را دوست می دارد و مقدسان خود را ترک نمی کند. از ایشان تا به ابد حمایت می کند، اما نسل شریر نابود می گردد. ²⁹صالحان وارث زمین می شوند و همیشه در آنجا زندگی می کنند. ³⁰از دهان شخص صالح کلام حکمت شنیده می شود و زبان او همیشه از عدل و انصاف حرف می زند. ³¹او احکام و دستورات خداوند را در دل خود جای داده است پس از راه راست منحرف نمی شود. ³²شریر برای راستکار کمین می کند و قصد کشتن وی را دارد، ³³اما خداوند شخص راستکار را به دست او نمی سپارد و نمی گذارد که در هنگام داوری محکوم شود. ³⁴منتظر خداوند باش و از احکام او اطاعت کن. او ترا وارث زمین می سازد و تو به چشم خود نابودی بدکاران را خواهی دید.

³⁵شخص شریر و ظالمی را دیدم که همچون درختی سبزی به هر سو شاخ و برگ گسترده بود. ³⁶اما طولی نکشید که از بین رفت و وقتی از آنجا می گذشتم نیست شده بود. هرقدر جستجو کردم او را نیافتم. ³⁷شخص نیکو و راستکار را ببین، زیرا که عاقبت آن شخص سلامتی است. ³⁸اما خطاکاران بکلی نابود می شوند و عاقبت شریران نیستی است. ³⁹نجات صالحان از خداوند است. در هنگام سختی او پناهگاه ایشان می باشد. ⁴⁰خداوند مددگار و رهانندۀ ایشان است و آن ها را از شریران نجات می بخشد و حفظ می کند، زیرا به خداوند پناه آورده اند.

مزمور سی و هشتم

دعای شخص رنجدیده

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، مرا در غضب خود سرزنش مفرما و در خشم خویش تنبیه نکن. ²تیرهای تو در بدنم فرو رفته اند و دست تو بر من سنگینی می کند. ³به سبب غضب تو سلامتی در بدنم نیست و به سبب گناه خودم استخوانهایم بدرد آمده اند. ⁴زیرا گناهانم از سرم گذشته است و مثل بار گران از طاقتم سنگین تر شده. ⁵به سبب حماقت من، زخمهایم متعفن شده و چرک برداشته اند. ⁶به خود می پیچم و بکلی خمیده شده ام؛ تمام روز از درد نالیده و بی قرارم. ⁷زیرا کمرم از درد می سوزد و سلامتی در بدنم نیست. ⁸تمام وجودم ضعیف شده و تحمل خود را از دست داده ام؛ از فغان دل خود می نالم.

⁹ای خداوند، از تمام آرزو هایم خبر داری و ناله های من از تو پوشیده نیست. ¹⁰قلب من به شدت می تپد، نیرویم را از دست داده ام و نور در چشمانم نمانده است. ¹¹دوستان و رفقایم به سبب مصیبتم از من فاصله گرفته اند و خویشاوندانم از من دوری می کنند. ¹²دشمنان برای کشتنم دام گسترده اند. بدخواهانم سخنان فتنه انگیز می زنند و همیشه علیه من دسیسه می سنجند.

¹³ولی من مثل یک شخص کر نمی شنوم و مانند گنگ حرفی نمی زنم. ¹⁴بلی، مثل کسی گردیده ام که نمی شنود و حرفی در زبان ندارد. ¹⁵اما ای خداوند، امید من به تو است و تو ای خداوند، خدایم جواب می دهی. ¹⁶زیرا گفته ام که مبادا دشمنانم در بدبختی من شاد شوند و وقتی می افتم بر من سرافرازی کنند. ¹⁷نزدیک است از پای درآیم و از دست درد لحظه ای آرام ندارم. ¹⁸به گناه خود اعتراف می کنم و از خطای که کرده ام پشیمانم. ¹⁹دشمنانم سالم و قوی هستند؛ بسیارند آنانی که بی سبب از من نفرت دارند. ²⁰آنانی که به عوض نیکی بدی می کنند با من دشمنی می ورزند، چون نیکویی را پیروی می کنم.

²¹ای خداوند، مرا ترک منما. ای خدای من از من دور مباش! ²²ای خداوندی که نجات من هستی، برای اعانت من تعجیل فرما.

مزمور سی و نهم

اعتراف شخص رنجدیده

(مزموری از داود)

¹به خود گفتم متوجه راههای خود می باشم تا با زبانم خطا نورزم. هنگامیکه شریران پیش من هستند، دهان خود را حفظ می کنم گویی لگام شده است. ²من گنگ و خاموش بودم و حتی حرف خوب هم از زبانم شنیده نشد، ولی درد من بازهم شدیدتر شد. ³دلم پُر از پریشانی شد و هر چه بیشتر می اندیشیدم، آتش قلبم زیادتر می شد. سرانجام به سخن آمدم و گفتم: ⁴«ای خداوند، پایان عمرم را بر من معلوم ساز و اینکه ایام زندگانی من چقدر است تا بدانم که چقدر فانی هستم!» ⁵روزهایم را بسیار کوتاه ساختی و تمام زندگی ام در نظر تو هیچ است. براستی عمر انسان مثل یک نَفَس است. ⁶انسان در خیالبافی زندگی می کند و بیهوده زحمت می کشد. ثروت ذخیره می کند ولی نمی داند که بعد از او دارائی اش نصیب چه کسی می شود.

⁷و حالا ای خداوند، برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می باشد. ⁸پس مرا از همۀ گناهانم رهایی ده، مبادا نزد اشخاص نادان رسوا گردم. ⁹من در حضور تو خاموش هستم و زبان خود را باز نمی کنم، زیرا که تو باعث این شده ای. ¹⁰این مصیبت را از من دور کن، زیرا که از سنگینی دست تو نزدیک است تلف شوم. ¹¹تو انسان را به خاطر گناهش تنبیه می کنی، گنجهایش مثل یک پارچۀ کویه خورده از بین می روند. بلی، عمر انسان فقط یک نَفَس است.

¹²ای خداوند، به دعایم گوش بده، زاری و ناله ام را بشنو و به اشکهایم توجه فرما، زیرا نزد تو مثل مهمانِ گذری هستم و مثل اجداد خود در این دنیا مسافر می باشم. ¹³خشم خود را از من برگردان تا شادکام شوم، قبل از آنکه چشم از جهان پوشیده و نایاب گردم.

مزمور چهلم

سرود پرستش

(مزموری از داود)

¹انتظار بسیار برای خداوند کشیدم، پس به من توجه کرده و فریاد مرا شنید. ²او مرا از گودال هلاکت و لجن زار بیرون کرد. پاهایم را بر صخره ای گذاشت و قدم هایم را استوار گردانید. ³به من سرود تازه ای آموخت و آن سرود حمد خدای من است. بسیاری چون این را ببینند، می ترسند و بر خدا توکل می کنند. ⁴خوشا به حال کسی که بر خداوند توکل می کند و به اشخاص متکبر و پیروان دروغ رغبت ندارد.

⁵ای خداوند، خدای من، چه بسیار است معجزاتی که انجام داده ای و افکاری که برای ما داشته ای. زبانم از بیان آن ها عاجز است و شمار آن از حد زیاد. ⁶تو خواهان قربانی و هدیه نبودی؛ قربانی سوختنی و قربانی گناه را نخواستی، بلکه گوشهای مرا باز کردی. ⁷آنگاه گفتم: «اینک می آیم! در طومار کتاب دربارۀ من نوشته شده است. ⁸در انجام ارادۀ تو ای خدای من رغبت می دارم و احکام تو در قلبم ثبت شده است.» ⁹مژدۀ عدالت تو را در جماعت بزرگ بیان کرده ام. تو ای خداوند، می دانی که من لبهایم را نخواهم بست. ¹⁰عدالت تو را در دل خود مخفی نداشته ام؛ وفاداری و نجات تو را بیان کرده ام و رحمت و راستی تو را از جماعت بزرگ پنهان نکرده ام.

دعای کمک

(همچنین در مزمور ۷۰)

¹¹ای خداوند، لطف خود را از من باز مدار. رحمت و راستی تو پیوسته مرا محافظت کند. ¹²مصیبت زیادی مرا احاطه کرده است و گناهانم دورادور مرا گرفته اند، به حدی که نمی توانم دید. گناهانم از موی سرم زیادتر شده اند و امید خود را بکلی باخته ام. ¹³ای خداوند، رحم کن و مرا نجات بده. ای خداوند، برای امداد من بشتاب! ¹⁴آنهائی که قصد کشتن جانم را دارند، همه خجل و شرمنده شوند و آنانی که در پی آزار من هستند، مغلوب و رسوا گردند. ¹⁵کسانی که مرا تحقیر و مسخره می کنند، از رسوایی خویش حیران شوند. ¹⁶اما تمام کسانی که جویای تو هستند در تو خوشی و شادمانی کنند و آنانی که از نجات تو شکرگزارند، همیشه بگویند: «خداوند بزرگ است!» ¹⁷من بندۀ بیچاره و مسکین تو هستم. تو همواره در فکر من بوده ای. تو مددگار و نجات دهندۀ من هستی، پس ای خدای من تأخیر مکن.

مزمور چهل و یکم

دعای یک بیمار

(مزموری از داود)

¹خوشا به حال کسی که در فکر مردمان مسکین و بینوا است. خداوند او را در روز مصیبت می رهاند. ²خداوند از او حمایت می کند و او را زنده نگاه می دارد. او در زمین مبارک بوده و از شر دشمنانش در امان می ماند. ³خداوند او را در بستر بیماری تقویت می کند و صحت و سلامتی از دست رفته اش را به او بر می گرداند.

⁴من گفتم: «ای خداوند، بر من رحم کن. جان مرا شفا ده، زیرا نسبت به تو گناه ورزیده ام.» ⁵دشمنانم دربارۀ من می گویند: «چه وقت می میرد و نامش از صفحۀ زندگی محو می شود؟» ⁶اگر برای دیدن من بیایند، حرفهای بیهوده می زنند و در دل خود افکار شرارت آمیز را سنجیده و بعد آنرا به دیگران پخش می کنند. ⁷همۀ دشمنانم با یکدیگر در مورد من سخن چینی می کنند و برای من بدی می اندیشند. ⁸می گویند: «به مرض کشنده ای گرفتار است و به سلامتی از بستر بیماری بر نمی خیزد.» ⁹حتی دوست صمیمی ام که به او اعتماد زیادی داشتم و نان و نمک مرا خورده، بر ضد من برخاسته است.

¹⁰ولی تو ای خداوند، بر من رحم فرموده، مرا از بستر بیماری بلند کن تا دشمنانم را مجازات کنم. ¹¹از این می دانم که تو از من راضی هستی، چون دشمنم دیگر بر من سرافرازی نمی کند. ¹²تو مرا به خاطر درستکاری ام حفظ می کنی و در حضور خود برای همیشه می پذیری. ¹³متبارک باد خداوند، خدای اسرائیل! از ازل تا به ابد. آمین و آمین!

کتاب دوم

(مزامیر ۴۲ - ۷۲)

مزمور چهل و دوم

دعای شخص پریشان

(قصیده ای از بنی قورح)

¹چنانکه آهو برای نهرهای آب شدت اشتیاق دارد، همچنان ای خدا جان من هم اشتیاق شدید برای تو دارد. ²جان من تشنۀ خداست، تشنۀ خدای زنده. که کی بیایم و به حضور خدا حاضر شوم. ³اشکهایم شب و روز نان من بوده است، چون همواره به من می گویند: «خدای تو کجاست؟» ⁴چون گذشته را بیاد می آورم، جانم بی حال می گردد. چگونه با گروه مردم می رفتم و ایشان را به عبادتگاه خداوند پیشروی می کردم، با آواز خوشی و ستایش در جمع تجلیل کنندگان.

⁵ای جان من چرا افسرده شده ای و چرا در من پریشان گشته ای؟ بر خدا امید داشته باش زیرا که او را به خاطر نجات از طرف روی او دوباره ستایش خواهم کرد.

⁶ای خدای من، جان من افسرده است، بنابراین از سرزمین اُردن و کوههای حِرمون و مِسعر ترا به یاد می آورم. ⁷ندای عمق آبها و آواز آبشار ها و جمیع خیزابها و امواج آن از سر من گذشته اند. ⁸در طی روز خداوند رحمت خود را بر من قرار می دهد و در شب سرود او در قلب من می باشد و دعایم نزد خدای حیات من. ⁹به خدا که صخرۀ من است می گویم: «چرا مرا فراموش کرده ای؟ چرا بخاطر ظلم دشمنان در غم و ماتم باشم؟» ¹⁰دشمنانم مرا ملامت می کنند و همواره به من می گویند: «خدای تو کجاست؟» و این همچون ضربۀ مهلک به استخوانهایم است.

¹¹ای جان من چرا افسرده شده ای و چرا در من پریشان گشته ای؟ بر خدا امید داشته باش زیرا که او را دوباره ستایش خواهم کرد، که نجات روی من و خدای من است.

مزمور چهل و سوم

ادامۀ دعای شخص پریشان

¹ای خدا، مرا داوری کن و در دعوای من با قوم بی رحم قضاوت کن. مرا از دست مردم حیله گر و شریر رهایی ده. ²زیرا تو خدا، پناهگاه من هستی. چرا مرا ترک کرده ای؟ چرا بخاطر ستم دشمن در غم و ماتم باشم؟

³نور و راستی خود را بفرست تا هادی و راهنمای من باشند و مرا به کوه مقدس تو و مسکن های تو برسانند. ⁴آنگاه به قربانگاه خدا می آیم، بسوی خدایی که خوشی و شادابی من است. و تو را ای خدا، خدای من با نغمۀ رباب ستایش می کنم.

⁵ای جان من چرا افسرده شده ای و چرا در من پریشان گشته ای؟ بر خدا امید داشته باش زیرا که او را دوباره ستایش خواهم کرد، که نجات روی من و خدای من است.

مزمور چهل و چهارم

خداوند در همه حال پشتیبان ما است

(قصیده ای از بنی قورح)

¹ای خدا، ما به گوش خود شنیده ایم و پدران ما کاری را که در روزهای شان و در ایام قدیم انجام داده ای، به ما بیان کرده اند. ²تو با دست خود امت ها را بیرون کردی، اما پدران ما را برقرار نمودی. قوم ها را تباه کردی و ایشان را منتشر ساختی. ³زیرا که اجداد ما با شمشیر خود زمین را تسخیر نکردند و بازوی ایشان آن ها را نجات نداد بلکه دست راست تو و بازوی تو و نور روی تو. زیرا از ایشان خشنود بودی.

⁴ای خدا تو پادشاه من هستی، پس بر نجات اولادۀ یعقوب امر فرما. ⁵با کمک تو دشمنان را مغلوب می کنیم و به نام تو مخالفان خود را پایمال می سازیم. ⁶زیرا بر کمان خود اعتماد نمی کنم و شمشیرم مرا نجات نمی دهد، ⁷بلکه تو ما را از دست جفاکنندگان ما رهایی می بخشی و دشمنان ما را رسوا می سازی. ⁸تمامی روز بر خدا فخر می نمائیم و نام تو را تا به ابد ستایش می کنیم.

⁹اما حالا تو ما را ترک کرده و رسوا ساخته ای و دیگر لشکرهای ما را همراهی نمی کنی. ¹⁰ما را از پیش دشمن فرار داده ای و آنانی که از ما نفرت دارند، ما را تاراج می کنند. ¹¹ما را مثل گوسفندان برای خوراک تسلیم کرده ای و ما را در میان امت ها پراگنده ساخته ای. ¹²قوم برگزیدۀ خود را ارزان فروختی و از قیمت ایشان سودی نبردی. ¹³ما را نزد همسایگان خوار ساخته ای و ما مورد توهین و تمسخر اطرافیان قرار گرفته ایم. ¹⁴ما را در میان امت ها ضرب المثل ساخته ای و باعث جنبانیدن سر در میان قوم ها. ¹⁵رسوایی من همه روزه در نظر من است و خجالت رویم را پوشانیده است، ¹⁶از آواز ملامت کننده و دشنام دهنده، از روی دشمن و انتقام گیرنده.

¹⁷این همه بر ما واقع شده است، ولی تو را فراموش نکرده ایم و پیمانی را که با ما بسته ای نشکسته ایم، ¹⁸دل ما از تو دور نگردیده و پاهای ما از طریق تو منحرف نشده است. ¹⁹هرچند ما را در مکان شغالان کوبیدی و با تاریکی مطلق پوشانیدی. ²⁰اگر ما نام خدای خود را فراموش می کردیم و دست خود را بسوی خدایان غیر دراز می کردیم، ²¹آیا خدا از این واقف نمی شد؟ زیرا او اسرار قلب را می داند. ²²یقیناً به خاطر تو همواره با مرگ روبرو بوده و مثل گوسفندانی هستیم که منتظر کشته شدن باشند. ²³ای خداوند، بیدار شو! چرا خوابیده ای؟ برخیز و ما را تا به ابد ترک مکن. ²⁴چرا روی خود را از ما پنهان کرده و ذلت و خواری ما را نادیده می گیری؟ ²⁵زیرا که جان ما بر خاک افتاده و بدن ما به زمین خم شده است. ²⁶به جهت کمک ما برخیز و به خاطر رحمت خود ما را نجات بخش.

مزمور چهل و پنجم

سرود عروسی ملوکانه

(قصیده ای از بنی قورح)

¹در حالیکه این سرود را برای پادشاه می سرایم، دل من به کلام نیکو می جوشد. زبان من قلم کاتب ماهر است. ²تو نیکوتر از بنی آدم هستی و نعمت بر لبهای تو ریخته شده است. بنابراین، خدا تو را تا به ابد متبارک ساخته است. ³ای مقتدر شمشیر خود را بر ران خود ببند، یعنی جلال و جبروتت را. ⁴به کبریایی خود سوار شده و به خاطر حقیقت و فروتنی و عدالت پیروز شو. دست راستت کارهای عجیب و ترسناک را به تو خواهد آموخت. ⁵تیرهای تیز تو به دل دشمنان پادشاه فرو می روند و امت ها بزیر پای تو می افتند.

⁶ای خدا، تخت تو تا به ابد برقرار است. عصای سلطنت تو عصای راستی و انصاف است. ⁷تو عدالت را دوست داشته و شرارت را دشمن می داری. بنابران خدا، خدای تو، تو را بیشتر از همراهانت با روغن شادمانی مسح کرده است. ⁸لباسهایت همه با مُر و عود و سلیخه، یعنی عطرهای گوناگون، معطر اند. با آلات موسیقی از قصرهای عاج تو را خوش ساختند. ⁹دختران پادشاهان، زیبایی دربار تو هستند و ملکه در دست راستت، با لباسی از طلای خالص اوفیر ایستاده است.

¹⁰ای دختر بشنو، ببین و توجه کن: قوم خود و خانۀ پدرت را فراموش کن. ¹¹پادشاه دلبستۀ زیبایی تو است. او صاحب تو است، پس او را محترم بدار. ¹²مردم صور و ثروتمندان قوم با هدایای خویش طالب رضامندی تو هستند. ¹³دختر پادشاه در اندرون قصرش چه زیباست! لباسهایش مزین به طلا. ¹⁴به لباس فاخر به حضور پادشاه حاضر می شود و دوشیزگان او را همراهی می کنند. ¹⁵آنها با خوشی و شادمانی آورده شده و به قصر پادشاه داخل می شوند.

¹⁶پسرانت نیز مانند اجدادت خواهند بود و تو آن ها را در تمامی سرزمین به حکمرانی می گماری. ¹⁷نام تو را در تمام نسل ها مشهور می سازم و قوم ها تا به ابد سپاسگزار تو خواهند بود.

مزمور چهل و ششم

خدا پناهگاه ما است

(قصیده ای از بنی قورح)

¹خدا پناهگاه و قوّت ماست و در وقت سختی ها مددگار قابل اعتماد. ²بنابران ترسی نداریم، اگر چه دنیا ویران شود و کوهها در قعر اوقیانوسها فروریزند، ³یا آب های بحر غرش کنند و به جوش آیند و کوهها از سرکشی آن لرزان گردند.

⁴نهریست که شاخه هایش شهر خدا را شادمان می سازد و مسکن مقدس خداوند متعال را. ⁵خدا در وسط اوست، پس آن شهر از ویرانی در امان است. خدا در طلوع صبح او را کمک می کند. ⁶امت ها غرش می کنند و مملکت ها بیجا می گردند. او آواز خود را می دهد، پس زمین ذوب می گردد. ⁷خداوند قادر مطلق با ماست و خدای یعقوب پناهگاه ما.

⁸بیائید کارهای خداوند را مشاهده کنید و عجایب او را در روی زمین. ⁹او جنگها را در سراسر جهان خاتمه می دهد. کمان را می شکند، نیزه را قطع می کند و ارابه ها را به آتش می سوزاند.

¹⁰آرام باشید و بدانید که من خدا هستم، در میان امت ها متعال و در جهان متعال می باشم. ¹¹خداوند قادر مطلق با ماست و خدای یعقوب پناهگاه ما.

مزمور چهل و هفتم

خداوند پادشاه تمام جهان است

(مزموری از بنی قورح)

¹ای تمام اقوام جهان کف بزنید و سرود خوشی را با آواز بلند به حضور خداوند بسرائید. ²زیرا خداوند متعال و مهیب است و بر تمامی جهان خدای بزرگ. ³او ما را بر قوم ها غالب می سازد و طایفه ها را به زیر پای ما می اندازد. ⁴میراث ما را برای ما خواهد برگزید یعنی جلال یعقوب را، که او را دوست می دارد.

⁵خدا در میان آواز بلند صعود نموده است، خداوند در میان صدای شیپور. ⁶ستایش کنید، خدا را ستایش کنید. ستایش کنید، پادشاه ما را ستایش کنید. ⁷چون خدا پادشاه تمامی جهان است، پس او را با سرود ستایش کنید. ⁸خداوند بر تخت مقدس خود نشسته و بر اقوام جهان سلطنت می کند. ⁹سروران اقوام جهان با قوم خدای ابراهیم برای پرستش او جمع می شوند، زیرا که سپرهای جهان از آن خداست. او بسیار متعال می باشد.

مزمور چهل و هشتم

سهیون شهر خدا

(سرودی از بنی قورح)

¹خداوند بزرگ است و بی نهایت قابل ستایش، در شهر خدای ما و در کوه مقدس خویش. ²کوه بلند و زیبای سهیون که در شمال شهر پادشاه بزرگ واقع است، به تمامی جهان خوشی می بخشد. ³خدا در قصرهای آن به پناهگاه بلند معروف است. ⁴پادشاهان همه متفق شدند و با هم پیش آمدند. ⁵اما چون آنرا دیدند، تعجب کردند و وحشتزده فرار نمودند. ⁶لرزه بر ایشان تسلط یافت و درد شدید مثل درد زایمان. ⁷تو کشتی های ترشیش را به باد شرقی در هم می شکنی. ⁸چنانکه شنیده بودیم و حالا به چشم خود دیدیم، در شهر خداوند قادر مطلق، در شهر خدای ما، خدا آن را تا ابدالآباد مستحکم می سازد.

⁹ای خدا، ما در عبادتگاه تو به رحمت تو تفکر می کنیم. ¹⁰ای خدا چنانکه نام تو است، همچنان ستایش تو در سرتاسر روی زمین رسیده است. دست راست تو از عدالت پُر است. ¹¹به سبب داوری های تو، کوه سهیون خوشی می کند و دختران یهودا به وجد آمده اند.

¹²سهیون را طواف کنید و گرداگرد او بخرامید و برجهایش را بشمارید. ¹³به حصارهایش توجه کنید و به قصرهایش دقت نمائید تا به نسل آینده از آن ها اطلاع دهید. ¹⁴زیرا این خدا، خدای ماست تا به ابد و ما را تا طول حیات هدایت می کند.

مزمور چهل و نهم

حماقت اعتماد به ثروت

(مزموری از بنی قورح)

¹ای تمامی قوم ها این را بشنوید! ای تمامی ساکنین روی زمین، گوش گیرید، ²خورد و بزرگ، ثروتمندان و فقیران! ³زبانم به حکمت سخن می راند و تفکر دل من پُر از دانایی است. ⁴گوش خود را به مثلی فرا می گیرم و با نوای چنگ معمایی خود را حل می کنم.

⁵چرا در روزهای مصیبت، وقتیکه شرارت حیله گران احاطه ام کنند، ترسان باشم؟ ⁶آنانی که متکی به ثروت خود هستند و به زیادی مال و دارائی خود می بالند، ⁷هیچیک از اینها نمی تواند با مال و دارائی خود بهای حیات یکنفر را بپردازد و یا کفارۀ او را به خدا تقدیم کند. ⁸زیرا فدیۀ جان ایشان گرانبهاست و غیر قابل دسترسی. ⁹هیچ کسی نمی تواند تا به ابد زنده بماند و فساد را نبیند.

¹⁰زیرا می بیند که حکیمان می میرند و جاهلان و احمقان باهم هلاک می گردند و ثروت خود را برای دیگران ترک می کنند. ¹¹فکر دل ایشان این است که خانه های ایشان دائمی باشد و جایداد ایشان از یک نسل به نسل دیگر. آن ها برای اینکه خاطرۀ شان جاودانی باشد، نام خود را بر زمین های خود می گذارند. ¹²لیکن انسان در شکوه خود باقی نمی ماند بلکه همچون حیوان جان می سپارد.

¹³این راه ایشان، جهالت ایشان است و نیز سرنوشت بازماندگان ایشان که سخن آن ها را می پسندند. ¹⁴مثل گوسفندان به طرف کشتارگار روانند و موت آن ها را شبانی می کند. صبحگاهان مردمان راستکار بر ایشان حکومت می کند و وجود شان در قبر پوسیده می شوند و خانۀ ابدی شان گور است. ¹⁵اما خدا جان مرا از گور می رهاند زیرا که مرا به حضور خود می برد.

¹⁶پس ترسان مباش، چون شخصی ثروتمند شود و جلال خانۀ او افزوده گردد! ¹⁷زیرا چون بمیرد، چیزی از آن با خود نمی برد و جلالش او را همراهی نخواهد کرد. ¹⁸البته تا وقتیکه زنده است خود را برکت یافته می داند و چون ثروتمند است مردم از او توصیف می کنند، ¹⁹اما عاقبت می میرد و با اجداد خود می پیوندد و دیگر نور را تا به ابد نمی بیند. ²⁰انسانی که در شکوه است و فهم ندارد، همچون حیوان جان می سپارد.

مزمور پنجاهم

عبادت واقعی

(مزموری از آساف)

¹خدا، خداوند خدا سخن می گوید و همۀ مردم روی زمین را، از شرق تا غرب، فرا می خواند. ²خدا در جلال خود از سهیون که کمال زیبایی است ظاهر شده است. ³خدای ما می آید و سکوت نخواهد نمود. آتش سوزنده پیش روی او و طوفانِ شدید گرداگرد او می باشد. ⁴او آسمان ها را از بالا و زمین را فرا می خواند تا قوم برگزیدۀ خود را داوری کند. ⁵او می فرماید: «مقدسانِ مرا جمع کنید، که عهد را با من به قربانی بسته اند.» ⁶آسمان ها از انصاف او خبر می دهند، زیرا خدا خود داور است.

⁷«ای قوم برگزیدۀ من بشنو! و ای اسرائیل تا برایت شهادت دهم که خدا، خدای تو من هستم. ⁸در مورد قربانی هایت تو را سرزنش نمی کنم و قربانی های سوختنی تو همواره در نظر من است. ⁹گاوی از خانۀ تو نمی گیرم و نه بزی از آغل تو، ¹⁰زیرا که تمامی حیوانات جنگل و رمه هائی که بر هزاران کوه می باشند، به من تعلق دارند. ¹¹همه پرندگان کوهها را می شناسم و جانوران صحرا متعلق به من هستند. ¹²اگر گرسنه هم می بودم به تو نمی گفتم، زیرا که جهان و هرچه که در آن است متعلق به من است. ¹³مگر من گوشت گاوها را می خورم و یا خون بزها را می نوشم؟ ¹⁴قربانی واقعی تو، شکر و سپاس به خداست. به وعده های که به قادر مطلق داده ای وفا کن. ¹⁵در روز تنگی مرا بخوان تا ترا نجات دهم و تو مرا ستایش کنی.»

¹⁶اما خدا به شریر می فرماید: «ترا چه کار است که فرایض مرا بیان کنی و عهد مرا به زبان خود بیاوری؟ ¹⁷چونکه تو از تأدیب نفرت داشته ای و کلام مرا پشت سر خود انداخته ای. ¹⁸وقتی دزد را می بینی با او همراهی می کنی و با زناکاران همنشین هستی. ¹⁹دهان خود را به شرارت باز می کنی و زبان تو حیله را اختراع می کند. ²⁰آماده هستی تا به ضد برادر خود سخن گویی و دربارۀ پسر مادر خویش غیبت کنی. ²¹این را کردی و من چیزی نگفتم. پس گمان کردی که من هم مثل تو هستم. لیکن ترا سرزنش می کنم و این را به ترتیب پیش نظر تو می نهم. ²²ای کسانی که خدا را فراموش کرده اید، در این تفکر کنید! مبادا شما را بدرم و نجات دهنده ای نباشد. ²³هر که قربانی سپاسگزاری را بگذراند مرا احترام می نماید، و آنکه طریق خود را راست سازد، نجات را از طرف خدا می بیند.»

مزمور پنجاه و یکم

طلب آمرزش

(مزموری از داود. او این مزمور را وقتی نوشت که ناتان نبی نزد او آمد و او را به سبب زنا با بَتشِبَع، زن اوریا و کشتن خود اوریا سرزنش کرد)

¹ای خدا مطابق رحمت خود به من رحم فرما و مطابق شفقت بی پایانت گناهانم را محو ساز. ²مرا از شرارتم کاملاً شست و شو ده و از گناهم مرا پاک کن. ³من به نافرمانی خود اعتراف می کنم و گناهم همیشه در نظر من است. ⁴به تو و به تو تنها گناه ورزیده و در نظر تو این بدی را کرده ام. پس کلام تو در مورد من راست و داوری تو علیه من عادلانه است.

⁵من گناهکار بدنیا آمده ام و از همان لحظه ای که نطفه ام در رَحِم مادر بسته شد، گناه همراه من بوده است. ⁶تو خواهان صداقت باطنی هستی، پس حکمت را در قلب من به من بیاموز. ⁷مرا با بتۀ زوفا پاک کن تا طاهر شوم. مرا شست و شو کن تا از برف سفیدتر گردم. ⁸خوشی و خرمی را به من بشنوان تا وجود شکسته ام دوباره به وجد آید. ⁹روی خود را از گناهانم بپوشان و همۀ خطاهایم را محو کن.

¹⁰ای خدا، دل پاک در من بیافرین و روح راستی را در باطنم تازه گردان. ¹¹مرا از حضور خود مران و روح قدوس خود را از من مگیر. ¹²خوشی نجات را به من باز ده و روح مایل و مُطیع را در من ایجاد کن. ¹³آنگاه طریق تو را به خطاکاران می آموزم و گناهکاران بسوی تو بر می گردند. ¹⁴مرا از جُرم خون نجات ده! ای خدایی که خدای نجات من هستی! تا زبانم سرود عدالت ترا بسراید. ¹⁵خداوندا، لبهایم را باز کن تا زبانم ستایش تو را بیان کند.

