سوگنامه

مقدمه

ارمیای نبی، بعد از سقوط و ویرانی اورشلیم به دست بابل این سوگنامه را، سروده است. او در این مرثیه ها حالتی را تصویر می کند که اورشلیم و دیوارهای آن ویران شده اند و تعداد زیاد مردم به اسارت به بابل برده شده اند. کسانیکه باقی مانده اند با مشکلات زیاد روبرو هستند. با وجودیکه کار می کنند اما با شکم های گرسنه به خواب می روند. آنها در مورد عزیزان شان که به اسارت به بابل برده شده اند اطلاعی ندارند که بر آنها چه خواهد آمد.

ارمیای نبی غم شریک هموطنانش است. او در این سروده ها احساسات جریحه دار خود و مردم اورشلیم را بیان می کند. با وجودیکه این کتاب یک سوگنامۀ غم انگیز است، اما از اعتماد به خدا و آینده نیز صحبت می کند. یهودیان این سوگنامه را هر سال در عبادت ایام روزه و سوگواری، به یادبود فاجعۀ سال ۵۸۶ قبل از میلاد، می خوانند.

ارمیا را «نبی گریان» نیز می نامند، اما گریۀ او نه برای خودش بلکه برای مردم بینوا و زجر کشیده اش است. با وجود این همه سوگ و گریۀ ارمیا، از مطالعۀ آیات ۲۲ و ۲۳ فصل سوم که می فرماید: «از مهربانی های خداوند است که از بین نرفته ایم، زیرا که رحمت های او بی پایان است. مهربانی و رحمت او هر صبح تازه است و وفاداری او عظیم.» معلوم می شود که او هیچگاه امید را از دست نمی دهد.

فهرست مندرجات:

غم و اندوه اورشلیم: فصل ۱

خداوند اورشلیم را مجازات می کند: فصل ۲

مجازات و امید: فصل ۳

اورشلیم، شهر ویرانه: فصل ۴

دعا برای رحمت: فصل ۵

فصل اول

شهر متروک

¹چگونه شهری که زمانی پُر از جمعیت بود، حالا متروک و خالی از سکنه شده است! چگونه شهری که در میان امت ها بزرگ بود، اینک مثل بیوه زن شده است. چگونه آنکه در میان کشورها ملکه بود، اکنون غلام مردم شده است.

²شبها زار زار گریه می کند و اشک قطره قطره بر رخساره هایش می ریزد. از تمام دوستانی که داشت یکنفر هم باقی نمانده است. دوستانش به او خیانت کردند و همگی با او دشمن شده اند.

³مردم مصیبت زده و بلا دیدۀ یهودا به اسارت رفته اند و در بین اقوام جهان در حال غربت زندگی می کنند و آرامی و آسایش ندارند. دشمنان احاطه اش کرده اند و راه گریز از هر سو برویش بسته شده است.

⁴جاده هائی که بسوی سهیون می روند، خالی شده اند و در روزهای مقدس کسی برای عبادت به آنجا نمی آید. همه دروازه هایش متروک شده و کاهنانش ناله می کنند. دخترانش که سرود می خواندند، حالا غمگین و افسرده اند و سهیون خودش در رنج و عذاب بسر می برد.

⁵دشمنانش پیروز شده و بدخواهانش به قدرت رسیده اند، زیرا خداوند او را بخاطر گناهان بی شمارش جزا داده است. فرزندانش به دست دشمنان اسیر و به کشورهای بیگانگان تبعید شده اند.

⁶دختر سهیون شکوه و زیبائی خود را از دست داده است. رهبرانش مانند آهوانی اند که از گرسنگی ضعیف و ناتوان شده اند و نمی توانند از چنگ صیاد فرار کنند.

⁷اورشلیم که حالا مصیبت می بیند، دوران گذشته را بیاد می آورد که صاحب همه چیزهای خوب و مرغوب بود. وقتی که مردمش اسیر دشمن شدند، کسی نبود به او کمک کند. دشمنانش به سقوط و شکست او خندیدند.

