لاويان

لاويان

مقدمه

كتاب لاويان سومين كتاب عهد عتيق است. برخی اين كتاب را «كتاب راهنمای كاهنان» نيز می‌نامند، زيرا مراسم مذهبی كه توسط كاهنان اجرا می‌شد در اين كتاب آمده است. كلمهٔ «لاويان» از نام قبيلهٔ لاوی گرفته شده است. همهٔ كاهنان اسرائيل از اين قبيله بودند. كتاب لاويان را موسی به هنگام سفر بيابانی بنی‌اسرائيل نوشته است.

هفت فصل اول كتاب در خصوص شيوهٔ قربانی برای گناهان كاهنان و مردم ديگر نوشته شده است. بقيهٔ فصول كتاب از قواعد مربوط به خوراک پاک و ناپاک، و نيز مقدس داشتن روز «سبت» و رفتار درست و نادرست سخن می‌گويد. فصل شانزدهم از اهميت خاصی برخوردار است. در اين فصل مراسمی كه دربارهٔ روز معروف «كفاره» توسط كاهن اعظم اجرا می‌شود، نوشته شده است. در كتاب لاويان خداوند به قوم خود وعده می‌دهد كه همراه آنان باشد. «در ميان شما راه خواهم رفت و خدای شما خواهم بود و شما قوم من خواهيد بود.»

كلمهٔ «مقدس» در اين كتاب بارها به كار رفته تا نشان دهد خدا چگونه است و چه رفتاری از قوم خود انتظار دارد. خداوند به آنان می‌فرمايد كه حفظ احكام و مراسم او بايد جزو زندگی قوم او باشد.

قربانی سوختنی

^1‏-2خداوند از خيمهٔ عبادت با موسی سخن گفت و به او فرمود كه دستورات زير را به قوم اسرائيل بدهد:

وقتی كسی برای خداوند قربانی می‌كند، قربانی او بايد گاو، گوسفند و يا بز باشد. ³اگر بخواهد برای قربانی سوختنی يک گاو قربانی كند، آن گاو بايد نر و بی‌عيب باشد. گاو را دم در ورودی خيمهٔ عبادت بياورد تا مورد قبول خداوند قرار گيرد. ⁴شخصی كه آن را می‌آورد، بايد دستش را روی سر حيوان بگذارد. به اين ترتيب آن قربانی پذيرفته شده، گناهان شخص را كفاره می‌كند. ⁵بعد خود آن شخص حيوان را در حضور خداوند سر ببرد و پسران هارون كه كاهنند، خون آن را بياورند و بر چهار طرف قربانگاه كه جلو در ورودی خيمهٔ عبادت است، بپاشند. ⁶سپس آن شخص پوست گاو را بكند و آن را قطعه‌قطعه كند، ⁷و كاهنان هيزم روی قربانگاه بگذارند، آتش روشن كنند ⁸و قطعه‌ها و سر و پيه آن را روی هيزم قرار دهند. ⁹آنگاه آن شخص بايد دل و روده و پاچه‌های گاو را با آب بشويد و كاهنان همه را روی قربانگاه بسوزانند. اين قربانی سوختنی كه بر آتش تقديم می‌شود، مورد پسند خداوند خواهد بود.

¹⁰اگر گوسفند يا بز برای قربانی بياورند، آن نيز بايد نر و بی‌عيب باشد. ¹¹شخصی كه آن را می‌آورد بايد در سمت شمالی قربانگاه در حضور خداوند سرش را ببرد و كاهنان كه پسران هارونند، خونش را بر چهار طرف قربانگاه بپاشند. ¹²سپس، آن شخص حيوان قربانی شده را قطعه‌قطعه كند و كاهنان اين قطعه‌ها را با سر و پيه آن روی هيزم قربانگاه بگذارند. ¹³آن شخص بايد دل و روده و پاچه‌های گوسفند يا بز را با آب بشويد. سپس كاهنان همهٔ آنها را روی آتش قربانگاه بسوزانند. اين قربانی سوختنی كه بر آتش تقديم می‌شود، مورد پسند خداوند خواهد بود.

¹⁴اگر كسی می‌خواهد برای قربانی سوختنی پرنده قربانی كند، آن پرنده بايد قمری يا جوجه كبوتر باشد. ^15‏-17كاهن، پرنده را بگيرد و جلو قربانگاه ببرد، سرش را بكند به طوری كه خونش بر پهلوی قربانگاه بريزد. چينه‌دان و محتويات داخل شكمش1‏:15‏-17 (1‏:16‏) «محتويات داخل شکمش» يا «پرهايش».‏ را درآورد و آنها را در طرف شرق قربانگاه در جايی كه خاكستر قربانگاه ريخته می‌شود بيندازد. سپس بالهای پرنده را گرفته، آن را از وسط پاره كند بدون اينكه پرنده دو تكه شود. آنگاه كاهن آن را روی هيزم قربانگاه بسوزاند. اين قربانی سوختنی كه بر آتش تقديم می‌شود، مورد پسند خداوند خواهد بود.

هديهٔ آردی

¹هرگاه كسی برای خداوند هديهٔ آردی آورد، هديهٔ او بايد از آرد مرغوب باشد. او بايد روغن زيتون روی آن بريزد و كندر بر آن بگذارد. ²سپس يک مشت از آن را كه نمونهٔ تمام هديه است به يكی از كاهنان بدهد تا آن را بسوزاند. اين هديه كه بر آتش تقديم می‌شود، مورد پسند خداوند خواهد بود. ³بقيهٔ آرد به هارون و پسرانش داده شود تا برای خوراک از آن استفاده كنند. قسمتی كه به كاهنان داده می‌شود بسيار مقدس است، زيرا از هديه‌ای گرفته شده كه به خداوند تقديم شده است.

⁴هرگاه كسی نان پخته شده در تنور برای خداوند هديه آورد، آن نان بايد بدون خميرمايه و از آرد مرغوب مخلوط با روغن زيتون تهيه شده باشد. از نان بدون خميرمايه كه روغن روی آن ماليده شده باشد نيز می‌توان به عنوان هديه استفاده كرد. ⁵اگر كسی نان پخته شده روی ساج هديه آورد، آن نان نيز بايد از آرد مرغوب بدون خميرمايه و مخلوط با روغن زيتون باشد. ⁶او بايد آن را تكه‌تكه كند و رويش روغن بريزد. اين نيز يک نوع هديهٔ آردی است. ⁷اگر هديهٔ شما در تابه پخته شود، آن هم بايد از آرد مرغوب و روغن زيتون باشد.

⁸اين هدايای آردی را نزد كاهن بياوريد تا به قربانگاه ببرد و به خداوند تقديم كند. ⁹كاهنان بايد فقط مقدار كمی از هديه را به عنوان نمونه بسوزانند. اين هديه كه بر آتش تقديم می‌شود، مورد پسند خداوند است. ¹⁰بقيهٔ هديه به كاهنان تعلق دارد. اين قسمت كه به كاهنان داده می‌شود بسيار مقدس است، زيرا از هديه‌ای گرفته شده كه به خداوند تقديم شده است.

¹¹برای تهيهٔ هديه آردی كه به خداوند تقديم می‌شود از خميرمايه استفاده نكنيد، زيرا به کار بردن خميرمايه يا عسل در هدايايی كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود، جايز نيست. ¹²هنگام تقديم نوبر محصول خود به خداوند می‌توانيد از نان خميرمايه‌دار و عسل استفاده كنيد، ولی اين هديه را نبايد بر آتش قربانگاه بسوزانيد.

¹³به تمام هدايا بايد نمک بزنيد، چون نمک يادآور عهد خداست.

¹⁴هرگاه از نوبر محصول خود به خداوند هديه می‌دهيد دانه‌ها را از خوشه‌ها جدا كرده، بكوبيد و برشته كنيد. ¹⁵سپس روغن زيتون بر آن بريزيد و كندر روی آن بگذاريد، زيرا اين نيز نوعی هديهٔ آردی است. ¹⁶آنگاه كاهنان قسمتی از غلهٔ كوبيده شده و مخلوط با روغن را با تمام كندر به عنوان نمونه بر آتش بسوزانند و به خداوند تقديم كنند.

قربانی سلامتی

¹هرگاه كسی بخواهد قربانی سلامتی به خداوند تقديم كند، می‌تواند برای اين كار از گاو نر يا ماده استفاده نمايد. حيوانی كه به خداوند تقديم می‌شود بايد سالم و بی‌عيب باشد. ²شخصی كه حيوان را تقديم می‌كند، بايد دست خود را روی سر آن بگذارد و دم در خيمهٔ عبادت سرش را ببرد. پسران هارون خون آن را بر چهار طرف قربانگاه بپاشند، ^3‏-5و پيه داخل شكم، قلوه‌ها و چربی روی آنها، و سفيدی روی جگر را همراه قربانی سوختنی بر آتش قربانگاه برای خداوند بسوزانند. اين هديه كه بر آتش تقديم می‌شود، مورد پسند خداوند خواهد بود.

⁶برای قربانی سلامتی می‌توان از گوسفند و بز (نر يا ماده) كه سالم و بی‌عيب باشد نيز استفاده كرد. ^7‏-8اگر قربانی، گوسفند باشد، شخصی كه آن را به خداوند تقديم می‌كند بايد دستش را روی سر حيوان بگذارد و دم در خيمهٔ عبادت سرش را ببرد. كاهنان خون آن را بر چهار طرف قربانگاه بپاشند ^9‏-11و پيه، دنبه، پيه داخل شكم، قلوه‌ها و چربی روی آنها، و سفيدی روی جگر را همچون خوراک به خداوند تقديم كرده، بر آتش قربانگاه بسوزانند.