¹⁶زیرا تو قربانی را دوست نداشتی، ورنه تقدیم می کردم. قربانی سوختنی را پسند نکردی. ¹⁷قربانی ای مورد پسند خدا، روح شکسته است. خدایا، تو دل شکسته و فروتن را خوار نخواهی شمرد.

¹⁸به رضامندی خود بر سهیون احسان فرما و دیوارهای اورشلیم را آباد کن. ¹⁹آنگاه از قربانی های عدالت و قربانی های سوختنی راضی خواهی شد و بر قربانگاه تو گاوها را تقدیم خواهند کرد.

مزمور پنجاه و دوم

سرنوشت شخص بدکار

(قصیده ای داود. او این مزمور را در اعتراض به دشمن خود دواِغ ادومی نوشت. به اول سموئیل ۲۲ رجوع شود.)

¹ای متکبر چرا از بدی فخر می کنی؟ رحمت خدا همیشه پایدار است. ²زبان تو ای حیله گر، مثل تیغ تیز، شرارت را اختراع می کند. ³بدی را زیادتر از نیکویی دوست می داری و دروغ را بیشتر از راستگویی. ⁴همۀ سخنان تباه کننده را دوست می داری، ای زبان فریبنده.

⁵خدا نیز ترا برای همیشه نابود می کند. ترا از خانه ات ربوده و می راند و از زمین زندگان ریشه کن می سازد. ⁶عادلان این را دیده، می ترسند و بر او می خندند: ⁷«این شخص را ببینید که بر خدا توکل نکرد، بلکه متکی به ثروت سرشار خود بود و از بدی خویش خود را زورآور ساخت.»

⁸اما من مثل درخت سرسبز زیتون در خانۀ خدا هستم و به رحمت خدا تا به ابد توکل می دارم. ⁹تو را برای هر آنچه انجام داده ای تا به ابد شکر می گویم و امید من به نام تو است که در نزد مقدسان تو نیکوست.

مزمور پنجاه و سوم

شرارت انسان

(قصیده ای از داود، همچنین در مزمور چهاردهم)

¹احمق در دل خود می گوید: «خدائی نیست.» فاسد شده اند و به کارهای زشت دست می زنند و حتی یک نفر نیکوکار نیست.

²خدا از آسمان بر بنی آدم می نگرد تا ببیند که آیا شخص دانا و خداجوئی وجود دارد. ³همه گمراه و فاسد شده اند. نیکوکاری نیست، حتی یک نفر هم نیست. ⁴آیا این بدکاران شعور ندارند که قوم برگزیدۀ خدا را مثل نان می خورند و نام خدا را یاد نمی کنند؟ ⁵آنگاه سخت ترسان شدند، جایی که هیچ ترس نبود، زیرا خدا استخوانهای محاصره کنندۀ تو را پاشان می سازد. آن ها شرمنده می شوند زیرا خدا ایشان را رد نموده است.

⁶ای کاش که نجات اسرائیل از سهیون بیاید. وقتی که خدا اسیران قوم برگزیدۀ خود را باز گرداند، یعقوب خوشی می کند و اسرائیل شادمان می شود.

مزمور پنجاه و چهارم

دعای رهایی از شر دشمنان

(قصیده ای از داود. او این مزمور را هنگامی نوشت که اهالی زیف می خواستند او را به دست شائول تسلیم کنند. به اول سموئیل ۲۳: ۱۹ و ۲۶: ۱ رجوع شود.)

¹ای خدا به خاطر نام خود مرا نجات بده و به قوّت خویش بر من داوری نما. ²ای خدا دعای مرا بشنو و سخنان زبانم را گوش بگیر، ³زیرا بیگانگان بر علیه من برخاسته اند و مردمان ظالم قصد کشتن مرا دارند. آن ها خدا را در مد نظر خود ندارند.

⁴اما خدا مددگار من است و خداوند از حفظ کنندگان جان من است. ⁵بدی را بر دشمنان من بر می گرداند. به راستی خود آن ها را ریشه کن ساز. ⁶با کمال خوشی و میل به پیشگاه تو قربانی ها تقدیم می کنم. نام تو را ای خداوند سپاس می گویم، زیرا که نیکوست. ⁷چونکه از تمامی سختی ها مرا نجات داده و چشم من شکست دشمنانم را نگریسته است.

مزمور پنجاه و پنجم

دعای کسی که دوستش به او خیانت کرده است

(قصیده ای از داود)

¹ای خدا به دعای من گوش بده و وقتیکه به حضور تو زاری می کنم خود را از من پنهان مکن. ²دعای مرا بشنو و مستجاب فرما، زیرا که فکرم پریشان است و ناله می کنم. ³به سبب آواز دشمن و ظلم شریر. آن ها نسبت به من ظلم نموده و با خشم بر من جفا می کنند. ⁴دل من در اندرونم می لرزد و وحشت مرگ مرا فرا گرفته است. ⁵ترس و لرز به من وارد شده و وحشتی هولناک احاطه ام کرده است. ⁶می گویم: «کاش مثل کبوتر بال می داشتم تا پرواز کرده و آرامی می یافتم. ⁷پس به یک جای دوردست رفته و ساکن صحرا می شدم، ⁸و بسوی پناهگاهی می شتافتم تا از باد تُند و طوفان شدید در امان باشم.»

⁹ای خداوند شریران را چنان سراسیمه گردان که زبان یکدیگر را نفهمند، زیرا در شهر ظلم و جنگ می بینم. ¹⁰شب و روز دیوارهایش را دور می زنند و شرارت و مزاحمت در شهر است. ¹¹فسق و فساد در میان آن است و جور و خیانت از کوچه هایش دور نمی شود.

¹²اگر دشمن مرا ملامت می نمود، تحمل می کردم و یا اگر خصم من بر من سرافرازی می نمود، خود را از وی پنهان می ساختم، ¹³اما تو بودی ای مرد نظیر من! ای یار خالص و دوست صدیق من. ¹⁴که صحبتهای شیرین با هم می کردیم و یکجا در جمع مردم به عبادتگاه می رفتیم. ¹⁵مرگ ناگهانی بر ایشان آید و زنده بگور فرو روند، زیرا شرارت در خانه های ایشان و در میان ایشان است.

¹⁶اما من نزد خدا فریاد می کنم و خداوند مرا نجات می دهد. ¹⁷شامگاهان و صبح و ظهر شکایت و ناله را سر می دهم و او آواز مرا می شنود. ¹⁸جانم را از جنگی که بر من شده بود به سلامتی فدیه داده است، زیرا مخالفان من بسیار اند. ¹⁹خدا که پادشاه ازلی است می شنود و آن ها را شکست می دهد، زیرا که ایشان اصلاح ناپذیر بوده و از خدا نمی ترسند.

²⁰دست خود را بر صلح اندیشان خویش دراز کرده و عهد خویش را شکسته است. ²¹سخنان چرب و نرم در زبانش، لیکن جنگ در باطن او است. حرفهایش چرب تر از روغن، ولی مثل شمشیر تیز و بُران اند.

²²بار تمام تشویش های خود را به خداوند بسپار و او از تو حمایت می کند. او هرگز نمی گذارد که شخص عادل بیفتد. ²³تو ای خدا، مردمان خونریز و حیله گر را به قعر گودال نیستی سرنگون کن و عمر ایشان را کوتاه ساز. لیکن من بر تو توکل می کنم.

مزمور پنجاه و ششم

توکل بر خدا

(مزموری از داود، هنگامیکه توسط فلسطینی ها در جَت گرفتار شد.)

¹خدایا بر من رحم کن، زیرا که انسان مرا به شدت تعقیب می کند، تمامی روز با من جنگ کرده و مرا اذیت می نماید. ²دشمنانم تمامی روز مرا به شدت تعقیب می کنند، زیرا بسیارند آنانی که با غرور بر ضد من می جنگند. ³هنگامیکه ترسان شوم، به تو توکل خواهم داشت. ⁴در خدا کلام او را ستایش می کنم. بر خدا توکل می کنم و نمی ترسم. انسان فانی به من چه می تواند کرد؟

⁵هر روز سخنان مرا منحرف می سازند و همه فکرهای ایشان دربارۀ من برای بدی است. ⁶همگی همدست شده اند و در کمین من هستند. در هر قدم مرا تعقیب می کنند و قصد کشتنم را دارند. ⁷آیا آن ها به سبب شرارت خود نجات خواهند یافت؟ ای خدا امت ها را در غضب خویش بینداز. ⁸تو روزهای آوارگی مرا شمرده و حساب اشکهایم را می دانی و در دفترت ثبت کرده ای. ⁹در آن روزی که خداوند را یاد کنم، دشمنانم بر می گردند و می گریزند. این را می دانم زیرا خدا با من است. ¹⁰در خدا کلام او را ستایش می کنم. در خداوند کلام او را ستایش می کنم. ¹¹بر خدا توکل می کنم پس نمی ترسم. انسان فانی به من چه می تواند کرد؟

¹²ای خدا به وعده های که داده ام وفا می کنم و قربانی های شکرگزاری را در پیشگاه تو تقدیم می کنم. ¹³زیرا که تو جان مرا از مرگ نجات دادی و پاهایم را از لغزیدن نگاه داشتی تا در نور حیات در حضور خدا راه روم.

مزمور پنجاه و هفتم

دعای کمک

(مزموری از داود، هنگامیکه از نزد شائول به مغاره فرار کرد)

¹ای خدا بر من رحم فرما، بر من رحم کن! زیرا جانم به تو پناه آورده و در سایۀ بالهای تو پناه برده ام تا این بلایا بگذرد. ²نزد خدای قادر متعال زاری و دعا می کنم، نزد خدایی که همه چیز را برایم تمام می کند. ³او برای نجات من از آسمان کمک می فرستد و آنهائی را که قصد نابودی مرا دارند ملامت می کند. خدا رحمت و راستی خود را خواهد فرستاد. ⁴جانم را شیران درنده احاطه کرده اند. در میان شعله های آتش قرار دارم، یعنی مردمانی که دندانهای شان چون نیزه ها و تیرهاست و زبان شان مانند شمشیرِ بُرنده است. ⁵ای خدا عظمت خود را در آسمان ها و جلالت را بر روی همۀ زمین آشکار ساز.

⁶دامی در سر راه من قرار دادند و جانم افسرده گردید. چاهی پیش رویم کندند، اما خود شان در آن افتادند.

⁷دل من مستحکم است. خدایا، دل من استوار است. من سرود خواهم خواند و تو را ستایش خواهم کرد. ⁸ای جان من بیدار شو! ای چنگ و رباب بیدار شوید! من سپیده دم را بیدار می کنم. ⁹ای خداوند تو را در میان امت ها سپاس می گویم و تو را در میان قوم ها ستایش می کنم، ¹⁰زیرا رحمت تو تا آسمان ها عظیم است و راستی تو تا افلاک. ¹¹ای خدا عظمت خود را در آسمان ها و جلالت را بر روی همۀ زمین آشکار ساز.

مزمور پنجاه و هشتم

مجازات مردم بدکار

(سرودی از داود)

¹آیا حقیقتاً عدالت گنگ است، چنانچه شما سخن می گوئید؟ ای بنی آدم، آیا شما از روی راستی قضاوت می کنید؟ ²شما در دلهای خود شرارت بعمل می آورید و با دستان تان بر روی زمین ظلم می کنید. ³شریران از رَحِم منحرف هستند و دروغگویان از روز تولد گمراه. ⁴ایشان را زهری است مثل زهر مار و مانند کفچه مارِ که گوشهای خود را می بندد ⁵تا آواز افسونگران را نشنود، هر چند به مهارت افسون کند.

⁶ای خدا دندانهای آن ها را در دهانشان بشکن. ای خداوند دندانهای شیرهای درنده را خُرد کن. ⁷مثل آبی که در یک زمین خشک ناپدید می شود، آن ها محو شوند و چون تیرهای خود را بیندازند، بی اثر باشند. ⁸مثل حلزونی باشند که در لعاب خود حل می گردد و مثل سِقط زن که روی روشنی را نمی بیند. ⁹مثل خارهای باشند که قبل از آنکه دیگهای تان آتش آنرا احساس کنند، همۀ آن ها، چه تر و چه خشک، نابود می گردند.

¹⁰شخص عادل چون انتقام را دید خوشنود می گردد و پاهای خود را در خون شریر می شوید. ¹¹آنگاه مردم می گویند: «یقیناً که پاداشی برای عادلان است و به یقین که خدائی هست که جهان را قضاوت می کند.»

مزمور پنجاه و نهم

دعای محافظت

(سرودی از داود، هنگامیکه شائول افراد خود را به خانۀ او فرستاد تا او را بکشند.)

¹ای خدای من، مرا از دشمنانم نجات بده و مرا از مخالفانم در پناه خود نگاه دار. ²مرا از شریران خلاصی ده و از مردمان خونریز رهایی بخش. ³زیرا آن ها برای کشتن من کمین کرده اند و زورآوران علیه من همدست شده اند. ای خداوند، بدون آنکه خطایی و یا گناهی را مرتکب شده باشم. ⁴بدون تقصیر من آن ها می شتابند و خود را برای حمله آماده می کنند. پس برای کمک به من برخیز و حال مرا ببین. ⁵ای خداوند، خدای قادر مطلق و ای خدای اسرائیل، برخیز و همۀ خداناشناسان را به جزای اعمال شان برسان و بر هیچیک از غدارانِ شریر شفقت مکن. ⁶آن ها هر شب بر می گردند، مثل سگ قوله می کشند و در شهر گشت و گذار می کنند. ⁷فریاد می زنند و تهدید و توهین می کنند. زبان شان مثل شمشیرِ بُران است و فکر می کنند: «کیست که بشنود؟» ⁸اما تو ای خداوند، به آن ها می خندی و آن بت پرستان را مسخره می کنی.

⁹ای خدا، ای قوّت من، چشم امید من بسوی تو است، زیرا تو پناهگاه من می باشی. ¹⁰خدای من با رحمت خویش پیشاپیش من می رود. خدا شکست دشمنانم را به من نشان می دهد. ¹¹ایشان را به قتل مرسان، مبادا قوم من این را فراموش کنند. ایشان را به قوّت خود پراگنده ساخته، به زیر انداز، ای خداوند که سپر ما هستی! ¹²به سبب گناهِ زبان و سخنان لبهای خود، در تکبر خویش گرفتار شوند. به خاطر لعنت و دروغی که می گویند، ¹³آن ها را نابود کن، در غضب خود نابود کن تا نیست گردند و بدانند که خدا در یعقوب و تا دورترین نقاط دنیا سلطنت می کند. ¹⁴آن ها هر شب بر می گردند، مثل سگ قوله می کشند و در شهر گشت و گذار می کنند. ¹⁵برای خوراک به هر طرف پراگنده می شوند و سیر نشده، شب را بسر می برند.

¹⁶اما من قوّت تو را می ستایم و هر صبح رحمت تو را با خوشی تمجید می کنم، زیرا تو قلعۀ بلند من هستی و در هنگام سختی پناهگاه من می باشی. ¹⁷ای خدا، ای قوّت من، برای تو سرود ستایش می خوانم، زیرا تو قلعۀ بلند من هستی و خدای رحمت من.

مزمور شصتم

دعا برای رهایی

(سرودی از داود. او این مزمور را هنگامی نوشت که با لشکر سوری در جنگ بود و این همان جنگی بود که یوآب، سردار لشکر داود، دوازده هزار ادومی را در «درۀ نمک» از پای درآورد.)

¹ای خدا، تو ما را دور انداخته و پراگنده ساختی! خشمگین بودی، حال بسوی ما برگرد! ²تو زمین را به لرزه آوردی و آن را شگافتی. شکستگی هایش را درست کن، زیرا لرزان گردیده است. ³مشکلات زیادی را به قوم برگزیده ات نشان داده و شراب سرگردانی را به ما نوشانیدی. ⁴عَلَمی به آنهائی که از تو می ترسند دادی تا آنرا برای راستی برافرازند. ⁵تا محبوبان تو نجات یابند. به دست راست خود نجات ده و ما را مستجاب فرما.

⁶خدا در قدوسیت خود سخن گفته است: «با خوشی فراوان شهر شکیم را تقسیم می کنم و وادی سوکوت را اندازه گیری می کنم. ⁷سرزمین جلعاد و مَنَسّی به من تعلق دارد. افرایم کلاهخود سر من و یهودا عصای سلطنت من است. ⁸سرزمین موآب را ظرف طهارت می گردانم، بر ادوم کفش خود را می اندازم و بر فلسطین فریاد پیروزی بر می آورم.»

⁹کیست که مرا به شهر حصار دار ببرد؟ و کیست که مرا به ادوم راهنمائی کند؟ ¹⁰مگر نه تو ای خدا که ما را دور انداخته و با لشکرهای ما نرفتی؟ ¹¹مرا در مقابل دشمن کمک فرما، زیرا معاونت از طرف انسان باطل است. ¹²با کمک خدا پیروزی نصیب ما است و او دشمنان ما را پایمال می سازد.

مزمور شصت و یکم

فریاد به حضور خدا

(مزموری از داود)

¹ای خدا فریاد مرا بشنو و دعای مرا اجابت فرما! ²از دورترین نقطۀ دنیا تو را می خوانم. هنگامیکه دلم از حال می رود، به تو رو می آورم، تا مرا به صخره ای که از من بلندتر است هدایت نمائی. ³زیرا که تو پناهگاه من هستی و برج قوی ام در مقابل دشمن. ⁴می خواهم که تا به ابد در خیمۀ حضور تو ساکن باشم و در سایۀ بالهای تو پناه ببرم. ⁵زیرا تو ای خدا، وعده ای را که به تو داده ام شنیده ای و میراثی به من عطا کرده ای که به ترسندگان نام تو تعلق دارد. ⁶به روزهای عمر پادشاه روزها خواهی افزود و سالهای او تا نسلها باقی خواهد ماند. ⁷در حضور خدا خواهد نشست تا به ابد. رحمت و راستی را مهیا کن تا او را محافظت کنند. ⁸پس نام تو را تا به ابد ستایش می کنم و هر روز به وعده های که داده ام وفا می کنم.

مزمور شصت و دوم

اعتماد به حمایت خدا

(مزموری از داود)

¹جان من تنها نزد خدا آرامی می یابد، زیرا نجات من از جانب اوست. ²تنها او صخره و نجات من است و پناهگاه من، پس هرگز لغزش نمی خورم. ³تا به کی بر مردی هجوم می آورید و همگی تان می خواهید او را که مثل یک دیوار خمیده و شکسته است از بین ببرید؟ ⁴آن ها فقط در فکر این هستند که او را از مقام اش سقوط دهند و دروغ را دوست می دارند. آن ها به زبان خود برکت می دهند ولی در دل خود لعنت می کنند.

⁵ای جان من، تنها نزد خدا آرام یاب، زیرا امید من بر اوست. ⁶تنها او صخره و نجات من است و پناهگاه من، پس لغزش نمی خورم. ⁷نجات و عزت من بر خداست. صخرۀ قوّت من و پناه من در اوست. ⁸ای قوم، همیشه به او توکل کنید و دلهای خود به حضور وی خالی نمائید، زیرا خدا پناهگاه ما است.

⁹بنی آدم چه عادی باشد و چه مهم، در هر صورت ناچیز است. وقتی در ترازو وزن شود از هوا هم سبکتر است. ¹⁰بر ظلم توکل نکنید، بر غارت افتخار نکنید و چون مال و دارائی تان افزوده شود دل به آن نبندید. ¹¹خدا یک بار گفته است و دو بار این را شنیده ام که قوّت از آن خداست. ¹²ای خداوند، رحمت نیز از آن تو است، زیرا به هر کس مطابق اعمالش اجر و جزا می دهی.

مزمور شصت و سوم

جان من تشنۀ توست

(مزموری از داود، هنگامیکه در بیابان یهودیه بود.)

¹ای خدا، تو خدای من هستی. در سحر تو را می جویم. در زمینِ خشک و تشنه و بی آب، جان من تشنۀ تو است و تمام وجودم مشتاق تو. ²در جایگاه مقدست تو را نگریستم تا قوّت و جلال تو را ببینم. ³چونکه رحمت تو از خودِ زندگی بهتر است، پس لبهای من تو را ستایش می کند. ⁴تا که زنده ام تو را شکر و سپاس خواهم گفت و دستهای خود را به نام تو بلند خواهم کرد. ⁵جان من سیر می شود، چنانچه از غذای چرب و لذیذ و زبانم با خوشی تو را ستایش می کند.

⁶وقتی که در بستر خود می روم، تو را یاد می کنم و در هنگام شب به تو می اندیشم. ⁷زیرا تو مددگار من بوده ای و در سایۀ بالهای تو سرود شادمانی را می سرایم. ⁸جان من جدا از تو نیست و دست راست تو از من حمایت می کند.

⁹اما آنانی که قصد کشتنم را دارند، هلاک می گردند و در قعر جهنم فرو می روند. ¹⁰آن ها با شمشیر کشته می شوند و طعمۀ شغالها می گردند. ¹¹اما پادشاه در خدا شادمانی می کند و هر کسی که نام خدا را اقرار کند سرفراز می شود، زیرا دهان دروغگویان بسته می گردد.

مزمور شصت و چهارم

دعای حمایت از شر دشمنان

(مزموری از داود)

¹ای خدا، آواز ناله و زاری مرا بشنو و حیاتم را از خوف دشمن نگاه دار. ²در مقابل توطئۀ شریران و هیاهوی بدکاران از من محافظت کن. ³آن ها زبان خود را چون شمشیر تیز کرده اند و مرا هدف تیر سخنان تلخ خود قرار داده اند. ⁴از کمینگاه خود شخصِ بیگناه را نشانه می گیرند و ناگهان او را با تیر می زنند و نمی ترسند. ⁵یکدیگر خود را در کارهای زشت تشویق می کنند، در خفا نقشه می کشند و دام می گسترند و می گویند: «چه کسی می تواند ما را ببیند؟» ⁶کارهای بد را طرح می کنند و می گویند: «چه خوب سنجیدیم.» چه عمیق است فکر درون انسان و دل او.

⁷اما خدا با تیرهای خود آن ها را می زند و جراحات ناگهانی را بر بدن شان وارد می کند. ⁸زبان خودشان برای شان دام می شود و کسانی که آن ها را ببینند، با تمسخر سر خود را تکان می دهند. ⁹آنگاه تمامی آدمیان ترسیده و کار خدا را بیان خواهند کرد و عمل او را خواهند فهمید.

¹⁰شخص راستکار در خداوند خوشی کند و بر او توکل نماید! و همۀ عادلان خدا را ستایش کنند!

مزمور شصت و پنجم

ستایش و شکرگزاری

(مزمور و سرودی از داود)

¹ای خدا، ستایش در سهیون منتظر توست و وعده ها برای تو وفا خواهد شد. ²ای که دعا را می شنوی، همۀ بشر نزد تو می آیند. ³گناهان بر من سنگینی کرده است، اما تو تقصیرهای مرا کفاره می کنی. ⁴خوشا به حال کسی که او را برگزیده و نزدیک به خود ساخته ای تا در پیشگاه تو ساکن شود. از برکات خانۀ تو و از قدوسیت عبادتگاه تو ما سیر می شویم.

⁵ای خدایی که نجات ما هستی، با کارهای هیبتناک و عادلانه ما را جواب می دهی. تو مایۀ امید ساکنان سراسر جهان و دورترین بحر هستی. ⁶کوهها را به قوّت خود برافراشته ای و کمر خود را به قدرت بسته ای. ⁷تلاطم بحرها را آرام می گردانی، تلاطم امواج آن ها را و شورش امت ها را. ⁸ساکنان سراسر جهان از کارهای عجیب تو ترسانند. تو باعث فریاد شادمانی از یک سوی جهان تا سوی دیگر آن هستی.

⁹زمین را ملاقات کرده و سیراب می کنی و آنرا بسیار حاصلخیز می گردانی. نهر خدا از آب پُر است. غلۀ ایشان را تهیه می کنی و زمین را به این طور آماده می سازی: ¹⁰کُردهایش را سیراب کرده و بلندی هایش را هموار می سازی. با باران فراوان آنرا شاداب نموده و نباتاتش را برکت می دهی. ¹¹به احسان تو محصولات تاج زمین گردیده و راههای تو فراوانی را ببار می آورد. ¹²کشتزارهای صحرا نیز حاصلخیز شده و تپه ها با شادمانی استوار گردیده اند. ¹³چمنزارها پُر از گله و رمه و وادی ها سرشار از غله هستند. همه از خوشی فریاد می زنند و سرود می سرایند.

مزمور شصت و ششم

سرود شکرگزاری

(سرود و مزمور)

¹ای تمامیِ روی زمین، خدا را آواز شادمانی دهید! ²جلال نام او را بسرائید و در ستایش او، عظمت او را تمجید کنید. ³به خدا بگوئید: «چه با هیبت اند کارهای تو! به سبب شدت قوّت تو دشمنانت از ترس در برابر تو سر تسلیم خم می کنند. ⁴تمام روی زمین تو را پرستش کرده و تو را ستایش می کنند و نام تو را با سرود می ستایند.»

⁵بیائید کارهای خدا را مشاهده کنید و ببینید که چه کارهای مهیبی را برای بنی آدم انجام داده است. ⁶بحر را به خشکی تبدیل کرد و مردم با پای پیاده از میان آن عبور کردند. در آنجا ما از خدا خوشی کردیم. ⁷در توانائی خود تا به ابد سلطنت می کند و چشمانش ناظر امت ها است. پس فتنه انگیزان بر ضد او قیام نکنند. ⁸ای مردم جهان، خدای ما را متبارک خوانید و آواز ستایش او را بشنوانید. ⁹او به جانهای ما حیات می بخشد و نمی گذارد که پاهای ما لغزش خورَد.

¹⁰تو ای خدا، ما را آزمایش کردی و چون نقره ای که در کوره تصفیه می شود ما را پاک ساختی. ¹¹تو ما را به دام درآوردی و بار سنگینی را بر پشت های ما نهادی. ¹²مردمان را بر سر ما مسلط ساختی و به آتش و آب درآمدیم. اما سرانجام ما را به یک جای آرام و پُر برکت آوردی.

¹³به خانۀ تو با قربانی های سوختنی می آیم و به وعده های خود وفا می کنم. ¹⁴وعده های که در ایام سختی، لبهای خود را بر آن ها گشودم و به زبان خود آوردم. ¹⁵قربانی های سوختنی پرواری را نزد تو می گذرانم. گوساله ها و بزها را با دود قوچها ذبح می کنم.

¹⁶ای همۀ خداترسان بیائید و بشنوید تا شما را از آنچه خدا برای جان من کرده است آگاه سازم. ¹⁷با دهانم نزد او آواز خود را بلند کردم و سرود ستایش بر زبان من بود. ¹⁸اگر شرارت را در دل خود نگه می داشتم، خداوند دعایم را نمی شنید. ¹⁹اما خدا دعای مرا شنیده است و به آواز دعای من توجه فرموده.

²⁰متبارک باد خدا که دعای مرا رد نکرده و رحمت خویش را از من دریغ نداشته است.

مزمور شصت و هفتم

سرود شکرگزاری

(سرود و مزمور)

¹خدا بر ما رحم کند و ما را برکت دهد و نور روی خود را بر ما بتاباند، ²ای خدا راه تو در جهان شناخته گردد و نجات تو بر جمیع امت ها. ³ای خدا همۀ مردم تو را ستایش کنند و جمیع قوم ها تو را سپاس گویند.

⁴امت ها خوشی کنند و سرود شادمانی بسرایند، زیرا قوم ها را به انصاف داوری نموده و امت های جهان را هدایت می کنی. ⁵ای خدا قوم ها تو را ستایش کنند و جمیع قوم ها تو را سپاس گویند. ⁶آنگاه زمین محصول خود را داده و خدا، خدای ما، ما را برکت می دهد. ⁷خدا ما را برکت دهد و همۀ گوشه و کنار جهان از او بترسند.

مزمور شصت و هشتم

سرود پیروزی

(مزمور و سرودی از داود)

¹خدا برخیزد و دشمنانش پراگنده شوند و آنانی که از او نفرت دارند از حضورش بگریزند! ²مثل دود که پراگنده می شود، ایشان را پراگنده ساز و چنانکه موم نزد آتش آب می شود، شریران نیز در حضور خدا هلاک گردند. ³اما راستکاران شاد می شوند، در حضور خدا به وجد می آیند و به شادمانی خرسند می شوند.

⁴برای خدا سرود بخوانید و نام او را بستائید. او را که بر ابر ها سوار است، جلال دهید. نام او خداوند است! در حضورش به وجد آئید. ⁵پدر یتیمان و حامی بیوه زنان، خداست در جایگاه مقدس خود! ⁶خدا بی کسان را جای و مسکن می دهد و اسیران را به آزادی بیرون می آورد. اما فتنه انگیزان در بیابان خشک و سوزان ساکن می گردند.

⁷ای خدا، وقتی که پیشِ روی قوم برگزیده ات رفتی و هنگامیکه در بیابان خرامیدی، ⁸زمین لرزان گردید و آسمان به حضور خدا بارید. کوه سینا نیز به حضور خدا، خدای اسرائیل به لرزه افتاد. ⁹تو ای خدا باران نعمت ها بارانیدی تا میراثت را که از حال رفته بود استوار و شاداب گردانی. ¹⁰قوم برگزیده ات در آن زمین ساکن شدند. تو ای خدا، از روی سخاوتمندی خویش برای نیازمندان تدارک دیده ای.

¹¹خداوند فرمان داد و گروه کثیر زنان این مژده را رساندند: ¹²«پادشاهانِ لشکرها شکست خورده و فرار می کنند و زنی که در خانه مانده است، غنایم جنگ را تقسیم می کند. ¹³آن ها یک وقتی در طویله می خوابیدند، اما اکنون خوشبخت و ثروتمند، مانند کبوتری که بالهایش نقره فام و پرهایش طلائیست، با زر و زیور تزئین شده اند. ¹⁴وقتی که خداوند قادر مطلق پادشاهان را در آنجا پراگنده ساخت، مثل برف بود که بر کوهِ صلمون پاشان می گردد.»

¹⁵کوه باشان متعلق به خداست. کوه باشان دارای قله های بلند است. ¹⁶ای کوههای که قله های بلند دارید، چرا به کوهی که خدا آن را برای سکونت خود برگزیده است به نظر حسرت می نگرید؟ خداوند در آنجا تا به ابد ساکن خواهد بود. ¹⁷عراده های جنگی خدا هزاران هزار است. خداوند در قدوسیت خود مثل کوهِ سینا در میان آنهاست. ¹⁸به عالم بالا صعود فرموده و اسیران را به اسیری برده ای. آدمیان خود را به تو تقدیم کردند، حتی مردم متمرد نیز به تو تسلیم شدند تا تو خداوند، خدا در بین شان ساکن گردی.