⁸اورشلیم بخاطر گناهان زیادش مایۀ ریشخند مردم شده است. کسانی که به او احترام داشتند، حالا از او نفرت می کنند، زیرا برهنگی و وضع شرم آور او را دیدند. او می نالد و روی خود را از شرم می پوشاند.

⁹لکۀ ننگ بر دامنش بود، ولی او اعتنائی به آن نکرد، بنابراین، به وضع وحشتناکی سقوط نمود و کسی نبود که او را تسلی بدهد. دشمنانش پیروز شده اند و او پیش خداوند زاری می کند و رحمت می طلبد.

¹⁰دشمنان دست دراز کردند و اشیای نفیس او را ربودند. او بچشم خود دید که اقوام بیگانه، یعنی آن کسانی که ورود شان به عبادتگاه مقدسش ممنوع بود، در آنجا داخل شدند.

¹¹اهالی اورشلیم برای یک لقمه نان آه می کشند. اشیای نفیس و قیمتی خود را در بدل خوراک دادند تا بخورند و توان و نیرو یابند. اورشلیم می گوید: «ای خداوند، ببین که چقدر خوار شده ام.»

¹²به هر رهگذر می گوید: «به وضع و حال من گرفتار نشوید! به من نگاه کنید. ببینید که خداوند هنگام خشم خود مرا به چه مصیبتی مبتلا ساخته است. هیچ کسی مثل من درد و رنج نکشیده است.

¹³خداوند از آسمان آتش فرستاد و تا مغز استخوانم را سوختاند. پاهایم را در دام انداخت و مرا بر زمین کوبید. او مرا ترک گفت و در غم و رنج همیشگی رهایم کرد.

¹⁴گناهانم را بهم پیچید و آن ها را مانند یوغی بر گردنم انداخت. توان و نیرویم را از من گرفت و مرا به دست کسانی تسلیم کرد که در برابر شان عاجز و بیچاره هستم.

¹⁵خداوند مردان شجاع مرا تلف کرد. او لشکری را فرستاد تا جوانان مرا نابود کند. خداوند مردم مرا مانند انگور در چرخُشت پایمال کرد.

¹⁶بخاطر غمهای خود می گریم و از دیده اشک می ریزم. کسی نیست که به من تسلی بدهد و جانم را تازه کند. فرزندانم امیدی به آینده ندارند و دشمنانم پیروز شده اند.

¹⁷دستهای خود را برای کمک دراز می کنم، ولی کسی به یاری من نمی رسد. خداوند دشمنان را از هر سو علیه من فرستاده است و من در نظر آن ها منفور شده ام.

¹⁸خداوند حق دارد که مرا تنبیه کند، زیرا من از کلام او سرپیچی کرده ام. اما ای مردم جهان، به درد و رنج من توجه کنید و ببینید که چطور پسران و دختران جوان مرا به اسارت بردند.

¹⁹از دوستان خود کمک طلب کردم، ولی آن ها مرا فریب دادند. کاهنان و مو سفیدان من برای خوراک تلاش کردند تا بخورند و نیروئی پیدا کنند، اما همگی در جاده های شهر از گرسنگی هلاک شدند.

²⁰ای خداوند، بحال اندوهبار من نظر کن. روح من در عذاب است و قلبم از غم می تپد، زیرا از فرمان تو سرکشی کرده ام. در جاده ها شمشیر و در خانه مرگ منتظر من است.

²¹ناله هایم را همه می شنوند، ولی فریادرسی نیست. دشمنان از مصیبت هائی که تو بر سرم آوردی، خوشحال شدند. ای خداوند، به وعده ات وفا کن و دشمنانم را هم به حال و وضع من گرفتار فرما.

²²گناهان شان را بیاد آور و همانطوری که مرا بخاطر گناهانم جزا دادی، با آن ها نیز مطابق کردار شان رفتار کن. ناله هایم زیاد و دلم بی تاب و بی قرار است.»

