Lamentacje

Lamentacje

¹Ach, jak samotnie siedzi miasto niegdyś tak pełne ludzi! Stało się jak wdowa! Niegdyś wielka wśród narodów i księżniczka wśród prowincji, teraz stała się podwładną.

²Nieustannie płacze w nocy, a na jej policzkach łzy. Nie ma nikogo, kto by ją pocieszył pośród wszystkich jej kochanków. Wszyscy jej przyjaciele zdradzili ją i stali się jej wrogami.

³Juda poszedł na wygnanie z powodu ucisku i wielkiej niewoli, mieszka między poganami i nie znajduje odpoczynku. Wszyscy jego prześladowcy dopadli go pośród ucisków.

⁴Drogi Syjonu płaczą, bo nikt nie przychodzi na uroczyste święta. Wszystkie jego bramy opustoszały, jego kapłani wzdychają, jego dziewice są smutne, a on sam jest pełny goryczy.

⁵Jego wrogowie są zwierzchnikami, jego przeciwnikom szczęśliwie się powodzi. PAN bowiem trapił go z powodu mnóstwa jego występków. Jego dzieci poszły do niewoli przed ciemięzcą.

⁶A tak odjęte zostało od córki Syjonu całe jej dostojeństwo. Jej książęta stali się jak jelenie, które nie znajdują pastwiska, i uchodzą bez siły przed tym, który je ściga.

⁷W dniach swego utrapienia i swej niedoli Jerozolima wspomina wszystkie swoje kosztowności, jakie miała za dawnych dni, gdy jej lud wpadł w ręce wroga, a nikt jej nie pomógł; nieprzyjaciele, widząc ją, naśmiewali się z jej szabatów.

⁸Jerozolima ciężko zgrzeszyła, dlatego została odłączona jako nieczysta. Wszyscy, którzy ją szanowali, gardzą nią, gdyż widzą jej nagość, a ona wzdycha i odwraca się plecami.

⁹Jej nieczystość jest na brzegach jej szat, nie pamięta swego końca; dlatego wielce ją poniżono i nikt jej nie pociesza. Spójrz, PANIE, na moje utrapienie, bo wróg się wywyższył.

¹⁰Wróg wyciągnął swoją rękę po wszystkie jej kosztowności. Patrzy, jak poganie, którym zakazałeś wchodzić do twego zgromadzenia, wchodzą do jej świątyni.

¹¹Cały jej lud wzdycha i szuka chleba, daje swoje kosztowności za pokarm, aby posilić duszę. Spójrz, PANIE, i zobacz, że zostałam znieważona.

¹²Czy nic was to nie obchodzi, wszyscy, którzy przechodzicie obok? Spójrzcie i zobaczcie, czy jest boleść podobna do mojej boleści, jaką mi zadano, którą dotknął mnie PAN w dniu swojego zapalczywego gniewu.

¹³Z wysoka zesłał ogień na moje kości, który je pokonał. Rozciągnął sieć na moje nogi i zawrócił mnie, wydał mnie na spustoszenie i przez cały dzień omdlewam.

¹⁴Jarzmo moich nieprawości jest związane jego ręką, splotły się i weszły na moją szyję, a to poraziło moją siłę. Pan wydał mnie w ręce wrogów i nie mogę powstać.

¹⁵Pan podeptał wszystkich moich mocarzy, którzy są pośród mnie, zwołał przeciwko mnie gromadę, aby zmiażdżyć moich młodzieńców. Pan, jak w tłoczni, podeptał dziewicę, córkę Judy.

¹⁶Dlatego ja płaczę; z oczu, z moich oczu, ciekną wody, gdyż daleko jest ode mnie pocieszyciel, który by pokrzepił moją duszę; moi synowie są wytraceni, bo wróg zwyciężył.

¹⁷Syjon wyciąga swoje ręce, nie ma nikogo, kto by go pocieszył. PAN pobudził dokoła Jakuba jego wrogów; Jerozolima jest wśród nich jak kobieta oddalona z powodu jej nieczystości.

¹⁸PAN jest sprawiedliwy, bo zbuntowałam się przeciwko jego słowu. Słuchajcie, proszę, wszyscy ludzie, i zobaczcie moje boleści. Moje dziewice i moi młodzieńcy poszli do niewoli.

¹⁹Wołałam do moich kochanków, lecz oni mnie zdradzili. Moi kapłani i starcy zginęli w mieście, kiedy szukali pokarmu dla siebie, aby posilić swoją duszę.