^12‏-13اگر قربانی، بز باشد، شخصی كه آن را به خداوند تقديم می‌كند بايد دستش را روی سر حيوان بگذارد و دم در خيمهٔ عبادت سرش را ببرد. كاهنان خون آن را بر چهار طرف قربانگاه بپاشند ^14‏-16و پيه داخل شكم، قلوه‌ها و چربی روی آنها، و سفيدی روی جگر را همچون خوراک به خداوند تقديم كرده، بر آتش قربانگاه بسوزانند. اين هديه كه بر آتش تقديم می‌شود، مورد پسند خداوند خواهد بود. تمام پيه آن حيوان به خداوند تعلق دارد. ¹⁷هيچيک از شما نبايد خون يا پيه بخوريد. اين قانونی است ابدی برای شما و نسلهايتان، در هر جا كه باشيد.

قربانی گناه

¹خداوند به موسی فرمود تا ²به قوم اسرائيل بگويد كه هر كه سهواً مرتكب گناهی شود و يكی از قوانين خداوند را زير پا گذارد، بايد طبق اين مقررات عمل كند:

³اگر خطا از كاهن اعظم سر زده باشد و بدين ترتيب قوم را نيز گناهكار ساخته باشد، برای گناه خود بايد گوساله‌های سالم و بی‌عيب به خداوند تقديم كند. ⁴گوساله را دم در خيمهٔ عبادت بياورد، دستش را روی سر آن بگذارد و همانجا در حضور خداوند سرش را ببرد. ⁵كاهن اعظم مقداری از خون گوساله را به داخل خيمهٔ عبادت ببرد، ⁶انگشت خود را در خون فرو برد و در حضور خداوند آن را هفت بار جلو پردهٔ قدس‌الاقداس بپاشد. ⁷سپس در حضور خداوند قدری از خون را روی شاخهای قربانگاه بخور كه داخل خيمه است، بمالد. باقيماندهٔ خون را به پای قربانگاه قربانی سوختنی كه نزديک در خيمهٔ عبادت است، بريزد. ⁸آنگاه تمام پيه داخل شكم، ⁹قلوه‌ها و چربی روی آنها، و سفيدی روی جگر را بردارد، ¹⁰و آنها را روی قربانگاه قربانی سوختنی بسوزاند، درست همانطور كه پيه گاو قربانی سلامتی را می‌سوزاند. ^11‏-12اما باقيماندهٔ گوساله، يعنی پوست، گوشت، كله، پاچه، دل و روده و سرگين را به مكان طاهری ببرد كه در خارج از اردوگاه برای ريختن خاكستر قربانگاه مقرر شده است و در آنجا آنها را روی هيزم بسوزاند.

¹³اگر تمام قوم اسرائيل سهواً مرتكب گناهی شوند و يكی از قوانين خداوند را زير پا بگذارند، هر چند اين كار را ندانسته انجام داده باشند، مقصر محسوب می‌شوند. ¹⁴وقتی آنها به گناه خود پی بردند، بايد گوساله‌ای برای كفارهٔ گناه خود قربانی كنند. گوساله را به خيمهٔ عبادت بياورند ¹⁵و در آنجا بزرگان قوم در حضور خداوند دستهای خود را روی سر حيوان بگذارند و آن را ذبح كنند. ¹⁶آنگاه كاهن اعظم مقداری از خون گوساله را به داخل خيمهٔ عبادت بياورد ¹⁷و انگشت خود را در خون فرو برد و در حضور خداوند آن را هفت بار جلو پردهٔ قدس‌الاقداس بپاشد. ¹⁸بعد در حضور خداوند قدری از خون را بر شاخهای قربانگاه بخور كه در خيمهٔ عبادت است، بمالد و باقی ماندهٔ خون را به پای قربانگاه قربانی سوختنی كه نزديک در خيمه است، بريزد. ¹⁹تمام پيه بايد روی قربانگاه سوزانده شود. ²⁰كاهن اعظم بايد از همان روش قربانی گناه پيروی كند. به اين طريق برای قوم خدا كفاره خواهد كرد و خطای آنان بخشيده خواهد شد. ²¹او گوسالهٔ قربانی شده را از اردوگاه بيرون ببرد و بسوزاند، همانطور كه گوسالهٔ قربانی گناه خود را می‌سوزاند. اين قربانی گناه تمام قوم اسرائيل است.

²²اگر يكی از رهبران سهواً مرتكب گناهی شود و يكی از قوانين خداوند، خدای خود را زير پا گذارد، مقصر محسوب می‌شود. ²³وقتی او به گناهش پی برد، بايد يک بز نر سالم و بی‌عيب تقديم كند. ²⁴دست خود را روی سر بز بگذارد و در جايی كه قربانیهای سوختنی را سر می‌برند آن را ذبح كند و به خداوند تقديم نمايد. اين، قربانی گناه اوست. ²⁵بعد كاهن قدری از خون قربانی گناه را بگيرد و با انگشت خود روی شاخهای قربانگاه قربانی سوختنی بمالد و بقيهٔ خون را به پای قربانگاه بريزد. ²⁶تمام پيه بايد مثل پيه قربانی سلامتی، روی قربانگاه سوزانده شود. به اين ترتيب كاهن برای گناه رهبر كفاره خواهد كرد و او بخشيده خواهد شد.

²⁷اگر يک فرد عادی سهواً مرتكب گناهی شود و يكی از قوانين خداوند را زير پا گذارد، مقصر محسوب می‌شود. ²⁸وقتی او به گناه خود پی برد، بايد يک بز مادهٔ سالم و بی‌عيب بياورد تا آن را برای گناهش قربانی كند. ²⁹بز را به مكانی بياورد كه قربانیهای سوختنی را سر می‌برند. در آنجا دست خود را روی سر حيوان بگذارد و آن را ذبح كند. ³⁰كاهن با انگشت خود قدری از خون را روی شاخهای قربانگاه قربانی سوختنی بمالد و بقيهٔ خون را به پای قربانگاه بريزد. ³¹تمام پيه بايد مثل پيه قربانی سلامتی، روی قربانگاه سوزانده شود و اين مورد پسند خداوند خواهد بود. به اين ترتيب كاهن گناه آن شخص را كفاره خواهد كرد و او بخشيده خواهد شد.

³²اگر آن شخص بخواهد برای كفارهٔ گناهش بره قربانی كند، بايد آن بره، ماده و بی‌عيب باشد. ³³او بايد دست خود را روی سر بره بگذارد و آن را در مكانی كه قربانیهای سوختنی را سر می‌برند، به عنوان قربانی گناه ذبح كند. ³⁴كاهن با انگشت خود قدری از خون را بر شاخهای قربانگاه قربانی سوختنی بمالد و بقيهٔ خون را به پای قربانگاه بريزد. ³⁵پيه آن مثل پيه برهٔ قربانی سلامتی روی قربانگاه سوزانده شود. كاهن آن را مانند قربانیهایی كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود، بسوزاند. به اين ترتيب كاهن گناه آن شخص را كفاره خواهد كرد و او بخشيده خواهد شد.

موارد قربانی گناه

¹هرگاه كسی از وقوع جرمی اطلاع داشته باشد ولی در مورد آنچه كه ديده يا شنيده در دادگاه شهادت ندهد، مجرم است.

²هرگاه كسی لاشهٔ حيوان حرام گوشتی را لمس كند، حتی اگر ندانسته اين كار را كرده باشد، نجس و مجرم است.

³هرگاه كسی نجاست انسان را لمس كند، حتی اگر ندانسته اين كار را كرده باشد، وقتی متوجه شد چه كرده است، مجرم می‌باشد.

⁴اگر كسی نسنجيده قولی دهد و قسم بخورد كه آن را بجا آورد ولی بعد پی ببرد كه قول بی‌جايی داده است، مجرم می‌باشد.

⁵در هر يک از اين موارد، شخص بايد به گناهش اعتراف كند ⁶و برای قربانی گناه خود يک بره يا بز ماده نزد خداوند بياورد تا كاهن برايش كفاره كند.

⁷اگر شخص مجرم تنگدست باشد و نتواند بره‌ای بياورد، می‌تواند دو قمری يا دو جوجه كبوتر برای كفارهٔ گناه خود به خداوند تقديم كند، يكی برای قربانی گناه و ديگری برای قربانی سوختنی. ⁸كاهن پرنده‌ای را كه برای قربانی گناه آورده شده، بگيرد و سرش را ببرد، ولی طوری كه از تنش جدا نشود. ⁹سپس قدری از خون آن را بر پهلوی قربانگاه بپاشد و بقيه را به پای قربانگاه بريزد. اين، قربانی گناه است. ¹⁰پرندهٔ دوم را به عنوان قربانی سوختنی طبق دستورالعملی كه قبلا داده شده است قربانی كند. به اين ترتيب كاهن برای گناه او كفاره خواهد كرد و گناه او بخشيده خواهد شد.

¹¹اگر او فقيرتر از آنست كه بتواند دو قمری يا دو جوجه كبوتر برای كفارهٔ گناه خود قربانی كند، می‌تواند يک كيلو آرد مرغوب بياورد. ولی نبايد آن را با روغن زيتون مخلوط كند يا كندر بر آن بگذارد، زيرا اين، قربانی گناه است. ¹²آرد را پيش كاهن بياورد تا كاهن مشتی از آن را به عنوان نمونه بردارد و روی قربانگاه بسوزاند، درست مثل قربانیهایی كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود. اين، قربانی گناه اوست. ¹³به اين ترتيب كاهن برای گناه او در هر يک از اين موارد، كفاره خواهد كرد و او بخشيده خواهد شد. در اين قربانی نيز مثل هديهٔ آردی، بقيهٔ آرد به كاهن تعلق می‌گيرد.

قربانی جبران

¹⁴خداوند اين دستورات را به موسی داد: ¹⁵هرگاه كسی در دادن هديه‌ای كه در نظر خداوند مقدس است سهواً قصور ورزد، بايد يک قوچ سالم و بی‌عيب برای قربانی جبران به خداوند تقديم نمايد. قوچی كه برای قربانی جبران اهدا می‌شود بايد مطابق معيار رسمی، ارزيابی شود. ¹⁶او بايد علاوه بر باز پرداخت هديه، يک پنجم ارزش آن را نيز به آن افزوده، همه را به كاهن بدهد. كاهن با آن قوچ قربانی جبران، برايش كفاره خواهد كرد و او بخشيده خواهد شد.