فصل دوم

هُشدارهای خداوند عملی می شوند

¹خداوند دختر سهیون را با ابر خشم و غضب خود تیره و تار ساخت. شُکوه و زیبائی اسرائیل را که به اوج آسمان می رسید بر زمین زد و در هنگام خشم خود حتی عبادتگاه خویش را هم از یاد برد.

²خداوند خانه های اسرائیل را بی رحمانه ویران کرد. با قهر و غضب قلعه های یهودا را منهدم ساخت. سلطنتش را بی حرمت و حاکمانش را خوار کرد.

³با خشم شدید، قدرت اسرائیل را در هم شکست و در هنگامی که دشمن بر ما حمله کرد به داد ما نرسید. خشم او مانند آتش علیه ما شعله ور شد و هست و بود ما را نابود کرد.

⁴مثل دشمن ما را هدف تیر خود قرار داد و جوانان ما را که مایۀ خوشی و سرفرازی ما بودند، هلاک ساخت و در خانه های خود، در سهیون، سوزش آتش غضب او را احساس کردیم.

⁵خداوند مثل یک دشمن اسرائیل را نابود ساخت. قصرها و قلعه هایش را بخاک یکسان کرد و یهودا را به ماتمسرا تبدیل نمود.

⁶خداوند خانۀ خود را که عبادتگاه ما بود ویران کرد. به روزهای عید و ایام سَبَت خاتمه داد و پادشاه و کاهن را یکسان مورد خشم و غضب خود قرار داد.

⁷خداوند قربانگاه خود را ترک کرد و عبادتگاه مقدس خود را خوار شمرد. قصرهای اورشلیم را به دشمنان سپرد و به آن ها اجازه داد که دیوارهای شان را خراب کنند. در عبادتگاه مقدس خداوند که زمانی جایگاه عبادت مردم بود، حالا دشمنان ساز پیروزی و خوشی را می نوازند.

⁸خداوند تصمیم گرفته است تا دیوارهای شهر اورشلیم را ویران سازد. او همۀ شهر را برای ویرانی اندازه گیری کرد تا بکلی خراب شود و هیچ قسمت آن آباد نماند و حتی برجها و حصارهایش هم فرو ریزند.

⁹دروازه های شهر در زمین فرورفته و میله های شان شکسته اند. پادشاه و حاکمانش در کشورهای دیگر تبعید شده اند. احکام خداوند دیگر تعلیم داده نمی شوند و انبیاء هم از جانب خداوند رؤیا نمی بینند.

¹⁰مو سفیدان اورشلیم با لباس ماتم بر زمین نشسته اند و بر سر خود خاک می ریزند. دوشیزگان اورشلیم از غم و اندوه سر بر زمین نهاده اند.

¹¹بخاطر مصیبتی که بر قوم من آمده و اطفال و کودکان شیرخوار در جاده های شهر از حال رفته اند، چشمانم از گریه تار شده اند، روحم افسرده و غمگین است و دلم از غم به جوش آمده است.

¹²آن ها با تن مجروح، گرسنه و تشنه در جاده ها افتاده اند. از مادران خود خوراک می طلبند و در آغوش آن ها جان می دهند.

¹³ای دختر اورشلیم، به تو چه بگویم و حال ترا با چه کسی مقایسه کنم؟ ای دختر سهیون چگونه تسلی ات بدهم؟ زیرا هیچ کسی مثل تو رنج نکشیده است. غمها و مصیبت هایت همچون بحرِ عظیم و بیکران است و کسی نیست که ترا شفا بدهد.

¹⁴کلام انبیایت همه دروغ بود. با موعظه های خود ترا فریفته و گناهانت را آشکار نساخته اند و با پیامهای دروغ خود ترا قانع ساخته اند که گناهی نکرده ای و مجبور نیستی که توبه کنی.