¹⁹شکر و سپاس باد بر خداوندی که هر روزه متحمل بارهای ما می شود و خدایی که نجات دهندۀ ما است. ²⁰خدا برای ما، خدای نجات است و خداوند، خدا رهانندۀ ما از مرگ. ²¹اما خداوند سر دشمنان خود را می کوبد و سر آنهائی را که در گناه خود روان هستند. ²²خداوند فرمود: «من دشمنان تان را از قله های کوهِ باشان و از اعماق بحر بر می گردانم، ²³تا خون ایشان پایمال شما گردند و زبان سگهای تان نیز از آن ها حصۀ خود را بیابند.»

²⁴ای خدایی که پادشاه و خدای من هستی، همه دیده اند که چگونه به جایگاهِ مقدست داخل می شوی. ²⁵در پیشِ رو، خوانندگان می خرامند و در پشت سر، سازندگان و در وسط دوشیزگان دایره نواز. ²⁶خدا را در جماعت ها ستایش کنید. ای کسانی که از نسل اسرائیل هستید، خداوند را سپاس گوئید. ²⁷قبیلۀ بنیامین که کوچکترین قبیله ها است، اولتر و رهبران قبایل یهودا، زبولون و نفتالی به دنبال شان می آیند. ²⁸خدایت برای تو قوّت بخشیده است. ای خدا قدرت خود را چنانچه در گذشته به ما نشان دادی، آشکار گردان. ²⁹به خاطر عبادتگاه تو که در اورشلیم است، پادشاهان هدایا نزد تو می آورند. ³⁰حیوان وحشی نیزار را و اقوام دیگر را که مثل گله های گاو و گوساله هستند، سرزنش کن تا با نقره های خود نزد تو گردن نهند. اقوامی را که جنگ را دوست می دارند، پراگنده ساز. ³¹سروران از مصر می آیند و حبشه دستهای خود را به سوی خدا بلند می کند.

³²ای ممالک جهان برای خدا سرود بخوانید. برای خداوند سرود ستایش بسرائید. ³³برای او که از ازل بر تخت ملکوتی خود در آسمان جلوس فرموده است، سرود بخوانید. ³⁴او آواز خود را می دهد، آوازی که پُر قوّت است. ³⁵خدا را در قوّت او بستائید. قوم اسرائیل از شکوه و جلال او برخوردار هستند و عظمت او در آسمان ها دیده می شود. ³⁶ای خدا چه هیبتناک هستی در جایگاه مقدس خویش! خدای اسرائیل قوم برگزیدۀ خود را قوّت و توانائی می بخشد. متبارک باد خدا!

مزمور شصت و نهم

طلب کمک از خدا

(مزموری از داود)

¹خدایا مرا نجات ده! زیرا آبها نزدیک است نَفَسِ مرا بگیرد. ²در لجن زار عمیق فرو رفته ام، جایی که نمی توان ایستاد. در آب های عمیق افتاده ام و سیلاب مرا احاطه کرده است. ³از فریاد خود خسته شده ام. گلویم خشک و چشمانم از انتظار خدای من تار گردیده است. ⁴آنانی که بی سبب از من نفرت دارند، از موهای سرم زیادتر اند و آنهائی که قصد نابودی مرا دارند، قوی و نیرومند هستند. پس آنچه را که از کسی نگرفته بودم، از من مطالبه می کنند.

⁵ای خدا، تو حماقت مرا می دانی و گناهانم از تو مخفی نیست. ⁶ای خداوند، خدای قادر مطلق، منتظرین تو به سبب من خجل نشوند. ای خدای اسرائیل، آنهائی که طالب تو هستند، به خاطر من رسوا نگردند. ⁷زیرا به خاطر تو متحمل تمسخر مردم شده و رسوایی روی مرا پوشیده است. ⁸نزد برادرانم مثل یک اجنبی شده ام و خانواده ام مرا به نظر یک بیگانه می بینند.

⁹غیرت عبادتگاه تو مرا خورده، و ملامت های ملامت کنندگان تو بر من روی آورده است. ¹⁰هنگامیکه با روزه و اشک جان خود را فروتن ساختم، آن ها مرا مسخره کردند. ¹¹وقتی برای توبه نمد پوشیدم، نزد ایشان ضرب المثل گردیدم. ¹²مردم کوچه و بازار بر ضد من حرف می زنند و میگساران دربارۀ من سرود می خوانند. ¹³اما من ای خداوند، در پیشگاه تو در وقت مناسب دعا می کنم. ای خدا، در کثرت رحمانیت خود و به خاطر حقیقتِ نجات خود دعای مرا مستجاب کن. ¹⁴مرا از لجن زار خلاصی ده تا غرق نشوم و از نفرت کنندگانم و از عمق آبها نجات پیدا کنم. ¹⁵مگذار که سیل آبها مرا بپوشاند و یا عمق ها مرا ببلعد و گودال نیستی مرا در دهان خود فرو برد. ¹⁶ای خداوند مرا مستجاب فرما، زیرا رحمت تو نیکوست و از روی رحمت بی کرانت به من توجه فرما. ¹⁷روی خود را از این بنده ات مپوشان، زیرا در سختی قرار دارم. مرا به زودی مستجاب فرما. ¹⁸به من نزدیک شده، بهای آزادی ام را بپرداز و مرا از دست دشمنانم نجات ده.

¹⁹تو خواری، رسوایی و خجالت مرا دانسته و جمیع دشمنانم را می بینی. ²⁰رسوایی دلم را شکسته است و به شدت بیمار شده ام. خواهان شفقت بودم، ولی دلسوزی نبود و منتظر تسلی دهندگان بودم، اما نیافتم. ²¹مرا برای خوراک زردآب دادند و چون تشنه بودم مرا سرکه نوشانیدند. ²²پس دسترخوان شان و همچنان آسایش آن ها، برای شان دام گردد. ²³چشمان شان تار گردند تا نبینند و کمرهای شان را همواره لرزان گردان. ²⁴خشم خود را بر آن ها بریز و در آتش غضب خود ایشان را بسوزان. ²⁵خانه های شان ویران گردد و در خیمه های شان هیچکس ساکن نشود. ²⁶زیرا کسی را که تو زده ای زجر می دهند و دربارۀ دردهای آنانی که تو مجروح شان کرده ای، باهم سخن می گویند. ²⁷پس گناه به گناه ایشان بیفزا و عدالت تو شامل حال شان نگردد. ²⁸از دفتر حیات محو شوند و در شمار راستکاران محسوب نگردند.

²⁹اما من، مسکین و دردمند هستم، پس ای خدا، نجات تو مرا سرافراز سازد. ³⁰آنگاه نام خدا را با سرود ستایش نموده و عظمت او را با شکرگزاری بیان می کنم. ³¹این است که خداوند را خشنود می سازد، زیادتر از قربانی های گاو و گوساله. ³²اشخاص فروتن این را دیده و شادمان می شوند. ای کسانی که جویای خدا هستید، دل شما زنده گردد. ³³زیرا خداوند دعای نیازمندان را می شنود و اسیران خود را از یاد نمی برد.

³⁴آسمان و زمین او را سپاس گویند و همچنان بحرها و هر چه که در آن ها حرکت دارند. ³⁵زیرا خدا سهیون را نجات می دهد و شهرهای یهودا را آباد می کند تا قوم برگزیدۀ او در آنجا سکونت نموده و مالک آن گردد. ³⁶فرزندان آن ها وارث آن می گردند و کسانی که نام او را دوست دارند، در آن ساکن خواهند گردید.

مزمور هفتادم

دعای کمک

(مزموری از داود به جهت یادگاری)

(همچنان در مزمور ۴۰: ۱۳ - ۱۷)

¹خدایا، برای نجات من شتاب کن! ای خداوند برای کمک به من تعجیل فرما! ²آنهائی که قصد جانم را دارند، خجل و شرمنده گردند و کسانی که بدخواه من هستند، خجل و سرافگنده شوند. ³آنانی که مرا مسخره می کنند، به سبب خجالت خویش رسوا گردند. ⁴اما همۀ کسانی که جویای تو هستند، در تو خوشی و شادمانی کنند. آنهائی که بخاطر نجات خود شکرگزار اند، همیشه بگویند: «خدا بزرگ است.» ⁵اما من مسکین و محتاج هستم. خدایا، برای من تعجیل کن، زیرا تو مددگار و نجات دهندۀ من هستی. پس ای خداوند، تأخیر مکن.

مزمور هفتاد و یکم

دعای شخص پیر

¹به تو ای خداوند پناه می آورم، پس تا به ابد شرمنده نخواهم شد. ²به عدالت خود مرا آزاد کن و رهایی ده. دعایم را بشنو و مرا نجات ده. ³برای من صخرۀ سکونت باش تا همه وقت به آن پناه برم. تو به نجات من امر فرموده ای، زیرا صخره و قلعۀ من تو هستی. ⁴خدای من، مرا از دست شریران و از چنگ اشخاص بدکار و ظالم رهایی ده. ⁵زیرا ای خداوند، خدای متعال تو امید من هستی و از طفولیت بر تو توکل داشته ام. ⁶پیش از تولدم تو خدای من و از رَحِم مادر تو پناهگاهِ من بوده ای. پس تو را پیوسته ستایش می کنم.

⁷برای مردم زیادی نشانه ای عجیب شده ام، لیکن تو پناهگاه قوی من هستی. ⁸دهانم از ستایش تو پُر است و تمام روز جلال تو را بیان می کند. ⁹در زمان پیری مرا از خود دور مکن و در وقت ناتوانی مرا ترک منما. ¹⁰زیرا دشمنانم بر ضد من سخن می گویند و تعقیب کنندگانم قصد جانم را دارند. ¹¹آن ها می گویند: «خدا او را ترک کرده است، پس او را تعقیب نموده و دستگیر کنید، زیرا که رهاننده ای نیست.»

¹²ای خدا از من دور مشو و ای خدای من، به یاری من بشتاب. ¹³دشمنان جانم رسوا و نابود شوند و آنانی که برای ضرر من در تلاش هستند، با شرمندگی و رسوایی پوشیده گردند. ¹⁴اما چشم امید من پیوسته بسوی تو است و بیشتر از پیش تو را ستایش خواهم کرد. ¹⁵زبانم عدالت تو را بیان می کند و نجات تو را تمامیِ روز. اگر چه حد و قیاس آنرا نمی دانم. ¹⁶در توانائی خداوند، خدای قادر مطلق خواهم رفت و فقط از عدالت تو خبر می دهم.

¹⁷ای خدا، از طفولیتم مرا تعلیم داده ای و تا به اکنون کارهای شگفت انگیز تو را اعلام کرده ام. ¹⁸پس ای خدا، مرا حتی در زمان پیری و مو سفیدی نیز ترک نکن. تا بتوانم این نسل را از قدرت تو خبر دهم و همۀ نسل های آینده را از توانائی تو. ¹⁹ای خدا، عدالت تو تا به آسمان ها می رسد. تو کارهای عظیم انجام داده ای. خدایا، مانند تو کیست؟ ²⁰ای که تنگی های بسیار و سخت را به ما نشان داده ای، رجوع کرده، باز ما را زنده خواهی ساخت و برگشته ما را از اعماق زمین بر خواهی آورد. ²¹مرا بیشتر از پیش سرافراز خواهی نمود و برگشته، مرا تسلی خواهی بخشید. ²²پس من نیز راستی تو را، ای خدای من، با نغمۀ چنگ ستایش می کنم و به تو ای قدوس اسرائیل با نوای رباب سرود خواهم خواند. ²³لبهایم وقتیکه برای تو سرود می خوانم، بسیار خوشی خواهد کرد و جانم نیز که آنرا فدیه داده ای. ²⁴زبانم نیز تمامی روز عدالت تو را ذکر می کند، زیرا آنانی که برای ضرر من در تلاش بودند، شرمنده و رسوا گردیدند.

مزمور هفتاد و دوم

دعائی برای پادشاه

(مزموری از سلیمان)

¹ای خدا، انصاف خود را به پادشاه ده و عدالت خود را به پسر پادشاه! ²تا او قوم برگزیدۀ تو را به عدالت داوری کند و مسکینان تو را با انصاف. ³آنگاه کوهها برای قوم برگزیده ات سلامتی بار می آورند و تپه ها نیز در عدالت. ⁴باشد که او به داد مسکینان قوم برسد، فقیران را نجات دهد و ظالمان را سرکوب کند. ⁵تا زمانی که آفتاب باقی است و ماه هست، آن ها از تو خواهند ترسید از یک نسل تا نسل دیگر. ⁶او مثل بارانی خواهد بود که بر علف زار می بارد و مانند بارش های که زمین را سیراب می کند. ⁷در دوران او عادلان رشد خواهند کرد و تا زمانی که ماه هست، کثرت سلامتی خواهد بود.

⁸ساحۀ قلمرو او از بحر تا بحر و از دریای فرات تا دورترین نقطۀ جهان خواهد بود. ⁹به حضور وی، ساکنین بیابان به زانو درآمده و دشمنان او به خاک می افتند. ¹⁰پادشاهان ترشیش و جزایر هدایا خواهند آورد و پادشاهان سِبا و سِبا به او جزیه خواهند داد. ¹¹تمام پادشاهان او را تعظیم خواهند کرد و جمیع امت ها او را بندگی خواهند نمود. ¹²وقتی شخص فقیر از او کمک بخواهد، او را نجات خواهد داد و همچنان مسکینی را که چاره سازی ندارد. ¹³بر ضعیفان و نیازمندان دلسوزی می کند و جان مسکینان را نجات می دهد. ¹⁴آن ها را از ظلم و ستم می رهاند، زیرا خون ایشان در نظر وی گرانبها است.

¹⁵عمر پادشاه دراز باد و از طلای سِبا به او داده شود. پیوسته برای وی دعا شود و برکات خدا همواره شامل حالش باشد. ¹⁶زمین و کوهها پُر از غله و محصول فراوان باشند. مثل لبنان سرشار از میوه و با ثمر گردند. همان طوری که چمن ها پُر از علف و سبزه هستند، شهرهایش نیز پُر نفوس باشند. ¹⁷نام او تا ابد پاینده باد و اسم او همچون آفتاب عالمگیر باشد. آدمیان در او با یکدیگر برکت ببینند و جمیع امت های زمین او را متبارک خوانند.

¹⁸متبارک باد خداوند خدای متعال، خدای اسرائیل! که فقط او کارهای شگفت انگیز انجام می دهد. ¹⁹تا به ابد متبارک باد نام پُر جلال او! تمامی زمین از جلال او پُر گردد. آمین! آمین!

²⁰دعاهای داود، پسر یسی در اینجا خاتمه یافت.

کتاب سوم

(مزامیر ۷۳ - ۸۹)

مزمور هفتاد و سوم

عدالت خدا

(مزموری از آساف)

¹یقیناً که خدا برای اسرائیل نیکوست، او برای آنانی که پاک دل هستند نیکوست. ²اما من، نزدیک بود که پاهایم از راه منحرف شود و قدم هایم لغزش خورد، ³زیرا بر اشخاص متکبر و شریر حسد بردم وقتی سلامتی شان را دیدم. ⁴آن ها تا زمان مرگ با هیچ تکلیفی درگیر نشده و قوی و سالم بوده اند. ⁵مثل مردم دیگر در زحمت نیستند و مانند اشخاص دیگر با سختی روبرو نشده اند. ⁶بنابراین گردن ایشان با غرور آراسته است و ظلم مثل لباس آن ها را می پوشاند. ⁷چشمان شان به خاطر چاقی آن ها نزدیک است که از حدقه بیرون رود و به نسبت خیالات دل خود همیشه بلند پروازی می کنند. ⁸مردم را تحقیر می کنند، حرفهای بد می زنند و سخنان ظلم آمیز را مغرورانه بر زبان می آورند. ⁹دهان شان بر ضد آسمان باز است و زبان شان در جهان گردش می کند. ¹⁰قوم برگزیدۀ خدا هم بدنبال آن ها می روند و آب های فراوان به ایشان نوشانیده می شود. ¹¹حتی می گویند: «خدا چگونه بداند و آیا خدای متعال علم دارد؟» ¹²مردمان بدکار را ببینید، زندگی آرام دارند و ثروت شان روز بروز زیادتر می شود.

¹³پس آیا من بیهوده دل خود را پاک ساخته و دستهای خود را از گناه دور داشته ام؟ ¹⁴تمام روز در زحمت بوده و هر صبح تنبیه می گردم. ¹⁵اگر من واقعاً آن حرفها را می زدم، البته در برابر قوم برگزیدۀ تو خیانتکار محسوب می شدم. ¹⁶چون فکر کردم که این را بفهمم، در نظرم دشوار آمد. ¹⁷تا که به قدسهای خدا داخل شدم. آنگاه دانستم که عاقبت و سرنوشت بدکاران چه است. ¹⁸تو آن ها را در جاهای لغزنده قرار داده ای تا در ویرانی سقوط کنند. ¹⁹آن ها ناگهان به هلاکت رسیده و تباه می شوند. عاقبتِ زندگی آن ها ترس آور و وحشتناک است. ²⁰همان طوریکه خوابِ انسان بعد از بیدار شدن محو می گردد، همچنین تو ای خداوند وقتی برخیزی، تصورات آن ها را ناچیز می شماری.

²¹در آن وقت که دل من تلخ شده و در باطن خود دل ریش بودم، ²²همچو یک جاهل و بی معرفت و مثل یک حیوان نزد تو گردیدم. ²³با وصف این همه من دایماً با تو هستم و تو دست مرا گرفته ای. ²⁴موافق صلاحدید خود مرا هدایت می کنی و بعد مرا در حضور پُر جلال خود می رسانی. ²⁵کیست برای من در آسمان؟ غیر از تو هیچ چیزی را در زمین نیز نمی خواهم. ²⁶هر چند بدنم فرسوده و دلم ضعیف گردد، اما خدا صخرۀ دلم و تا ابد همه چیز من است. ²⁷کسانی که از تو دورند، هلاک می گردند و آنانی را که به تو بی وفایی و خیانت می کنند، نابود خواهی ساخت. ²⁸اما من، چقدر خوب است که همیشه به خدا نزدیک باشم. به خداوند متعال توکل کرده ام تا همۀ کارهای او را بیان کنم.

مزمور هفتاد و چهارم

دعا برای رهایی

(قصیده ای از آساف)

¹خدایا، چرا ما را برای همیشه ترک کرده ای و خشم تو بر ما که گوسفندان چراگاه تو هستیم، افروخته شده است؟ ²قومی را بیاد آور که از ایام قدیم برای خود خریده ای و آن ها را فدیه کرده ای تا قوم برگزیدۀ تو شوند. این کوه سهیون را بیاد آور که در آن ساکن بوده ای. ³بسوی خرابه های دائمی آن قدم بردار، زیرا دشمن هر چه را که در عبادتگاهِ تو بود، خراب کرده است. ⁴دشمنانت در عبادتگاهِ مقدس تو فریاد می زنند و بیرق های خود را به نشانۀ پیروزی در آنجا برپا می نمایند. ⁵مثل کسانی به نظر می رسند که تبرها را برای قطع کردن درختان جنگل بلند می کنند. ⁶آن ها تمام نقش و نگار تراشیدۀ عبادتگاه را با تبرها و چکش ها خراب می کنند. ⁷عبادتگاهِ مقدس تو را آتش زده اند و مسکن نام تو را با خاک یکسان نموده و بی حرمت کرده اند. ⁸در دل خود می گویند: «ما آن ها را بکلی نابود می کنیم.» پس تمام جاهای مقدس خدا را در سرزمین سوزانیده اند. ⁹علامات تو را دیگر نمی بینیم و از انبیاء هم یک نفر باقی نمانده است. در بین ما هیچکس نیست که بداند این وضع تا چه وقت دوام می کند. ¹⁰ای خدا، دشمن تا به کی ملامت خواهد کرد؟ و آیا او تا به ابد نام تو را بی حرمت خواهد نمود؟ ¹¹چرا دست راست خود را از ما دریغ داشته ای؟ پس قدرت خود را ظاهر ساخته و ایشان را نابود کن.

¹²خدا از قدیم پادشاه من است. او با معجزات بر روی زمین نجات را نمایان ساخته است. ¹³تو به قوّت خود آب بحر را از هم جدا کردی و سر نهنگ ها را در آبها شکستی. ¹⁴همچنین سر لِویاتان، یعنی جانور بحری، را کوبیده و او را خوراک جانوران بیابان ساختی. ¹⁵تو چشمه ها و جویها را به جریان آوردی و نهرهای دائمی را خشک گردانیدی. ¹⁶روز به تو تعلق دارد و شب نیز. آفتاب و مهتاب را تو در جاهای شان قرار داده ای. ¹⁷تمام حدود زمین را تو تعیین کرده ای. تابستان و زمستان را تو ایجاد کرده ای.

¹⁸ای خداوند این را بیاد آور که چسان دشمن تمسخر می کند و چگونه مردم جاهل نام تو را بی حرمت می نماید. ¹⁹جانِ فاختۀ خود را به جانور وحشی مسپار و این قوم رنجدیده ات را تا به ابد فراموش مکن. ²⁰عهدی را که بسته ای بیاد آور، زیرا مردم ظالم در هر گوشۀ تاریک کمین کرده و زمین را از ظلم پُر ساخته اند. ²¹مگذار که مظلومان رسوا گردند. مسکینان و نیازمندان نام تو را ستایش کنند. ²²ای خدا، برخیز و حقانیت خود را پابرجا کن و بیاد آور که چگونه احمق تمام روز تو را تمسخر می کند. ²³فریاد دشمنان خود را فراموش مکن و غوغای مخالفین خود را که همواره بلند می شود.

مزمور هفتاد و پنجم

خداوند داور حقیقی است

(مزمور و سرودی از آساف)

¹خدایا، تو را ستایش می کنیم و تو را سپاس می گوئیم! زیرا نام تو به ما نزدیک است و مردم کارهای عجیب تو را بیان می کنند.

²خداوند می فرماید: «هنگامیکه به وقت معین برسم، با عدالت داوری خواهم کرد. ³اگرچه زمین و همۀ ساکنین آن در حال ذوب شدن هم باشند، من ارکان آنرا استوار نگاه می دارم. ⁴به متکبران می گویم که مغرور نباشند و شریران به قدرت خود نبالند، ⁵بلند پروازی نکنند و از روی سرکشی سخنان تکبرآمیز نگویند.» ⁶زیرا سرافرازی نه از شرق، نه از غرب و نه از بیابان و نه از کوهها می آید، ⁷بلکه تنها خدا داور است. او است که یکی را سرافراز و دیگری را سرافگنده می سازد.

⁸در دست خداوند کاسه ای است که مملو از شراب تلخِ آمیخته با غضب او است. او آنرا می ریزد و همۀ شریران جهان باید تا آخرین قطره از آن بنوشند. ⁹اما من تا به ابد اعلام کرده و برای خدای یعقوب سرود ستایش می خوانم. ¹⁰شاخ افتخار شریران تماماً بریده شده، اما قدرت راستکاران برافراشته خواهد شد.

مزمور هفتاد و ششم

خدا پیروز است

(مزمور و سرودی از آساف)

¹خدا در یهودا معروف است و نام او در اسرائیل عظیم! ²خیمۀ اوست در شالیم و مسکن او در سهیون. ³او در آنجا تیرهای آتشین را شکست و همچنان سپر و شمشیر و جنگ را. ⁴تو پُر جلال و شکوهمند هستی، بیشتر از کوههای مهیب. ⁵شجاعترین مردان دشمن در آنجا تاراج شده و به خواب ابدی فرو رفتند و دست خود را دیگر بلند کرده نتوانستند. ⁶از توبیخ تو ای خدای یعقوب، سواران و اسپها به خواب گران فرو رفتند.

⁷اما تو مهیب هستی، تنها تو! در حین غضبت کیست که در حضور تو بایستد؟ ⁸از آسمان داوری را شنوانیدی. جهان بترسید و خاموش گردید، ⁹هنگامیکه خدا برای داوری برخاست تا مسکینان جهان را نجات دهد. ¹⁰خشم انسان تو را سپاس خواهد گفت و کمر بازماندگان خشم را می بندی.

¹¹به خداوند خدای خود وعده دهید و به آن وفا کنید. همۀ آن ها که گرداگرد او هستند، برای او که مهیب است هدایا تقدیم کنند. ¹²روحیۀ فرمانروایان را می شکند و پادشاهان جهان را به وحشت می اندازد.

مزمور هفتاد و هفتم

تسلی در روز پریشانی

(مزموری از آساف)

¹آواز من بسوی خداست و فریاد می کنم. بسوی خدا فریاد می کنم و او مرا خواهد شنید. ²در روز پریشانیِ خود خداوند را طلب کردم. در شب نیز دست من برای دعا بلند شده و خسته نگردید و جان من تسلی را ترجیح نداد. ³خدا را بیاد می آورم و می نالم. تفکر می کنم و روح من حیران می گردد. ⁴چشمانم را بیدار نگه داشتی و از پریشانی حرفی زده نمی توانم. ⁵به روزگار گذشته فکر می کنم و سالهای قدیم را بیاد می آورم. ⁶سرود شبانۀ خود را بیاد می آورم. در دل خود تفکر می کنم و روح من جوینده است. ⁷آیا خداوند تا به ابد ترک می کند و دیگر هرگز راضی نخواهد شد؟ ⁸آیا رحمت او برای همیشه زایل شده و عهد او تا به ابد باطل گردیده است؟ ⁹آیا خدا شفقت خود را از یاد برده و رحمت های خود را در غضب بازداشته است؟ ¹⁰پس گفتم این درد من است که دست راست خدای متعال با من مثل قدیم نیست. ¹¹در کارهای خداوند تفکر می کنم. بلی، اعمال شگفت انگیز تو را که از قدیم است به یاد می آورم. ¹²دربارۀ جمیع کارهای تو می اندیشم و در صنعت های تو تفکر می کنم.

¹³ای خدا، طریق تو در قدوسیت است. کیست خدای بزرگ مثل تو، ای خدا؟ ¹⁴تو خدائی هستی که کارهای عجیب می کنی. تو قدرت خود را به همۀ اقوام جهان معروف گردانیده ای. ¹⁵قوم برگزیدۀ خود را به بازوی خود رهانیده ای، یعنی اولادۀ یعقوب و یوسف را. ¹⁶آبها تو را دید، ای خدا، آبها تو را دیده به لرزه آمد و عمق آبها نیز سخت آشفته و لرزان گردید. ¹⁷از ابر ها باران بارید، در آسمان رعد پدید آمد و تیرهای برق تو از هر طرف به جهیدن شروع کردند. ¹⁸صدای رعد تو در گِردباد بود و نورِ برق، جهان را روشن ساخت و زمین آشفته و لرزان گردید. ¹⁹طریق تو در موجهای بحر است و راههای تو در آب های فراوان، اما آثار تو را نمی توان دانست. ²⁰قوم برگزیدۀ خود را مانند یک چوپان رهبری و به دست موسی و هارون هدایت نمودی.

مزمور هفتاد و هشتم

خدا و قوم برگزیدۀ او

(قصیده ای از آساف)

¹ای قوم من به تعلیمات من گوش دهید و به سخنان دهانم گوش فرا دهید. ²دهان خود را به مَثَل ها باز خواهم کرد و چیزهای را شرح خواهم داد که از بنای عالم مخفی بوده است، ³چیزهای که شنیده و دانسته ایم و پدران ما برای ما بیان کرده اند. ⁴ما هم آن ها را از فرزندان ایشان پنهان نخواهیم کرد. ستایشات خداوند را و قدرت او و معجزات شگفت انگیزی را که او کرده است، برای نسل های آینده بیان می کنیم. ⁵خداوند شهادتی در یعقوب برپا داشت و احکامی در اسرائیل وضع کرد و پدران ما را امر فرمود که آن ها را به فرزندان خود تعلیم دهند، ⁶تا نسل آینده آن ها را بدانند و فرزندانی که در آینده متولد می گردند نیز برخاسته و آن ها را به فرزندان خود بیان نمایند. ⁷و ایشان به خدا توکل نمایند و اعمال خدا را فراموش نکنند بلکه احکام او را اطاعت کنند. ⁸تا مثل پدران خود نسل سرکش و فتنه انگیز نشوند که دل شان با خدا راست نبود و نه روح ایشان بسوی خدا وفادار.

⁹مردم افرایم با وجودیکه با تیر و کمان مسلح بودند، در روز جنگ فرار کردند. ¹⁰پیمان خدا را نگاه نداشتند و مطابق احکام او عمل نکردند. ¹¹کارهای خداوند را فراموش کردند و معجزاتی را که او به ایشان ظاهر کرده بود. ¹²در برابر چشمان پدران شان در سرزمین مصر و صوعَن، کارهای شگفت انگیزی بعمل آورد. ¹³آب بحر را دو شق کرده، ایشان را عبور داد و آبها را مانند دیوار برپا داشت. ¹⁴در روز آن ها را در زیر سایۀ ابر و هنگام شب با نور آتش هدایت می نمود. ¹⁵در بیابان صخره ها را بشگافت و آب فراوان، مثل آبی که از عمق ها به دست می آید، به آن ها فراهم نمود. ¹⁶آب از صخره ها فوران کرد و مثل نهرها جاری شد. ¹⁷با وجود همۀ اینها، بار دیگر نسبت به او گناه ورزیدند و در برابر خدای متعال در بیابان آشوب برپا کردند. ¹⁸در دلهای خود خداوند را امتحان کردند، زیرا از او برای ارضای نفس خود غذا خواستند. ¹⁹بر ضد خدا حرف می زدند و می گفتند: «آیا خدا می تواند در این بیابان سفره ای برای ما تهیه کند؟ ²⁰بلی، دیدیم که او صخره را زد و آبها روان شد و نهرها جاری گردید، پس آیا می تواند نان را نیز بدهد و گوشت برای قوم برگزیدۀ خود حاضر سازد؟»

²¹وقتی خداوند این را شنید، غضبناک شد و آتش در یعقوب شعله ور شد و خشم بر اسرائیل افروخته گردید، ²²زیرا به خدا ایمان نداشته و به قدرت نجات بخش او اعتماد نکردند. ²³پس ابر ها را از بالا امر فرمود و دریچه های آسمان را گشود. ²⁴آنگاه «مَنّا» را بر ایشان بارانید تا بخورند و غلۀ آسمان را به ایشان بخشید. ²⁵مردمان از غذای فرشتگان خوردند و آذوقۀ فراوان داشتند. ²⁶باد شرقی را در آسمان وزانید و با قدرت خود باد جنوبی را آورد. ²⁷گوشت را برای شان مثل غبار فرستاد یعنی پرندگان را مانند ریگ دریا. ²⁸او آنرا در بین خیمه ها و اطراف اقامتگاه شان فرود آورد. ²⁹همگی خوردند و سیر شدند و آنچه که نفس شان آرزو داشت، به آن ها داده شد. ³⁰ایشان از طمع خود دست بردار نبوده و غذای دهن را هنوز فرو نبرده بودند، ³¹که غضب خدا بر ایشان شعله ور گردیده، تنومندان شان را کشت و جوانان اسرائیل را هلاک ساخت.