²⁰Spójrz, PANIE, bo jestem utrapiona, moje wnętrzności drżą, moje serce przewraca się we mnie, gdyż uparcie się buntowałam. Na dworze miecz osieroca, a w domu nie ma nic oprócz śmierci.

²¹Słyszą, że wzdycham, ale nie ma nikogo, kto by mnie pocieszył; wszyscy moi wrogowie słyszeli o moim nieszczęściu i cieszą się, że to uczyniłeś. Sprowadzasz dzień, który zapowiedziałeś, a staną się podobni do mnie.

²²Niech cała ich niegodziwość przyjdzie przed ciebie; uczyń im tak, jak mnie uczyniłeś z powodu wszystkich moich przestępstw. Wiele bowiem jest moich westchnień, a moje serce omdlewa.

¹Jakże zaciemnił Pan córkę Syjonu chmurą w swoim gniewie, zrzucił z nieba na ziemię chwałę Izraela, a nie wspomniał na podnóżek swoich nóg w dniu swej zapalczywości!

²Pan pochłonął bez litości wszystkie domy Jakuba, zburzył w swej zapalczywości twierdze córki Judy, rzucił je o ziemię i zhańbił królestwo i jego książąt.

³Odciął w zapalczywości swego gniewu cały róg Izraela, cofnął swoją prawicę od wroga i zapłonął przeciwko Jakubowi jak ogień płonący, który pożera do szczętu wokoło.

⁴Naciągnął swój łuk jak wróg, postawił swoją prawicę jak przeciwnik i zabił wszystkich miłych dla oczu. W namiocie córki Syjonu wylał jak ogień swoją zapalczywość.

⁵Pan stał się jak wróg, pochłonął Izraela, pochłonął wszystkie jego pałace, zniszczył jego twierdze i pomnożył płacz i lament u córki Judy.

⁶Oderwał siłą swój namiot jak ogród, zniszczył swoje mieszkanie. PAN skazał na zapomnienie uroczyste święta i szabaty na Syjonie i w zapalczywości swego gniewu wzgardził królem i kapłanem.

⁷Pan odrzucił swój ołtarz, zbrzydła mu jego świątynia, wydał w ręce wroga mury jej pałacu. Podnieśli krzyk w domu PANA jak w dzień uroczystego święta.

⁸PAN postanowił zburzyć mur córki Syjonu, rozciągnął sznur mierniczy i nie cofnął swej ręki od zniszczenia. Pogrążył w żałobie baszty i mur, tak że razem omdlewają.

⁹Jej bramy zapadły się w ziemię, połamał i pokruszył jej rygle. Jej król i książęta są pośród pogan, nie ma już Prawa i jej prorocy nie mają widzenia od PANA.

¹⁰Starsi córki Syjonu usiedli na ziemi i zamilkli. Posypali prochem swe głowy i przepasali się worami. Dziewice Jerozolimy pochylają do ziemi swoje głowy.

¹¹Moje oczy osłabły od łez, strwożyły się moje wnętrzności, moja wątroba wylała się na ziemię z powodu zniszczenia córki mojego ludu, gdy dzieci i niemowlęta omdlewają na ulicach miasta.

¹²Mówią swoim matkom: Gdzie jest zboże i wino? – gdy mdleją jak zranieni na ulicach miasta i oddają swoją duszę na łonie swoich matek.

¹³Kogo na świadka ustanowię? Do kogo cię przyrównam, o córko Jerozolimy? Do kogo cię porównam, abym cię pocieszył, dziewicza córko Syjonu? Twoja klęska bowiem jest wielka jak morze. Któż cię uleczy?

¹⁴Twoi prorocy przepowiadali ci kłamstwo i marność, a nie odkrywali twojej nieprawości, aby zapobiec twojej niewoli, lecz przepowiadali kłamliwe brzemiona przyczyniające się do twojego wygnania.

¹⁵Klaskają nad tobą w dłonie wszyscy, którzy przechodzą drogą; świstają i kiwają głowami nad córką Jerozolimy, mówiąc: Czyż to jest miasto, które nazywano doskonałą pięknością i radością całej ziemi?

¹⁶Otworzyli przeciw tobie swe usta wszyscy twoi wrogowie, świstają i zgrzytają zębami, mówiąc: Pochłonęliśmy je. Oto jest dzień, na który czekaliśmy; znaleźliśmy i zobaczyliśmy go.