^17‏-18اگر كسی مرتكب گناهی شده، يكی از قوانين خداوند را زير پا بگذارد، ولی نداند كه چنين كاری از او سر زده است، باز مجرم است و برای قربانی جبران بايد يک قوچ سالم و بی‌عيب نزد كاهن بياورد. قيمت قوچ بايد مطابق قيمت تعيين شده باشد. كاهن با اين قربانی برای او كفاره كند تا گناهش بخشيده شود. ¹⁹اين قربانی جبران است برای جرمی كه او نسبت به خداوند مرتكب شده است.

^1‏-3خداوند اين دستورات را به موسی داد: هرگاه كسی نسبت به من گناه كرده، از پس دادن چيزی كه پيش او گرو گذاشته شده خودداری نمايد يا در امانت خيانت ورزد، يا دزدی كند يا مال همسايه‌اش را غصب نمايد، و يا اينكه دربارهٔ چيز گمشده‌ای كه پيدا كرده است دروغ بگويد و قسم بخورد كه پيش او نيست، ^4‏-5روزی كه جرم او ثابت شود بايد اصل مال را پس دهد و يک پنجم ارزش آن را نيز به آن افزوده، به صاحب مال بپردازد. ⁶او بايد قربانی جبران را كه يک قوچ سالم و بی‌عيب است نزد كاهن به خيمهٔ عبادت بياورد و به خداوند تقديم كند. قوچ بايد مطابق معيار رسمی، ارزيابی شود. ⁷كاهن با اين قربانی برای او در حضور خداوند كفاره خواهد كرد و گناه او بخشيده خواهد شد.

مقررات قربانی سوختنی

^8‏-9آنگاه خداوند به موسی فرمود كه در مورد قربانی سوختنی اين مقررات را به هارون و پسرانش بدهد: قربانی سوختنی بايد تمام شب بر قربانگاه باشد و آتش قربانگاه خاموش نشود. ¹⁰صبح روز بعد، كاهن لباس زير و لباس كتانی خود را بپوشد و خاكستر قربانی سوختنی را برداشته، كنار قربانگاه بگذارد. ¹¹سپس لباسش را عوض كند و خاكستر را بيرون اردوگاه ببرد و در مكان طاهری كه برای اين كار مقرر شده است، بريزد. ^12‏-13كاهن هر روز صبح هيزم تازه بر آن بنهد و قربانی سوختنی روزانه را روی آن بگذارد و پيه قربانی سلامتی را بر آن بسوزاند. آتش قربانگاه بايد هميشه روشن بماند و خاموش نشود.

مقررات هديهٔ آردی

¹⁴مقررات مربوط به هديهٔ آردی از اين قرار است: كاهن برای تقديم هديهٔ آردی به خداوند جلو قربانگاه بايستد، ¹⁵سپس مشتی از آرد مرغوب آغشته به روغن زيتون را با كندری كه بر آن است بردارد و به عنوان نمونه برای خداوند روی قربانگاه بسوزاند. اين هديه مورد پسند خداوند خواهد بود. ^16‏-17بقيهٔ آرد، متعلق به كاهنان می‌باشد تا از آن برای خوراک خود استفاده كنند. اين آرد بايد بدون خميرمايه پخته شود و در حياط عبادتگاه كه مكان مقدسی است خورده شود. اين قسمت از هديهٔ آردی را كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود، خداوند به كاهنان داده است. مانند قربانی گناه و قربانی جبران، اين قسمت از هديهٔ آردی نيز بسيار مقدس می‌باشد. ¹⁸پسران هارون نسل اندر نسل می‌توانند اين قسمت از هديه را بخورند. اين هديه كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود، هميشه سهم كاهنان خواهد بود و كس ديگری حق ندارد به آن دست بزند.

^19‏-20خداوند همچنين اين دستورات را به موسی داد: هارون و هر كدام از پسرانش در روزی كه برای مقام كاهنی انتصاب می‌شوند بايد يک كيلو آرد مرغوب، به اندازهٔ هديهٔ آردی روزانه به حضور خداوند بياورند و نصف آن را در صبح و نصف ديگر را در عصر به خداوند تقديم كنند. ²¹اين هديه بايد روی ساج با روغن زيتون پخته شود سپس تكه‌تكه شده، به عنوان هديهٔ آردی به خداوند تقديم گردد. اين هديه مورد پسند خداوند خواهد بود. ^22‏-23هر كاهنی كه به جای پدر خود، كاهن اعظم می‌شود بايد در روز انتصاب خود همين هديه را تقديم كند. اين فريضه‌ای ابدی است. اين هديه بايد تماماً در حضور خداوند سوزانده شود و چيزی از آن خورده نشود.

مقررات قربانی گناه

^24‏-25خداوند به موسی فرمود كه در مورد قربانی گناه اين مقررات را به هارون و پسرانش بدهد: اين قربانی بسيار مقدس است و بايد در حضور خداوند در جايی ذبح شود كه قربانیهای سوختنی را سر می‌برند. ²⁶كاهنی كه قربانی را تقديم می‌كند، گوشت آن را در حياط عبادتگاه كه جای مقدسی است، بخورد. ²⁷فقط كسانی كه تقديس شده‌اند، يعنی كاهنان، اجازه دارند به اين گوشت دست بزنند. اگر خون آن قربانی به لباس ايشان بپاشد بايد لباس خود را در مكانی مقدس بشويند. ²⁸ظرف سفالينی كه گوشت در آن پخته می‌شود بايد شكسته شود. اگر گوشت در يک ظرف مسی پخته شده باشد بايد آن ظرف را كاملاً تميز كنند و با آب بشويند. ²⁹اولاد ذكور كاهنان می‌توانند از اين گوشت بخورند. اين قربانی بسيار مقدس است. ³⁰اما در مواردی كه خون قربانی گناه برای كفاره در قدس به داخل خيمهٔ عبادت برده می‌شود، گوشت قربانی را نبايد خورد بلكه بايد تماماً سوزاند.

مقررات قربانی جبران

¹مقررات قربانی جبران كه قربانی بسيار مقدسی است، از اين قرار می‌باشد: ²حيوان قربانی بايد در مكانی كه قربانی سوختنی را سر می‌برند، ذبح شود و خونش بر چهار طرف قربانگاه پاشيده شود. ³كاهن تمام پيه آن را كه شامل دنبه و پيه داخل شكم، ⁴و نيز قلوه‌ها و چربی روی آنها، و سفيدی روی جگر می‌شود روی قربانگاه بگذارد. ⁵سپس، او همهٔ آنها را به عنوان قربانی جبران بر آتش قربانگاه برای خداوند بسوزاند. ⁶پسران كاهنان می‌توانند از اين گوشت بخورند. اين گوشت بايد در جای مقدسی خورده شود. اين قربانی، بسيار مقدس است.

⁷قانونی كه بايد در مورد قربانی گناه و قربانی جبران رعايت شود اين است: گوشت قربانی به كاهنی تعلق دارد كه مراسم كفاره را اجرا می‌كند. ⁸(در ضمن پوست قربانی سوختنی نيز به آن كاهن تعلق دارد.) ⁹هر هديهٔ آردی كه در تنور يا در تابه يا روی ساج پخته می‌شود به كاهنی تعلق خواهد گرفت كه آن را به خداوند تقديم می‌كند. ¹⁰تمام هدايای آردی ديگر، خواه مخلوط با روغن زيتون و خواه خشک، به طور مساوی به پسران هارون تعلق دارد.

مقررات قربانی سلامتی

¹¹مقررات قربانی سلامتی كه به خداوند تقديم می‌شود از اين قرار است: ¹²اگر قربانی به منظور شكرگزاری باشد، همراه آن بايد اين نانهای بدون خميرمايه نيز تقديم شود قرصهای نان كه با روغن زيتون مخلوط شده باشد، نانهای نازک كه روغن مالی شده باشد، نانهايی كه از مخلوط آرد مرغوب و روغن زيتون تهيه شده باشد. ¹³در ضمن همراه قربانی بايد قرصهای نان خميرمايه‌دار نيز تقديم شود. ¹⁴از هر نوع نان بايد يک قسمت به عنوان هديهٔ مخصوص به خداوند تقديم شود تا به كاهنی تعلق گيرد كه خون حيوان قربانی را روی قربانگاه می‌پاشد. ¹⁵گوشت حيوان قربانی سلامتی بايد در روزی كه به عنوان هديه شكرگزاری تقديم می‌گردد، خورده شود و چيزی از آن برای روز بعد باقی نماند.

¹⁶اگر قربانی، داوطلبانه يا نذری باشد، گوشت قربانی در روزی كه آن را تقديم می‌كنند، خورده شود. اگر از گوشت قربانی چيزی باقی بماند می‌توان آن را روز بعد نيز خورد. ^17‏-18ولی هر چه تا روز سوم باقی بماند، بايد سوزاند. اگر در روز سوم چيزی از گوشت قربانی خورده شود، خداوند آن قربانی را قبول نخواهد كرد و به حساب نخواهد آورد زيرا آن گوشت نجس شده است. كسی هم كه آن را بخورد مجرم می‌باشد. ¹⁹گوشتی را كه به چيزی نجس خورده است نبايد خورد، بلكه بايد آن را سوزاند.

گوشت قربانی را فقط كسانی می‌توانند بخورند كه طاهر هستند. ²⁰هر كه طاهر نباشد و گوشت قربانی سلامتی را بخورد بايد از ميان قوم خدا طرد شود زيرا اين قربانی، مقدس است. ²¹هر كس به چيزی نجس دست بزند، خواه نجاست انسان باشد، خواه حيوان نجس و يا هر چيز نجس ديگر، و بعد از گوشت قربانی سلامتی بخورد، بايد از ميان قوم خدا طرد شود زيرا اين قربانی، مقدس است.