³²با وجود این همه، آن ها دست از گناه نکشیدند و به معجزات او ایمان نیاوردند. ³³بنابران او کاری کرد که روزهای شان در بیهودگی گذشت و سال های شان در وحشت و ترس. ³⁴هنگامیکه عده ای از آنها را کشت، بقیه به خدا رو آورده، توبه نمودند و حضور او را طلبیدند. ³⁵آن ها به یاد آوردند که خدا صخرۀ ایشان و خدای متعال رهانندۀ ایشان است. ³⁶اما با دهان خود به او چاپلوسی کردند و با زبان خویش به او دروغ گفتند، ³⁷زیرا که دل ایشان با او راست نبود و به عهد وی وفادار نماندند. ³⁸اما او از روی رحمت خود گناه ایشان را بخشیده، آن ها را هلاک نساخت بلکه بارها از غضب خود برگشته و تمامیِ خشم خود را ظاهر نکرد. ³⁹و بیاد آورد که آن ها بشر هستند و مثل بادی که می وزد و بر نمی گردد.

⁴⁰آن ها به مراتب در بیابان در مقابل او سرکشی نمودند و در صحرا او را رنجانیدند. ⁴¹بارها او را امتحان کردند و به قدوسِ اسرائیل بی حرمتی نمودند. ⁴²قدرت او را به خاطر نداشتند، روزی که ایشان را از دشمن رهانیده بود، ⁴³که چگونه نشانه های خود را در مصر ظاهر ساخت و معجزات خود را در دیار صوعَن. ⁴⁴دریاها و نهرهای شان را به خون تبدیل کرد، طوریکه آب برای نوشیدن نداشتند. ⁴⁵انواع حشرات نیشدار را فرستاد که آن ها را گزیدند و بقه ها که به آن ها آسیب رسانیدند. ⁴⁶کِشت و زراعت شان را بوسیلۀ کرمها تلف کرد. محصول زحمت شان را خوراک ملخ ها ساخت. ⁴⁷تاکستان ایشان را با ژاله خراب کرد و درختان انجیر شان را با ژاله های بزرگ. ⁴⁸رمه و گلۀ شان را به ژاله سپرد و مواشی شان را به شعله های برق. ⁴⁹آتش خشم خود را بر ایشان فرستاد، یعنی غضب و خشم شدید و مصیبت را با فرشتگان هلاکت. ⁵⁰غضب خود را جاری ساخت و جان ایشان را از موت نرهانید، بلکه به مرض کشندۀ وبا تسلیم نمود. ⁵¹همۀ نخست زادگان مصریان را کشت و اولباری های قوّت ایشان را در خیمه های حام.

⁵²آنگاه قوم برگزیدۀ خود را مثل گوسفندان از مصر بیرون آورد و ایشان را در بیابان همچون گله ای رهنمایی نمود. ⁵³ایشان را در امنیت رهبری کرد تا نترسند، اما بحر دشمنان شان را در کام خود فرو برد. ⁵⁴بعد ایشان را به سرزمین مقدس خود آورد، به این کوهی که با قدرت دست راست خود حاصل کرده بود. ⁵⁵امت ها را پیش روی ایشان بیرون راند و مُلک شان را با ریسمان تقسیم نموده و قبایل اسرائیل را در خیمه های ایشان ساکن گردانید. ⁵⁶لیکن آن ها بازهم خدای متعال را امتحان کردند، به او آشوب برپا کردند و شهادات او را نگاه نداشتند. ⁵⁷ایشان برگشته، مانند پدران خود خیانت ورزیدند و مثل کمان نادرست، منحرف شدند. ⁵⁸با ساختن بتخانه ها در جاهای بلند خشم او را برافروختند و با پرستش بتهای خویش غیرت او را به هیجان آوردند. ⁵⁹چون خدا این را شنید، غضبناک گردید و از اسرائیل به شدت متنفر گردید. ⁶⁰پس خیمۀ شیلو را ترک نمود، آن خیمه ای که جای سکونت را که در میان آدمیان برپا ساخته بود. ⁶¹به دشمنان موقع داد تا صندوق پیمان را که نشانۀ قدرت او بود، به اسیری برند و جلال خود را به دست ایشان سپرد. ⁶²قوم برگزیدۀ خود را به شمشیر تسلیم نمود و بر میراث خود غضبناک گردید. ⁶³جوانان آن ها را در آتش هلاک ساخت و دوشیزگان شان بی شوهر ماندند. ⁶⁴کاهنان شان با شمشیر بقتل رسیدند و بیوه های شان امکان عزاداری را نداشتند.

⁶⁵سرانجام خداوند مثل کسی که بیدار شده و مانند شخص نیرومندی که از باده سرخوش گردیده است، ⁶⁶دشمنان خود را به عقب راند و برای همیشه خجل و سرکوب ساخت. ⁶⁷خانوادۀ یوسف را رد کرد و قبیلۀ افرایم را نپذیرفت، ⁶⁸بلکه قبیلۀ یهودا و کوه سهیون را که دوست می داشت، برگزید. ⁶⁹او در آنجا عبادتگاه خود را مثل کوههای بلند و مثل زمین که استوار و همیشه پایدار است، بنا کرد. ⁷⁰بندۀ خود، داود را برگزید و او را از آغل های گوسفندان گرفت. ⁷¹او را از عقب میش های شیری آورد تا قوم برگزیدۀ او یعقوب و میراث او اسرائیل را چوپانی کند. ⁷²پس داود ایشان را با صداقت دل چوپانی نمود و با مهارت دست هدایت کرد.

مزمور هفتاد و نهم

دعا برای رهایی قوم

(مزموری از آساف)

¹ای خدا، امت ها به سرزمین تو داخل شده، عبادتگاه مقدس تو را بی حرمت ساختند و اورشلیم را به خرابه ای تبدیل نمودند. ²اجساد بندگانت را خوراک مرغان هوا ساختند و گوشت بدن خادمانت را به حیوانات وحشی دادند. ³خون شان را در کوچه های اورشلیم مثل آب ریختند و کسی نبود که آن ها را دفن کند. ⁴نزد همسایگان خود خوار شده و پیش اطرافیان خود رسوا و مسخره گردیده ایم.

⁵تا کی ای خداوند، تا به ابد خشمناک می باشی؟ تا کی غیرت تو مثل آتش افروخته خواهد ماند؟ ⁶غضب خود را بر سر اقوامی که تو را نمی شناسند بریز و بر ممالکی که نام تو را نمی خوانند. ⁷زیرا که بنی یعقوب را بلعیده و محل سکونت شان را ویران کرده اند.

⁸گناهان اجداد ما را به حساب ما میاور. رحمت های تو بزودی پیش روی ما آید، زیرا که بسیار خوار شده ایم. ⁹ای خدا، ای نجات دهندۀ ما، به خاطر جلال نام خود ما را یاری فرما و ما را نجات ده و به خاطر نام خود گناهان ما را بیامرز. ¹⁰چرا امت ها گویند که خدای ایشان کجاست؟ بگذار که پیش چشمان ما، انتقام خونِ ریخته شدۀ بندگانت بر امت ها معلوم شود.

¹¹نالۀ اسیران به حضور تو برسد و بر حسب عظمت قدرت خود آنانی را که به مرگ سپرده شده اند، نجات ده. ¹²ای خداوند، به همسایگان ما که به تو بی حرمتی کرده اند، جزای هفت چندان برسان. ¹³آنگاه ما که قوم برگزیدۀ تو و گوسفندان چراگاه تو هستیم، تا ابد از تو شکرگزار بوده و نسل اندر نسل ستایش تو را بیان خواهیم کرد.

مزمور هشتادم

دعا برای احیای قوم

(مزموری از آساف)

¹ای چوپانِ اسرائیل بشنو! ای که قبیلۀ یوسف را مانند گلۀ گوسفند راهنمائی می کنی! ای که بر فراز کروبیان یعنی فرشتگانِ مقرب، جلوس فرموده ای، در جلال و شکوه، خود را نمایان کن! ²حضور خود را به قبایل افرایم، بنیامین و مَنَسّی بنما، قدرتت را آشکار کن و برای نجات ما بیا. ³ای خدا ما را دوباره احیاء کن و نور چهرۀ خود را بر ما بتابان تا نجات یابیم.

⁴ای خداوند، خدای قادر مطلق، تا به کی بر قوم برگزیدۀ خویش غضبناک خواهی بود و دعای بندگانت را نمی شنوی؟ ⁵خوراک ایشان را اشک و اندوه ساختی و جام لبریز سرشک را به آن ها نوشانیدی. ⁶ما را مورد تمسخر همسایگان ما ساخته ای و دشمنان ما به ما می خندند. ⁷ای خدای قادر مطلق، ما را دوباره احیاء کن و نور چهرۀ خود را بر ما بتابان تا نجات یابیم.

⁸تو قوم برگزیده ات را همچون تاکِ انگوری از مصر بیرون آوردی، امت ها را بیرون راندی و در جای ایشان آنرا غرس نمودی. ⁹اطراف آنرا وسعت دادی، پس خوب ریشه دوانیده و زمین را پُر ساخت. ¹⁰کوهها به سایۀ آن پوشانیده شد و سروهای آزاد تو با شاخه هایش. ¹¹شاخه های خود را تا به بحر و تا دریای فرات پهن نمود. ¹²پس چرا دیوارهایش را شکسته ای که هر رهگذری آن را می چیند؟ ¹³گرازهای جنگل آن را ویران می کنند و حیوانات صحرا آنرا می خورند.

¹⁴ای خدای قادر مطلق، بسوی ما برگرد، از آسمان نظر انداز و ببین و از این تاک تفقد نما، ¹⁵از این نهالی که دست راست تو نشانده است و از آن پسری که برای خویشتن قوی ساخته ای! ¹⁶چون مثل هیزم در آتش سوخته شده و از خشم روی تو تباه گردیده اند! ¹⁷پس دست تو بر مرد دست راست تو باشد و بر پسر انسان که او را برای خود قوی ساخته ای. ¹⁸آنگاه هیچگاهی از تو رو بر نخواهیم گشتاند. ما را زنده نگهدار تا نام تو را بخوانیم. ¹⁹ای خداوند، خدای قادر مطلق، ما را دوباره احیاء کن و نور چهرۀ خود را بر ما بتابان تا نجات یابیم.

مزمور هشتاد و یکم

سرود عید

(مزموری از آساف)

¹فریاد خوشی را سر دهید برای خدایی که قوّت ماست و آواز شادمانی را برای خدای یعقوب! ²سرود بسرائید و دایره را به صدا آورید و آهنگی دلنواز با چنگ و رباب بنوازید. ³با نوای شیپور، ماه نو، شب چهارده و عیدها را تجلیل کنید، ⁴زیرا که این فریضه ای است در اسرائیل و فرمانی است از جانب خدای یعقوب. ⁵این را شهادتی تعیین فرمود بر یوسف، هنگامیکه بر ضد مصر بیرون رفت. در آنجا آوازی را به زبانی ناآشنا شنیدم که می گفت:

⁶«من بار سنگین را از دوش او برداشتم و دستهای او را از کارهای شاقه آزاد کردم. ⁷در هنگام سختی استدعا نمودی و تو را رهانیدم. از میان رعد و برق تو را اجابت کرده و در کنار آب مریبه آزمایش نمودم.»

⁸«ای قوم برگزیدۀ من بشنو، به تو هوشدار می دهم. ای اسرائیل، کاش به من گوش دهی! ⁹در میان تو خدای غیر نباشد و نزد خدای بیگانه سجده منما. ¹⁰من خداوند، خدای تو هستم که تو را از زمین مصر برآوردم. دهان خود را باز کن و آن را پُر خواهم ساخت.

¹¹اما قوم برگزیدۀ من سخن مرا نشنیدند و اسرائیل از من اطاعت نکرد. ¹²بنابران آن ها را به سختیِ دل شان ترک کردم تا خواهشهای نفس خود را دنبال کنند. ¹³ای کاش قوم برگزیده ام به من گوش می دادند و اسرائیل در طریق های من روان می بود. ¹⁴آنگاه دشمنان شان را بزودی شکست می دادم و دست خود را بر ضد مخالفان آن ها بر می گردانیدم. ¹⁵آنانی که از خداوند نفرت دارند با ترس در برابر او تعظیم می کردند و گرفتار مجازات ابدی می شدند. ¹⁶اما قوم برگزیدۀ خود را با بهترین گندم غذا می دادم و تو را با عسل صحرائی سیر می ساختم.»

مزمور هشتاد و دوم

خداوند فرمانروای مطلق است

(مزموری از آساف)

¹خدا در دادگاه آسمانی ایستاده است و در میان خدایان داوری می کند. ²تا به کی با بی عدالتی داوری می کنید و از شریران طرفداری می نمائید؟ ³«فقیران و یتیمان را دادرسی کنید و بر مردم بیچاره و مسکین با انصاف باشید. ⁴مظلومان و فقیران را برهانید و از دست شریران نجات دهید.

⁵آن ها نمی دانند و نمی فهمند و در تاریکی راه می روند و جمیع اساس زمین متزلزل می باشد. ⁶من گفتم که شما خدایانید و جمیع شما فرزندان خدای متعال، ⁷لیکن مثل آدمیان خواهید مُرد و چون یکی از سروران خواهید افتاد!»

⁸ای خدا برخیز و جهان را داوری فرما، زیرا که تو صاحب اختیار همۀ اقوام جهان هستی.

مزمور هشتاد و سوم

دعا برای شکست دشمنان

(سرود و مزموری از آساف)

¹ای خدا خاموش مباش! ای خدا سکوت نکن و آرام منشین، ²زیرا دشمنانت شورش می کنند و کسانی که از تو نفرت دارند، سر خود را برافراشته اند. ³بر علیه قوم برگزیده ات نقشه های پنهانی می کشند و برای آنهائی که به تو پناه آورده اند، حیله می سنجند ⁴و می گویند: «بیائید که آن ها را از بین ببریم تا قومی نباشند و نام اسرائیل دیگر یاد نگردد.»

⁵آن ها همه همدست شده اند و علیه تو توطئه کرده و باهم پیمان بسته اند. ⁶اینها ادومیان، اسماعیلیان، موآبیان، هاجری ها، ⁷مردم جبال، عمونیان، عمالیقیان، فلسطینی ها و باشندگان صور هستند. ⁸آشور نیز با ایشان متفق شده و پشتیبان اولادۀ لوط گردیده است.

⁹همان برخوردی را که با مدیان کردی، با این مردم هم بکن، چنانکه به سیسَرا و یابین در وادی قیشون ¹⁰که در عَیندور هلاک شدند و اجساد شان پاروی زمین گردیدند. ¹¹سرورانِ شان را به سرنوشت غُراب و زیب گرفتار کن و جمیع حاکمان آن ها را مانند ذِبَح و صَلمُناع سرکوب بساز، ¹²زیرا که می گفتند: «جایگاهی را که متعلق به خدا است به دست می آوریم.»

¹³ای خدای من، آن ها را مثل خار بتۀ لولان و مانند کاه پیش روی باد بساز. ¹⁴همچون آتشی که جنگل را می سوزاند و مثل شعلۀ آتش که کوهها را مشتعل می سازد، ¹⁵همچنان آن ها را با تندباد خود بران و با طوفان خود ایشان را آشفته گردان. ¹⁶آن ها را ذلیل بساز تا نام تو را ای خداوند بطلبند. ¹⁷خجل و پریشان شوند تا به ابد و شرمنده و هلاک گردند. ¹⁸و بدانند تو که اسمت خداوند یهوه می باشد، یگانه حکمفرمای مطلق کائنات هستی.

مزمور هشتاد و چهارم

اشتیاق برای خانۀ خدا

(مزموری از بنی قورح)

¹ای خداوند قادر مطلق، چه دلپذیر است مسکن های تو! ²جان من اشتیاق شدید برای صحنهای خداوند دارد. دلم و تمام وجودم با آواز بلند خدای زنده را ستایش می کند. ³در کنار قربانگاه های تو ای خدای قادر مطلق، که پادشاه من و خدای من هستی، حتی گنجشک نیز برای خود خانه ای پیدا کرده است و غُچی برای خویشتن آشیانه ای تا چوچه های خود را در آن بگذارد. ⁴خوشا به حال کسانی که در خانۀ تو ساکن هستند و همیشه سرود ستایش تو را می خوانند. ⁵خوشا به حال مردمانی که قوّت ایشان در تو است و طریق های تو در دلهای ایشان. ⁶وقتی که از وادی بکاء یعنی بیابان خشک عبور می کنند، آنجا چشمه سار می شود و باران آنرا با برکات پُر می کند. ⁷از قوّت تا قوّت می خرامند و هر یک آن ها در سهیون نزد خدا حاضر می شوند.

⁸ای خداوند، خدای قادر مطلق، دعای مرا بشنو! ای خدای یعقوب، به من گوش بده! ⁹ای خدایی که سپر ما هستی، ببین و به روی مسیح خود نظر انداز. ¹⁰یک روز در صحنهای تو بهتر است از هزار در جای دیگر. ایستادن بر آستانۀ خانۀ خدای خود را بیشتر می پسندم تا ساکن شدن در خیمه های شریران. ¹¹زیرا خداوند، خدا آفتاب و سپر است. خداوند فیض و جلال خواهد داد و هیچ چیز نیکو را منع نخواهد کرد از آنانی که پیرو راستی هستند. ¹²ای خداوند قادر مطلق، خوشا به حال کسی که بر تو توکل دارد.

مزمور هشتاد و پنجم

دعای نجات و رستگاری

(مزموری از بنی قورح)

¹ای خداوند، این سرزمین مورد لطف تو واقع شده است. تو یعقوب را از اسارت باز آورده ای. ²سرکشی قوم برگزیده ات را عفو کرده و تمام گناهان شان را پوشانیده ای. ³تمامیِ غضب خود را برداشته و آتش خشم خود را فرونشانده ای. ⁴ای خدای نجات ما، ما را بسوی خود برگردان و غضب خود را از ما بردار. ⁵آیا تا به ابد بر ما خشمگین خواهی بود؟ و خشم خویش را از یک نسل تا به نسل دیگر ادامه خواهی داد؟ ⁶آیا ما را دوباره احیاء نخواهی کرد تا قوم برگزیده ات در تو شادمانی کنند؟ ⁷ای خداوند، رحمت خود را بر ما ظاهر کن و نجات خویش را به ما عطا فرما.

⁸آنچه خداوند خدا می گوید می شنوم، زیرا او به قوم برگزیدۀ خود و مقدسان خویش به سلامتی تکلم خواهد فرمود تا بسوی جهالت بر نگردند. ⁹یقیناً نجات او به کسانی که از او می ترسند نزدیک است تا جلال او در سرزمین ما ساکن شود.

¹⁰رحمت و راستی باهم ملاقات می کنند. عدالت و سلامتی یکدیگر را می بوسند. ¹¹راستی از زمین سر می زند و عدالت از آسمان نگاه می کند. ¹²یقیناً خداوند چیزهای نیکو را می بخشد و زمین ما محصول خود را می دهد. ¹³عدالت پیش روی او حرکت کرده و راه را برای قدم های وی آماده می سازد.

مزمور هشتاد و ششم

دعا برای کمک

(دعای داود)

¹ای خداوند به من گوش بده و دعایم را مستجاب کن، زیرا مسکین و نیازمند هستم! ²جان مرا حفظ کن، زیرا من به تو وفادار هستم. ای خدای من، بندۀ خود را که بر تو توکل دارد، نجات بده. ³ای خداوند بر من رحم فرما، زیرا که تمام روز به حضور تو زاری می کنم! ⁴جان بندۀ خود را شادمان گردان، زیرا ای خداوند جان خود را به تو تقدیم می نمایم. ⁵تو ای خداوند نیکو و بخشنده هستی و بسیار رحیم بر آنانی که تو را می خوانند. ⁶ای خداوند دعای مرا بشنو و به آواز نالۀ من توجه نما! ⁷در روز سختی و مشکلات به حضور تو دعا می کنم، زیرا که مرا مستجاب خواهی فرمود. ⁸ای خداوند، تو مانند و همتا نداری و کارهای تو بی نظیر است. ⁹ای خداوند، همه قوم های را که آفریده ای، به حضور تو سجده نموده و نام تو را تمجید می کنند، ¹⁰زیرا که تو بزرگ هستی و معجزه می نمائی. تنها تو خدا هستی.

¹¹ای خداوند طریق خود را به من بیاموز تا در راستی تو قدم بردارم. دل مرا کامل ساز تا از نام تو ترسان باشم. ¹²ای خداوند خدای من، با تمامیِ دل از تو شکرگزارم و نام تو را تا به ابد ستایش می کنم، ¹³زیرا که رحمت تو به من عظیم است و جان مرا اعماق موت نجات دادی.

¹⁴ای خدا، مردمان متکبر به مخالفت من برخاسته اند و گروهی از ظالمان قصد کشتن مرا دارند. آن ها تو را مد نظر خود ندارند. ¹⁵اما تو ای خداوند، خدای رحیم و مهربان هستی، دیر غضب و پُر از رحمت و راستی. ¹⁶بسوی من توجه فرما و بر من رحم کن. قوّت خود را به این بنده ات عطا فرما و پسر کنیز خود را نجات بخش. ¹⁷نیکویی خود را به من نشان ده تا آنانی که از من نفرت دارند شرمنده گردند، زیرا که تو ای خداوند مرا یاری نموده و تسلی بخشیده ای.

مزمور هشتاد و هفتم

در وصف اورشلیم

(مزموری از بنی قورح)

¹خداوند شهر خود را که اساس آن در کوههای مقدس می باشد، بنا کرده است. ²او دروازه های سهیون را بیشتر از همه شهرهای دیگر یعقوب دوست دارد. ³ای شهر خدا، با شکوهمندی دربارۀ تو گفته می شود: ⁴«مصر و بابل جزء اقوامی هستند که مرا می شناسند. مردمان فلسطین، صور و حبشه را در زمرۀ باشندگان سهیون می شمارم.»

⁵دربارۀ سهیون گفته خواهد شد که زادگاه همگان می باشد. خود خدای متعال آنرا استوار می سازد. ⁶هنگامیکه خداوند نامهای اقوام جهان را ثبت نماید، آن ها را به سهیون نسبت می دهد. ⁷آنگاه خوانندگان و نوازندگان این سرود را می خوانند: «جمیع چشمه های من در تو است.»

مزمور هشتاد و هشتم

فریاد کمک

(سرود و مزموری از بنی قورح. سرود هیمان ازراحی)

¹ای خداوند، خدای نجات من، در روز نزد تو فریاد می کنم و در هنگام شب ناله و زاری. ²دعای من به حضور تو برسد و به نالۀ من گوش خود را فرا گیر. ³رنج و مصیبت جانم را به لب رسانده و زندگی ام به قبر نزدیک گردیده است. ⁴مردم مرا در جملۀ مُردگان می شمارند و مثل یک فردِ بی قوّت گشته ام. ⁵در میان مُردگان گمنام و مثل کشته شدگانی هستم که در قبر آرمیده اند، که ایشان را دیگر به یاد نخواهی آورد و از پناه تو جدا گردیده اند. ⁶مرا در اعماق موت قرار داده ای و در تاریکی مطلق. ⁷خشم تو بر من سنگینی می کند و همۀ امواج تو مرا در بر گرفته است. ⁸دوستانم را از من دور کرده و مرا در نظر ایشان منفور ساخته ای. در قید و بند گرفتارم و راه گریز برایم نیست. ⁹چشمانم از خواری و پستی تار گردیده است. ای خداوند، هر روز بدربار تو زاری می کنم و دست دعای من بسوی تو بلند است.

¹⁰آیا برای مُردگان معجزه می کنی؟ آیا مُردگان برخاسته تو را ستایش می کنند؟ ¹¹آیا رحمت تو در قبر بیان می گردد و وفاداری تو در گودال نیستی؟ ¹²آیا معجزات تو در ظلمت یاد می گردد و عدالت تو در مکان فراموشی؟

¹³اما من نزد تو ای خداوند فریاد برآورده و صبحگاهان بدربار تو دعا می کنم. ¹⁴ای خداوند، چرا جان مرا ترک کرده و روی خود را از من پنهان می کنی؟ ¹⁵من از طفولیت بینوا و مشرف به مرگ بوده ام. خوف و ترس تو بر من قرار گرفته و حیران و سرگردان شده ام. ¹⁶غضب تو بر من گذشته و خوف های تو مرا هلاک ساخته است. ¹⁷مثل سیلاب دورادور مرا گرفته و تمامی روز مرا از هر سو احاطه نموده اند. ¹⁸دوستان و عزیزانم را از من دور کرده و ظلمت را یار و یاور من ساخته ای.

مزمور هشتاد و نهم

وفاداری خدا با داود

(قصیده ای از ایتان ازراحی)

¹رحمت های تو را ای خداوند را تا به ابد می ستایم و وفاداری تو را با دهان خود نسل اندر نسل اعلام می کنم. ²زیرا رحمت تو تا به ابد پایدار و وفاداری تو در آسمان ها استوار است. ³تو فرمودی: «با برگزیدۀ خود پیمانی بسته ام و برای بنده ام، داود قسم خورده ام ⁴که نسل تو را تا به ابد پایدار ساخته و تخت سلطنت تو را نسل اندر نسل بنا می کنم.»

⁵آسمان ها کارهای شگفت انگیز تو را ای خداوند ستایش می کنند و جماعت مقدسان وفاداری تو را. ⁶زیرا کیست در آسمان ها که با خداوند برابری تواند کرد؟ در میان موجودات آسمانی چه کسی را می توان با خداوند تشبیه نمود؟ ⁷خدا در جماعت مقدسان بی نهایت مهیب است و خوف انگیزتر از آنانی است که گرداگرد او هستند.

⁸ای خداوند، خدای قادر مطلق، کیست عظیم و توانا مانند تو ای خداوند؟ و وفاداری تو، تو را احاطه می کند. ⁹بر بحر خروشان تو مسلط هستی و وقتی طغیان می کند امواج آنرا آرام می سازی. ¹⁰جانور بحری «رَهَب» را درهم کوبیدی و از بین بردی و به بازوی قدرت خویش دشمنانت را پراگنده نمودی. ¹¹آسمان به تو تعلق دارد و زمین نیز از آن تو است. جهان و پُری آنرا تو آفریده ای. ¹²شمال و جنوب را تو بوجود آورده ای. کوههای تابور و حِرمون با خوشی نام تو را ستایش می کنند. ¹³بازوی تو با قوّت است. دست تو زورآور است و دست راست تو متعال. ¹⁴عدالت و انصاف اساس تخت تو است. رحمت و راستی پیش روی تو می خرامند.

¹⁵خوشا به حال قومی که آواز شادمانی را می دانند و در نور روی تو می خرامند. ¹⁶تمامی روز در نام تو شادمان هستند و در عدالت تو سرافراشته می گردند. ¹⁷زیرا که افتخار قوّت ایشان تو هستی و به رضامندیِ تو ما سرافراز می شویم. ¹⁸زیرا سپر ما از آنِ خداوند و پادشاه ما متعلق به قدوس اسرائیل است.

وعدۀ خدا به داود

¹⁹آنگاه در عالم رؤیا با مقدسینت سخن گفتی و فرمودی: «توانمندی را بر مرد شجاعی قرار دادم و برگزیده ای از قوم را سرافراز گردانیدم. ²⁰بندۀ خود داود را یافتم و او را با روغن مقدس خود مسح کردم. ²¹دست من با او استوار خواهد شد و بازوی من نیز او را قوی خواهد گردانید. ²²دشمنی بر او ستم نخواهد کرد و پسر ظلم به او اذیت نخواهد رسانید. ²³خصمان او را پیش روی وی شکست خواهم داد و آنانی را که از او نفرت دارند، به زمین خواهم زد. ²⁴وفاداری و رحمت من با وی خواهد بود و در نام من سرافراز خواهد گردید. ²⁵دست او را بر بحر تسلط خواهم داد و دست راست او را بر دریاها. ²⁶او به من خواهد گفت: «تو پدر من هستی، خدای من و صخرۀ نجات من.» ²⁷من نیز او را نخست زادۀ خود خواهم ساخت، بلندتر از پادشاهان جهان. ²⁸رحمت خویش را برای وی تا به ابد نگاه خواهم داشت و پیمان من با او استوار خواهد بود. ²⁹نسل او را تا به ابد پابرجا خواهم ساخت و تخت او را مثل روزهای آسمان. ³⁰اما اگر اولادۀ او از احکام من سرکشی نمایند و مطابق فرامین من رفتار نکنند، ³¹اگر فرایض مرا بشکنند و اوامر مرا نگاه ندارند، ³²آنگاه نافرمانی ایشان را به عصا تنبیه خواهم نمود و گناه ایشان را به تازیانه ها. ³³لیکن رحمت خود را از او بر نخواهم داشت و در وفاداری خود ثابت خواهم ماند. ³⁴پیمان خود را نخواهم شکست و آنچه را از دهانم صادر شد تغییر نخواهم داد. ³⁵یکبار به خاطر قدوسیت خود وعده نموده ام و به داود هرگز دروغ نخواهم گفت. ³⁶نسل او تا به ابد باقی خواهد ماند و تخت او به حضور من مثل آفتاب. ³⁷و مثل ماه که شاهد باوفایی در آسمان است، تا به ابد ثابت خواهد بود.»

سوگواری برای شکست پادشاه

³⁸لیکن تو برگزیدۀ خود را ترک کرده و خوار نموده ای و بر او غضبناک شده ای. ³⁹پیمان خود را با بنده ات شکسته ای و تاج او را بر زمین انداخته، بی حرمت ساخته ای. ⁴⁰تمام دیوارهای شهر او را ویران کرده و قلعه های او را به خرابه تبدیل نموده ای. ⁴¹همه رهگذران او را تاراج می کنند و او نزد همسایگان رسوا گردیده است. ⁴²دست راست خصمان او را برافراشته، و همه دشمنانش را شادمان ساخته ای. ⁴³دم شمشیرش را برگردانیده ای و در جنگ با او کمک نکرده ای. ⁴⁴شکوه و جلال او را از بین برده و تخت او را به زمین انداخته ای. ⁴⁵روزهای جوانی او را کوتاه کرده، او را به خجالت پوشانیده ای.

دعا برای رهایی

⁴⁶تا به کی ای خداوند؟ آیا خود را تا به ابد پنهان خواهی کرد؟ تا به کی غضب تو مثل آتش افروخته خواهد شد؟ ⁴⁷به یاد آور که روزهای زندگی ام چقدر کوتاه است. همۀ انسانها را چقدر فانی آفریده ای! ⁴⁸کدام انسان زنده است که مرگ را نمی بیند؟ کیست آن کسی که بتواند جان خود را از چنگ گور نجات دهد؟

⁴⁹ای خداوند، رحمت های قدیم تو کجاست که برای داود به وفاداری خود وعده دادی؟ ⁵⁰ای خداوند، به یاد آور که چگونه از طرف قوم های بسیار ملامت شده و آنرا در سینه خود متحمل می باشم. ⁵¹دشمنان تو ای خداوند ملامت کرده اند. آن ها مسح شده ای تو را مسخره نموده اند.

⁵²خداوند متبارک باد تا به ابد! آمین و آمین!