¹⁵هر کسی که از کنار تو می گذرد، با تمسخر سر خود را تکان می دهد و می گوید: «آیا این همان شهری نیست که با زیبائی کامل خود محبوب ترین شهرهای جهان و مایۀ خوشی همۀ مردم بود؟»

¹⁶تمام دشمنانت ترا مسخره می کنند و با نفرت به تو می نگرند و می گویند: «برای همین روز انتظار می کشیدیم و ببینید که چطور نابودش کردیم.»

¹⁷خداوند آنچه را که سالها پیش اراده فرموده بود، بالاخره انجام داد. ما را با بیرحمی نابود کرد و دشمنان ما را بر ما پیروز و آنها را از شکست ما خوشحال ساخت.

¹⁸ای دیوار سهیون، به آواز بلند بحضور خداوند گریه کن! شب و روز سیلاب اشک را از دیده جاری ساز و از گریه و اندوه دست برندار.

¹⁹شب هنگام برخیزید و غم و درد دل تان را مثل آب در حضور خداوند بریزید. برای کودکان تان که در جاده ها از گرسنگی بی حال افتاده اند، دست دعا را بلند کنید.

²⁰ای خداوند، چرا با ما این چنین رفتار می کنی؟ زنها کودکان نازپرور خود را می خورند. کاهنان و انبیاء در خانۀ تو به قتل رسیده اند.

²¹پیر و جوان در کوچه ها در خاک و خون می غلتند. دوشیزگان و مردان جوان با شمشیر کشته شده اند. در روز غضبت همه را کشتی و رحمی بر آن ها نکردی.

²²تو دشمنان را دعوت کردی که بر من هجوم آورند و آن ها مثل کسانی که در جشنها جمع می شوند، آمدند و از هر طرف مرا به وحشت انداختند. در هنگام غضبت کسی نتوانست جان سالم بدر بَرَد. دشمنان فرزندان محبوب مرا که در آغوش خود پرورده بودم، هلاک کردند.

فصل سوم

محبت خداوند پایدار است

¹من آن کسی هستم که از خشم و غضب خدا رنج و مصیبت دیده ام. ²او مرا در اعماق تاریکی بُرد که دیگر روشنی را نمی بینم. ³او بر ضد من برخاسته است و دست او برای زدن من همیشه بالا است.

⁴گوشت و پوست بدن مرا فرسوده ساخته و استخوانهایم را شکسته است. ⁵به سختی و مشقت گرفتارم کرده است ⁶و مرا مانند کسی که سالها پیش مرده باشد، در تاریکی نشانده است.

⁷به دَورم دیوار کشیده و مرا با زنجیرهای سنگین بسته است و نمی توانم فرار کنم. ⁸هرقدر برای کمک دعا و زاری می کنم، او دعایم را نمی پذیرد. ⁹راه مرا از هر سو با دیوارهای سنگی مسدود و پُر از پیچ و خم ساخته است.

¹⁰او مانند خرسی در کمین من نشسته و مثل شیری برای حمله بر من آماده است. ¹¹مرا از راهم به گوشه ای برد و پاره پاره نمود و رهایم کرد. ¹²کمان خود را کشید و مرا هدف تیرهای خود قرار داد. ¹³تیرهایش در اعماق قلبم فرو رفتند.

¹⁴مردم مرا مسخره می کنند و تمام روز به من می خندند.

¹⁵با سختیها و مصیبت ها زندگی را برای من تلخ ساخته است. ¹⁶رویم را به خاک مالید و دندانهایم را با سنگچل شکست. ¹⁷سعادت و سلامتی را از من گرفته است. ¹⁸گفتم: «همه چیز من زوال شد و امید من از خداوند قطع گردید.»

¹⁹وقتی دربدری و مصیبتهای خود را بیاد می آورم، زندگی به کامم تلخ می شود. ²⁰همیشه به آن ها فکر می کنم و جانم در من پریشان گشته است.