^22‏-23خداوند به موسی فرمود كه اين دستورات را به قوم اسرائيل بدهد: هرگز پيه گاو و گوسفند و بز را نخوريد. ²⁴پيه حيوانی كه مرده يا توسط جانوری دريده شده باشد هرگز خورده نشود بلكه از آن برای كارهای ديگر استفاده شود. ²⁵هر كس پيه حيوانی را كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود بخورد بايد از ميان قوم طرد شود.

^26‏-27هرگز خون نخوريد، نه خون پرنده و نه خون چارپا. هر کس، در هر جا، خون بخورد، بايد از ميان قوم خدا طرد شود.

سهم كاهن از قربانی

^28‏-30خداوند به موسی فرمود كه اين دستورات را به قوم اسرائيل بدهد: هر کس بخواهد قربانی سلامتی به خداوند تقديم كند بايد با دست خود آن قربانی را كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود، بياورد. پيه و سينه را جلو قربانگاه تقديم كند و سينهٔ قربانی را به عنوان هديهٔ مخصوص، در حضور خداوند تكان دهد. ³¹كاهن پيه را بر قربانگاه بسوزاند، ولی سينهٔ قربانی متعلق به هارون و پسرانش باشد. ^32‏-33ران راست قربانی، به عنوان هديهٔ مخصوص، به كاهنی داده شود كه خون و پيه قربانی را تقديم می‌كند؛ ³⁴زيرا خداوند سينه و ران قربانی سلامتی را از قوم اسرائيل گرفته و آنها را به عنوان هديهٔ مخصوص به كاهنان داده است و هميشه به ايشان تعلق خواهد داشت. ³⁵(اين قسمت از هدايايی كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود در روز انتصاب هارون و پسرانش به خدمت خداوند، به ايشان داده شد. ³⁶در روزی كه ايشان مسح شدند، خداوند دستور داد كه قوم اسرائيل اين قسمت را به ايشان بدهند. اين، قانونی برای تمام نسلهای ايشان می‌باشد.)

^37‏-38اينها مقرراتی بود در مورد قربانی سوختنی، هديهٔ آردی، قربانی گناه، قربانی جبران، قربانی تقديس و قربانی سلامتی كه خداوند در بيابان، در كوه سينا به موسی داد تا قوم اسرائيل بدانند چگونه قربانیهای خود را به خداوند تقديم كنند.

مراسم تقديس هارون و پسرانش

(خروج 29‏:1‏-37)

^1‏-3خداوند به موسی فرمود: «هارون و پسرانش را با لباسهای مخصوص ايشان و روغن تدهين، گوسالهٔ قربانی گناه، دو قوچ و يک سبد نان بدون خميرمايه دم در خيمهٔ عبادت بياور و تمام قوم اسرائيل را در آنجا جمع كن.»

⁴موسی طبق فرمان خداوند عمل كرد. همهٔ قوم اسرائيل دم در خيمهٔ عبادت جمع شدند. ⁵موسی به ايشان گفت: «آنچه اكنون انجام می‌دهم طبق فرمان خداوند است.»

⁶آنگاه موسی، هارون و پسرانش را فرا خواند و ايشان را با آب غسل داد. ⁷پيراهن مخصوص كاهنی را به هارون پوشانيد و كمربند را به كمرش بست. سپس ردا را بر تن او كرد و ايفود8‏:7 «ايفود» جليقهٔ مخصوصی بود که کاهن روی لباسهای خود می‌پوشيد.‏ را بوسيلهٔ بند كمر آن بر او بست. ⁸بعد سينه‌بند را بر او بست و اوريم و تُميم8‏:8 اوريم و تميم دو شیئی بودند که جهت پی بردن به خواست خدا، بوسيلهٔ کاهن بکار می‌رفتند.‏ را در آن گذاشت، ⁹و چنانكه خداوند فرموده بود، عمامه را بر سر هارون نهاد و نيم تاج مقدس را كه از طلا بود جلو عمامه نصب كرد.

¹⁰آنگاه موسی روغن مسح را گرفت و آن را بر خيمهٔ عبادت و هر چيزی كه در آن بود پاشيد و آنها را تقديس نمود. ¹¹سپس مقداری از روغن را برداشت و آن را هفت مرتبه بر قربانگاه، لوازم آن، حوض و پايه‌اش پاشيد و آنها را نيز تقديس كرد. ¹²بعد قدری از روغن مسح را بر سر هارون ريخت و به اين ترتيب او را برای خدمت كاهنی تقديس نمود. ¹³سپس موسی به امر خداوند پسران هارون را فرا خواند و پيراهنها را به آنان پوشانيد و كمربندها را به كمرشان بست و کلاهها را بر سرشان گذاشت.

¹⁴بعد گوسالهٔ قربانی گناه را جلو آورد و هارون و پسرانش دستهای خود را روی سر آن گذاشتند. ¹⁵موسی گوساله را ذبح كرد و قدری از خون آن را با انگشت بر چهار شاخ قربانگاه ماليد تا آن را طاهر سازد. باقيماندهٔ خون را به پای قربانگاه ريخت. به اين ترتيب قربانگاه را تقديس كرده، برای آن كفاره نمود. ¹⁶سپس تمام پيه داخل شكم، سفيدی روی جگر، قلوه‌ها و چربی روی آنها را گرفت و همه را روی قربانگاه سوزانيد، ¹⁷و همانطور كه خداوند فرموده بود، لاشه و پوست و سرگين گوساله را در خارج از اردوگاه سوزانيد.

¹⁸بعد قوچ قربانی سوختنی را جلو آورد و هارون و پسرانش دستهای خود را روی سر آن گذاشتند. ¹⁹موسی قوچ را ذبح كرد و خونش را بر چهار طرف قربانگاه پاشيد. ²⁰سپس لاشهٔ قوچ را قطعه‌قطعه كرد و آنها را با كله و پيه حيوان سوزانيد. ²¹دل و روده و پاچه‌ها را با آب شست و آنها را نيز بر قربانگاه سوزانيد. پس همانطور كه خداوند به موسی دستور داده بود تمام آن قوچ بر قربانگاه سوزانده شد. اين قربانی سوختنی كه بر آتش تقديم شد، مورد پسند خداوند بود.

²²پس از آن موسی قوچ دوم را كه برای تقديس كاهنان بود جلو آورد و هارون و پسرانش دستهای خود را روی سر آن گذاشتند. ²³موسی قوچ را ذبح كرده، قدری از خونش را بر نرمهٔ گوش راست هارون و شست دست راست او و شست پای راستش ماليد. ²⁴بعد قدری از خون را بر نرمهٔ گوش راست و شست دست راست و شست پای راست پسران هارون ماليد. بقيهٔ خون را بر چهار طرف قربانگاه پاشيد.

²⁵پس از آن پيه، دنبه، پيه داخل شكم، سفيدی روی جگر، قلوه‌ها و چربی روی آنها و ران راست قوچ را گرفت ²⁶و از داخل سبد نان بدون خميرمايه كه در حضور خداوند بود، يک قرص نان بدون خميرمايه، يک قرص نان روغنی و يک نان نازک برداشت و آنها را روی پيه و ران راست گذاشت. ²⁷سپس، همهٔ اينها را بر دستهای هارون و پسرانش قرار داد تا به عنوان هديهٔ مخصوص، آنها را جلو قربانگاه تكان دهند و به خداوند تقديم كنند. ²⁸پس از انجام اين تشريفات، موسی آنها را از هارون و پسرانش گرفت و با قربانی سوختنی بر قربانگاه سوزانيد. اين قربانی تقديس كه بر آتش تقديم شد، مورد پسند خداوند بود. ²⁹موسی سينهٔ قربانی را گرفت و آن را به عنوان هديهٔ مخصوص تكان داده، به خداوند تقديم كرد، درست همانطور كه خداوند به او دستور داده بود. اين سهم خود موسی از قوچی بود كه برای مراسم تقديس ذبح می‌شد.

³⁰سپس موسی قدری از روغن مسح و قدری از خونی را كه بر قربانگاه بود گرفت و بر هارون و لباسهای او و بر پسران او و لباسهای ايشان پاشيد و به اين ترتيب هارون و پسرانش و لباسهای آنها را تقديس كرد.

³¹آنگاه موسی به هارون و پسرانش گفت: «همانطور كه خداوند فرموده است، گوشت را دم در خيمهٔ عبادت بپزيد و در آنجا آن را با نان مراسم تقديس كه در سبد است، بخوريد. ³²هر چه از گوشت و نان باقی ماند بايد سوزانده شود. ³³هفت روز از در خيمهٔ عبادت بيرون نرويد تا روزهای تقديستان سپری شود، زيرا مراسم تقديس شما هفت روز طول می‌كشد. ³⁴آنچه امروز انجام شد به فرمان خداوند بود تا به اين ترتيب برای گناه شما كفاره داده شود. ³⁵شما بايد هفت شبانه روز دم در خيمهٔ عبادت بمانيد و آنچه را كه خداوند فرموده است انجام دهيد و گرنه خواهيد مرد. اين دستور خداوند است.»

³⁶بنابراين هارون و پسرانش هر چه را كه خداوند توسط موسی امر فرموده بود، انجام دادند.

تقديم قربانی توسط كاهنان

¹در روز هشتم، موسی، هارون و پسرانش را با بزرگان قوم اسرائيل جمع كرد ²و به هارون گفت: «يک گوسالهٔ نر سالم و بی‌عيب برای قربانی گناه و يک قوچ سالم و بی‌عيب برای قربانی سوختنی بگير و آنها را به حضور خداوند تقديم كن. ³بعد به قوم اسرائيل بگو كه يک بزغالهٔ نر برای قربانی گناه خود و يک گوساله و يک بره كه هر دو يک ساله و بی‌عيب باشند برای قربانی سوختنی بياورند. ⁴علاوه بر اينها قوم اسرائيل بايد يک گاو و يک قوچ برای قربانی سلامتی، و آرد مخلوط با روغن زيتون برای هديهٔ آردی به خداوند تقديم كنند زيرا امروز خداوند بر ايشان ظاهر خواهد شد.»