کتاب چهارم

(مزامیر ۹۰ - ۱۰۶)

مزمور نودم

خدای جاویدان و انسان فانی

(دعای موسی، مرد خدا)

¹ای خداوند، پناهگاه ما در جمیع نسل ها تو بوده ای. ²پیش از آنکه کوهها به وجود آید و زمین و جهان را بیافرینی، از ازل تا به ابد تو خدا هستی. ³انسان را به خاک بر می گردانی، و می گویی ای بنی آدم رجوع نمائید. ⁴هزار سال در نظر تو مثل دیروز که گذشته باشد و مانند قسمتی از شب است. ⁵تو به زندگی انسان دفعتاً خاتمه می دهی و عمر او مثل یک خواب کوتاه و مانند یک گیاهی زودگذر است. ⁶صبحگاهان می شگفد و می روید، شامگاهان بریده و پژمرده می شود.

⁷غضب تو ما را نابود می سازد و خشم تو به وحشت می اندازد. ⁸چونکه گناهان ما را در نظر خود گذاشته ای و خطایای مخفی ما را در نور روی خویش. ⁹زیرا که تمام روزهای ما در خشم تو سپری شد و سالهای خود را مثل خیالی بسر برده ایم. ¹⁰میعاد عمر ما هفتاد سال است و اگر تندرست و قوی باشیم ممکن است هشتاد سال زندگی کنیم، اما همه دوران زندگی ما آمیخته با رنج و زحمت است و بزودی به آخر می رسد و فنا می شویم.

¹¹کیست که شدت خشم تو را بداند؟ و کیست که غضب تو را بفهمد تا بترسد، چنانکه از تو می باید ترسید؟ ¹²به ما بیاموز که روزهای عمر خود را بشماریم تا دلِ ما فهیم و دانا گردد.

¹³بیا ای خداوند! تا به کی؟ و بر بندگانت شفقت فرما. ¹⁴صبحگاهان ما را از رحمت خود سیر کن تا در تمام روزهای زندگی خود شادمانی و خوشی نمائیم. ¹⁵به اندازۀ روزهائی که سختی کشیدیم و سالهائی که بدبختی را دیدیم، به ما خوشی عطا فرما. ¹⁶بگذار بندگانت کارهای تو را ببینند و فرزندان شان عظمت تو را. ¹⁷لطف و نیکویی خداوند، خدای ما بر ما باد و عمل دستهای ما را بر ما استوار ساز! عمل دستهای ما را استوار گردان!

مزمور نود و یکم

خداوند پناهگاه و حافظ ما است

¹آنکه زیر پوشش خدای متعال قرار دارد، زیر سایۀ قادر مطلق ساکن خواهد بود. ²به خداوند می گویم که او پناهگاه و قلعۀ من است و خدای من که به او توکل دارم. ³حقیقتاً او ترا از دام صیاد و از مرض کشنده می رهاند. ⁴با شهپرهای خود ترا می پوشاند و در زیر بالهای او پناه خواهی گرفت. راستیِ او پناه و سپر تو می باشد. ⁵از خوفی در شب نخواهی ترسید و نه از تیری که در روز می پرد. ⁶از مرض کشندۀ که در تاریکی پیشرفت می کند نخواهی ترسید و نه از آفتی که در روز باعث تباهی می گردد. ⁷هزار نفر در پهلویت و ده هزار نفر در اطرافت خواهند افتاد، اما به تو صدمه ای نخواهد رسید. ⁸فقط با چشمان خود خواهی نگریست و مجازات شریران را خواهی دید.

⁹زیرا گفتی تو ای خداوند پناهگاه من هستی و خدای متعال را قلعۀ خود خواندی، ¹⁰پس هیچ بدی بر تو واقع نخواهد گردید و بلایی به جای سکونت تو نزدیک نخواهد شد، ¹¹زیرا که او به فرشتگان خود امر خواهد فرمود تا در تمامیِ راههایت ترا حفظ نمایند. ¹²آن ها تو را بر دستهای خود خواهند برداشت، مبادا پایت به سنگی بخورد. ¹³بر شیر و مار پای خواهی نهاد، شیر بچه و اژدها را پایمال خواهی کرد.

¹⁴خداوند می فرماید: «چونکه به من محبت دارد، او را خواهم رهانید و چونکه اسم مرا می شناسد، او را سرافراز خواهم ساخت. ¹⁵وقتی بحضور من دعا کند او را اجابت خواهم کرد. من در زمان سختی با او خواهم بود و او را نجات داده، با عزت خواهم ساخت. ¹⁶او را با عمر طولانی سیر ساخته و نجات خویش را به او نشان خواهم داد.»

مزمور نود و دوم

ستایش و سپاسگزاری

(مزمور و سرودی برای روز سَبَت)

¹خداوند را سپاس گفتن نیکوست و نام تو را ای خداوند متعال، ستایش کردن. ²سحرگاهان رحمت تو را بیان کردن نیکوست و شامگاهان وفاداری تو را. ³با نوای چنگ ده تار و رباب سرود ستایش تو را می خوانیم، ⁴زیرا که ای خداوند، مرا به کارهای خودت شادمان ساخته ای، به سبب اعمال دستهای تو خوشی می کنم. ⁵ای خداوند، کارهای تو چه شگفت انگیز است و فکرهای تو بی نهایت عمیق. ⁶شخص بی فهم این را نمی داند و جاهل از درک آن عاجز است. ⁷اگرچه شریران مثل علف می رویند و همۀ بدکاران سعادتمند می شوند، اما سرانجام برای همیشه از بین می روند. ⁸لیکن تو ای خداوند، در جایگاه آسمانی خود تا به ابد باقی هستی. ⁹دشمنان تو ای خداوند، بلی، دشمنان تو هلاک می گردند و تمام بدکاران پراگنده می شوند.

¹⁰تو شاخ قوّت مرا مثل شاخ گاو وحشی برافراشته ای و به روغن تازه مسح شده ام. ¹¹با چشمان خود شکست دشمنانم را می بینم و به گوش خود فریاد بدخواهانم را که با من مقاومت می کنند می شنوم.

¹²شخص عادل مثل درخت خرما با ثمر خواهد شد و مانند سرو لبنان نمو خواهد کرد. ¹³آنانی که در خانۀ خداوند غرس شده اند، در پیشگاه خدای ما خواهند شگفت. ¹⁴ایشان در زمان پیری نیز ثمر آورده و تازه و سبز خواهند بود. ¹⁵به این ترتیب اعلام می کنند که خداوند راست است. او صخرۀ من است و در وی هیچ بی انصافی نیست.

مزمور نود و سوم

پادشاهی خداوند

¹خداوند پادشاه است. او ملبس با جلال می باشد. خداوند خود را آراسته و کمر خود را با قوّت بسته است. جهان را نیز با قدرت خود پایدار ساخته است که از جای خود تکان نمی خورد. ²تخت تو از ازل برقرار بوده و تو ابدی هستی.

³ای خداوند، سیلابها طغیان کرده اند. سیلابها آواز خود را برافراشته اند. سیلابها می خروشند. ⁴بالا تر از آواز آب های بسیار و مافوق امواج زورآور بحر، خداوند در جایگاه آسمانی خود زورآورتر است. ⁵شهادات تو بی نهایت امین است. ای خداوند، قدوسیت خانۀ تو را می زیبد تا ابدالآباد.

مزمور نود و چهارم

خداوند انتقام می گیرد

¹ای خداوند، خدای انتقام گیرنده، ای خدای انتقام گیرنده، در جلال و شکوه خود ظاهر شو! ²ای داور جهان برخیز و مردمان مغرور را به سزای اعمال شان برسان. ³تا به کی شریران، ای خداوند، تا به کی شریران شادمان باشند؟ ⁴آن ها پُرگویی کرده، سخنان ستم آمیز می گویند و همۀ بدکاران لاف می زنند. ⁵ای خداوند، آن ها قوم برگزیدۀ تو را کوبیده و میراث تو را خوار می شمارند. ⁶بیوه زنان و یتیمان را می کشند و بیگانگانی را که در این سرزمین زندگی می کنند، بقتل می رسانند. ⁷آن ها می گویند: «خداوند نمی بیند؛ خدای یعقوب متوجه نمی شود.»

⁸ای احمقان قوم بفهمید! ای مردم نادان چه وقت هوشیار می شوید؟ ⁹او که گوش را ساخته است، آیا خودش نمی شنود؟ او که چشم را آفرید، آیا خودش نمی بیند؟ ¹⁰او که ملتها را تنبیه می کند و معرفت را به انسان می آموزد، آیا شما را سرزنش نخواهد کرد؟ ¹¹خداوند فکرهای انسان را می داند که کاملاً پوچ و بیهوده است.

¹²ای خداوند، خوشا به حال کسی که او را تأدیب می کنی و به او احکام خود را می آموزی. ¹³تا او را در روزهای مصیبت آسودگی بخشی، در آن هنگامیکه شریران به جزای اعمال شان می رسند. ¹⁴خداوند قوم برگزیدۀ خود را رد نخواهد کرد و میراث خویش را ترک نخواهد نمود. ¹⁵بار دیگر داوری مطابق عدل و انصاف اجراء خواهد شد و همۀ عادلان از آن پشتیبانی خواهند نمود.

¹⁶کیست که در مقابل اشخاص شریر از من دفاع کند و کیست که با من بر ضد بدکاران مقابله کند؟ ¹⁷اگر خداوند مددگار نمی بود، جان من بزودی رهسپار دیار خاموشی می شد. ¹⁸وقتی گفتم پایم لغزش می خورد، آنگاه رحمت تو ای خداوند مرا استوار ساخت. ¹⁹در کثرت اندیشه های دل من، تسلی های تو جانم را آسایش بخشید.

²⁰آیا مسند داورانِ فاسد می تواند به تو وابستگی داشته باشد، که در نام قانون بی عدالتی را اختراع می کند؟ ²¹بر جان شخص عادل دسیسه می سازند و بر خون بی گناه فتوی می دهند. ²²لیکن خداوند پناهگاه من و خدایم صخرۀ نجات من است. ²³گناه ایشان را بر خودشان بر خواهد گردانید و آن ها را به سبب شرارت شان از بین خواهد برد. خداوند، خدای ما آن ها را بکلی نابود خواهد ساخت.

مزمور نود و پنجم

سرود پرستش خداوند

¹بیائید خداوند را ستایش کنیم و برای صخرۀ نجات خود آواز شادمانی سر دهیم. ²به حضور او با حمد بیائیم و با سرودهای شادمانی او را ستایش کنیم. ³زیرا خداوند، خدای بزرگ است و پادشاه عظیم بر تمامی خدایان. ⁴نشیب های زمین در دست وی است و فراز کوههای بلند از او. ⁵بحرها به او تعلق دارد، او آن ها را بوجود آورد و دستهای وی زمین خشک را شکل داد.

⁶بیائید عبادت و سجده نمائیم و بحضور آفرینندۀ خود، خداوند زانو زنیم. ⁷زیرا که او خدای ما است و ما قوم برگزیده و گلۀ دست او می باشیم! ای کاش امروز آواز او را می شنیدید! ⁸«دل خود را سخت مسازید، مانند روزهای امتحان در بیابان مریبه و مسا. ⁹در آنجا پدران شما مرا امتحان کردند و باوجودی که اعمال مرا دیده بودند، باز هم مرا آزمودند. ¹⁰مدت چهل سال از آن قوم بیزار بودم و گفتم: «قوم گمراه دل هستند که طریق های مرا نشناختند.» ¹¹پس در غضب خود قسم خوردم، که به آرامیِ من داخل نخواهند شد.»

مزمور نود و ششم

بزرگی و جلال خدا

(همچنین در اول تواریخ ۱۶: ۲۳ - ۳۳)

¹سرود تازه ای در وصف خداوند بسرائید! ای تمامی زمین، خداوند را بسرائید! ²خداوند را بسرائید و نام او را متبارک خوانید! مژدۀ نجات او را روز به روز بیان کنید. ³جلال و شکوه او را به ملتها اعلام کنید و کارهای شگفت انگیز او را در میان همۀ مردم. ⁴زیرا خداوند عظیم است و سزاوار ستایش. او مهیب است بر همۀ خدایان. ⁵زیرا همه خدایانِ دیگر بتها هستند، لیکن خداوند، آسمان ها را آفرید. ⁶عظمت و جلال به حضور وی است و قوّت و جمال در قدس وی.

⁷ای مردم جهان، خداوند را ستایش کنید! خداوند را در جلال و قدرت او توصیف نمائید! ⁸خداوند را به جلال اسم او ستایش کنید! هدیه بیاورید و به پیشگاه او بیائید. ⁹خداوند را در کمال قدوسیت او بپرستید! ای تمامی زمین از حضور وی بلرزید! ¹⁰به همه اقوام جهان بگوئید: «خداوند پادشاه است. او جهان را طوری بنا کرد که جنبش نمی خورد و همۀ مردم را از روی عدالت داوری می کند.»

¹¹آسمان خوشی کند و زمین وجد نماید، بحرها و تمام موجودات آن ها به جوش و خروش آیند، ¹²کشتزارها و هرچه در آنهاست شادمان گردند! همۀ درختان جنگل فریاد خوشی برآورند؛ ¹³به حضور خداوند زیرا که می آید، زیرا که برای داوری جهان می آید. او جهان را به انصاف و قوم ها را به امانت خود داوری خواهد کرد.

مزمور نود و هفتم

قدرت و عظمت خداوند

¹خداوند پادشاه است، پس زمین خوشی کند و جمیع جزیره ها شادمان باشند. ²ابر ها و ظلمتِ غلیظ گرداگرد اوست. عدالت و انصاف اساس تخت اوست. ³آتش در پیشروی او می رود و دشمنانش را که در اطراف او هستند، می سوزاند. ⁴برقهای او جهان را روشن می کند و زمین آنرا می بیند و به لرزه می آید. ⁵کوهها در حضور خداوند گداخته می شوند، در حضور خداوند تمام جهان. ⁶آسمان ها عدالت او را اعلام می کنند و همه اقوام جهان جلال او را می بینند.

⁷تمام بت پرستان خجل و شرمنده می شوند، زیرا آن ها به بتهای خود می بالند. ای جمیع خدایانِ امت ها، در حضور خداوند سجده کنید. ⁸سهیون این را می شنود و شادمان می شود و شهرهای یهودا مسرور می گردند. به سبب داوری های تو، ای خداوند. ⁹زیرا که تو ای خداوند بر تمامی روی زمین متعال هستی و برتر از همه خدایان.

¹⁰ای شما که خداوند را دوست دارید، از بدی نفرت کنید. او حافظ جانهای مقدسان خود می باشد و آن ها را از دست شریران نجات می دهد. ¹¹نور بر عادلان می تابد و شادمانی برای راستکاران. ¹²ای عادلان، در خداوند شادمان باشید و نام مقدس او را سپاس گوئید.

مزمور نود و هشتم

سرود تازه

¹برای خداوند سرود تازه ای بسرائید، زیرا کارهای شگفت انگیز کرده است. دست راست و بازوی مقدس او، او را پیروز ساخته است. ²خداوند نجات را اعلام کرده و عدالت خود را به امت ها آشکار کرده است. ³رحمت و امانت خود را با قوم اسرائیل به یاد آورد. همۀ اقصای زمین دیدند که خدای ما نجات داد.

⁴ای تمامی زمین، آواز شادمانی را برای خداوند بلند کنید. با فریاد خوشی و نوای نشاط انگیز، او را ستایش نمائید. ⁵برای خداوند با نوای چنگ بسرائید، با نوای چنگ سرود بخوانید. ⁶با آواز شیپورها و شاخ قوچ به حضور خداوند، پادشاه آواز شادمانی را بلند کنید. ⁷بحر و تمام موجودات آن به خروش آید، جهان و ساکنین آن خوشی کنند. ⁸امواج دریا کف بزنند و کوهها با هم ترنم نمایند، ⁹به حضور خداوند زیرا که می آید، زیرا که برای داوری جهان می آید. او جهان را به انصاف و قوم ها را با راستی داوری خواهد کرد.

مزمور نود و نهم

سلطنت و اقتدار خداوند

¹خداوند پادشاه است، پس ملتها بلرزند. وقتی بر تخت خود بالای کروبیان، یعنی فرشتگان مقرب، می نشیند، زمین به لرزه می آید. ²خداوند در سهیون عظیم است و بر جمیع ملتها متعال. ³اسم عظیم و مهیب تو را ستایش کنند، زیرا او قدوس است. ⁴قوّت پادشاه، انصاف را دوست می دارد. تو راستی را برقرار کرده و انصاف و عدالت را در یعقوب به عمل آورده ای. ⁵خداوند، خدای ما را ستایش کنید و در برابر قدم های او زانو بزنید، زیرا او قدوس است.

⁶موسی و هارون از جملۀ کاهنانش و سموئیل از یاد کنندگان نام او، به حضور خداوند دعا کردند و او ایشان را اجابت فرمود. ⁷از بین ستون ابر به ایشان سخن گفت و آن ها شهادات و احکامی را که به ایشان داد بجا آوردند. ⁸ای خداوند، خدای ما، تو ایشان را اجابت فرمودی. تو ایشان را خدای غفور و بخشنده بودی، اما آن ها را به خاطر گناه شان تنبیه کردی. ⁹خداوند، خدای ما را ستایش کنید و او را بر کوه مقدسش بپرستید، زیرا خداوند، خدای ما مقدس است.

مزمور یکصدم

سرود حمد و خوشی

¹ای تمامی روی زمین خداوند را آواز شادمانی دهید. ²خداوند را با خوشی عبادت نمائید و به حضور او با ترنم بیائید. ³بدانید که خداوند، خداست. او ما را آفرید و ما متعلق به او هستیم. ما قوم برگزیدۀ او و رمۀ چراگاه او می باشیم. ⁴به دروازه های او با شکرگزاری بیائید و به عبادتگاه او با ستایش. او را حمد کنید و نام او را متبارک خوانید. ⁵زیرا که خداوند نیکوست. رحمت او ابدی است و وفاداری او جاویدان.

مزمور یکصد و یکم

وعدۀ پادشاه

(مزموری از داود)

¹رحمت و انصاف را خواهم سرائید و برای تو ای خداوند، سرود ستایش خواهم خواند. ²در طریق کامل به خردمندی رفتار خواهم نمود. نزد من چه وقت خواهی آمد؟

²در خانۀ خود با قلب سلیم بسر خواهم برد. ³چیزی بد را پیش نظر خود نخواهم گذاشت. از کار اشخاص کج رو نفرت داشته و با آن ها همنشین نخواهم شد. ⁴دلِ کج را از خود دور می کنم و با بدی و شرارت سر و کاری نخواهم داشت. ⁵کسی را که در خفا از همسایۀ خود غیبت کند، از بین خواهم برد و شخصی را که چشم مغرور و دل متکبر دارد تحمل نخواهم کرد. ⁶از کسانی که به خداوند وفادار اند حمایت می کنم و آن ها را بخانۀ خود می پذیرم. کسی که در طریق کامل رفتار می کند، مرا خدمت خواهد نمود. ⁷شخص فریبکار را در خانۀ خود راه نخواهم داد و دروغگو پیش نظر من نخواهد ماند. ⁸هر روزه همۀ شریران را نابود کرده و شهر خداوند را از وجود بدکاران پاک خواهم ساخت.

مزمور یکصد و دوم

دعا در پریشانی

(دعای مسکین وقتیکه پریشان حال شده، نالۀ خود را به حضور خداوند می ریزد.)

¹ای خداوند، دعایم را بشنو و فریاد من نزد تو برسد. ²در روز سختی از من رو مگردان. به من توجه فرما و هرگاه دعا می کنم مرا به زودی اجابت فرما. ³روزهای عمرم مانند دود برباد رفته و استخوانهایم مثل هیزم در حال سوختن است. ⁴دل من مثل گیاهی است که کوبیده و خشک شده باشد. خوردن غذای خود را فراموش کرده ام. ⁵به سبب آواز نالۀ من، جزء پوست و استخوان چیزی در بدنم باقی نمانده است. ⁶مثل مرغ سقای صحرا شده و مانند بوم خرابه ها گردیده ام. ⁷خواب به چشمانم راه ندارد و چون پرنده ای تنها بر پشت بام هستم. ⁸دشمنانم هر روز مرا سرزنش می کنند و مسخره کنندگانم مرا لعنت می نمایند. ⁹به سبب خشم و غضب تو خاکستر را مثل نان می خورم و اشکهایم با آبی که می نوشم آمیخته اند، ¹⁰زیرا که مرا برداشتی و بر زمین زدی. ¹¹روزهایم مانند سایه های عصر رو بزوال است و من مثل گیاه پژمرده می شوم.

¹²لیکن تو ای خداوند، تا به ابد پادشاه هستی! و شهرت نام تو در تمام نسل ها باقی خواهد ماند. ¹³تو برخاسته، بر سهیون رحم می کنی، زیرا وقت آن است که بر او شفقت نمائی و زمان معین رسیده است. ¹⁴چون بندگان تو به سنگهای آنجا علاقه و دلبستگی دارند و بر خاک آن شفقت می نمایند. ¹⁵قوم ها از نام خداوند خواهند ترسید و پادشاهان روی زمین از عظمت و جلال او. ¹⁶زیرا خداوند سهیون را بنا می کند و در جلال خود ظاهر می گردد. ¹⁷به زاری درماندگان توجه نموده و دعای مسکینان را خوار نخواهد شمرد.

¹⁸این برای نسل آینده نوشته می شود تا قومی که آفریده خواهند شد، خداوند را ستایش کنند. ¹⁹خداوند از جایگاه ملکوتی خود نگریسته و از آسمان بر زمین نظر افگنده است. ²⁰تا نالۀ اسیران را بشنود و آنانی را که محکوم به مرگ بودند، رهایی بخشد. ²¹بنابراین نام خداوند در سهیون ذکر خواهد گردید و در اورشلیم او را ستایش خواهند کرد، ²²هنگامیکه اقوام و ملتهای جهان یکجا جمع شوند تا خداوند را عبادت نمایند.

²³توانائی مرا در نصف راه از من گرفت و روزهای مرا کوتاه گردانید. ²⁴آنگاه گفتم که ای خدای من، نگذار که در جوانی بمیرم. ای که جاویدان و ابدی هستی. ²⁵از قدیم بنیاد زمین را نهادی و آسمان ها عمل دستهای تو است. ²⁶آن ها فانی می شوند، لیکن تو باقی هستی و همگی آن ها همچون لباس، کهنه و فرسوده می شوند. تو آن ها را مثل ردا تبدیل می کنی و مبدل خواهند شد. ²⁷لیکن تو همان هستی و سالهای تو تمام نخواهد گردید. ²⁸فرزندان بندگانت در پناه تو بسر برده و نسل ایشان در حضور تو پایدار خواهند بود.

مزمور یکصد و سوم

ستایش رحمت خدا

(مزموری از داود)

¹ای جان من خداوند را ستایش کن، ای تمام وجود من نام مقدس او را متبارک بخوان. ²ای جان من خداوند را ستایش کن و مهربانی های او را از یاد نبر. ³او تمام گناهانت را می بخشد و همۀ مرض های ترا شفا می دهد. ⁴ترا از مرگ می رهاند و تاج رحمت و شفقت خود را بر سر تو می نهد. ⁵جان ترا از نعمت های خود سیر می کند تا جوانی تو مثل عقاب تازه شود.

⁶خداوند عدالت را به جا می آورد و انصاف را برای همۀ مظلومان. ⁷طریق های خود را به موسی تعلیم داد و اعمال خود را به بنی اسرائیل. ⁸خداوند بخشنده و مهربان است، دیر غضب و بسیار رحیم. ⁹تا به ابد محاکمه نمی کند و خشم را همیشه نگاه نخواهد داشت. ¹⁰با ما موافق گناهان ما عمل ننموده و ما را مطابق خطاهائی ما جزا نداده است، ¹¹زیرا آنقدر که آسمان از زمین بلندتر است، به همان قدر رحمت او بر ترسندگانش عظیم است. ¹²به اندازه ای که مشرق از مغرب دور است، گناهان ما را از ما دور می کند. ¹³چنانکه پدر بر فرزندان خود رحیم است، خداوند هم بر ترسندگان خود شفقت می نماید. ¹⁴خداوند از سرشت ما آگاه است و می داند که خاک هستیم.

¹⁵روزهای عمر انسان مثل گیاه است و مانند گل صحر می شگفد. ¹⁶وقتی باد بر آن می وزد، نابود می شود و مکانش دیگر آن را نمی شناسد. ¹⁷لیکن رحمت خداوند بر ترسندگانش از ازل تا به ابد است و عدالت او بر فرزندانِ فرزندان شان ¹⁸و بر آنانی که عهد او را حفظ می کنند و فرایض او را یاد می دارند تا آن ها را بجا آورند. ¹⁹خداوند تخت خود را در آسمان ها برقرار نموده و بر همه سلطنت می کند.

²⁰خداوند را متبارک خوانید، ای فرشتگان او که در قوّت زورآورید و آواز کلام او را می شنوید و به جا می آورید. ²¹ای تمام لشکرهای او، خداوند را ستایش کنید و ای خادمان او که ارادۀ او را به جا می آورید! ²²ای همۀ کارهای خداوند، او را در همه جاهای سلطنت او متبارک خوانید! ای جان من خداوند را ستایش کن.

مزمور یکصد و چهارم

در ستایش آفریدگار

¹ای جان من، خداوند را ستایش کن. ای خداوند، خدای من، تو بسیار عظیم و به عزت و جلال ملبس هستی. ²خویشتن را به نور پوشانیده و آسمان را مثل خیمه برافراشته ای. ³خانۀ او بر فراز ابر ها بنا شده و ابر ها را عرادۀ خود ساخته و بر بالهای باد سوار می شود. ⁴بادها را پیام رسان خود و شعله های آتش را خادمان خود می گرداند.

⁵زمین را بر بنیاد آن استوار کرده که تا به ابد جنبش نخورد. ⁶اوقیانوسها زمین را همچون جامه ای پوشاند و آب، کوهها را در بر گرفت. ⁷از عتاب تو آبها به جریان آمدند و با صدای رعد تو به همه جا پراگنده شدند. ⁸فراز کوهها را پوشاندند، در دره ها سرازیر گردیدند و به مکانی که مهیا ساختی جاری شدند. ⁹برای آن ها حدودی را معین کردی تا از آن نگذرند و بار دیگر زمین را آب نپوشاند. ¹⁰چشمه ها را در وادی ها جاری ساخت تا در میان کوهها روان شوند، ¹¹تمام حیوانات صحرا را سیراب می سازند و گوره خرها تشنگی خود را رفع می کنند. ¹²پرندگان بر شاخه های درختان نزدیک آب آشیانه می سازند و نغمه سرایی می کنند. ¹³با بارانی که از آسمان می فرستد، کوهها را سیراب می کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می گردد. ¹⁴برای مواشی علف و برای انسانها نباتات را می رویاند تا غذای خود را از آن ها به دست آورند. ¹⁵همچنان ثمرۀ تاک که دل انسان را شادمان می کند و روغن که چهرۀ او را شاداب می سازد و وجود انسان را به نان قوی می گرداند. ¹⁶درختان خداوند شاداب می گردند، یعنی سروهای آزاد لبنان که او غرس کرده است. ¹⁷پرندگان در آن ها آشیانه می سازند و اما درخت صنوبر لانۀ لگ لگ ها می باشد. ¹⁸کوههای بلند پناهگاه بزهای کوهی و صخره ها لانۀ موشهای صحرائی هستند. ¹⁹ماه را برای تعیین وقت ها ساخت و آفتاب زمان غروب خود را می داند.

²⁰شب را بوجود می آوری، تا در تاریکی آن، حیوانات وحشی جنگل بخرامند. ²¹شیر بچگان برای شکار خود غُرش می کنند و خوراک خویش را از خدا می خواهند. ²²در وقت طلوع آفتاب دوباره به بیشۀ خود می آیند و استراحت می کنند. ²³آنگاه انسان برای کسب و کار خود بیرون می رود و تا شامگاه به وظیفۀ خود مشغول می باشد.

²⁴ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. همۀ آن ها را از روی حکمت انجام داده ای. زمین از مخلوقات تو پُر است. ²⁵در آن بحر وسیع و بزرگی که آفریده ای، جانورانِ بی شمار و حیوانات بزرگ و کوچک زندگی می کنند. ²⁶کشتی ها بر سطح آن روانند و لِویاتان، یعنی جانور بحری را که آفریده ای، در آن بازی می کند. ²⁷تمام مخلوقات تو منتظر اند تا تو روزی آن ها را بدهی. ²⁸آنچه را که به آن ها می دهی، آن ها جمع می کنند. دست خود را باز می کنی، پس از چیزهای نیکو سیر می شوند. ²⁹وقتی از آن ها رو بر می گردانی، به وحشت می افتند و هنگامیکه جان شان را می گیری، می میرند و به خاک بر می گردند. ³⁰چون روح خود را می فرستی، مخلوقات آفریده می شوند و روی زمین تازه می گردد.

³¹جلال خداوند تا به ابد است. خداوند از اعمال خلقت خود خوشنود باشد. ³²وقتی بر زمین نگاه می کند، زمین بلرزه می آید و چون کوهها را لمس می کند، آتشفشان می شوند.

³³تا زنده ام خداوند را با سرود پرستش خواهم کرد و تا زمانی که وجود دارم خدای خود را ستایش خواهم نمود. ³⁴باشد که تفکر دلم مورد پسند او واقع گردد و من در خداوند شادمانی خواهم کرد. ³⁵گناهکاران از روی زمین محو گردند و شریران دیگر یافت نشوند.

³⁵ای جان من خداوند را ستایش کن! هَلّلِویاه، سپاس به خداوند.

مزمور یکصد و پنجم

خداوند و قوم برگزیدۀ او

(همچنان در اول تواریخ ۱۶: ۸ - ۲۲)

¹خداوند را شکر کنید و نام او را بخوانید. اعمال او را به ملتها اعلام نمائید. ²برای او سرود بسرائید و او را ستایش کنید. از همه کارهای شگفت انگیز او خبر بدهید. ³در نام مقدس او فخر کنید و دل مشتاقان خداوند شادمان باشد. ⁴خداوند و قوّت او را بطلبید و روی او را پیوسته بجوئید. ⁵معجزاتی را که او انجام داده است به یاد آورید، همچنان نشانه های شگفت انگیز و داوری های دهان او را. ⁶ای نسل بندۀ او ابراهیم و ای اولادۀ یعقوب، برگزیدۀ او.