²¹اما با اینهم، وقتی رنجهایم به یادم می آیند، نا امید نمی شوم: ²²از مهربانی های خداوند است که از بین نرفته ایم، زیرا که رحمت های او بی پایان است. ²³مهربانی و رحمت او هر صبح تازه است و وفاداری او عظیم. ²⁴خداوند همه چیز من است، بنابراین بر او امیدوارم. ²⁵خداوند بر کسانی که بر او توکل دارند و در طلب او هستند، مهربان است. ²⁶پس بهتر است که انسان امیدوار باشد در خاموشی منتظر باشد تا خداوند او را نجات بدهد. ²⁷برای انسان بهتر است که یوغ سختیها را در جوانی خود متحمل گردد. ²⁸به تنهایی بنشیند و خاموش باشد، زیرا که او آنرا بر وی نهاده است. ²⁹پس در حضور خداوند فروتن شده، شاید هنوز امیدی باقی باشد. ³⁰وقتی کسی بخواهد او را بزند، رخسارۀ خود را پیش کند و اهانت را تحمل نماید. ³¹زیرا خداوند او را برای همیشه ترک نمی کند. ³²هرچند خداوند کسی را محزون سازد، لیکن از روی کثرت مهربانی های خود بر او رحمت خواهد فرمود. ³³چونکه بنی آدم را از دل خود نمی رنجاند و محزون نمی سازد.

³⁴وقتی اسیران و ستمدیدگان جهان پایمال می شوند، ³⁵هنگامی که حق یک انسان در حضور خداوند متعال تلف می گردد ³⁶و زمانی که در حق شخصی در محکمه بی عدالتی می شود، خداوند همۀ این را می بیند. ³⁷هیچ امری بدون اراده و رضای خداوند اجراء نمی شود. ³⁸خیر و شر فقط به فرمان خداوند متعال نازل می شود.

³⁹پس چرا یک انسان فانی از جزائی که بخاطر گناهان خود می بیند، شکایت کند؟ ⁴⁰بیائید رفتار و کردار خود را در زندگی بررسی کنیم و بیازمائیم و بسوی خداوند بازگردیم. ⁴¹بیائید با تمام قلب، دست دعا را بسوی خدائی که در آسمان است، بلند کنیم ⁴²و بگوئیم: «ای خداوند، چون ما گناهکاریم و از فرمان تو سرکشی کرده ایم، تو ما را نبخشیده ای.

⁴³با خشم و غضب در تعقیب ما بوده ای و بیرحمانه ما را هلاک کردی. ⁴⁴چون بر ما خشمگین بودی خود را از ما پنهان کردی تا دعاهای ما به حضور تو نرسند. ⁴⁵تو ما را پیش مردم جهان همچون خاکروبه و مواد فاضله ساختی. ⁴⁶تمام دشمنان ما، به ما اهانت می کنند. ⁴⁷با هلاکت و بربادی روبرو شده ایم و خوف وحشت ما را فرا گرفته است.

⁴⁸بخاطر نابودی قومم، سیل اشک از چشمانم جاریست. ⁴⁹اشک از چشمانم بدون وقفه جاریست و باز نمی ایستد ⁵⁰تا خداوند از آسمان به پائین بنگرد و حال ما را ببیند. ⁵¹دلم بخاطر حال رقتبار دختران جوان اورشلیم مالامالِ غم است.

⁵²دشمنان مرا همچون پرنده ای بدام انداختند، در حالیکه آزاری به آن ها نرسانده ام. ⁵³مرا زنده در چاه افگندند و بر سرم سنگها را ریختند. ⁵⁴آب از سرم گذشت و فکر کردم که می میرم. ⁵⁵ای خداوند، از اعماق چاه پیش تو گریه و زاری کردم. ⁵⁶فریاد مرا شنیدی و به ناله های من گوش دادی. ⁵⁷وقتی بحضور تو دعا کردم، آمدی و گفتی: «نترس!»