⁵پس قوم آنچه را كه موسی امر فرموده بود، جلو خيمهٔ عبادت آوردند و تمام جماعت نزديک شده، در حضور خداوند ايستادند.

⁶موسی به ايشان گفت: «خداوند فرموده دستورات او را انجام دهيد تا حضور پرجلال خود را بر شما ظاهر كند.»

⁷آنگاه موسی به هارون گفت: «نزديک قربانگاه بيا و همانطور كه خداوند فرموده است قربانی گناه و قربانی سوختنی خود را تقديم كرده، برای خود كفاره كن و سپس قربانیهای قوم را تقديم نموده، برای آنها كفاره نما.»

⁸بنابراين هارون نزديک قربانگاه رفت و گوسالهٔ قربانی گناه خود را ذبح كرد. ⁹پسرانش خون گوساله را پيش وی آوردند و او انگشت خود را در خون فرو برد و بر شاخهای قربانگاه ماليد و بقيهٔ خون را به پای قربانگاه ريخت. ¹⁰بعد همانطور كه خداوند به موسی دستور داده بود، پيه، قلوه‌ها و سفيدی روی جگر قربانی گناه را بر قربانگاه، ¹¹و گوشت و پوست آن را بيرون از اردوگاه سوزانيد.

¹²پس از آن هارون قربانی سوختنی را ذبح كرد و پسرانش خون قربانی را آوردند و هارون آن را بر چهار طرف قربانگاه پاشيد. ¹³ايشان كله و قطعه‌های ديگر حيوان را نزد هارون آوردند و او آنها را بر قربانگاه سوزانيد. ¹⁴دل و روده و پاچه‌ها را شست و اينها را نيز به عنوان قربانی سوختنی بر قربانگاه سوزانيد.

¹⁵سپس هارون قربانی قوم اسرائيل را تقديم كرد. او بز قربانی گناه قوم را ذبح نموده، آن را مانند قربانی گناه خود برای گناه قوم تقديم كرد. ¹⁶آنگاه مطابق مقررات، قربانی سوختنی ايشان را به خداوند تقديم نمود. ¹⁷بعد هديهٔ آردی را آورد و مشتی از آن را گرفت و بر قربانگاه سوزانيد. (اين قربانی غير از قربانی سوختنی‌ای بود كه هر روز صبح تقديم می‌شد.)

¹⁸پس از آن هارون گاو و قوچ را به عنوان قربانی سلامتی قوم ذبح كرد. پسران هارون خون قربانی را نزد او آوردند و او آن را بر چهار طرف قربانگاه پاشيد. ¹⁹سپس پيه گاو و قوچ را كه شامل پيه داخل شكم و قلوه‌ها و سفيدی روی جگر گاو و قوچ می‌شد، گرفت ²⁰و آنها را روی سينه‌های حيوان گذاشته، نزديک قربانگاه آورد و تمام پيه را روی قربانگاه سوزانيد. ²¹همانطور كه موسی دستور داده بود، هارون سينه‌ها، و رانهای راست حيوان را به عنوان هديهٔ مخصوص در حضور خداوند تكان داد.

²²پس از تقديم قربانیها، هارون دستهای خود را به طرف قوم اسرائيل دراز كرده، ايشان را بركت داد و از قربانگاه به زير آمد. ²³موسی و هارون به خيمهٔ عبادت رفتند. وقتی از آنجا بيرون آمدند قوم اسرائيل را بركت دادند. آنگاه حضور پرجلال خداوند بر تمام جماعت ظاهر شد ²⁴و از حضور خداوند آتش فرود آمده، قربانی سوختنی و پيه روی قربانگاه را بلعيد. بنی‌اسرائيل وقتی اين را ديدند، فرياد برآورده، در حضور خداوند به خاک افتادند.

گناه ناداب و ابيهو

¹ناداب و ابيهو، پسران هارون، برخلاف امر خداوند، آتش غير مجاز بر آتشدان خود نهاده، بر آن بخور گذاشتند و به حضور خداوند تقديم كردند. ²ناگاه آتش از حضور خداوند بيرون آمده، آنها را سوزاند و آنها در همانجا، در حضور خداوند مردند.

³آنگاه موسی به هارون گفت: «منظور خداوند همين بود وقتی فرمود: كسانی كه مرا خدمت می‌كنند بايد حرمت قدوسيت مرا نگاه دارند تا تمام قوم، مرا احترام كنند.» پس هارون خاموش ماند.

⁴بعد موسی، ميشائيل و الصافان (پسران عزی‌ئيل، عموی هارون) را صدا زد و به ايشان گفت: «برويد و اجساد را از داخل خيمهٔ عبادت برداريد و به خارج از اردوگاه ببريد.»

⁵آنها رفتند و همانطور كه موسی گفته بود ايشان را در پيراهنهای كهانتشان از اردوگاه بيرون بردند.

⁶آنگاه موسی به هارون و پسرانش العازار و ايتامار گفت: «عزاداری ننماييد، موی سرتان را ژوليده نكنيد و گريبان لباس خود را چاک نزنيد. اگر عزاداری كنيد خدا شما را نيز هلاک خواهد كرد و خشم او بر تمام قوم اسرائيل افروخته خواهد شد. ولی بنی‌اسرائيل می‌توانند برای ناداب و ابيهو كه در اثر آتش هولناک خداوند مردند، عزاداری نمايند. ⁷شما از در خيمهٔ عبادت بيرون نرويد مبادا بميريد، چون روغن مسح خداوند بر شماست.» ايشان طبق دستور موسی عمل كردند.

^8‏-9آنگاه خداوند به هارون گفت: «وقتی به خيمهٔ عبادت می‌رويد، هرگز شراب يا مشروبات مست كنندهٔ ديگر ننوشيد مبادا بميريد. اين قانونی است دائمی برای تو و پسرانت و تمام نسلهای آينده‌ات. ¹⁰شما بايد فرق بين مقدس و نامقدس، و نجس و طاهر را تشخيص دهيد. ¹¹بايد تمام دستورات مرا كه توسط موسی به قوم اسرائيل داده‌ام، به ايشان بياموزيد.»

¹²سپس موسی به هارون و دو پسر بازمانده‌اش، العازار و ايتامار گفت: «باقيماندهٔ هديهٔ آردی را كه بر آتش به خداوند تقديم شده است برداريد و از آن، نان بدون خميرمايه پخته، در كنار قربانگاه بخوريد زيرا اين هديه، بسيار مقدس است. ¹³چنانكه خداوند به من فرموده است بايد اين را در جای مقدسی بخوريد زيرا اين سهم شما و پسرانتان از هديه‌ای است كه بر آتش به خداوند تقديم می‌شود. ¹⁴شما و پسران و دخترانتان می‌توانيد سينه و ران هديهٔ مخصوص را كه در حضور خداوند تكان داده می‌شود، در مكان طاهری بخوريد. اين هدايا كه سهم شما از قربانی سلامتی قوم اسرائيل می‌باشد به شما و فرزندانتان داده شده است.

¹⁵«بنی‌اسرائيل بايد ران و سينه را هنگام تقديم پيه بر آتش، بياورند و به عنوان هديهٔ مخصوص در حضور خداوند تكان دهند. آن ران و سينه هميشه به شما و فرزندانتان تعلق خواهد داشت، همانطور كه خداوند فرموده است.»

¹⁶موسی سراغ بز قربانی گناه را گرفت، ولی پی برد كه سوزانده شده است. پس بر العازار و ايتامار خشمگين شده، گفت: ¹⁷«چرا قربانی گناه را در مكان مقدس نخورديد؟ اين قربانی، بسيار مقدس می‌باشد و خدا آن را به شما داده است تا گناه قوم اسرائيل را در حضور خداوند كفاره نماييد. ¹⁸چون خون آن به داخل قدس برده نشد، بايد حتماً آن را در محوطهٔ عبادتگاه می‌خورديد، به طوری كه به شما دستور داده بودم.»

¹⁹ولی هارون به موسی گفت: «با وجودی كه ايشان قربانی گناه و قربانی سوختنی خود را به حضور خداوند تقديم كردند اين واقعهٔ هولناک برای من پيش آمد. حال اگر از گوشت قربانی گناه می‌خورديم، آيا خداوند خشنود می‌شد؟» ²⁰موسی وقتی اين را شنيد، قانع شد.

حيوانات حلال گوشت و حرام گوشت

(تثنيه 14‏:3‏-21)

^1‏-3خداوند به موسی و هارون فرمود كه اين دستورات را به قوم اسرائيل بدهند: هر حيوانی كه شكافته‌سم باشد و نشخوار كند حلال گوشت است. ^4‏-7ولی گوشت شتر، گوركن و خرگوش را نبايد خورد، زيرا اين حيوانات هر چند نشخوار می‌كنند اما شكافته‌سم نيستند؛ همچنين گوشت خوک را نيز نبايد خورد، زيرا هر چند شكافته‌سم است اما نشخوار نمی‌كند. ⁸پس نبايد اين حيوانات را بخوريد و يا حتی دست به لاشهٔ آنها بزنيد، زيرا گوشت آنها حرام است.

⁹از حيواناتی كه در آب زندگی می‌كنند چه در رودخانه باشند و چه در دريا آنهايی را می‌توانيد بخوريد كه باله و فلس داشته باشند. ¹⁰تمام جانوران آبزی ديگر برای شما حرامند؛ ¹¹نه گوشت آنها را بخوريد و نه به لاشهٔ آنها دست بزنيد. ¹²باز تكرار می‌كنم، هر جانور آبزی كه باله و فلس نداشته باشد برای شما حرام است.

^13‏-19از ميان پرندگان اينها را نبايد بخوريد: عقاب، جغد، باز، شاهين، لاشخور، كركس، كلاغ، شترمرغ، مرغ دريايی، لک‌لک، مرغ ماهیخوار، مرغ سقا، قره‌قاز، هدهد و خفاش.