⁷خداوند، خدای ماست! داوری های او در تمامی جهان است. ⁸عهد خود را یاد می دارد تا به ابد و کلامی را که بر هزاران پشت فرموده است، ⁹آن عهدی را که با ابراهیم بسته و وعده ای را که برای اسحاق داده است. ¹⁰آنرا برای یعقوب به عنوان فریضه ای استوار ساخت و برای اسرائیل عهد جاودانی. ¹¹او گفت که سرزمین کنعان را به تو می دهم تا ملکیت شما گردد. ¹²هنگامیکه تعداد شان محدود و کم بود و در آنجا مثل بیگانگان بسر می بردند ¹³و از یک ملت به ملت دیگر و از یک مملکت به قوم دیگر می رفتند، ¹⁴او نگذاشت که کسی بر ایشان ظلم کند و حتی پادشاهان را به خاطر ایشان توبیخ نمود. ¹⁵او فرمود: «بر مَسح شدگان من دست نزنید و به انبیای من ضرر نرسانید.» ¹⁶پس قحطی را در آن زمین آورد و مایۀ زیست و نان آن ها را از بین برد. ¹⁷او مردی را پیشتر از آن ها فرستاد، یعنی یوسف که به عنوان غلام فروخته شد. ¹⁸پاهای یوسف را به زنجیر بستند و به گردن وی حلقۀ آهنی انداختند، ¹⁹تا وقتیکه پیشگویی اش به وقوع پیوست و کلام خداوند او را از آزمایش گذشتانده و تصدیق فرمود. ²⁰آنگاه پادشاه او را از بند رهایی بخشید و سلطان قوم ها او را از زندان آزاد کرد. ²¹او را بر خانۀ خود ناظر مقرر کرد و اختیار تمام دارائی خود را به وی سپرد، ²²تا به ارادۀ خود بر بزرگان فرعون سروری کند و مشایخ او را حکمت آموزد.

²³سپس اسرائیل به مصر درآمدند و یعقوب در زمین حام غربت پذیرفت. ²⁴خداوند قوم برگزیدۀ خود را بی نهایت بارور و زیاد گردانید و آن ها را قویتر از دشمنان شان ساخت. ²⁵لیکن دل مردم مصر را برگردانید تا بر قوم برگزیدۀ او کینه ورزند و با بندگان او با حیله رفتار نمایند. ²⁶بعد بندۀ خود موسی و هارون را که برگزیده بود، فرستاد. ²⁷آن ها نشانه های شگفت انگیز او را در میان مصریان انجام دادند و معجزات او را در سرزمین حام. ²⁸ظلمت را فرستاد که تاریکی شد و ایشان نتوانستند که به کلام او مخالفت ورزند. ²⁹آب های آن ها را به خون تبدیل کرد و تمام ماهی های شان مُردند. ³⁰بعد بقه ها به آن کشور هجوم آوردند و حتی قصر سلطنتی هم پُر از بقه شد. ³¹به امر خداوند انواع مگس ها و پشه ها در سراسر آن کشور پیدا شدند. ³²به جای باران، ژاله و شعله های آتش را به کشور شان فرستاد. ³³تاک ها و انجیرهای شان را زد و درختان آن محل را شکست. ³⁴به فرمان او خیل ملخ و کرمهای بی شمار پیدا شدند ³⁵و همه نباتات و میوه های آنجا را خوردند. ³⁶تمامی نخست زادگان را در زمین ایشان زد، که اولباری های قوّت شان به شمار می رفت.

³⁷آنگاه قوم اسرائیل را که همگی سالم و نیرومند بودند، با نقره و طلا از مصر خارج کرد. ³⁸مصر از بیرون رفتن ایشان شاد بود، زیرا خوف ایشان بر مردم مصر قرار گرفته بود. ³⁹ابری را برای شان مثل سایبان گسترانید و آتشی که در شب روشنایی دهد. ⁴⁰وقتی از او درخواست کردند، پرندۀ سَلوی «بودنه» را فرستاد و ایشان را از نان آسمان سیر گردانید. ⁴¹صخره را بشگافت و آب جاری شد و در جاهای خشک مثل نهر روان گردید. ⁴²زیرا کلام مقدس خود را به یاد آورد و بندۀ خویش ابراهیم را. ⁴³او قوم برگزیدۀ خود را با خوشی و سرود شادمانی بیرون آورد ⁴⁴و سرزمین اقوام دیگر را به آن ها داد و حاصل زحمت آن ها را به قوم برگزیدۀ خود بخشید. ⁴⁵تا آنکه فرایض او را نگاه دارند و احکام او را بجا آورند.

⁴⁵هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و ششم

رحمت خداوند بر قوم برگزیده اش

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

¹خداوند را سپاس گوئید زیرا که او نیکوست و رحمتش تا به ابد. ²کیست که بتواند کارهای بزرگ خداوند را بیان کند و ستایش او را آنطوری که شایسته است بشنواند؟ ³خوشا به حال آنانی که انصاف را نگاه دارند و آنکه عدالت را در همۀ وقت به عمل آورد.

⁴ای خداوند به رضامندی ای که با قوم برگزیدۀ خود می داری، مرا یاد کن و به نجات خود از من تفقد نما. ⁵تا سعادت برگزیدگان تو را ببینم، در خوشی قوم برگزیدۀ تو حصه بگیرم و با میراث تو فخر نمایم.

⁶ما و پدران ما گناه نموده ایم و خطا کرده، شرارت ورزیده ایم. ⁷پدران ما معجزات تو را در مصر درک نکردند و رحمت های زیاد تو را به یاد نیاوردند، بلکه در جوار آب یعنی ساحل بحیرۀ احمر فتنه انگیختند. ⁸با آنهم به خاطر نام خود و برای اینکه قدرت عظیم خود را ظاهر سازد، آن ها را نجات داد. ⁹به فرمان او بحیرۀ احمر خشک گردید و قوم برگزیدۀ خود را از اعماق بحر، گویی از بین صحرا عبور داد. ¹⁰آن ها را از دست دشمنان نجات داد و از دست بدخواهان رهایی بخشید. ¹¹آب دشمنان ایشان را طوری پوشانید که حتی یکی از آن ها هم باقی نماند. ¹²آنگاه به کلام او ایمان آوردند و سرود حمد او را سرائیدند. ¹³اما اعمال او را به زودی فراموش کردند و مشورت او را انتظار نکشیدند. ¹⁴بلکه در آن بیابان به شهوت پرستی پرداختند و در دشت خدا را آزمایش کردند. ¹⁵پس خواست دل شان را بجا آورد، لیکن جان شان را به مرض مهلکی مبتلا ساخت.

¹⁶در بیابان به موسی و به هارون، تقدیس شدۀ خداوند، حسد بردند. ¹⁷آنگاه زمین چاک شد و داتان را در خود فرو برد و همچنین ابیرام و خانوادۀ او را پوشانید. ¹⁸بعد آتشی در بین شان افروخته شد و شعلۀ آتش شریران را سوزانید. ¹⁹در حوریب گوساله ای ساختند و آن بت ریخته شده را پرستش کردند. ²⁰تمثال یک گاو علف خور را بر خدای پُر جلال خویش ترجیح دادند. ²¹خدای نجات دهندۀ خود را که کارهای عظیمی را در مصر کرده بود، از یاد بردند. ²²معجزات او را در سرزمین حام و کارهای هولناک او را در بحیرۀ احمر، همه را فراموش کردند. ²³آنگاه خواست ایشان را هلاک کند، اما برگزیدۀ او موسی به شفاعت آن ها برخاست و غضب خدا را فرو نشاند که آن ها هلاک نسازد. ²⁴آن ها سرزمین مرغوب را خوار شمردند و به کلام وی اعتماد نکردند. ²⁵در خیمه های خود لب به شکایت گشودند و به آواز خداوند گوش ندادند. ²⁶پس دست خود را بر ضد آن ها برافراشت که ایشان را در آن بیابان از بین ببرد ²⁷و اولادۀ شان را در میان امت ها بیندازد و ایشان را در کشورهای بیگانه پراگنده سازد. ²⁸سپس به بتِ بعل فغور پیوستند و قربانی های تقدیم شده به بتها را خوردند. ²⁹با این اعمال خود خداوند را به خشم آوردند و به مرض کشنده ای گرفتار گردیدند. ³⁰آنگاه فینِحاس برخاست و داوری نمود و مرض کشنده از بین برداشته شد. ³¹این برای او به عدالت محسوب گردید، نسلاً بعد نسل تا ابدالآباد.

³²خداوند را نزد آب های مریبه غضبناک ساختند. موسی هم به خاطر آن ها آزار دید ³³و چنان روح او را تلخ ساختند که لب به ناسزا گفتن گشود. ³⁴ایشان آن قوم های را که خداوند امر فرموده بود از بین نبردند، ³⁵بلکه با آن ها رابطۀ دوستی برقرار کردند و اعمال بت پرستان را آموختند. ³⁶بتهای شانرا پرستیدند و با این کار برای خود دام گذاشتند. ³⁷پسران و دختران خود را برای ارواح پلید قربانی نمودند. ³⁸خون بیگناهان یعنی خون پسران و دختران خود را ریختند و آنرا برای بتهای کنعان قربانی کردند. آن سرزمین از خون آلوده گردید. ³⁹آن ها به خاطر اعمال خود نجس شدند و بت پرستی آن ها در نظر خداوند حکم زنا را داشت. ⁴⁰آنگاه خشم خداوند بر قوم برگزیده اش افروخته شد و او از آن ها بیزار گردید. ⁴¹پس ایشان را به دست امت ها تسلیم نمود تا آنانی که از ایشان نفرت داشتند، بر آن ها حکمرانی کنند. ⁴²دشمنان شان بر آن ها ظلم کردند و آن ها را زیر دست خود خوار و ذلیل ساختند. ⁴³خداوند بارها قوم برگزیدۀ خود را نجات داد، اما آن ها هر بار در برابر او فتنه برانگیختند و به خاطر گناه خویش خوار و ذلیل گردیدند. ⁴⁴با وجود این، وقتی که فریاد ایشان را شنید، به درماندگی آن ها توجه کرد. ⁴⁵به خاطر ایشان، پیمان خود را بیاد آورد و به سبب رحمت بی پایان خود، آن ها را مجازات نکرد ⁴⁶و دل اسیرکنندگان ایشان را به رحم آورد.

⁴⁷ای خداوند، خدای ما، ما را نجات ده! ما را از میان ممالک بیگانه جمع کن، تا نام مقدس تو را حمد گوئیم و ستایش تو افتخار ما باشد. ⁴⁸خداوند، خدای اسرائیل از ازل تا به ابد متبارک باد! و تمام قوم بگویند: «آمین!»

⁴⁸هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

کتاب پنجم

(مزامیر ۱۰۷ - ۱۵۰)

مزمور یکصد و هفتم

ستایش نیکویی خداوند

¹خداوند را سپاس گوئید زیرا که او نیکوست و رحمتش تا به ابد. ²فدیه شدگانِ خداوند این را بگویند، آنهائی که خداوند ایشان را از دست دشمن فدیه داده ³و از کشورهای بیگانه، از شرق و غرب و شمال و جنوب جمع کرده است.

⁴آن ها در صحرا و بیابان بیراهه آواره بودند و شهری برای سکونت نیافتند. ⁵گرسنه و تشنه شدند و جان شان بیچاره و بینوا گردید. ⁶آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از سختی های شان رهایی بخشید. ⁷آن ها را به راه مستقیم رهبری نمود تا به شهری مسکون درآمدند. ⁸پس خداوند را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفت انگیز او با بنی آدم شکر کنند. ⁹زیرا که جان تشنه را سیراب نموده و جان گرسنه را با چیزهای نیکو سیر کرد.

¹⁰بعضی شان در تاریکی و سایۀ موت نشسته بودند و در زندان و زنجیر رنج می بردند، ¹¹زیرا که آن ها از کلام خدا سرپیچی کرده و احکام خدای قادر متعال را بجا نیاورده بودند. ¹²به همین جهت آن ها را در زیر بار زحمت و مشقت چنان ذلیل ساخت که از پا افتادند و مدد کنندۀ نبود. ¹³آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از سختی های شان رهایی بخشید. ¹⁴آن ها را از تاریکی و سایه موت بیرون آورد و از بند و زنجیر آزاد کرد. ¹⁵پس خداوند را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفت انگیز او با بنی آدم شکر کنند. ¹⁶زیرا که دروازه های برنجی را شکسته و پشت بندهای آهنی آنرا قطع می کند.

¹⁷افراد نادان به خاطر روش شریرانۀ خود و به سبب گناهان خویش، در عذاب بودند. ¹⁸جان شان از هر نوع خوراک بیزار بود و پای شان به لب گور رسیده بود. ¹⁹آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از سختی های شان رهایی بخشید. ²⁰کلام خود را فرستاده، ایشان را شفا بخشید و از مرگ و عذاب نجات داد. ²¹پس خداوند را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفت انگیز او با بنی آدم شکر کنند. ²²قربانی های شکرانگی بگذرانند و با شادمانی کارهای را که او کرده است، اعلام نمایند.

²³بعضی از آن ها با کشتی به بحر رفتند و در آب های عمیق مشغول کار شدند. ²⁴آن ها کارهای خداوند و شاهکارهای دست او را در اعماق بحر دیدند. ²⁵به فرمان او باد و طوفان برخاست و امواج بحر به طغیان آمد. ²⁶کشتی ها گاهی به هوا بلند می شدند و گاهی به اعماق بحر فرو می رفتند. جان شان در این تلاطم از حال رفت. ²⁷مانند مستان اُفتان و خیزان شدند و نمی دانستند که چه کار کنند. ²⁸آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از سختی های شان رهایی بخشید. ²⁹طوفان را آرام کرد و امواج بحر از تلاطم باز ایستادند. ³⁰وقتی آرامش حکمفرما گردید، همه خوشحال شدند و خداوند آن ها را به بندر مقصود رسانید. ³¹پس خداوند را به سبب رحمتش و به سبب کارهای شگفت انگیز او با بنی آدم شکر کنند. ³²عظمت و جلال او را به جماعت قوم اعلام کنند و نزد بزرگان قوم او را ستایش کنند.

³³او دریاها را به بیابان و چشمه های آب را به زمین خشک و بی آب تبدیل کرد. ³⁴زمین حاصلخیز را به خاطر شرارت ساکنان آن به شوره زار مبدل ساخت. ³⁵بیابان را به دریاچۀ آب و زمین خشک را به چشمه های آب تبدیل کرد. ³⁶گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت تا شهری برای سکونت خود آباد کنند. ³⁷در زمین آنجا به زراعت پرداختند، تاکستانها غرس نمودند و حاصل بسیار به دست آوردند. ³⁸خداوند آن ها را برکت داد که بی حد زیاد شدند و نگذاشت که رمه و گلۀ شان کم گردد.

³⁹باز کم گشتند و تحقیر شدند و در زیر ظلم و ستم رنج کشیدند. ⁴⁰خداوند رهبران ظالم را خوار و در ویرانه ها آواره می سازد، ⁴¹اما مسکین را از رنج و سختی رهایی می دهد و قبیله ها را مثل گله ها زیاد می سازد. ⁴²صالحان این را می بینند و خوشی می کنند، اما دهان شرارت بسته می گردد.

⁴³کیست خردمند تا بدین چیزها تفکر نماید؟ که ایشان رحمت های خداوند را خواهند فهمید.

مزمور یکصد و هشتم

طلب کمک علیه دشمنان

(مزموری از داود)

(همچنین در مزمور ۵۷: ۷ - ۱۱ و ۶۰: ۵ - ۱۲)

¹ای خدا، دل من مستحکم است. سرود حمد تو را می خوانم و تو را از دل و جان ستایش می کنم. ²ای چنگ و رباب بیدار شوید! من نیز سپیده دم را بیدار می کنم. ³ای خداوند، تو را در میان قوم ها ستایش می کنم و در برابر ملتها سرود حمد تو را می خوانم، ⁴زیرا که رحمت تو عظیم و مافوق آسمان ها است و راستی تو تا اوج افلاک می رسد. ⁵ای خدا، بر فوق آسمان ها متعال باش و جلال تو بر روی همۀ زمین آشکار گردد! ⁶با دست راست خود نجات ده و مرا اجابت فرما، تا محبوبان تو خلاصی یابند.

⁷خدا در قدوسیت خود سخن گفته است: «با خوشی فراوان شهر شکیم را تقسیم می کنم و وادی سوکوت را اندازه گیری می کنم. ⁸سرزمین جلعاد و مَنَسّی به من تعلق دارد. افرایم کلاهخود سر من و یهودا عصای سلطنت من است. ⁹سرزمین موآب را ظرف طهارت می گردانم، بر ادوم کفش خود را می اندازم و بر فلسطین فریاد پیروزی بر می آورم.»

¹⁰کیست که مرا به شهر حصار دار ببرد؟ و کیست که مرا به ادوم راهنمائی کند؟ ¹¹مگر نه تو ای خدا که ما را دور انداخته و با لشکرهای ما نرفتی؟ ¹²مرا در مقابل دشمن کمک فرما، زیرا معاونت از طرف انسان باطل است. ¹³با کمک خدا پیروزی نصیب ما است و او دشمنان ما را پایمال می سازد.

مزمور یکصد و نهم

شکایت شخص رنجدیده

(مزموری از داود)

¹ای خدای که تو را ستایش می کنم، خاموش مباش! ²زیرا شریران و فریبکاران دهان به بدگوئی من گشوده اند و دربارۀ من سخنان دروغ می گویند. ³با سخنان نفرت انگیز دور مرا گرفته و بی سبب با من جنگ می کنند. ⁴به عوض محبتِ من، با من دشمنی می کنند، لیکن من دعا. ⁵جواب خوبی های مرا با بدی می دهند و در عوض محبت، از آن ها کینه و نفرت می بینم.

⁶شریر را بر دشمنم بگمار و ملامت کننده را در دست راست او. ⁷هنگامیکه به محکمه بیاید، مجرم به حساب آید و دعای او گناه شمار گردد. ⁸عمرش کوتاه گردد و مقام و منصبش به دیگری تعلق گیرد. ⁹فرزندانش یتیم شوند و زن وی بیوه گردد. ¹⁰فرزندان او آواره شده و گدایی کنند و از خرابه های شان رانده شوند. ¹¹طلبکار در بدل قرض، تمام مال و دارائی او را ضبط نماید و بیگانگان حاصل زحمتش را تاراج کنند. ¹²کسی نباشد که به او دلسوزی کند و نه بر یتیمانِ وی شفقت بنماید. ¹³نسل او قطع گردد و در طبقه بعد نام ایشان محو شود. ¹⁴خداوند شرارت پدرانش را فراموش نکند و گناه مادرش را نیامرزد. ¹⁵عصیان آن ها همیشه مد نظر خداوند بماند تا نام و نشان آن ها را از زمین قطع نماید، ¹⁶زیرا که شفقت را نشناخت، بر فقیر و مسکین جفا کرد و شخص شکسته دل تا دم مرگ از او آزار دید. ¹⁷او که لعنت را دوست می داشت، به خودش رسید و چون که برکت را نمی خواست، از او دور شده است. ¹⁸لعنت را مثل لباس در بر خود گرفت که مانند آب در بدنش و مثل روغن در استخوان هایش درآمد. ¹⁹لعنت مثل جامه ای باشد که او را می پوشاند و همچون کمربندی که به آن همیشه بسته می شود. ²⁰این اجرتی باشد از جانب خداوند برای ملامت کنندگان و بدخواهان جانم.

²¹اما تو ای خداوند متعال و خدای من، به خاطر نام خود به من مدد فرما، چونکه رحمت تو نیکوست. مرا نجات ده، ²²زیرا که فقیر و مسکین هستم و دل من در اندرونم مجروح است. ²³مانند سایۀ زودگذر در حال فنا هستم و مثل ملخ رانده شده ام. ²⁴زانوهایم از روزه داشتن می لرزند و گوشتم آب می شود. ²⁵پیش مردم خوار و حقیر شده ام و وقتی مرا می بینند سر خود را می جنبانند.

²⁶ای خداوند و خدای من، به من مدد فرما و بر حسب رحمت خود مرا نجات ده. ²⁷تا بدانند که این است دست تو، و تو ای خداوند این را کرده ای. ²⁸ایشان لعنت بکنند، اما تو برکت بده. وقتی برخیزند، خجل شوند و اما بندۀ تو شادمان گردد. ²⁹جفاکنندگانم به رسوایی ملبس شوند و خجالت خویش را مثل لباس بپوشند. ³⁰خداوند را به زبان خود سپاس می گویم و در برابر گروه کثیری او را ستایش می کنم، ³¹زیرا که به دست راست مسکین می ایستد تا او را از دست کسانی که بر جان او فتوی می دهند برهاند.

مزمور یکصد و دهم

خداوند و پادشاه برگزیده اش

(مزموری از داود)

¹خداوند به خداوند من گفت: «در دست راست من بنشین تا دشمنانت را پای انداز تو سازم.» ²خداوند عصای قوّت تو را از سهیون خواهد فرستاد تا بر دشمنانت سلطنت کنی. ³در آن روزی که به جنگ دشمنان بروی، قوم تو در لباس تقوی و پرهیزگاری حاضر می شوند و مردان جوان، مثل شبنم صبحگاهی، به حضور تو بر کوه مقدس می آیند.

⁴خداوند قسم خورده است و پشیمان نخواهد شد که: «تو کاهن هستی تا ابدالآباد، به رتبۀ ملکیزدق.» ⁵خداوند که در دست راست تو است؛ در روز غضب خود پادشاهان را شکست می دهد. ⁶در میان امت ها داوری می کند. میدان جنگ را از اجساد آن ها پُر می سازد و سر آن ها را در زمین وسیع می کوبد. ⁷پادشاه از نهر کنار جاده می نوشد و نیرو می یابد و با پیروزی بپا می ایستد.

مزمور یکصد و یازدهم

ستایش اعمال خداوند

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

¹خداوند را با تمامی دل در مجلس راستکاران و در میان جماعت قوم سپاس می گویم. ²کارهای خداوند عظیم اند و همۀ کسانیکه به آن ها رغبت دارند در آن ها جستجو می کنند. ³کار خداوند پُر جلال و شکوهمند است و عدالت وی استوار تا به ابد. ⁴معجزات او برای همیشه یاد می گردند. خداوند بخشنده و رحیم است. ⁵برای ترسندگان خود روزی فراهم می سازد و به عهد خود وفا می کند تا ابدالآباد. ⁶قدرت اعمال خود را با عطا کردن سرزمین امت ها برای قوم برگزیدۀ خود، به آن ها نشان داده است.

⁷کارهای دستهایش راستی و انصاف است و همۀ احکام او قابل اعتماد. ⁸آن ها تا به ابد پایدار هستند و بر اساس راستی و درستی انجام یافته اند. ⁹فدیه ای برای قوم برگزیدۀ خود فرستاد و پیمان خویش را تا به ابد برقرار فرمود. نام او مقدس و مهیب است. ¹⁰ترس خداوند ابتدای حکمت است. خردمندی نیکو برای همۀ کسانی است که آنرا در نظر دارند و انجام می دهند. حمد خداوند پایدار است تا به ابد.

مزمور یکصد و دوازدهم

سعادت شخص خداترس

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

¹خوشا به حال کسی که از خداوند می ترسد و در وصایای او بسیار رغبت دارد. ²فرزندان او در زمین نیرومند می شوند و نسل راستکاران برکت می بیند. ³ثروت و دارائی در خانۀ او می باشد و عدالتش تا به ابد پایدار است.

⁴نور برای راستکاران در تاریکی طلوع می کند، او بخشنده و رحیم و عادل است. ⁵سعادتمند است شخصی که رحیم و قرض دهنده باشد. او کارهای خود را با انصاف انجام می دهد. ⁶او هرگز جنبش نمی خورد. شخص عادل تا به ابد یاد می شود. ⁷از خبر بد نمی ترسد، دل او پایدار است و بر خداوند توکل دارد. ⁸دل او استوار است و نمی ترسد تا آرزوی خویش را بر دشمنان خود ببیند. ⁹از روی سخاوت به نیازمندان کمک می کند، عدالتش تا به ابد پایدار است و عزتمند و با قدرت می گردد. ¹⁰شخص شریر این را دیده، غضبناک می شود و دندانهای خود را فشرده، دلش آب می گردد. آرزوی شریران زایل می شود.

مزمور یکصد و سیزدهم

سرود حمد خداوند

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

¹ای بندگان خداوند، سپاس بگوئید و نام خداوند را ستایش کنید. ²نام خداوند متبارک باد، از حال تا به ابد. ³از طلوع آفتاب تا غروب آن، نام خداوند ستایش شود. ⁴خداوند متعال است، مافوق همۀ ملتها و جلال او به آسمان ها می رسد.

⁵کیست مانند خداوند، خدای ما که در جایگاه آسمانی خود نشسته است ⁶و متواضع می شود تا نظر نماید بر آسمان ها و بر زمین؟ ⁷او مسکین را از خاک بر می دارد و فقیر را از خاکروبه بلند می کند. ⁸تا آن ها را با بزرگان همنشین سازد یعنی با بزرگان قوم شان. ⁹زن بی اولاد را خانه دار می سازد و مادر خوشبخت فرزندان.

⁹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و چهاردهم

سرود فِصَح

¹وقتی بنی اسرائیل مصر را ترک کردند و اولادۀ یعقوب از سرزمین بیگانگان خارج شدند، ²یهودا جایگاه مقدس او شد و اسرائیل محل سلطنت وی. ³بحر این را بدید و گریخت و اُردن به عقب برگشت. ⁴کوهها مانند قوچ و تپه ها مثل بره به جست و خیز آمدند. ⁵ای بحر ترا چه شد که گریختی؟ و ای اُردن که به عقب برگشتی؟ ⁶ای کوهها چرا مثل قوچ به جست و خیز آمدید و ای تپه ها چرا مانند بره شدید؟

⁷ای زمین از حضور خداوند متزلزل شو و از حضور خدای یعقوب. ⁸که صخره را دریاچۀ آب گردانید و سنگ خارا را چشمۀ آب.

مزمور یکصد و پانزدهم

در وصف خدای حقیقی

¹نه ما را، ای خداوند! نه ما را، بلکه نام خود را جلال ده! به سبب رحمت و راستی خویش. ²چرا ملتهای جهان بگویند: «خدای ایشان کجاست؟» ³خدای ما در آسمان است و آنچه را که اراده فرماید بعمل می آورد. ⁴بتهای ایشان از نقره و طلاست و صنعت دستهای انسان. ⁵آن ها دهان دارند، اما قادر به حرف زدن نیستند؛ دارای چشم هستند، ولی دیده نمی توانند. ⁶گوش دارند، اما نمی شنوند. آن ها را بینی است، لیکن نمی بویند. ⁷دارای دست هستند، ولی لمس کرده نمی توانند. پای دارند، اما راه نمی روند و صدائی از گلوی شان بر نمی آید. ⁸کسانی که این بتها را می سازند و همچنان اشخاصی که به آن ها توکل می کنند، مثل بتهای شان بی شعور هستند.

⁹ای اسرائیل، به خداوند توکل نما. «او معاون و سپر ایشان است.» ¹⁰ای خاندانِ هارون بر خداوند توکل نمائید. «او معاون و سپر ایشان است.» ¹¹ای کسانی که از او می ترسید، بر او توکل نمائید. «او معاون و سپر ایشان است.»

¹²خداوند ما را به یاد آورده و برکت می دهد. خاندان اسرائیل را برکت می دهد و خاندان هارون را برکت می دهد. ¹³خداوند ترسندگان خود را برکت می دهد، چه خورد و چه بزرگ. ¹⁴خداوند تعداد شما را بیفزاید، شما و فرزندان شما را. ¹⁵شما برکت یافتۀ خداوند که آسمان و زمین را آفرید، هستید. ¹⁶آسمان ها، آسمان های خداوند است و اما زمین را به بنی آدم بخشیده است. ¹⁷مُردگان نیستند که خداوند را ستایش می کنند و نه آنانی که روندۀ دیار خاموشی هستند. ¹⁸لیکن ما خداوند را متبارک می خوانیم، از حال تا به ابد.

¹⁸هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و شانزدهم

سپاسگزاری برای رهایی

¹خداوند را محبت می نمایم، زیرا که آواز من و تضرع مرا می شنود. ²او گوش خود را متوجۀ من ساخته است، پس تا که زنده هستم به دربار او دعا می کنم. ³ریسمانهای موت مرا احاطه کرد، ترسهای مرگ مرا به وحشت انداخت و در تنگی و غم افتادم. ⁴آنگاه نام خداوند را خواندم و گفتم: «آه ای خداوند، جان مرا رهایی ده!»

⁵خداوند رحیم و عادل است و خدای ما رحیم است. ⁶خداوند از اشخاص ناتوان محافظت می کند. خوار و ذلیل بودم، او مرا نجات داد. ⁷ای جان من به آرامی خود برگرد، زیرا خداوند به تو احسان نموده است. ⁸تو ای خداوند، جان مرا از موت خلاصی دادی و چشمانم را از اشک و پاهایم را از لغزیدن. ⁹پس در زمین زندگان به حضور خداوند بسر می برم. ¹⁰چون ایمان داشتم سخن گفتم، باوجودی که بسیار بینوا بودم. ¹¹در پریشانی خود گفتم که «جمیع آدمیان دروغگویند.»

¹²خداوند را برای همه خوبی های که به من نموده است، چه ادا کنم؟ ¹³به خاطر نجات خود، هدیۀ نوشیدنی را به حضور خداوند تقدیم می کنم و نام او را سپاس می گویم. ¹⁴در حضور قوم برگزیدۀ او به وعده های که به خداوند داده ام، وفا می کنم.

¹⁵موت مقدسان خداوند در نظر وی گرانبهاست. ¹⁶آه ای خداوند، من بندۀ تو هستم! من بندۀ تو و پسر کنیز تو هستم. تو از بند آزادم کردی. ¹⁷به حضور تو قربانی شکرگزاری را تقدیم نموده و نام تو را می ستایم. ¹⁸در حضور قوم برگزیدۀ او به وعده های که به خداوند داده ام، وفا می کنم. ¹⁹آنرا در پیشگاه خانۀ خداوند و در اندرون تو ای اورشلیم ادا می کنم.

¹⁹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و هفدهم

در ستایش خداوند

¹ای جمیع امت ها خداوند را سپاس بگوئید! و ای تمامی قبایل، او را ستایش کنید! ²زیرا که رحمت خداوند بر ما عظیم است و وفاداری او تا به ابد.

²هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و هجدهم

سرود پیروزی

¹خداوند را سپاس گوئید زیرا که نیکوست و رحمت او تا به ابد است. ²قوم اسرائیل بگویند: «رحمت او تا به ابد است.» ³خاندان هارون بگویند: «رحمت او تا به ابد است.» ⁴ترسندگان خداوند بگویند: «رحمت او تا به ابد است.»

⁵در هنگام سختی خداوند را خواندم. خداوند مرا اجابت فرموده و در جای وسیع قرارم داد. ⁶خداوند با من است، پس نمی ترسم. انسان به من چه کرده می تواند؟ ⁷خداوند همراه من و مددگار من است، پس شکست دشمنان خود را خواهم دید. ⁸به خداوند پناه بردن بهتر است از توکل نمودن به انسانها. ⁹به خداوند پناه بردن بهتر از توکل نمودن بر امیران.

¹⁰جمیع امت ها مرا احاطه کرده اند، لیکن به نام خداوند ایشان را هلاک می کنم. ¹¹آن ها مرا از هر طرف احاطه نموده اند، لیکن به نام خداوند ایشان را هلاک می کنم. ¹²آن ها مثل خیل زنبور بر من هجوم آورده اند ولی مانند آتش خارها خاموش می شوند، زیرا به نام خداوند ایشان را هلاک می کنم. ¹³بر من با شدت هجوم آوردی تا بیفتم، لیکن خداوند به کمک من رسید. ¹⁴خداوند قوّت و سرود من است؛ او نجات من شده است.