⁵⁸خداوندا، تو از حق من دفاع کردی و از مرگ نجاتم دادی. ⁵⁹تو ای خداوند، شاهد ظلم هائی که در حق من کرده اند، بوده ای، پس به داد من برس و به دعوای من رسیدگی کن. ⁶⁰تو می دانی که دشمنان همه از من نفرت دارند و علیه من دسیسه می سازند. ⁶¹خداوندا، تو شنیده ای که آن ها چگونه به من اهانت کرده و علیه من توطئه چیده اند. ⁶²دشمنانم تمام روز در بارۀ من سخنان زشت می گویند و برای آزار من نقشه می کشند. ⁶³در همه حال به من می خندند و مسخره ام می کنند.

⁶⁴خداوندا، آن ها را به سزای اعمال شان برسان. ⁶⁵آن ها را لعنت کن تا گرفتار غم و درد شوند. ⁶⁶با خشم و غضب آن ها را تعقیب کن و از روی زمین محو ساز.»

فصل چهارم

اورشلیم، بعد از سقوط

¹طلاهای ما جلای خود را از دست داده و بی ارزش شده اند. سنگهای مقدس عبادتگاه در کوچه ها افتاده اند. ²پسران عزیز اورشلیم که زمانی همچون زرِ ناب می درخشیدند، حالا مثل ظروف گِلی ساختۀ دست کوزه گر، بی ارزش شده اند. ³حتی شغالان به چوچه های خود شیر می دهند، ولی زنان قوم من مثل شترمرغ شده اند و به کودکان خود رحم نمی کنند. ⁴زبان اطفال شیرخوارِ آن ها از تشنگی به کام شان چسپیده است. کودکان نان می خواهند، اما کسی به آن ها نان نمی دهد. ⁵آنهائی که زمانی غذاهای لذیذ می خوردند، حالا از گرسنگی در کوچه ها جان می دهند. کسانی که در ناز و نعمت زندگی می کردند، اکنون در بین زباله ها برای خود خوراک می جویند. ⁶قوم من نسبت به مردم سدوم سخت تر جزا دیده اند، زیرا اهالی سدوم در یک لحظه نابود شدند و اسیر دست هیچ کسی نشدند.

⁷شهزادگان ما پاکتر از برف و سفیدتر از شیر بودند. بدن شان در سرخی بسان لعل و در درخشندگی مانند یاقوت بود. ⁸اما حالا چهرۀ شان سیاهتر از زغال شده است و در کوچه ها شناخته نمی شوند. پوست بدن آن ها به استخوان های شان چسپیده و مانند چوب، خشک شده است. ⁹کسانی که در جنگ کشته شدند، خوشبخت تر از مردمی بودند که در اثر قحطی و نبودن غذا از گرسنگی تلف شدند. ¹⁰مصیبتی که بر سر قوم من آمد چنان وحشتناک بود که مادران دلسوز از فرط گرسنگی کودکان خود را می پختند و می خوردند.

¹¹خداوند خشم و غضب خود را با تمام قوّت و شدت بر سهیون فروریخت و چنان آتشی برافروخت که اساس آن را خاکستر ساخت. ¹²پادشاهان و مردم روی زمین، هیچیک باور نمی کرد که دشمن بتواند به دروازه های اورشلیم داخل شود. ¹³ولی این کار صورت گرفت، زیرا انبیاء گناه کردند و کاهنان خون مردم نیک و بیگناه را در شهر ریختند. ¹⁴آن ها مانند اشخاص کور راه می روند و چون با خون مردم بیگناه آلوده هستند، کسی به آن ها دست نمی زند. ¹⁵مردم فریاد بر می آورند: «ای اشخاص نجس، دور شوید! به ما دست نزنید!» بنابران، آن ها آواره و سرگردان از یک کشور به کشور دیگر می روند، اما مردم به آن ها می گویند که جائی برای شان ندارند. ¹⁶خداوند خودش آن ها را پراگنده ساخت و دیگر به آن ها توجه نمی کند. همچنین به کاهنان و مو سفیدان هم اعتنا و شفقت نشان نمی دهد.