²⁰حشرات بالدار نبايد خورده شوند، ^21‏-22به‌جز آنهايی كه می‌جهند، يعنی ملخ و انواع گوناگون آن. اينها را می‌توان خورد. ²³اما ساير حشرات بالدار برای شما حرامند.

²⁴هر كس به لاشهٔ اين حيوانات حرام گوشت دست بزند تا غروب شرعاً نجس خواهد بود. ²⁵هر کس لاشهٔ آنها را بردارد بايد لباسش را بشويد؛ او تا غروب شرعاً نجس خواهد بود.

²⁶اگر به حيوانی دست بزنيد كه سمش كاملاً شكافته نباشد و يا نشخوار نكند، شرعاً نجس خواهيد بود، زيرا حرام گوشت هستند. ²⁷هر حيوان چهارپا كه روی پنجه راه رود خوردنش حرام است. هر کس به لاشهٔ چنين حيوانی دست بزند تا غروب نجس خواهد بود. ²⁸هر کس لاشهٔ آن را بردارد تا غروب نجس خواهد بود و بايد لباس خود را بشويد. اين حيوانات برای شما حرام هستند.

^29‏-30موش كور، موش صحرايی، موش خانگی و انواع مارمولک حرامند و نبايد خورده شوند. ³¹هر کس به لاشهٔ اين جانوران دست بزند تا غروب شرعاً نجس خواهد بود. ³²اگر لاشهٔ آنها روی شیئی كه از جنس چوب، پارچه، چرم يا گونی باشد بيفتد آن شیء شرعاً نجس خواهد شد؛ بايد آن را در آب بگذاريد و آن تا غروب نجس خواهد بود ولی بعد از آن، می‌توان دوباره آن را به کار برد. ³³اگر لاشهٔ يكی از اين جانوران در يک ظرف سفالين بيفتد، هر چيزی كه در ظرف باشد نجس خواهد بود و بايد ظرف را شكست. ³⁴اگر آب چنين ظرفی روی خوراكی ريخته شود آن خوراک نيز شرعاً نجس خواهد شد و هر آشاميدنی هم كه در چنين ظرفی باشد، نجس خواهد بود.

³⁵اگر لاشهٔ يكی از اين جانوران روی تنور يا اجاقی بيفتد، آن تنور يا اجاق شرعاً نجس خواهد شد و بايد آن را شكست. ³⁶اما اگر لاشه در چشمه يا آب انباری بيفتد، چشمه يا آب انبار نجس نخواهد شد ولی كسی كه لاشه را بيرون می‌آورد نجس خواهد شد. ^37‏-38اگر لاشه روی دانه‌هايی كه قرار است كاشته شود بيفتد آن دانه‌ها نجس نخواهند شد، ولی اگر روی دانه‌های خيس كرده بيفتد دانه‌ها نجس خواهند گرديد.

³⁹اگر حيوان حلال گوشتی بميرد، هر کس لاشهٔ آن را لمس كند تا غروب شرعاً نجس خواهد بود. ⁴⁰همچنين اگر كسی گوشت آن را بخورد و يا لاشهٔ آن را جابه‌جا كند بايد لباس خود را بشويد و او تا غروب نجس خواهد بود.

^41‏-42جانورانی كه روی زمين می‌خزند، چه آنهايی كه دست و پا ندارند و چه آنهايی كه چهار دست و پا و يا پاهای زياد دارند، حرامند و نبايد خورده شوند. ⁴³با آنها خود را نجس نسازيد. ⁴⁴من خداوند، خدای شما هستم. خود را تقديس نماييد و مقدس باشيد، چون من مقدس هستم. پس با اين جانورانی كه روی زمين می‌خزند خود را نجس نكنيد. ⁴⁵من همان خداوندی هستم كه شما را از سرزمين مصر بيرون آوردم تا خدای شما باشم. بنابراين بايد مقدس باشيد، زيرا من مقدس هستم.

⁴⁶اين قوانين را بايد در مورد حيوانات، پرندگان، جانوران آبزی و خزندگان رعايت كنيد. ⁴⁷بايد در ميان حيوانات نجس و طاهر، حرام گوشت و حلال گوشت، تفاوت قائل شويد.

طهارت بعد از زايمان

^1‏-2خداوند به موسی فرمود كه اين دستورات را به قوم اسرائيل بدهد: هرگاه زنی پسری بزايد، آن زن تا مدت هفت روز شرعاً نجس خواهد بود، همانگونه كه به هنگام عادت ماهانهٔ خود نجس است. ³روز هشتم، پسرش بايد ختنه شود. ⁴آن زن بايد مدت سی و سه روز صبر كند تا از خونريزی خود کاملاً طاهر گردد. در اين مدت او نبايد به چيز مقدسی دست بزند و يا وارد عبادتگاه شود.

⁵هرگاه زنی دختری بزايد، آن زن تا دو هفته شرعاً نجس خواهد بود همانگونه كه به هنگام عادت ماهانهٔ خود نجس است. او بايد شصت و شش روز صبر كند تا از خونريزی خود كاملاً طاهر شود.

⁶وقتی مدت طهارت تمام شد، نوزاد، خواه پسر باشد خواه دختر، مادرش بايد يک برهٔ يک ساله برای قربانی سوختنی و يک جوجه كبوتر يا قمری برای قربانی گناه تقديم كند.

اين هدايا را بايد دم در خيمهٔ عبادت نزد كاهن بياورد. ⁷كاهن آنها را برای خداوند قربانی نموده، برای مادر كفاره كند. آنگاه او از خونريزی زايمان طاهر خواهد شد. اين است آنچه يک زن بعد از زايمان بايد انجام دهد.

⁸ولی اگر آن زن فقيرتر از آن باشد كه بتواند يک بره قربانی كند، می‌تواند دو قمری يا دو جوجه كبوتر بياورد. يكی برای قربانی سوختنی و ديگری برای قربانی گناه. كاهن بايد با تقديم اين قربانیها برايش كفاره كند تا دوباره طاهر شود.

قوانين مربوط به جذام

¹خداوند اين قوانين را به موسی و هارون داد:

²اگر روی پوست بدن شخصی دمل، جوش يا لكهٔ براقی مشاهده شود، بايد وی را نزد هارون يا يكی از كاهنان نسل او بياورند، چون احتمال دارد آن شخص مبتلا به جذام باشد. ³كاهن لكه را معاينه خواهد كرد. اگر موهايی كه در لكه است سفيد شده باشد و اگر آن لكه از پوست عمیقتر باشد، پس مرض جذام است و كاهن بايد او را شرعاً نجس اعلام كند.

⁴اگر لكهٔ روی پوست سفيد باشد اما عمیقتر از پوست نباشد و موهايی كه در لكه است سفيد نشده باشد، كاهن بايد او را تا هفت روز جدا از ديگران نگه دارد. ⁵در روز هفتم، كاهن دوباره او را معاينه كند. اگر آن لكه تغيير نكرده باشد و بزرگ نيز نشده باشد، آنگاه كاهن بايد هفت روز ديگر هم او را از مردم جدا نگه دارد. ⁶روز هفتم، كاهن دوباره او را معاينه كند. اگر نشانه‌های مرض كمتر شده و لكه بزرگ نشده باشد، كاهن او را شرعاً طاهر اعلام كند، چون يک زخم معمولی بوده است. كافی است آن شخص لباسهایش را بشويد تا شرعاً طاهر شود. ⁷ولی اگر پس از آنكه كاهن او را طاهر اعلام كرد، آن لكه بزرگ شود، بايد دوباره نزد كاهن بيايد. ⁸كاهن باز به آن نگاه كند، اگر لكه بزرگ شده باشد آنگاه او را نجس اعلام كند، زيرا اين جذام است.

⁹شخصی را كه گمان می‌رود مرض جذام دارد بايد نزد كاهن بياورند ¹⁰و كاهن او را معاينه كند. اگر آماس چركی سفيدی در پوست باشد و موهای روی آن نيز سفيد شده باشد، ¹¹اين جذام مزمن است و كاهن بايد او را نجس اعلام كند. ديگر نبايد او را برای معاينات بيشتر نگه داشت، چون مرض وی قطعی است. ^12‏-13ولی اگر كاهن ديد كه مرض جذام پخش شده و بدنش را از سر تا پا پوشانيده است، آنگاه كاهن بايد اعلام كند كه او طاهر است چون تمام بدنش سفيد شده است. ^14‏-15ولی اگر در جايی از بدنش زخم بازی باشد، او را بايد شرعاً نجس اعلام كند چون زخم باز نشانهٔ جذام است. ^16‏-17اما اگر آن زخم باز سفيد شود آن شخص بايد نزد كاهن بازگردد. كاهن آن را معاينه كند و اگر زخم سفيد شده باشد، آنگاه او را طاهر اعلام كند.

¹⁸اگر در پوست بدن كسی دملی به وجود بيايد و پس از مدتی خوب بشود، ¹⁹ولی در جای آن، آماسی سفيد يا لكه‌ای سفيد مايل به سرخ باقی مانده باشد، آن شخص بايد برای معاينه نزد كاهن برود. ²⁰اگر كاهن ديد كه لكه عمیقتر از پوست است و موهايی كه در آن است سفيد شده است، آنگاه بايد او را نجس اعلام كند چون مرض جذام از آن دمل بيرون زده است. ²¹ولی اگر كاهن ببيند كه موهای سفيدی در لكه نيست و لكه نيز عمیقتر از پوست نيست و رنگ آن هم روشنتر شده است، آنگاه كاهن او را هفت روز از مردم جدا نگه دارد. ²²اگر در آن مدت لكه بزرگ شد كاهن بايد او را شرعاً نجس اعلام كند، زيرا اين جذام است. ²³ولی اگر لكه بزرگ نشد، اين لكه فقط جای دمل است و كاهن بايد او را طاهر اعلام نمايد.