¹⁷PAN uczynił, jak postanowił, wypełnił swoje słowo, które zapowiedział w dniach dawnych. Zburzył bez litości, pozwolił wrogowi radować się nad tobą, wywyższył róg twoich przeciwników.

¹⁸Ich serce wołało do Pana. Murze córki Syjonu, wylewaj łzy we dnie i w nocy jak strumień, nie dawaj sobie odpoczynku i niech nie uspokaja się źrenica twego oka.

¹⁹Wstań, wołaj w nocy na początku straży, wylewaj swe serce jak wodę przed obliczem Pana. Podnoś do niego swe ręce za duszę swych dzieci, które omdlewają z głodu na rogach wszystkich ulic.

²⁰Spójrz, PANIE, i zobacz, komu tak uczyniłeś. Czy kobiety mają jeść swój płód, pieszczone niemowlęta? Czy kapłan i prorok mają być zabici w świątyni Pana?

²¹Leżą na ziemi, na ulicach, dziecko i starzec. Moje dziewice i moi młodzieńcy polegli od miecza; pobiłeś ich w dzień swego gniewu, zabiłeś ich bez litości.

²²Zwołałeś zewsząd, jak w dniu święta, moje trwogi, w dniu gniewu PANA nikt nie uszedł, nikt nie ocalał. Tych, których piastowałam i wychowałam, mój wróg wyniszczył.

¹Ja jestem tym człowiekiem, który widział utrapienie pod rózgą jego gniewu.

²Prowadził mnie i zawiódł do ciemności, a nie do światła.

³Oburzył się na mnie, zwraca swoją rękę przeciwko mnie przez cały dzień.

⁴Sprawił, że zestarzały się moje ciało i moja skóra, połamał moje kości.

⁵Obudował mnie i otoczył żółcią i trudem;

⁶Posadził mnie w ciemnych miejscach jak dawno umarłych.

⁷Ogrodził mnie, abym nie mógł wyjść, obciążył moje kajdany.

⁸A choć wołam i krzyczę, zatyka uszy na moją modlitwę.

⁹Zagrodził moją drogę kamieniem ciosanym, poplątał moje ścieżki.

¹⁰Stał się dla mnie jak niedźwiedź czyhający na mnie, jak lew w ukryciu.

¹¹Zmylił moje drogi, rozszarpał mnie i uczynił mnie spustoszonym.

¹²Napiął swój łuk i uczynił ze mnie cel dla swej strzały.

¹³Przebił moje nerki strzałami swego kołczana.

¹⁴Stałem się pośmiewiskiem dla całego mojego ludu, tematem jego pieśni przez cały dzień.

¹⁵Napełnił mnie goryczą, upoił mnie piołunem.

¹⁶Ponadto wykruszył żwirem moje zęby i pogrążył mnie w popiele.

¹⁷Oddaliłeś moją duszę od pokoju. Zapomniałem, co to pomyślność.

¹⁸I powiedziałem: Zginęła moja siła i moja nadzieja, jaką pokładałem w PANU.

¹⁹Wspominam swoje utrapienie i swój płacz, piołun i żółć.

²⁰Moja dusza nieustannie to wspomina i uniża się we mnie.

²¹Biorę to sobie do serca, dlatego mam nadzieję.

²²To wielkie miłosierdzie PANA, że nie zginęliśmy, gdyż nie ustaje jego litość.

²³Każdego poranka się odnawia, wielka jest twoja wierność.

²⁴PAN jest moim działem – mówi moja dusza – dlatego mam w nim nadzieję.

²⁵Dobry jest PAN dla tych, którzy go oczekują, dla duszy, która go szuka.

²⁶Dobrze jest cierpliwie oczekiwać na zbawienie PANA.

²⁷Dobrze jest człowiekowi nosić jarzmo od swej młodości.

²⁸Siedzi samotnie w milczeniu, gdyż na niego je włożono.

²⁹Kładzie swe usta w prochu, może jest jeszcze nadzieja.

³⁰Nadstawia bijącemu policzek, jest nasycony zniewagą.

³¹Pan bowiem nie odrzuca na wieki;

³²A jeśli zasmuca, znów się lituje według obfitości swego miłosierdzia;

³³Gdyż nie trapi chętnie ani nie zasmuca synów ludzkich.

³⁴Miażdżenie pod nogami wszystkich więźniów ziemi;

³⁵Naginanie prawa człowieka przed obliczem Najwyższego;

³⁶Krzywdzenie człowieka w jego sprawie – Pan nie ma w tym upodobania.