¹⁷از بسکه برای کمک انتظار کشیدیم، چشمان ما تار شده اند. ما از قومی انتظار کمک داشتیم که نمی توانست به ما کمک کند. ¹⁸دشمنان در هر قدم ما را تعقیب می کردند که نمی توانستیم در کوچه ها راه برویم. روزهای زندگی ما به آخر رسیده و مرگ ما نزدیک شده است. ¹⁹مهاجمین ما تیزتر از عقاب بودند. به کوهها فرار کردیم، ولی آن ها از تعقیب ما دست نکشیدند و حتی در بیابان در کمین ما نشسته بودند.

²⁰پادشاه ما را که برگزیدۀ خداوند و منشأ زندگی ما بود و در زیر سایۀ حمایت او از خطر دشمن در امان بودیم، دستگیر کردند.

²¹ای مردم ادوم، که در سرزمین عوص ساکن هستید، تا می توانید حالا خوشی کنید، زیرا این مصیبت بر سر شما نیز آمدنی است و از جام غضب خدا شما هم می نوشید.

²²ای دختر سهیون، تو سزای گناهت را دیدی. خداوند زیادتر از این ترا در تبعید نگاه نمی دارد. اما تو ای ادوم، خداوند گناهانت را آشکار می سازد و به سزای اعمالت می رساند.

فصل پنجم

طلب رحمت

¹خداوندا، بیاد آور که چه بلائی بر سر ما آمده است. ببین که چگونه خوار و رسوا شده ایم. ²سرزمین موروثی ما به دست بیگانگان افتاده است و در خانه های ما مردم بیگانه زندگی می کنند. ³ما یتیم شده ایم. پدران خود را از دست داده ایم و مادران ما بیوه شده اند. ⁴آبِ خود را در بدل نقره می نوشیم و هیزم ما به ما فروخته می شود. ⁵بار سختی و زحمت را بر دوش خود می کشیم. خسته و ناتوان شده ایم و آسایش نداریم. ⁶پیش مردم مصر و آشور دست دراز کردیم تا لقمه نانی به ما بدهند و زنده بمانیم.

⁷پدران ما گناه کردند و از بین رفتند و حالا ما جرم گناه آن ها را می پردازیم.

⁸غلامان ما بر ما حکومت می کنند و کسی نیست که ما را از زیر تسلط آن ها برهاند. ⁹از ترس شمشیر رهزنان بیابان، نان خود را با خطر جان به دست می آوریم. ¹⁰از شدت گرسنگی در تب می سوزیم و پوست بدن ما همچون تنور، داغ است. ¹¹دشمنان زنان و دختران جوان ما را در سهیون و شهرهای یهودا بی عفت کرده اند. ¹²رهبران ما را از دستهای شان به دار آویخته و به مو سفیدان ما بی احترامی کرده اند. ¹³از جوانان ما در آسیاب کار می گیرند و اطفال ما در زیر بار گران هیزم اُفتان و خیزان راه می روند.

¹⁴مردان سالخوردۀ ما دیگر در کنار دروازۀ شهر دیده نمی شوند و جوانان از نغمه سرائی دست کشیده اند. ¹⁵نشاط و سُرُور از دلهای ما رخت بربسته و رقص و پایکوبی ما به ماتم تبدیل شده است. ¹⁶وای بر ما که گناه کردیم و تاج جلال و افتخار را از دست دادیم. ¹⁷دلهای ما بیتاب و چشمان ما تار گشته اند، ¹⁸زیرا کوه سهیون ویران و محل گشت و گذار شغالان شده است.

¹⁹خداوندا، تو فرمانروای ابدی جهان هستی و تاج و تخت تو بیزوال است. ²⁰چرا ما را برای همیشه از یاد بردی؟ چرا ما را در این مدت طولانی ترک کردی؟ ²¹ای خداوند، ما را دوباره بسوی خود بازگردان و سعادت از دست رفتۀ ما را اعاده فرما. ²²آیا ما را بکلی ترک کرده ای؟ آیا تو بی نهایت بر ما خشمگین هستی؟