¹⁵آواز ترنم و نجات در خیمۀ عادلان است. دست راست خداوند با شجاعت عمل می کند. ¹⁶دست راست خداوند برافراشته است. دست راست خداوند با شجاعت عمل می کند. ¹⁷نمی میرم، بلکه زنده می مانم و همه کارهای خداوند را اعلام می کنم. ¹⁸گرچه خداوند مرا به شدت سرزنش کرد، لیکن مرا به موت نسپرده است.

¹⁹دروازه های عدالت را برایم بگشائید تا داخل شوم و خداوند را سپاس گویم. ²⁰این دروازۀ خداوند است. عادلان به آن داخل می شوند. ²¹ترا سپاس می گویم زیرا که مرا اجابت فرموده و نجات من شده ای.

²²سنگی را که معماران رد کردند، همان سنگِ سر زاویه شده است. ²³این از جانب خداوند شده و در نظر ما عجیب است. ²⁴این است روزی که خداوند ساخت. خوشی کنیم و شادمان باشیم. ²⁵آه ای خداوند نجات ببخش! آه ای خداوند ما را موفق گردان.

²⁶متبارک باد او که به نام خداوند می آید. شما را از خانۀ خداوند برکت می دهیم. ²⁷خداوند، خدائی است که نور خود را برای ما عطا کرده است. پس قربانی ها را با ریسمانها بر قربانگاه او ببندید. ²⁸تو خدای من هستی تو، پس تو را ستایش می کنم. خدای من، تو را متعال می خوانم. ²⁹خداوند را سپاس گوئید زیرا که نیکوست و رحمت او تا به ابد است.

مزمور یکصد و نوزدهم

نور و تسلی در کلام خدا

¹خوشا به حال کاملان طریق که پیرو شریعت خداوند هستند. ²خوشا به حال آنانی که شهادات او را حفظ می کنند و با تمامی دل او را می طلبند. ³کج روی نیز نمی کنند، بلکه در راههای خداوند قدم بر می دارند. ⁴تو به ما وصایای خود را امر فرموده ای تا آن ها را تماماً نگاه داریم. ⁵کاش که راههای من مستحکم شود تا فرایض تو را بجا آورم. ⁶آنگاه خجل نخواهم شد چون تمام اوامر تو را در مد نظر خود دارم. ⁷تو را به راستی دل سپاس خواهم گفت، وقتی داوری های عادلانۀ تو را بیاموزم. ⁸فرایض تو را بجا می آورم، پس هیچگاهی مرا ترک مکن.

⁹به چه چیز می تواند مرد جوان راه خود را پاک نگاه دارد؟ با محافظت آن موافق کلام تو. ¹⁰از دل و جان در طلب تو هستم، پس نگذار که از اوامر تو سرکشی کنم. ¹¹کلام تو را در دل نگاه می دارم که مبادا به تو گناه ورزم. ¹²ای خداوند تو متبارک هستی! فرایض خود را به من بیاموز. ¹³تمامی داوری های دهان تو را به لب های خود بیان می کنم. ¹⁴در طریق شهادات تو، بیشتر از کسب ثروت شادمانم. ¹⁵در وصایای تو تفکر می کنم و به طریق های تو توجه می نمایم. ¹⁶از فرامین تو لذت می برم، پس کلام تو را فراموش نمی کنم.

¹⁷به بندۀ خود احسان کن تا زنده بمانم و کلام تو را حفظ نمایم. ¹⁸چشمانم را باز کن تا حقایق شگفت انگیز احکام تو را ببینم. ¹⁹من در این دنیا بیگانه هستم، پس اوامر خود را از من مخفی مدار. ²⁰همه وقت جان من از اشتیاق به داوری های تو بی تاب می شود. ²¹مردمان متکبر و ملعون را که از اوامر تو گمراه می شوند، سرزنش می کنی. ²²ننگ و رسوایی را از من بگردان، زیرا که شهادات تو را حفظ کرده ام. ²³حاکمان نیز نشسته و بر ضد من سخن می گویند، لیکن بندۀ تو در فرایض تو تفکر خواهد کرد. ²⁴شهادات تو مایۀ خوشی من، و همیشه راهنمای من بوده اند.

²⁵جان من به خاک نزدیک شده است؛ مرا موافق کلام خود زنده ساز. ²⁶راههای زندگی خود را به حضور تو بیان کردم و تو مرا اجابت نمودی، پس احکام خود را به من بیاموز. ²⁷طریق وصایای خود را به من بفهمان، تا در کارهای شگفت انگیز تفکر نمایم. ²⁸دل من از غم و اندوه آب شده است، مرا موافق کلام خود استوار گردان. ²⁹راه دروغ را از من دور کن و احکام خود را به من لطف فرما. ³⁰راه راستی را اختیار کرده و داوری های تو را پیش خود می گذارم. ³¹شهادات تو در دلم جا دارد، پس ای خداوند مرا شرمنده نساز. ³²در طریق اوامر تو می دوم با اشتیاق پیش می روم، زیرا که دل مرا از بند رها ساختی.

³³ای خداوند طریق احکام خود را به من بیاموز و من آن ها را تا به آخر نگاه می دارم. ³⁴مرا فهم بده و من از شریعت تو اطاعت کرده و با تمام دل آنرا بجا می آورم. ³⁵مرا در طریق اوامر خود رهنمود گردان، زیرا که راه تو برایم دلپذیر است. ³⁶دل مرا به شهادات خود مایل گردان، نه به سوی طمع. ³⁷چشمانم را از دیدن چیزهای باطل برگردان و در طریق خود مرا احیاء کن. ³⁸طبق وعده ای که به بندۀ خویش داده ای، عمل کن. همان وعده ای که به ترسندگان خود داده ای. ³⁹رسوایی را که از آن می ترسم از من دور کن زیرا داوری های تو نیکوست. ⁴⁰چقدر زیاد مشتاق وصایای تو هستم! بر حسب عدالت خود مرا احیاء کن.

⁴¹ای خداوند، رحمت تو به من برسد و نجات تو بر حسب کلام تو. ⁴²تا بتوانم ملامت کنندۀ خود را جواب دهم، زیرا به کلام تو توکل دارم. ⁴³کلام راستی را هیچگاه از دهانم مگیر، زیرا که به داوری های تو امیدوارم ⁴⁴و احکام تو را پیوسته نگاه می دارم تا ابدالآباد. ⁴⁵در آزادی راه می روم زیرا که وصایای ترا طلبیده ام. ⁴⁶از شهادات تو نزد پادشاهان سخن می گویم و خجل نخواهم شد، ⁴⁷زیرا احکام تو را دوست دارم و اطاعت از آن ها برایم لذت بخش است. ⁴⁸دستهای خود را به سوی اوامر تو بلند می کنم، زیرا که آن ها را دوست می دارم و در فرایض تو تفکر می کنم.

⁴⁹کلام خود را با بندۀ خویش بیاد آور، زیرا مرا بوسیلۀ آن امید داده ای. ⁵⁰این در وقت سختی و مصیبت تسلی من است، زیرا کلام تو مرا زنده نگاه می دارد. ⁵¹متکبران مرا بسیار مسخره می کنند، لیکن من از احکام تو رو بر نمی گردانم. ⁵²ای خداوند، داوری های تو را از قدیم بیاد می آورم و خویشتن را تسلی می دهم. ⁵³وقتی می بینم که اشخاص شریر احکام تو را بجا نمی آورند، از خشم به جوش می آیم. ⁵⁴فرایض تو، در دوران غربت من در این دنیا، سرود من هستند. ⁵⁵ای خداوند، نام تو را در شب بیاد می آورم و احکام تو را نگاه می دارم. ⁵⁶این است آنچه برایم تعیین شده است، زیرا که وصایای تو را نگاه می دارم.

⁵⁷خداوند بهرۀ من است، پس می گویم که کلام تو را نگاه می دارم. ⁵⁸از صمیم قلب خواستار رضای تو می باشم. بر حسب کلام خود بر من رحم فرما. ⁵⁹در راههای خود تفکر می کنم و پاهای خود را به شهادات تو مایل می سازم. ⁶⁰می شتابم تا بدون تأخیر اوامرت را بجا آورم. ⁶¹اگر ریسمانهای شریران هم مرا احاطه کنند، احکام تو را فراموش نخواهم کرد. ⁶²در نصف شب بیدار می شوم و تو را به خاطر داوری های عادلانۀ تو ستایش می کنم. ⁶³من دوست همۀ ترسندگان تو هستم که وصایای تو را نگاه می دارند. ⁶⁴ای خداوند، زمین از رحمت تو پُر است؛ احکام خود را به من بیاموز!

⁶⁵با بندۀ خود احسان نمودی، ای خداوند موافق کلام خویش. ⁶⁶فهم و معرفت را به من بیاموز، زیرا که به اوامر تو اعتماد دارم. ⁶⁷قبل از اینکه مصیبت را ببینم، گمراه شده بودم، لیکن حالا کلام تو را بجا می آورم. ⁶⁸تو نیکو هستی و نیکویی می کنی. فرایض خود را به من بیاموز. ⁶⁹متکبران دربارۀ من دروغ گفتند، اما من به تمامی دل وصایای تو را نگاه می دارم. ⁷⁰دل ایشان از شدت چربی سخت شده است، ولی من از احکام تو لذت می برم. ⁷¹مرا نیکوست که مصیبت را دیدم، تا فرایض تو را بیاموزم. ⁷²احکام دهان تو برای من بهتر است از هزاران طلا و نقره.

⁷³دستهای تو مرا ساخته و آفریده است. مرا فهیم گردان تا اوامر تو را بیاموزم. ⁷⁴ترسندگان تو از دیدن من خوشحال می شوند، زیرا به کلام تو امیدوار هستم. ⁷⁵ای خداوند، می دانم که داوری های تو عادلانه است و در وفاداری خود مرا تنبیه نموده ای. ⁷⁶پس رحمت تو برای من تسلی شود، موافق کلام تو با بندۀ خویش. ⁷⁷مرا از رحمت های خود برخوردار کن تا زنده بمانم و از احکام تو لذت ببرم. ⁷⁸متکبران خجل شوند، زیرا که با دروغهای خود مرا اذیت کردند و اما من در وصایای تو تفکر می کنم. ⁷⁹ترسندگان تو پیش من برگردند و آنانی که شهادات تو را می دانند. ⁸⁰دل من در فرایض تو کامل شود، تا شرمنده نشوم.

⁸¹جان من در انتظار اینکه مرا نجات دهی از حال رفته است، لیکن به کلام تو امیدوار هستم. ⁸²چشمانم برای کلام تو تار گردیده است و می پرسم که چه وقت مرا تسلی خواهی داد. ⁸³مانند مَشکِ دود زده خشک شده ام، اما احکام تو را فراموش نکرده ام. ⁸⁴تا به کی بنده ات صبر کند؟ چه وقت جفاکنندگانم را داوری خواهی نمود؟ ⁸⁵متکبران برای من چاهها کندند، زیرا که از شریعت تو نافرمانی می کنند. ⁸⁶همۀ اوامر تو راست است. بر من ناحق جفا کردند، پس مرا امداد فرما. ⁸⁷نزدیک بود مرا از روی زمین نابود کنند، اما من وصایای تو را ترک نکردم. ⁸⁸بر حسب رحمت خود مرا زنده ساز تا شهادات دهان تو را نگاه دارم.

⁸⁹ای خداوند کلام تو تا ابدالآباد در آسمان ها پایدار است. ⁹⁰وفاداری تو نسل اندر نسل است، زمین را که آفریده ای پابرجا می ماند. ⁹¹برای داوری های تو تا امروز ایستاده اند زیرا که همه در خدمت تو هستند. ⁹²اگر لذت و خوشی من در احکام تو نمی بود، به یقین که در خواری و ذلت خویش نابود می شدم. ⁹³وصایای تو را تا ابد فراموش نمی کنم زیرا به آن ها مرا زنده ساخته ای. ⁹⁴من از آن تو هستم؛ مرا نجات ده، زیرا که وصایای تو را می طلبم. ⁹⁵شریران برای من انتظار کشیدند تا مرا نابود کنند، ولی من به شهادات تو تفکر می کنم. ⁹⁶برای هر کمالی انتهایی دیدم، لیکن حکم تو بی نهایت وسیع است.

⁹⁷احکام تو را چقدر دوست می دارم؛ تمامی روز تفکر من است. ⁹⁸اوامر تو مرا حکیمتر از دشمنانم می سازد، زیرا که همیشه نزد من می باشد. ⁹⁹فهیم تر از همۀ معلمانم شدم، زیرا که شهادات تو تفکر من است. ¹⁰⁰عاقلتر از بزرگان قوم شدم، زیرا که وصایای تو را نگاه می دارم. ¹⁰¹پاهای خود را از هر راه بد دور نگاه میدارم، تا اینکه کلام تو را بجا آورم. ¹⁰²از داوری های تو رو بر نمی گردانم، چونکه تو آن ها را به من آموختی. ¹⁰³کلام تو برای من گوارا و شیرینتر از عسل است. ¹⁰⁴وصایای تو به من دانایی می آموزد. بنابراین از هر راه دروغ نفرت دارم.

¹⁰⁵کلام تو برای پاهای من چراغ و برای راههای من نور است. ¹⁰⁶قول داده ام و به آن وفا می کنم که از اوامر تو پیروی نموده و داوری های عدالت تو را نگاه دارم. ¹⁰⁷بسیار رنج دیده ام. ای خداوند، موافق کلام خود مرا زنده ساز! ¹⁰⁸ای خداوند، عرض شکران و دعای مرا بپذیر و داوری های خود را به من بیاموز. ¹⁰⁹جان من همیشه در خطر است، اما احکام تو را از یاد نمی برم. ¹¹⁰شریران برای من دام گسترده اند، اما از وصایای تو گمراه نمی شوم. ¹¹¹شهادات تو برای من میراث ابدی و مایۀ خوشی دل من است. ¹¹²دل خود را برای بجا آوردن فرایض تو مایل ساختم، تا به ابد و تا آخر.

¹¹³از مردمان دو رو بیزارم، لیکن احکام تو را دوست دارم. ¹¹⁴تو پناهگاه و سپر من هستی و به کلام تو امیدوار هستم. ¹¹⁵ای بدکاران از من دور شوید! من اوامر خدای خویش را نگاه می دارم. ¹¹⁶مرا بر حسب کلام خود تأیید کن تا زنده شوم و از امید خود خجل نگردم. ¹¹⁷مرا تقویت کن تا رستگار گردم و بر فرایض تو دایماً نظر نمایم. ¹¹⁸همۀ کسانی را که از فرایض تو دور شده اند، از حضور خود می رانی و فریب آن ها را باطل می گردانی. ¹¹⁹جمیع شریران را مثل تفاله دور می ریزی، بنابراین شهادات تو را دوست می دارم. ¹²⁰از ترس تو به خود می لرزم و از داوری هایت وحشت می کنم.

¹²¹راستی و عدالت را بجا آوردم. مرا به دست ظالمان مسپار. ¹²²برای سعادت بندۀ خود ضامن شو تا متکبران بر من ظلم نکنند. ¹²³چشمانم برای نجات تو تار شده است و برای کلام عدالت تو. ¹²⁴با بندۀ خویش موافق رحمت خود رفتار کن و احکام خود را به من بیاموز. ¹²⁵من بندۀ تو هستم، مرا فهیم گردان تا شهادات تو را بدانم. ¹²⁶وقت آن است که خداوند عمل کند زیرا که احکام تو را باطل نموده اند. ¹²⁷اوامر تو را بیشتر از طلا دوست می دارم، زیادتر از زر خالص. ¹²⁸همۀ وصایای تو را در هر مورد راست می دانم، و از همه راههای دروغ نفرت دارم.

¹²⁹شهادات تو شگفت انگیز است. بنابراین، من آن ها را نگاه می دارم. ¹³⁰کشف کلام تو نور می بخشد و ساده دلان را فهیم می گرداند. ¹³¹با اشتیاق زیاد و با هر نَفَس خود، خواهان وصایای تو هستم. ¹³²بر من نظر کن و کَرَم فرما، بر حسب عادت خویش به آنانی که نام تو را دوست می دارند. ¹³³قدم های مرا در کلام خود پایدار ساز، تا هیچ بدی بر من تسلط نیابد. ¹³⁴مرا از ظلم انسان خلاصی ده، تا وصایای تو را نگاه دارم. ¹³⁵روی خود را بر بندۀ خود روشن ساز و احکام خود را به من بیاموز. ¹³⁶سیل اشک از چشمانم جاری است، زیرا مردم از احکام تو پیروی نمی کنند.

¹³⁷ای خداوند، تو عادل هستی و داوری های تو راست است. ¹³⁸شهادات خود را در عدالت و امانت قرار داده ای. ¹³⁹غیرت من مرا از بین می برد، زیرا دشمنانم کلام تو را فراموش کرده اند. ¹⁴⁰کلام تو بی نهایت مصفی است و بندۀ تو آنرا دوست دارد. ¹⁴¹من کوچک و حقیر هستم، اما وصایای تو را از یاد نمی برم. ¹⁴²عدالت تو عدل است تا ابد و احکام تو راست است. ¹⁴³تنگی و ضیقی مرا فرا گرفته است، اما اوامر تو برای من لذت بخش است. ¹⁴⁴شهادات تو عادل است تا ابد. مرا خردمند گردان تا زنده شوم.

¹⁴⁵به تمامیِ دل خوانده ام. ای خداوند مرا جواب ده تا احکام تو را نگاه دارم! ¹⁴⁶تو را خوانده ام، پس مرا نجات ده و شهادات تو را نگاه می دارم. ¹⁴⁷پیش از طلوع آفتاب عذر و زاری می کنم و به کلام تو امیدوار می باشم. ¹⁴⁸تمام شب چشمان خود را بیدار نگه داشتم، تا در کلام تو تفکر نمایم. ¹⁴⁹بر حسب رحمت خود آواز مرا بشنو. ای خداوند موافق داوری های خود مرا زنده ساز. ¹⁵⁰آنانی که در پی شرارت می روند و دور از احکام تو هستند، به من نزدیک می شوند. ¹⁵¹اما تو ای خداوند نزدیک هستی و جمیع اوامر تو راست است. ¹⁵²مدتها پیش، از شهادات تو دانسته ام که آن ها را تا به ابد برقرار نموده ای.

¹⁵³بر ذلت و خواری من نظر کن و مرا خلاصی ده، زیرا احکام تو را فراموش نمی کنم. ¹⁵⁴در دعوی من دادرسی فرما و مرا رهایی ده و بر حسب کلام خویش مرا زنده ساز. ¹⁵⁵نجات از شریران دور است، زیرا که فرایض تو را نمی طلبند. ¹⁵⁶ای خداوند، رحمت های تو بسیار است. بر حسب داوری های خود مرا زنده ساز. ¹⁵⁷جفاکنندگان و دشمنان من بسیار اند، اما از شهادات تو رو بر نمی گردانم. ¹⁵⁸خیانتکاران را دیدم و از آن ها متنفر شدم، زیرا کلام تو را نگاه نمی دارند. ¹⁵⁹ببین که وصایای تو را دوست می دارم. ای خداوند، بر حسب رحمت خود مرا زنده ساز! ¹⁶⁰تمام کلام تو بر حق و همۀ داوری های تو عادلانه و تا به ابد است.

¹⁶¹مردمان قدرتمند بی جهت بر من جفا کردند، اما دل من از کلام تو ترسان است. ¹⁶²من در کلام تو شادمان هستم، مثل کسی که گنجی را یافته باشد. ¹⁶³دروغ را زشت دانسته و از آن متنفرم، ولی احکام تو را دوست می دارم. ¹⁶⁴روزانه هفت بار تو را ستایش می کنم، برای داوری های عادلانۀ تو. ¹⁶⁵کسانی که احکام تو را دوست دارند، سلامتی بزرگی دارند و هیچ چیز باعث لغزش ایشان نخواهد شد. ¹⁶⁶ای خداوند، منتظر نجات از جانب تو هستم و اوامر تو را بجا می آورم. ¹⁶⁷جان من شهادات تو را نگاه داشته است و آن ها را بی نهایت دوست می دارم. ¹⁶⁸وصایا و شهادات تو را نگاه داشته ام، زیرا که تمام طریق های من در مد نظر تو است.

¹⁶⁹ای خداوند، فریاد من به حضور تو برسد. بر حسب کلام خود مرا فهیم گردان. ¹⁷⁰مناجات من به حضور تو برسد. بر حسب کلام خود مرا خلاصی ده. ¹⁷¹لبهای من پیوسته تو را ستایش کند، زیرا فرایض خود را به من آموخته ای. ¹⁷²زبان من کلام تو را بسراید زیرا که تمام اوامر تو عدل است. ¹⁷³دست تو برای اعانت من برسد، زیرا که وصایای تو را برگزیده ام. ¹⁷⁴ای خداوند برای نجات تو مشتاق بوده ام و شریعت تو مایۀ خوشی من است. ¹⁷⁵جان من زنده شود تا تو را ستایش کنم و داوری های تو کمک کنندۀ من باشد. ¹⁷⁶مثل گوسفندِ گمشده سرگردانم، بندۀ خود را دریاب، زیرا که اوامر تو را فراموش نمی کنم.

مزمور یکصد و بیستم

دعای رستگاری

¹در هنگام سختی به حضور خداوند فریاد کردم و او دعایم را اجابت فرمود. ²ای خداوند، جان مرا از دست دروغگویان و حیله گران نجات ده. ³ای حیله گران، چه چیز به شما داده شود و چه در انتظار شماست؟ ⁴تیرهای تیز جنگجویان با قوغهای آتشین.

⁵وای بر من که در بین «مِاشِک» (دروغگویان) مأوا گزیده ام و در خیمه های «قِیدار» (حیله گران) ساکن شده ام. ⁶چه طولانی شد سکونت جان من با مردمی که دشمن صلح و سلامتی می باشند. ⁷من خواهان صلح و سلامتی هستم، لیکن چون سخن می گویم، ایشان آمادۀ جنگ می باشند.

مزمور یکصد و بیست و یکم

خداوند حافظ ما است

¹چشمان خود را بسوی کوهها دوخته ام، کمک من از کجا می آید؟ ²کمک من از جانب خداوند است که آسمان و زمین را آفرید. ³او نمی گذارد که پای تو بلغزد. او که حافظ تو است، نخواهد خوابید. ⁴او که حافظ و نگهدار اسرائیل است، نمی خوابد و به خواب نمی رود.

⁵خداوند حافظ تو است. خداوند به دست راستت سایۀ تو است. ⁶آفتاب در روز به تو آسیبی نمی رساند و نه مهتاب در شب. ⁷خداوند تو را از هر بدی نگاه می دارد. او جان تو را حفظ می کند. ⁸خداوند خروج و دخولت را نگاه می دارد، از حال تا به ابد.

مزمور یکصد و بیست و دوم

وصف اورشلیم

(سرودی از داود)

¹هنگامیکه به من می گفتند: «بیا که به خانۀ خداوند برویم.» بسیار خوشحال می شدم. ²حالا در اینجا در بین دروازه های تو ای اورشلیم، ایستاده ایم! ³ای اورشلیم تو مثل شهری که تماماً با هم پیوسته باشد بنا شده ای. ⁴قبایل در آنجا می آیند یعنی قبایل خداوند تا مطابق امر به اسرائیل، نام خداوند را ستایش کنند. ⁵زیرا که در آنجا تخت داوری برپا شده است، یعنی تخت خاندان داود.

⁶برای سلامتی اورشلیم دعا کنید. خجسته باد آنانی که تو را دوست دارند. ⁷سلامتی در دربارهای تو باشد و آسایش در قصرهای تو. ⁸بخاطر برادران و دوستانم، می گویم که سلامتی بر تو باد. ⁹بخاطر خانۀ خداوند، خدای ما، سعادت تو را خواهانم.

مزمور یکصد و بیست و سوم

درخواست رحمت

¹چشمان خود را بسوی تو که بر تخت خود در آسمان ها نشسته ای، بر می افرازم! ²اینک مثل چشمان غلامان بسوی آقایان خود، و مثل چشمان کنیزی بسوی خانم خانۀ خویش، همچنان چشمان ما بسوی خداوند، خدای ماست تا بر ما رحم فرماید. ³ای خداوند، بر ما رحم فرما، بر ما رحم کن زیرا که بسیار خوار و ذلیل شده ایم. ⁴از توهین کسانی که خود در راحتی و آسایش هستند و از تحقیر کردن مغروران جان ما به لب رسیده است.

مزمور یکصد و بیست و چهارم

خداوند مددگار ماست

(سرودی از داود)

¹اگر خداوند با ما نمی بود، حال اسرائیل بگوید: ²«اگر خداوند با ما نمی بود، وقتی که دشمنان با ما مقاومت نمودند، ³آن ها همۀ ما را زنده می بلعیدند، چون خشم ایشان بر ما افروخته بود. ⁴آنگاه آبها ما را غرق می کرد و گردابها جان ما را می پوشاند. ⁵آنگاه آب های خروشان از جان ما می گذشت.»

⁶متبارک باد خداوند که نگذاشت ما شکار دندانهای آن ها شویم. ⁷جان ما مثل پرنده از دام صیاد آزاد گردید. دام شکست و ما نجات یافتیم. ⁸کمک ما به نام خداوند است که آسمان و زمین را آفرید.

مزمور یکصد و بیست و پنجم

امنیت قوم برگزیدۀ خدا

¹آنانی که به خداوند توکل دارند، مثل کوه سهیون هستند که هیچگاهی نمی لرزد و پایدار است تا به ابد. ²کوهها گرداگرد اورشلیم است؛ و خداوند گرداگرد قوم برگزیدۀ خود از حال تا به ابد. ³زیرا که زمین عادلان همیشه تحت قدرت شریران نخواهد ماند، مبادا عادلان دست خود را به گناه آلوده کنند. ⁴ای خداوند به صالحان و به آنانی که راست دل می باشند، احسان فرما. ⁵اما آنانی که به راههای کج خود مایل می باشند، خداوند ایشان را با بدکاران یکجا جزا می دهد. صلح و سلامتی بر اسرائیل باد.

مزمور یکصد و بیست و ششم

دعا برای رهایی

¹هنگامیکه خداوند اسیران سهیون را باز آورد، فکر کردیم که خواب می بینیم. ²آنگاه دهان ما از خنده پُر شد و زبان ما از ترنم. اقوام دیگر دربارۀ ما می گفتند: «خداوند برای شان کارهای عظیمی انجام داده است.» ³خداوند برای ما کارهای عظیم کرده است که از آن ها شادمان هستیم.

⁴ای خداوند آنچه را از دست داده ایم به ما بازگردان، همانطوری که آب را به دریای خشک شدۀ بیابان بر می گردانی. ⁵آنانی که با اشکها می کارند، با خوشی و مسرت درو می کنند. ⁶آنکه با گریه بیرون می رود و دانه برای کشت می برد، یقیناً با ترنم بر می گردد و خوشه های خود را می آورد.

مزمور یکصد و بیست و هفتم

اعتماد بر خدا

(سرودی از سلیمان)

¹اگر خداوند خانه را آباد نکند، زحمت معماران بیهوده است. اگر خداوند شهر را محافظت نکند، مراقبت پاسبانان بی فایده است. ²بی فایده است که شما صبح زود بر می خیزید و شب دیر می خوابید و نان مشقت را می خورید. زیرا هنگامیکه عزیزان خداوند در خواب اند، او برای ایشان تدارک می بیند.

³فرزندان هدایای هستند از جانب خداوند. ثمرۀ رَحِم، برکت اوست. ⁴پسرانی که برای مرد جوان متولد می شوند، مثل تیرهای در دست مرد زورآور هستند. ⁵خوشا به حال کسی که از آن تیرها زیاد داشته باشد. آن شخص هنگام مقابله با دشمن مغلوب و شرمنده نمی شود.

مزمور یکصد و بیست و هشتم

پاداش اطاعت از خداوند

¹خوشا به حال کسی که از خداوند می ترسد و رهرو طریق های او می باشد. ²حاصل دسترنج تو احتیاجات ترا فراهم می نماید و تو سعادتمند و کامران می باشی. ³همسرت مثل تاکِ پُرثمر در خانه ات بوده و فرزندانت مانند نهال های زیتون بدور سفره ات می باشند. ⁴کسی که از خداوند می ترسد، اینچنین مبارک می باشد. ⁵خداوند ترا از سهیون برکت دهد. باشد که در تمام ایام عمرت سعادت اورشلیم را ببینی. ⁶بلی، پسرانِ پسرانت را خواهی دید. صلح و سلامتی بر اسرائیل باد!

مزمور یکصد و بیست و نهم

رهایی از دشمنان

¹چه بسیار از طفولیتم مرا اذیت رسانیدند. حال اسرائیل بگوید: ²«چه بسیار از طفولیتم مرا اذیت رسانیدند. لیکن بر من غالب نیامدند. ³قلبه کنندگان بر پشت من قلبه کردند و زخم های عمیق به آن گذاشتند. ⁴اما خداوند عادل است و مرا از بندهای شریران رهایی داد.»

⁵کسانی که از سهیون نفرت دارند رسوا و مغلوب شوند. ⁶مثل گیاهی باشند که روی بامها می روید؛ که پیش از آنکه آنرا بچینند، خشک می گردد. ⁷هیچ درونده ای دست خود را از آن پُر نمی تواند کرد و نه خوشه چین آغوش خود را. ⁸هیچ کسی به او نگوید: «خداوند به تو برکت بدهد و ما هم بنام خداوند به تو برکت می دهیم!»

مزمور یکصد و سی ام

درخواست آمرزش

¹ای خداوند از عمق ها نزد تو فریاد بر می آورم. ²ای خداوند! آواز مرا بشنو و گوشهای تو به آواز عذر و زاری من متوجه شود. ³ای خداوند، اگر گناهان را به نظر آوری، کیست که به حضور تو ای خداوند تواند ایستاد؟ ⁴لیکن آمرزش نزد توست تا از تو بترسند.

⁵منتظر خداوند هستم. جان من منتظر است و به کلام او امیدوارم. ⁶جان من منتظر خداوند است، زیاده از منتظران صبح، بلی زیاده از منتظران صبح. ⁷اسرائیل برای خداوند امیدوار باشد زیرا که رحمت نزد خداوند است و نزد اوست نجات فراوان. ⁸او اسرائیل را از تمام گناهان وی رهایی می دهد.

مزمور یکصد و سی و یکم

دعای شخص فروتن

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، دل من متکبر نیست و نه چشمانم برافراشته و خویشتن را به کارهای بزرگ مشغول نمی سازم و نه به کارهای که از عقل من دور است. ²بلکه جان خود را آرام و خاموش ساختم، مثل کودکی که پس از شیر خوردن در آغوش مادر خود آرمیده است، آسوده و آرام هستم. ³ای اسرائیل، بر خداوند امیدوار باش، از حال تا به ابد.