³⁷Któż może powiedzieć, że coś się stanie, gdy Pan tego nie rozkazał?

³⁸Czyż z ust Najwyższego nie pochodzi zło i dobro?

³⁹Czemu więc żali się człowiek żyjący, człowiek – z powodu kary za swoje grzechy?

⁴⁰Doświadczajmy i badajmy nasze drogi, nawróćmy się do PANA.

⁴¹Wznieśmy swoje serca i ręce do Boga w niebiosach.

⁴²Zgrzeszyliśmy i zbuntowaliśmy się, a ty nie przebaczyłeś.

⁴³Okryłeś się gniewem i prześladowałeś nas, zabiłeś bez litości.

⁴⁴Okryłeś się obłokiem, aby nie dotarła do ciebie modlitwa.

⁴⁵Uczyniłeś nas śmieciem i pogardą pośród tych narodów.

⁴⁶Otworzyli na nas swoje usta wszyscy nasi wrogowie.

⁴⁷Spadły na nas strach i pułapka, spustoszenie i zniszczenie.

⁴⁸Strumienie wód płyną z moich oczu z powodu zniszczenia córki mojego ludu.

⁴⁹Z moich oczu bez przerwy spływają łzy, bo nie ma żadnej ulgi;

⁵⁰Póki nie spojrzy i nie zobaczy PAN z nieba.

⁵¹Moje oczy trapią moją duszę z powodu wszystkich córek mojego miasta.

⁵²Moi wrogowie polowali na mnie nieustannie jak na ptaka, bez powodu.

⁵³Wyniszczyli moje życie w lochu i przywalili mnie kamieniem.

⁵⁴Wezbrały wody nad moją głową i powiedziałem: Już po mnie!

⁵⁵Wzywałem twego imienia, PANIE, z głębokiego lochu.

⁵⁶Usłyszałeś mój głos, nie zakrywaj swego ucha przed moim wzdychaniem i przed moim wołaniem.

⁵⁷Zbliżyłeś się do mnie w dniu, kiedy cię wzywałem, i powiedziałeś: Nie bój się.

⁵⁸Broniłeś, Panie, sprawy mojej duszy, wybawiłeś moje życie.

⁵⁹PANIE, widzisz moją krzywdę, osądź moją sprawę.

⁶⁰Widzisz całą ich zemstę i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie.

⁶¹Słyszysz ich urąganie, PANIE, i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie;

⁶²Słyszysz słowa z warg tych, którzy powstają przeciwko mnie, i ich zamiary, jakie obmyślają przeciwko mnie przez cały dzień.

⁶³Zobacz – gdy siedzą i gdy wstają, jestem treścią ich pieśni.

⁶⁴Oddaj im zapłatę, PANIE, według dzieła ich rąk.

⁶⁵Daj im zatwardziałe serce i ześlij na nich twoje przekleństwo;

⁶⁶Ścigaj ich w gniewie i zgładź ich spod niebios, PANIE!

¹O jakże zaśniedziało złoto! Jakże zmieniło się najczystsze złoto! Rozrzucono kamienie świątyni po rogach wszystkich ulic.

²Szlachetni synowie Syjonu, cenieni jak czyste złoto, jakże są poczytywani za gliniane naczynia, za dzieło rąk garncarza!

³Nawet smoki dają pierś i karmią swoje młode, ale córka mojego ludu stała się okrutna jak strusie na pustyni.

⁴Język ssącego przylgnął do podniebienia z powodu pragnienia, dzieci prosiły o chleb, lecz nikt im go nie ułamał.

⁵Ci, którzy jadali wyborne potrawy, giną na ulicach. Ci, którzy byli wychowani w szkarłacie, przytulają się do gnoju.

⁶Większa jest nieprawość córki mojego ludu niż grzech Sodomy, co została zniszczona w okamgnieniu, a nie dotknęła jej żadna ręka.

⁷Jej nazirejczycy byli czystsi niż śnieg, bielsi niż mleko, ich ciała bardziej rumiane niż rubiny, byli wyciosani jak szafir.

⁸Ale teraz ich wygląd jest czarniejszy niż węgiel, nie poznaje się ich na ulicach. Ich skóra przyschła do kości, wyschła i stała się jak drewno.

⁹Lepiej jest tym, którzy zostali pobici od miecza, niż tym, co umierają z głodu, gdyż oni giną, będąc przebici brakiem plonów pola.