²⁴اگر كسی دچار سوختگی شود و در جای سوختگی لكه سفيد يا سفيد مايل به سرخ بوجود آيد، ²⁵آنگاه كاهن بايد لكه را معاينه كند. اگر موهای روی آن لكه سفيد شده و جای سوختگی عمیقتر از پوست بدن باشد، اين مرض جذام است كه در اثر سوختگی بروز كرده و كاهن بايد او را نجس اعلام كند. ²⁶ولی اگر كاهن ببيند كه در لكه، موهای سفيدی نيست و لكه عمیقتر از پوست بدن به نظر نمی‌آيد و كمرنگ می‌شود، كاهن بايد هفت روز او را از مردم جدا نگه داشته، ²⁷روز هفتم دوباره او را معاينه كند. اگر لكه بزرگ شده باشد، كاهن بايد او را نجس اعلام كند، زيرا اين جذام است. ²⁸ولی اگر لكه بزرگ نشده و كمرنگ شده باشد، اين فقط جای سوختگی است و كاهن بايد اعلام نمايد كه او شرعاً طاهر است، زيرا اين لكه فقط جای سوختگی است.

^29‏-30اگر مردی يا زنی روی سر يا چانه‌اش لكه‌ای داشته باشد، كاهن بايد او را معاينه كند. اگر به نظر آيد كه لكه عمیقتر از پوست است و موهای زرد و باريكی در لكه پيدا شود، كاهن بايد او را نجس اعلام كند، زيرا اين، جذام است. ³¹ولی اگر معاينهٔ كاهن نشان داد كه لكه عمیقتر از پوست نيست و در ضمن موهای سياه نيز در آن ديده نمی‌شود، آنگاه بايد او را هفت روز از مردم جدا نگاه داشت ³²و روز هفتم دوباره وی را معاينه كرد. اگر لكه بزرگ نشده باشد و موهای زردی نيز در آن نمايان نشده باشد، و اگر لكه عمیقتر از پوست به نظر نيايد، ³³آنگاه شخص بايد موی اطراف زخمش را بتراشد (ولی نه روی خود لكه را) و كاهن هفت روز ديگر او را از مردم جدا نگه دارد. ³⁴روز هفتم باز معاينه شود و اگر لكه بزرگ نشده باشد و از پوست عمیقتر به نظر نيايد، كاهن او را شرعاً طاهر اعلام نمايد. او بعد از شستن لباسهایش طاهر خواهد بود. ^35‏-36ولی اگر بعداً اين لكه بزرگ شود، آنگاه كاهن بايد دوباره او را معاينه كند و بی‌آنكه منتظر بماند تا موهای زرد ببيند، او را نجس اعلام كند. ³⁷ولی اگر معلوم شود كه لكه تغييری نكرده و موهای سياهی نيز در آن ديده می‌شود، پس او شفا يافته و جذامی نيست و كاهن بايد او را شرعاً طاهر اعلام كند.

³⁸اگر مرد يا زنی لكه‌های سفيدی روی پوست بدنش داشته باشد ³⁹كاهن بايد او را معاينه كند. اگر اين لكه‌ها سفيد كمرنگ باشند، اين يک لكهٔ معمولی است كه در پوست بروز كرده است. بنابراين آن شخص طاهر است.

^40‏-41اگر موی سر مردی در جلو يا عقب سرش ريخته باشد، اين نشانهٔ جذام نيست، ⁴²اما چنانچه در سر طاس او لكهٔ سفيد مايل به سرخی وجود داشته باشد، ممكن است جذام باشد كه از آن بيرون زده است. ^43‏-44در آن صورت كاهن بايد او را معاينه كند. اگر روی سر او آماس سفيد مايل به سرخ باشد، او جذامی است و كاهن بايد او را شرعاً نجس اعلام كند.

⁴⁵وقتی معلوم شود كسی جذامی است، او بايد لباس پاره بپوشد و بگذارد موهايش ژوليده بماند و قسمت پايين صورت خود را پوشانيده، در حين حركت فرياد بزند: «جذامی! جذامی!» ⁴⁶تا زمانی كه مرض باقی باشد، او شرعاً نجس است و بايد بيرون از اردوگاه، تنها به سر برد.

^47‏-48اگر گمان رود كه مرض جذام13‏:47‏و48 کلمه‌ای که در اينجا جذام ترجمه شده در زبان عبری برای «کپک» يا «زنگ گياهی» نيز بکار می‌رود.‏ به لباس يا پارچهٔ پشمی يا كتانی و يا يک تكه چرم يا شیء چرمی سرايت كرده، ⁴⁹زيرا لكهای مايل به سبز يا قرمز در آن ديده می‌شود، بايد آن را به كاهن نشان داد. ⁵⁰كاهن لكه را ببيند و آن پارچه يا شیء را مدت هفت روز نگه دارد ⁵¹و روز هفتم دوباره به آن نگاه كند. اگر لكه پخش شده باشد، اين مرض، جذام مسری است و آن پارچه يا شیء نجس می‌باشد، ⁵²و كاهن بايد آن را بسوزاند، چون جذام مسری در آن است و بايد به‌وسیلهٔ آتش آن را از بين برد. ⁵³ولی اگر لكه پخش نشده باشد، ⁵⁴كاهن بايد دستور دهد كه شیء مظنون شسته شود و هفت روز ديگر آن را نگه دارند. ⁵⁵اگر بعد از آن مدت، رنگ لكه تغيير نكرد، هر چند پخش هم نشده باشد، نجس است و بايد سوزانده شود، خواه لكه روی آن و خواه زير آن باشد. ⁵⁶اما اگر كاهن ببيند كه لكه بعد از شستن كمرنگتر شده، آنگاه قسمت لكه‌دار را از پارچه يا شیء چرمی جدا كند. ⁵⁷ولی اگر لكه دوباره ظاهر شود، جذام است و كاهن بايد آن را بسوزاند. ⁵⁸اما چنانچه بعد از شستن، ديگر اثری از لكه پيدا نشد، می‌توان بار ديگر آن شیء را شست و به کار برد.

⁵⁹اين است مقررات مربوط به مرض جذام در لباس پشمی يا كتانی يا هر شیئی كه از چرم درست شده باشد.

طهارت از جذام

^1‏-2خداوند اين دستورات را دربارهٔ شخصی كه مرض جذام او شفا يافته است، به موسی داد:

³كاهن بايد برای معاينهٔ او از اردوگاه بيرون رود. اگر ديد كه جذام برطرف شده است ⁴دستور دهد دو پرندهٔ زندهٔ حلال گوشت، چند تكه چوب سرو، نخ قرمز و چند شاخه زوفا برای مراسم تطهير شخص شفا يافته بياورند. ⁵سپس دستور دهد كه يكی از پرندگان را در يک ظرف سفالين كه آن را روی آب روان گرفته باشند سر ببرند ⁶و چوب سرو، نخ قرمز، شاخهٔ زوفا و پرندهٔ زنده را در خون پرنده‌ای كه سرش بريده شده فرو كند. ⁷سپس كاهن خون را هفت مرتبه روی شخصی كه از جذام شفا يافته، بپاشد و او را شرعاً طاهر اعلام كند و پرندهٔ زنده را هم در صحرا رها نمايد.

⁸آنگاه شخصی كه شفا يافته لباس خود را بشويد و تمام موی خود را بتراشد و خود را بشويد تا شرعاً طاهر شود. سپس او می‌تواند به اردوگاه بازگشته، در آنجا زندگی كند؛ ولی بايد تا هفت روز بيرون خيمه‌اش بماند. ⁹در روز هفتم دوباره تمام موی خود را كه شامل موی سر، ريش، ابرو و ساير قسمتهای بدن او می‌شود، بتراشد و لباسهایش را بشويد و حمام كند. آنگاه آن شخص شرعاً طاهر خواهد بود.

¹⁰روز بعد، يعنی روز هشتم، بايد دو برهٔ نر بی‌عيب و يک ميش يک سالهٔ بی‌عيب با سه كيلو آرد مرغوب مخلوط با روغن زيتون به عنوان هديهٔ آردی و يک سوم ليتر روغن زيتون نزد كاهن بياورد. ¹¹سپس كاهن آن شخص و هديهٔ وی را دم در خيمهٔ عبادت به حضور خداوند بياورد. ¹²كاهن بايد يكی از بره‌های نر را با روغن زيتون گرفته، با تكان دادن آنها در جلو قربانگاه، به عنوان قربانی جبران به خداوند تقديم كند. (اين قربانی جزو هدايای مخصوصی است كه به كاهن تعلق می‌گيرد.) ¹³سپس كاهن در خيمهٔ عبادت در جايی كه قربانی گناه و قربانی سوختنی ذبح می‌شوند، بره را سر ببرد. اين قربانی جبران بسيار مقدس است و بايد مثل قربانی گناه برای خوراک به كاهن داده شود. ¹⁴كاهن، خون قربانی جبران را بگيرد و مقداری از آن را بر نرمهٔ گوش راست شخصی كه طاهر می‌شود و روی شست دست راست او و روی شست پای راستش بمالد.

¹⁵پس از آن، كاهن مقداری از روغن زيتون را گرفته، آن را در كف دست چپ خود بريزد، ¹⁶و انگشت دست راست خود را در آن فرو برده، هفت بار روغن را به حضور خداوند بپاشد. ¹⁷سپس كاهن مقداری از روغن كف دست خود را روی نرمهٔ گوش راست آن شخص و روی شست دست راست و روی شست پای راست او بمالد. ¹⁸بعد روغن باقيمانده در كف دست خود را بر سر آن شخص بمالد. به اين ترتيب كاهن در حضور خداوند برای او كفاره خواهد كرد.

¹⁹پس از آن، كاهن بايد قربانی گناه را تقديم كند و بار ديگر مراسم كفاره را برای شخصی كه از جذام خود طاهر می‌شود به جا آورد. سپس كاهن قربانی سوختنی را سر ببرد، ²⁰و آن را با هديهٔ آردی بر قربانگاه تقديم نموده، برای آن شخص كفاره كند تا شرعاً طاهر شناخته شود.