مزمور یکصد و سی و دوم

در ستایش خانۀ خدا

¹ای خداوند، سختی ها و خواری های را که داود متحمل شد بیاد آور. ²چگونه برای خداوند قسم خورد و به خدای یعقوب وعده نمود ³که به خانۀ خود داخل نمی شوم و در بستر خود آرام نمی گیرم، ⁴خواب به چشمان خود نخواهم داد و نه پینکی را به مژگان خویش، ⁵تا مکانی برای خداوند پیدا کنم و مسکنی برای خدای یعقوب. ⁶اینک ذکر آنرا در افراته شنیدیم و آن را در صحرای یعاریم یافتیم. ⁷به مسکن های او داخل شویم و نزد قدمگاه وی پرستش کنیم. ⁸ای خداوند به عبادتگاه خود بیا، تو و صندوق پیمان، که مظهر قدرت توست. ⁹کاهنانت به عدالت ملبس شوند و مقدسانت خوشی نمایند.

¹⁰به خاطر بندۀ خود داود، روی خود را از مسح شدۀ خود برمگردان. ¹¹خداوند برای داود به راستی وعده کرد و از آن بر نخواهد گشت که «از نسل تو بر تخت تو خواهم گذاشت ¹²و اگر پسران تو عهد مرا و شهاداتی را که به ایشان می آموزم نگاه دارند، آنگاه پسران ایشان نیز بر تخت تو برای همیشه خواهند نشست.»

¹³خداوند سهیون را برگزیده و آنرا برای سکونت خویش شایسته دانست. او فرمود: ¹⁴«اینست عبادتگاه من تا ابدالآباد. اینجا ساکن می باشم و اینچنین اراده نموده ام. ¹⁵آذوقۀ آن را برکت می دهم و فقیرانش را به نان سیر می کنم، ¹⁶و کاهنانش را به نجات ملبس می سازم و مقدسانش با خوشی سرود می خوانند. ¹⁷در آنجا شاخ افتخار داود را می رویانم و چراغی برای مسح شدۀ خود آماده می کنم. ¹⁸دشمنان او را به خجالت ملبس می سازم و تاج داود بر سر او درخشان باقی می ماند.»

مزمور یکصد و سی و سوم

اتحاد برادرانه

(سرودی از داود)

¹اینک چه خوش و چه دلپسند است که برادران به یکدلی باهم ساکن می شوند. ²مثل روغنِ نیکو بر سر است که به ریش فرود می آید، یعنی به ریش هارون که به دامن ردایش می ریزد. ³اتفاق و یکدلی مانند شبنم حِرمون است که بر کوههای سهیون فرود می آید. زیرا که در آنجا خداوند برکت خود را فرموده است یعنی حیات را تا به ابد.

مزمور یکصد و سی و چهارم

دعوت به پرستش خداوند

¹بیایید خداوند را متبارک خوانید، ای جمیع بندگان خداوند که شبانگاه در خانۀ خداوند می ایستید! ²دستهای خود را به قدس برافرازید، و خداوند را متبارک خوانید. ³خداوند که خالق آسمان و زمین است، ترا از سهیون برکت می دهد.

مزمور یکصد و سی و پنجم

سرود ستایش

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند، نام خداوند را ستایش کنید! ای بندگانِ خداوند، او را ستایش کنید، ²ای شما که در خانۀ خداوند و در صحن های خانۀ خدای ما می ایستید. ³خداوند را شکر کنید، زیرا او نیکوست! نام او را ستایش کنید، زیرا که دلپسند است. ⁴زیرا که خداوند یعقوب را برای خود برگزید و اسرائیل را به جهت مِلکِ خاصِ خویش.

⁵می دانم که خداوند بزرگ است و خداوند ما برتر از همه خدایان است. ⁶هرآنچه خداوند خواست آنرا کرد، در آسمان و زمین و در بحر و در همۀ عمق ها. ⁷ابر ها را از دورترین نقاط روی زمین جمع می کند، رعد و برق را برای باران می سازد و باد و طوفان را از مخزنهای خویش بیرون می آورد.

⁸نخست زادگان مصر را کشت، هم از انسان و هم از حیوانات. ⁹در وسط تو ای مصر، معجزات و کارهای شگفت انگیز را بر ضد فرعون و جمیع بندگان وی فرستاد. ¹⁰اقوام بسیار را زد و پادشاهان مقتدر را نابود کرد ¹¹که در آن جمله سیحون پادشاه اموریان، عوج پادشاه باشان و همه پادشاهان ممالک کنعان شامل بودند. ¹²بعد کشورهای شان را به قوم برگزیدۀ خود، یعنی اسرائیل بخشید.

¹³ای خداوند، نام تو تا به ابد باقی است و یاد تو نسل اندر نسل. ¹⁴زیرا خداوند قوم برگزیدۀ خود را داوری نموده و بر بندگان خویش شفقت خواهد فرمود.

¹⁵بتهای اقوام دیگر از طلا و نقره می باشند و ساختۀ دست بشر هستند. ¹⁶دهان دارند، اما سخن نمی گویند. چشم دارند، ولی نمی بینند. ¹⁷گوش دارند، اما نمی شنوند و در دهان شان هیچ نَفَس نیست. ¹⁸کسانی که این بتها را می سازند و همچنان اشخاصی که به آن ها توکل می کنند، مثل بتهای شان بی شعور هستند.

¹⁹ای خاندان اسرائیل، خداوند را متبارک خوانید. ای خاندان هارون، خداوند را ستایش کنید. ²⁰ای خاندان لاوی، خداوند را متبارک خوانید. ای ترسندگان خداوند، خداوند را ستایش کنید. ²¹خداوند از سهیون متبارک باد، که در اورشلیم ساکن است.

²¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند.

مزمور یکصد و سی و ششم

سرود شکرگزاری

¹خداوند را سپاس گوئید،

¹زیرا که نیکوست و رحمت او تا به ابد است.

²خدای خدایان را سپاس گوئید،

²زیرا که رحمت او تا به ابد است.

³خداوند خداوندان را سپاس گوئید،

³زیرا که رحمت او تا به ابد است.

⁴او را که تنها معجزات عظیم می کند،

⁴زیرا که رحمت او تا به ابد است.

⁵او را که آسمان ها را به حکمت آفرید،

⁵زیرا که رحمت او تا به ابد است.

⁶او را که زمین را بر آبها گسترانید،

⁶زیرا که رحمت او تا به ابد است.

⁷او را که اجسام نورانی بزرگ آفرید،

⁷زیرا که رحمت او تا به ابد است.

⁸آفتاب را برای سلطنت روز،

⁸زیرا که رحمت او تا به ابد است.

⁹مهتاب و ستارگان را برای سلطنت شب،

⁹زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹⁰که مصر را زد و نخست زادگان او را کشت،

¹⁰زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹¹او اسرائیل را از مصر بیرون آورد،

¹¹زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹²با دست قوی و بازوی دراز،

¹²زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹³او را که بحیرۀ احمر را دو قسمت کرد،

¹³زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹⁴و اسرائیل را از میان آن گذرانید،

¹⁴زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹⁵اما فرعون و لشکر او را در بحیرۀ احمر غرق کرد،

¹⁵زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹⁶او را که قوم برگزیدۀ خود را در بیابان راهنمائی نمود،

¹⁶زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹⁷او را که پادشاهان بزرگ را زد،

¹⁷زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹⁸و پادشاهان نامور را کشت،

¹⁸زیرا که رحمت او تا به ابد است.

¹⁹سیحون پادشاه اموریان را،

¹⁹زیرا که رحمت او تا به ابد است.

²⁰عوج پادشاه باشان را،

²⁰زیرا که رحمت او تا به ابد است.

²¹و زمین شان را به ارثیت داد،

²¹زیرا که رحمت او تا به ابد است.

²²یعنی به ارثیت بندۀ خویش اسرائیل،

²²زیرا که رحمت او تا به ابد است.

²³ما را در خواری و ذلت ما به یاد آورد،

²³زیرا که رحمت او تا به ابد است.

²⁴و ما را از دشمنان ما رهایی داد،

²⁴زیرا که رحمت او تا به ابد است.

²⁵که همۀ بشر را روزی می دهد،

²⁵زیرا که رحمت او تا به ابد است.

²⁶خدای آسمان ها را سپاس گوئید،

²⁶زیرا که رحمت او تا به ابد است.

مزمور یکصد و سی و هفتم

سوگنامۀ تبعید شدگان

¹در کنار نهرهای بابل نشستیم و در آنجا گریه کردیم، چون سهیون را به یاد آوردیم. ²چنگ و رباب خود را بر شاخه های درختان بید آویختیم. ³زیرا کسانی که ما را به اسارت برده بودند، در آنجا از ما سرود خواستند و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی خواستند. زیرا می گفتند: «یکی از سرودهای سهیون را برای ما بخوانید.» ⁴چگونه سرود خداوند را در زمین بیگانه بخوانیم؟ ⁵اگر ترا ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من از کار بیفتد. ⁶اگر ترا ای اورشلیم به یاد نیاورم و اگر تو را بر تمام خوشی ها ترجیح ندهم، آنگاه زبانم به کامم بچسپد.

⁷ای خداوند، گفتار ادومیان را در روز مصیبت اورشلیم بیاد آور که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!» ⁸ای بابل که تو ویران خواهی شد، خوشا به حال کسی که به تو جزا دهد چنانکه تو به ما جزا دادی! ⁹خوشا به حال کسی که اطفال تو را بگیرد و ایشان را به صخره ها بزند.

مزمور یکصد و سی و هشتم

دعای شکرگزاری

(مزموری از داود)

¹تو را به تمامی دل خود ستایش می کنم. به حضور خدایان تو را ستایش می کنم. ²به سوی خانۀ مقدس تو عبادت کرده و نام تو را ستایش می کنم، به سبب رحمت و راستی تو. زیرا کلام و اسم خود را برتر از همه چیز جلال داده ای. ³هنگامیکه به حضور تو دعا کردم، مرا اجابت فرمودی و مرا با بخشیدن قوّت در جانم شجاع ساختی.

⁴ای خداوند، همۀ پادشاهان جهان تو را ستایش خواهند کرد، چون کلام دهان تو را بشنوند. ⁵و طریق های خداوند را خواهند سرائید، زیرا که جلال خداوند عظیم است. ⁶خداوند متعال است، لیکن بر فروتنان نظر می کند و اما اشخاص متکبر را از دور می شناسد. ⁷اگر چه در میان سختی و مشکلات راه روم، مرا زنده نگاه خواهی داشت. دست خود را بر خشم دشمنانم دراز می کنی و دست راستت مرا نجات خواهد داد. ⁸خداوند کار مرا به کمال خواهد رسانید. ای خداوند، رحمت تو تا به ابد است. کارهای دست خویش را ترک منما.

مزمور یکصد و سی و نهم

خداوند، تو مرا می شناسی

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، تو مرا آزموده ای و می شناسی. ²تو نشستن و برخاستن مرا می دانی و فکرهای مرا از دور فهمیده ای. ³راه و خوابگاه مرا تفتیش کرده ای و همۀ طریق های مرا می دانی. ⁴زیرا که سخنی بر زبان من نیست، جزء اینکه تو ای خداوند آنرا تماماً دانسته ای. ⁵از هر طرف مرا احاطه کرده ای و با قدرت خود حفظم می کنی. ⁶اینگونه معرفت برایم بسیار عجیب است و بلندتر از توان درک من.

⁷از روح تو کجا بروم؟ و از حضور تو کجا بگریزم؟ ⁸اگر به آسمان صعود کنم، تو آنجا هستی! و اگر در دنیای مُردگان بستر بگسترانم اینک تو آنجا هستی! ⁹اگر بسوی طلوع آفتاب پرواز کنم و یا اگر در غرب ترین نقطۀ بحر ساکن شوم، ¹⁰در آنجا نیز دست تو مرا رهبری نموده و دست راست تو مرا خواهد گرفت. ¹¹اگر بگویم: «تاریکی مرا بپوشاند و روشنایی گرداگرد من شب شود.» ¹²بازهم تاریکی نزد تو تاریک نیست و شب مثل روز روشن و تاریکی مانند روشنایی است. ¹³زیرا که تو آفریدگار دل و وجود من هستی؛ مرا در رَحِم مادرم نقش بستی. ¹⁴تو را می ستایم زیرا که بطور مهیب و عجیب ساخته شده ام. کارهای تو شگفت انگیز است و جان من این را خوب می داند. ¹⁵استخوانهایم از تو پنهان نبود وقتی که در نهان ساخته می شدم و در آغوش زمین نقشبندی می گشتم. ¹⁶چشمان تو جنین مرا دیده است و پیش از آنکه روزهای زندگی من آغاز شود، تو همۀ آن ها را در کتاب خود ثبت کرده بودی.

¹⁷ای خدا، فکرهای تو نزد من چقدر گرامی است و همگی آن ها چه عظیم است! ¹⁸اگر آن ها را بشمارم، از ریگ زیاده است. وقتی که بیدار می شوم هنوز نزد تو حاضر هستم.

¹⁹یقیناً ای خدا شریران را خواهی کشت، پس ای مردمان خون ریز از من دور شوید. ²⁰آن ها دربارۀ تو حرفهای پلید می زنند و دشمنانت نام تو را بیهوده بر زبان می آورند. ²¹ای خداوند آیا نفرت نمی دارم از آنانی که تو را نفرت می دارند، و آیا مخالفان تو را ناپسند نمی شمارم؟ ²²ایشان را به نفرت تام نفرت می دارم. ایشان را دشمنان خویشتن می شمارم.

²³ای خدا، مرا امتحان کن و دل مرا بشناس. مرا بیازما و فکرهای مرا بدان، ²⁴و ببین که آیا در من راه فساد است! و مرا به طریق جاودانی هدایت فرما.

مزمور یکصد و چهلم

دعا برای محافظت

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، مرا از شریران رهایی ده و از ظالمان محافظت فرما! ²که در دلهای خود در شرارت تفکر می کنند و تمامی روز برای جنگ جمع می شوند. ³زبان شان چون نیش مار تیز و سخنان آن ها مثل زهر کشنده است. ⁴ای خداوند، مرا از دست شریران نگهدار، از ظالمان مرا محافظت فرما که نقشه می کشند تا پاهای مرا بلغزانند. ⁵مردم متکبر برای من تله و ریسمانها پنهان کرده و در سر راهم دام گسترده و برای گرفتاری من طناب ها گذاشته اند.

⁶به خداوند گفتم: «تو خدای من هستی. ای خداوند، آواز عذر و زاری مرا بشنو!» ⁷ای خداوند متعال که قوّت نجات من هستی، تو سر مرا در روز جنگ می پوشانی. ⁸ای خداوند، مگذار که مردم شریر به مراد خود برسند و نقشه های پلید خود را عملی کنند، مبادا سرافراشته شوند. ⁹بگذار که سَرِ دشمنانم با شرارتِ لبهای خود شان پوشانیده شود. ¹⁰بگذار که قوغهای آتش بر سر ایشان بریزد و در آتش انداخته شوند و در جای عمیقی بیفتند که دیگر از آن نتوانند برخیزند. ¹¹مردم بدگو در زمین پایدار نخواهد ماند. مرد ظالم را شرارت صید خواهد کرد تا او را هلاک کند.

¹²می دانم که خداوند فقیران را دادرسی می کند و مسکینان را داوری می نماید. ¹³عادلان نام تو را سپاس می گویند و راستکاران به حضور تو ساکن می شوند.

مزمور یکصد و چهل و یکم

دعای شامگاهان

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، به حضور تو دعا می کنم، نزد من بشتاب. هنگامیکه تو را بخوانم آواز مرا بشنو! ²دعای من به حضور تو مثل دودِ خوشبوی بخور آراسته شود و برافراشتن دستهایم، مثل قربانی شامگاهی.

³ای خداوند، بر دهان من نگهبانی فرما، تا سخن بد از لبهایم خارج نگردد. ⁴مگذار دلم به اعمال بد مایل گردد، تا مرتکب اعمال زشت با مردان بدکار نشوم و از چیزهای لذیذ ایشان نخورم. ⁵شخص عادل مرا تنبیه کند و آن لطف خواهد بود، مرا تأدیب نماید که مثل روغن برای سر خواهد بود و سر من آن را رد نخواهد کرد. اما بر ضد اعمال بدکاران پیوسته دعا خواهم نمود. ⁶وقتی داوران ایشان از سر صخره ها انداخته شوند، آنگاه بدکاران سخنان مرا خواهند شنید و به درستی آن پی خواهند برد. ⁷مثل زمینی که قلبه و شیار می گردد، استخوانها به هر طرف پراگنده می شوند.

⁸زیرا که ای خداوند، خدای متعال، چشمان من بسوی توست و بر تو توکل دارم، پس جان مرا تلف منما! ⁹مرا از دامی که برای من گسترده اند حفظ کن و مرا از طناب های گناهکاران نگاه دار. ¹⁰شریران به دامهای خود بیفتند و من به سلامتی بگذرم.

مزمور یکصد و چهل و دوم

دعا در هنگام پریشانی

(قصیده ای از داود و دعا وقتیکه در مغاره بود)

¹به آواز خود نزد خداوند فریاد بر می آورم و با صدای بلند در حضور خداوند عذر و زاری می کنم. ²نالۀ خود را در حضور او خواهم ریخت و سختی و مشکلات خود را نزد او بیان خواهم کرد. ³وقتیکه روح من در من مدهوش می شود، فقط تو طریق مرا می دانی. در راهی که می روم دام برای من پنهان کرده اند. ⁴به طرف راست من بنگر و ببین که کسی نیست که همراه من باشد. پناهگاهی ندارم و کسی نیست که در فکر جان من باشد.

⁵نزد تو ای خداوند فریاد می کنم، زیرا تو یگانه پناهگاه و حصۀ من در زمین زندگان هستی. ⁶به نالۀ من توجه کن زیرا که بسیار خوار و ذلیل شده ام! مرا از دست جفاکنندگانم برهان، زیرا که از من قویتر هستند. ⁷جان مرا از زندان آزاد کن، تا نام تو را ستایش کنم. عادلان گرداگرد من خواهند آمد، زیرا که به من احسان نموده ای.

مزمور یکصد و چهل و سوم

تضرع به حضور خدا

(مزموری از داود)

¹ای خداوند، دعای مرا بشنو و به عذر و زاری من گوش بده! در وفاداری و عدالت خویش مرا اجابت فرما! ²بندۀ خود را محاکمه مکن، زیرا زنده ای نیست که به حضور تو عادل شمرده شود. ³دشمن بر جان من جفا کرده، حیات مرا بر زمین کوبیده است و مرا در ظلمت ساکن گردانیده، مثل کسانی که سالها پیش مُرده باشند. ⁴پس روح من در من مدهوش شده و دلم در عمق وجودم ترسان و سرگردان گردیده است. ⁵ایام قدیم را بیاد می آورم. در همۀ اعمال تو تفکر نموده و در کارهای دست تو می اندیشم. ⁶دستهای خود را بسوی تو دراز می کنم. جان من مثل زمین خشک، تشنۀ تو است.

⁷ای خداوند، به زودی مرا اجابت فرما زیرا روح من ناتوان شده است. روی خود را از من مپوشان، مبادا بمیرم و به دیار مُردگان بروم. ⁸صبحگاهان رحمت خود را بر من بشنوان زیرا که بر تو توکل دارم. راهی را که در آن باید بروم به من بیاموز، زیرا که نزد تو جان خود را بر می افرازم. ⁹ای خداوند، مرا از دشمنانم برهان زیرا که به تو پناه برده ام. ¹⁰مرا تعلیم ده تا ارادۀ تو را بجا آورم زیرا خدای من تو هستی. روح مهربان تو مرا در زمین هموار هدایت بنماید. ¹¹به خاطر نام خود ای خداوند مرا زنده ساز و به خاطر عدالت خویش جان مرا از سختی نجات ده. ¹²به خاطر رحمت خود، دشمنانم را نابود کن و همۀ مخالفان جانم را هلاک کن، زیرا که من خادم تو هستم.

مزمور یکصد و چهل و چهارم

سپاسگزاری پادشاه

(مزموری از داود)

¹خداوند که صخرۀ من است، متبارک باد. او دستهای مرا به جنگ و انگشتانم را به پیکار تعلیم داد! ²رحمت من اوست و پناهگاه من و قلعۀ بلند من و رهانندۀ من و سپر من و آنکه بر او توکل دارم. او قوم مرا در زیر اطاعت من می دارد.

³ای خداوند، آدمی چیست که او را بشناسی؟ و پسر انسان که او را به حساب بیاوری؟ ⁴انسان مثل نَفَسی است و روزهایش مثل سایه ای است که می گذرد.

⁵ای خداوند، آسمان های خود را خم ساخته، فرود بیا. کوهها را لمس کن تا دود شوند. ⁶رعد و تیرهای آتشین برق را بفرست و دشمنان را پراگنده و تار و مار گردان. ⁷دست تو از آسمان مرا رهانیده و از آب های بسیار خلاصی دهد، یعنی از دست بیگانگان. ⁸که دهان ایشان سخنان بیهوده می گوید و دست راست ایشان، دست راست دروغ است.

⁹ای خدا، تو را با سرود نو ستایش می کنم و با نوای رباب برای تو می سرایم. ¹⁰تو پادشاهان را نجات می بخشی و بنده ات، داود را از شمشیر کشنده می رهانی. ¹¹مرا از دست بیگانگان برهان و خلاصی ده، که دهان ایشان سخنان بیهوده می گوید و دست راست ایشان، دست راست دروغ است. ¹²تا پسران ما در جوانی خود نمو کرده، مثل نهالان باشند و دختران ما چون ستون های تراشیده شدۀ قصر پادشاهان. ¹³انبارهای ما پُر از هرگونه محصولات شده و گله های ما هزارها و کرورها در صحراهای ما بزایند. ¹⁴گاوهای ما باربردار شوند و رخنۀ در دیوار شهر ما نباشد و کسی به اسارت برده نشود و آه و ناله ای در کوچه های ما نباشد.

¹⁵خوشا به حال قومی که نصیب ایشان این است و خوشا به حال آن قوم که خداوند، خدای ایشان است.

مزمور یکصد و چهل و پنجم

سرود ستایش

(سرود ستایش از داود)

¹ای خدای من، ای پادشاه، تو را متعال می خوانم و نام تو را تا به ابد ستایش می کنم! ²تمامی روز تو را متبارک می خوانم و نام تو را تا به ابد سپاس می گویم. ³خداوند عظیم است و بی نهایت سزاوار ستایش و عظمت او را تفتیش نتوان کرد. ⁴نسل اندر نسل اعمال تو را ستایش نموده و کارهای عظیم تو را بیان می کنند. ⁵در شکوه و عظمت پُر جلال تو و در کارهای شگفت انگیز تو تفکر می کنم. ⁶در قوّت کارهای مهیب تو سخن می گویند و من عظمت تو را بیان می کنم. ⁷یادگاری کثرت احسان تو را اعلام نموده و عدالت تو را با شادمانی می سرایند. ⁸خداوند بخشنده و مهربان است، دیر غضب و بسیار رحیم. ⁹خداوند برای همگان نیکوست و رحمت هایش بر همۀ مخلوقات وی است.

¹⁰ای خداوند، جمیع مخلوقات تو، تو را حمد گویند و مقدسان تو، تو را ستایش کنند. ¹¹دربارۀ جلالِ پادشاهی تو سخن گویند و قدرت تو را بیان کنند. ¹²تا کارهای عظیم تو را به بنی آدم تعلیم دهند و شکوه و عظمت پادشاهی تو را. ¹³پادشاهی تو، ملکوتی است بی پایان و سلطنت تو باقی تا تمام دورها. ¹⁴خداوند جمیع افتادگان را تقویت نموده و خم شدگان را بر می خیزاند. ¹⁵چشمان همگان منتظر تو می باشد و تو روزی ایشان را در موسمش می دهی. ¹⁶دست خود را باز می کنی و در رضامندی خویش همۀ زندگان را سیر می نمائی.

¹⁷خداوند عادل است در جمیع طریق های خود و رحیم در تمامی اعمال خویش. ¹⁸خداوند نزدیک است به کسانی که نزد او دعا می کنند، به آنانی که او را در راستی می خوانند. ¹⁹آرزوی ترسندگان خود را بجا می آورد و عذر و زاری آن ها را شنیده، ایشان را نجات می دهد. ²⁰خداوند از همۀ آنهائی که او را دوست دارند حمایت می کند، اما شریران را هلاک می سازد. ²¹دهان من خداوند را سپاس می گوید و همۀ مخلوقات نام مقدس او را تا به ابد ستایش کنند.

مزمور یکصد و چهل و ششم

سعادت توکل به خدا

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

¹ای جان من خداوند را ستایش کن! ²تا زنده هستم، خداوند را حمد خواهم گفت و تا وقتیکه وجود دارم برای خدای خود خواهم سرائید. ³بر رؤسا توکل مکنید و نه بر آدم فانی که نزد او اعانتی نیست. ⁴روح او بیرون می رود و او به خاک خود بر می گردد و در همان روز فکرهایش نابود می شود.

⁵خوشا به حال کسی که خدای یعقوب مددگار اوست، که امید او بر خداوند، خدای وی می باشد. ⁶او آسمان و زمین را آفرید و بحر و آنچه را که در آنهاست؛ که راستی را تا به ابد نگاه می دارد. ⁷او مظلومان را دادرسی می کند و گرسنگان را نان می بخشد. خداوند اسیران را آزاد می سازد. ⁸خداوند چشمان نابینایان را باز می کند و خم شدگان را بر می افرازد. خداوند عادلان را دوست می دارد. ⁹خداوند بیگانگان را محافظت می کند و از یتیمان و بیوه زنان نگهداری می نماید، لیکن طریق شریران را کج می سازد. ¹⁰خداوند تا به ابد سلطنت می کند و خدای تو ای سهیون، نسل اندر نسل.

¹⁰هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و چهل و هفتم

در ستایش خدای قادر مطلق

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند، چه نیکوست که برای خدای خود سرود بسرائیم و چقدر دلپذیر که او را ستایش کنیم! ²خداوند اورشلیم را بنا می کند و پراگنده شدگان اسرائیل را جمع می نماید. ³شکسته دلان را شفا می دهد و زخم های ایشان را می بندد. ⁴خداوند شماره و تعداد ستارگان را می داند و هر کدام آن ها را به نام می شناسد. ⁵خداوند ما بزرگ است و قوّت او عظیم و حکمت وی بی نهایت. ⁶خداوند مسکینان را بر می افرازد و شریران را به زمین می اندازد.

⁷خداوند را با سرود سپاسگزاری بپرستید، و با نوای رباب برای خدای ما نغمه بنوازید. ⁸او آسمان ها را با ابر ها می پوشاند، باران را برای زمین مهیا می نماید و گیاه را بر کوهها می رویاند. ⁹او حیوانات را آذوقه می دهد و زاغچه ها را وقتی روزی می خواهند، تغذیه می کند. ¹⁰در قوّت اسپ رغبت ندارد و از نیروی پای انسان راضی نمی باشد. ¹¹رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانی که به رحمت وی امیدوارند.

¹²ای اورشلیم، خداوند را شکر کن. ای سهیون، خدای خود را ستایش کن. ¹³زیرا که پشت بندهای دروازه هایت را مستحکم کرده و ساکنین ترا برکت می دهد. ¹⁴به سرحدات تو صلح می آورد و تو را از بهترین گندم سیر می کند. ¹⁵فرمان خود را به زمین می فرستد و کلام او با سرعت پخش می گردد. ¹⁶زمین را با لحاف برف می پوشاند و باران یخ را مانند گَرد می پاشد. ¹⁷ژاله را مثل سنگریزه می فرستد و کیست که طاقت سرمای آن را داشته باشد؟ ¹⁸کلام خود را می فرستند و به امر او یخها آب می شوند، باد می وزد و آب به جریان می آید. ¹⁹کلام خود را به یعقوب بیان کرده و احکام و داوری های خود را به اسرائیل. ²⁰با هیچ قوم دیگری چنین نکرده است و داوری های او را نمی دانند.

²⁰هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و چهل و هشتم

دعوت به پرستش

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

¹خداوند را از آسمان ستایش کنید! در جایگاه آسمانی او را ستایش کنید! ²ای همۀ فرشتگان او را ستایش کنید. ای همۀ لشکرهای او، او را ستایش کنید. ³ای آفتاب و مهتاب، او را ستایش کنید. ای همۀ ستارگان نور، او را ستایش کنید. ⁴ای فلک الافلاک، او را ستایش کنید، و ای آب هایی که فوق آسمان هائید. ⁵نام خداوند را ستایش کنید، زیرا به امر او همه چیز آفریده شد. ⁶و آن ها را پایدار نمود تا ابدالآباد و قانونی قرار داد که بیجا نشوند.

⁷خداوند را از زمین ستایش کنید. ای نهنگان و تمام اعماق بحر او را ستایش کنید. ⁸ای آتش و ژاله، برف و غبار و باد و طوفان که فرمان او را بجا می آورید. ⁹ای کوهها و تپه ها، درختان میوه دار و سروهای آزاد، ¹⁰ای حیوانات وحشی و اهلی، خزندگان و پرندگان. ¹¹ای پادشاهان زمین و جمیع امت ها و سروران و همۀ داوران جهان. ¹²ای جوانان و دوشیزگان، پیران و کودکان. ¹³نام خداوند را ستایش کنید، زیرا تنها نام او متعال است و جلال و عظمت او بالا تر از زمین و آسمان. ¹⁴و او شاخ افتخار را برای قوم برگزیدۀ خود برافراشته است، تا همۀ مقدسان او یعنی بنی اسرائیل که به او نزدیک می باشند، او را ستایش کنند.

¹⁴هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و چهل و نهم

سرود پرستش

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

¹برای خداوند سرود تازه بخوانید و ستایش او را در جماعت مقدسان! ²اسرائیل در آفرینندۀ خود خوشی نماید و پسران سهیون در پادشاه خویش وجد نمایند. ³نام او را با رقص ستایش نموده و با نوای چنگ و رباب او را پرستش کنند.

⁴زیرا خداوند از قوم برگزیدۀ خود رضامندی دارد. مسکینان را به نجات سرافراز می سازد. ⁵مقدسان از جلال او خوشی کنند و در بسترهای خود با شادمانی سرود بخوانند. ⁶ستایش خدا به آواز بلند در دهان شان باشد و شمشیر دو دمه در دست ایشان. ⁷تا از امت ها انتقام بکشند و تأدیب ها بر طوایف نمایند. ⁸پادشاهان آن ها را با زنجیر ببندند و پاهای سروران شان را زولانه کنند. ⁹و داوری را که مکتوب است بر ایشان اجراء دارند. این بزرگی است برای همۀ مقدسان او.

⁹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

مزمور یکصد و پنجاهم

خداوند را ستایش کنید

¹هَلّلِویاه، سپاس به خداوند!

¹خدا را در قدس او ستایش کنید. در فلکِ قوّتِ او، او را ستایش کنید! ²او را به سبب کارهای عظیم او ستایش کنید. او را بر حسب کثرت عظمتش ستایش کنید. ³او را به آواز شیپور ستایش کنید و با چنگ و رباب او را ستایش کنید. ⁴با دایره و رقص او را ستایش کنید. با نی و دوتار او را ستایش کنید. ⁵با چنگ های بلند آواز او را ستایش کنید. با چنگ های خوش صدا او را ستایش کنید. ⁶هر که روح دارد خداوند را ستایش کند.

⁶هَلّلِویاه، سپاس به خداوند.