¹⁰Ręce czułych kobiet gotowały własne dzieci. Były ich pokarmem w czasie klęski córki mojego ludu.

¹¹Dopełnił PAN swego wzburzenia, wylał swój zapalczywy gniew i rozpalił ogień na Syjonie, który strawił jego fundamenty.

¹²Nigdy nie uwierzyliby królowie ziemi i wszyscy mieszkańcy świata, że przeciwnik i wróg mógłby wejść w bramy Jerozolimy.

¹³Z powodu grzechów jej proroków i nieprawości jej kapłanów, którzy przelewali krew sprawiedliwych pośród niej;

¹⁴Tułali się jak ślepi po ulicach, splugawili się krwią, tak że nie można było dotknąć ich szat.

¹⁵Dlatego wołano na nich: Odstąpcie, nieczyści! Odstąpcie, odstąpcie, nie dotykajcie! Gdy odeszli i tułali się, mówiono wśród pogan: Nie będą już mogli tam zamieszkać.

¹⁶Oblicze PANA rozproszyło ich, już więcej nie spojrzy na nich; nie ma szacunku dla kapłanów ani nie ma litości dla starców.

¹⁷Aż dotąd nasze oczy słabły z powodu naszej daremnej pomocy. Wypatrywaliśmy czujnie narodu, który nie mógł nas wybawić.

¹⁸Śledzą nasze kroki tak, że nie możemy chodzić po naszych ulicach. Zbliżył się nasz koniec, wypełniły się nasze dni, nadszedł nasz kres.

¹⁹Nasi prześladowcy są szybsi niż orły niebieskie; ścigają nas po górach i czyhają na nas na pustyni.

²⁰Oddech naszych nozdrzy, pomazaniec PANA, został schwytany w ich doły; o nim mówiliśmy: W jego cieniu będziemy żyć wśród pogan.

²¹Raduj się i wesel, córko Edomu, która mieszkasz w ziemi Us; przejdzie też do ciebie kielich, upijesz się i obnażysz.

²²Skończyła się twoja kara, o córko Syjonu; on nie będzie cię dłużej trzymał na wygnaniu. Nawiedzi twoją nieprawość, córko Edomu, i odkryje twoje grzechy.

¹Wspomnij, PANIE, na to, co nas spotkało. Spójrz i zobacz nasze pohańbienie.

²Nasze dziedzictwo przypadło obcym, a nasze domy – cudzoziemcom.

³Staliśmy się sierotami, bez ojca; nasze matki są jak wdowy.

⁴Własną wodę pijemy za pieniądze, nasze drwa za pieniądze kupujemy.

⁵Prześladowanie ciąży na naszym karku. Pracujemy, a nie dają nam odpocząć.

⁶Podawaliśmy rękę Egipcjanom i Asyryjczykom, aby nasycić się chlebem.

⁷Nasi ojcowie zgrzeszyli, nie ma ich, a my nosimy ich nieprawość.

⁸Niewolnicy panują nad nami, nie ma nikogo, kto by nas wybawił z ich ręki.

⁹Z narażeniem życia szukamy swego chleba z powodu miecza na pustyni.

¹⁰Nasza skóra jak piec zaciemniła się od strasznego głodu.

¹¹Kobiety na Syjonie hańbiono, a panny – w miastach Judy.

¹²Książęta byli wieszani ich rękami, oblicza starszych nie uszanowano.

¹³Młodzieńców wzięli do młócenia, dzieci padały pod ciężarem drewna.

¹⁴Starcy w bramach już nie siadają, młodzieńcy przestali śpiewać swoje pieśni.

¹⁵Radość zniknęła z naszych serc, nasze pląsanie zamieniło się w żałobę.

¹⁶Spadła korona z naszej głowy. Biada nam, bo zgrzeszyliśmy!

¹⁷Dlatego nasze serce omdlewa, dlatego nasze oczy są zaćmione.

¹⁸Z powodu spustoszonej góry Syjonu lisy chodzą po niej.

¹⁹Ty, PANIE, trwasz na wieki, twój tron z pokolenia na pokolenie.

²⁰Czemu zapominasz o nas na wieki i opuszczasz nas na tak długi czas?

²¹Nawróć nas do siebie, PANIE, a będziemy nawróceni; odnów nasze dni, jak dawniej.

²²Czy odrzuciłeś nas całkowicie? Czy bardzo się na nas gniewałeś?