²¹اگر آن شخص فقير باشد و نتواند دو بره قربانی كند، می‌تواند يک برهٔ نر به عنوان قربانی جبران بياورد تا هنگام برگزاری مراسم كفاره جلو قربانگاه تكان داده شود و به خداوند تقديم گردد. همراه با آن يک كيلو آرد مرغوب مخلوط با روغن زيتون به عنوان هديهٔ آردی و يک سوم ليتر روغن زيتون نيز تقديم شود. ²²آن شخص بايد دو قمری يا دو جوجه كبوتر نيز بياورد و يكی را برای قربانی گناه و ديگری را برای قربانی سوختنی تقديم كند. ²³روز هشتم آنها را دم در خيمهٔ عبادت نزد كاهن بياورد تا در حضور خداوند برای مراسم طهارت او تقديم شوند. ²⁴كاهن بره را به عنوان قربانی جبران همراه با روغن بگيرد و آنها را جلو قربانگاه تكان داده، به خداوند تقديم كند. (اين قربانی جزو هدايای مخصوصی است كه به كاهن تعلق می‌گيرد.) ²⁵سپس بره را به عنوان قربانی جبران ذبح كند و قدری از خون آن را روی نرمهٔ گوش راست شخصی كه طاهر می‌شود و روی شست دست راست و روی شست پای راست او بمالد.

²⁶سپس كاهن مقداری از روغن زيتون را در كف دست چپ خود بريزد ²⁷و با انگشت راستش قدری از آن را هفت بار به حضور خداوند بپاشد. ²⁸بعد قدری از روغن زيتون كف دستش را روی نرمهٔ گوش راست آن شخص و روی شست دست راست و روی شست پای راست وی بمالد. ²⁹روغن باقيمانده در دست خود را بر سر شخصی كه طاهر می‌شود بمالد. به اين ترتيب كاهن در حضور خداوند برای او كفاره خواهد كرد. ³⁰پس از آن، بايد دو قمری يا دو جوجه كبوتری را كه آورده است قربانی كند، ³¹يكی را برای قربانی گناه و ديگری را برای قربانی سوختنی. همراه آنها هديهٔ آردی نيز تقديم شود. به اين ترتيب كاهن در حضور خداوند برای آن شخص كفاره خواهد كرد. ³²اين است مقررات مربوط به اشخاصی كه از مرض جذام شفا يافته، ولی قادر نيستند قربانیهایی را كه معمولاً برای انجام مراسم طهارت لازم است بياورند.

^33‏-34خداوند اين دستورات را در مورد خانه‌ای كه جذام بر آن عارض شده، به موسی و هارون داد. (اين قوانين برای زمانی بود كه قوم اسرائيل به سرزمين موعود كنعان كه خداوند قرار بود به آنها ببخشد، وارد می‌شدند.) ³⁵هرگاه كسی در خانه‌اش متوجهٔ جذام14‏:35 نگاه کنيد به زيرنويس 13‏:47‏.‏ شود، بايد بيايد و به كاهن بگويد: «به نظر می‌رسد در خانهٔ من مرض جذام وجود دارد!» ³⁶كاهن پيش از اينكه خانه را مشاهده كند دستور بدهد كه خانه تخليه شود تا اگر تشخيص داد كه مرض جذام در آنجا وجود دارد، هر چه در خانه است، شرعاً نجس اعلام نشود. سپس كاهن وارد خانه شده ³⁷آن را مشاهده كند. اگر رگه‌های مايل به سبز يا سرخ در ديوار خانه پيدا كرد كه عمیقتر از سطح ديوار به نظر رسيد، ³⁸بايد در خانه را تا هفت روز ببندد. ³⁹روز هفتم برگشته، دوباره به آن نگاه كند. اگر رگه‌ها در ديوار پخش شده باشند، ⁴⁰آنگاه كاهن دستور بدهد آن قسمت رگه‌دار ديوار را كنده، سنگهای آن را در جای ناپاكی خارج از شهر بيندازند. ⁴¹سپس دستور بدهد ديوارهای داخل خانه را بتراشند و خاک تراشيده شده را نيز در جای ناپاكی خارج از شهر بريزند. ⁴²بعد بايد سنگهای ديگری بياورد و به جای سنگهايی كه كنده شده كار بگذارند و با ملاط تازه خانه را دوباره اندود كنند.

⁴³ولی اگر رگه‌ها دوباره نمايان شدند، ⁴⁴كاهن بايد دوباره بيايد و نگاه كند، اگر ديد كه رگه‌ها پخش شده‌اند، بداند كه جذام مسری است و خانه شرعاً نجس می‌باشد. ⁴⁵آنگاه كاهن دستور دهد خانه را خراب كنند و تمام سنگها، تيرها و خاک آن را به خارج از شهر برده، در جای ناپاكی بريزند. ⁴⁶وقتی در خانه بسته است، اگر كسی داخل آن شود، تا غروب شرعاً نجس خواهد بود. ⁴⁷هر كه در آن خانه بخوابد يا چيزی بخورد، بايد لباس خود را بشويد.

⁴⁸اما زمانی كه كاهن دوباره برای مشاهدهٔ خانه می‌آيد، ببيند كه رگه‌ها ديگر پخش نشده‌اند، آنگاه اعلام كند كه خانه شرعاً طاهر است و جذام برطرف شده است. ⁴⁹سپس برای طهارت خانه، دستور دهد دو پرنده، چند تكه چوب سرو، نخ قرمز و چند شاخه زوفا بياورند. ⁵⁰يكی از پرندگان را روی آب روان در يک ظرف سفالين سر ببرد ^51‏-52و چوب سرو و شاخهٔ زوفا و نخ قرمز و پرندهٔ زنده را در خون پرنده‌ای كه سربريده است و همچنين در آب روان فرو كند و هفت بار بر خانه بپاشد. به اين طريق خانه طاهر می‌شود. ⁵³سپس پرندهٔ زنده را بيرون شهر در صحرا رها كند. اين است روش تطهير خانه.

^54‏-56اين مقررات مربوط به جذام است كه ممكن است در لباس يا در خانه، در آماس روی پوست بدن يا در جوش، و يا در لكهٔ براق ديده شود. ⁵⁷طبق اين مقررات تشخيص خواهيد داد كه چه وقت چيزی نجس است و چه وقت طاهر.

ترشحاتی كه توليد نجاست می‌كند

^1‏-2خداوند به موسی و هارون فرمود كه اين دستورات را نيز به قوم اسرائيل بدهند: هرگاه از بدن مردی مايعی ترشح شود، او شرعاً نجس است. ³اين مايع، چه از بدنش به بيرون ترشح كند و چه نكند، او را نجس می‌سازد. ⁴هر رختخوابی كه او در آن بخوابد و هر چيزی كه روی آن بنشيند نجس خواهد شد. ⁵هر کس به رختخواب او دست بزند، شرعاً تا غروب نجس خواهد بود و بايد لباس خود را بشويد و غسل كند. ⁶هر كس روی جايی بنشيند كه آن مرد هنگام آلودگی روی آن نشسته بود، شرعاً تا غروب نجس خواهد بود و بايد لباس خود را بشويد و غسل كند. ⁷هر کس به آن مرد دست بزند، بايد همين دستورات را اجرا كند. ⁸به هر کس آب دهان بيفکند، آن شخص شرعاً تا غروب نجس خواهد بود و بايد لباس خود را بشويد و غسل كند. ⁹روی هر زينی كه بنشيند، آن زين نجس خواهد بود. ¹⁰اگر كسی چيزی را كه زير اين مرد بوده است بردارد يا به آن دست بزند، شرعاً تا غروب نجس خواهد بود و بايد لباس خود را بشويد و غسل كند. ¹¹اگر اين مرد نجس بی‌آنكه اول دستهای خود را بشويد، به كسی دست بزند، آن شخص بايد لباس خود را بشويد و غسل كند و تا غروب شرعاً نجس خواهد بود. ¹²اگر مرد نجس به يک ظرف سفالين دست بزند، آن ظرف بايد شكسته شود؛ ولی اگر به ظرفی چوبی دست بزند آن ظرف را بايد شست.

¹³وقتی ترشح او قطع شود، بايد هفت روز صبر كند و بعد لباسهایش را بشويد و در آب روان غسل نمايد تا شرعاً طاهر شود. ¹⁴روز هشتم بايد دو قمری يا دو جوجه كبوتر دم در خيمهٔ عبادت به حضور خداوند بياورد و آنها را به كاهن بدهد. ¹⁵كاهن بايد يكی را برای قربانی گناه و ديگری را برای قربانی سوختنی ذبح كند. به اين ترتيب كاهن در حضور خداوند برای آن مرد به سبب ترشحی كه داشته است كفاره می‌نمايد.

¹⁶هر وقت از مردی منی خارج شود بايد خود را کاملاً بشويد؛ او تا غروب نجس خواهد بود. ¹⁷هر پارچه يا چرمی كه منی روی آن ريخته باشد بايد شسته شود و آن پارچه يا چرم تا غروب نجس خواهد بود. ¹⁸زن و مرد بعد از نزديكی بايد غسل كنند و تا غروب شرعاً نجس خواهند بود.

¹⁹زن تا هفت روز بعد از عادت ماهانه‌اش شرعاً نجس خواهد بود. در آن مدت هر كس به او دست بزند، تا غروب نجس خواهد شد، ²⁰و او روی هر چيزی بخوابد يا بنشيند، آن چيز نجس خواهد شد. ^21‏-23اگر كسی به رختخواب آن زن يا به چيزی كه او روی آن نشسته باشد دست بزند بايد لباس خود را بشويد و غسل كند و شرعاً تا غروب نجس خواهد بود. ²⁴مردی كه در اين مدت با او نزديكی كند، شرعاً تا هفت روز نجس خواهد بود و هر رختخوابی كه او روی آن بخوابد نجس خواهد بود.

²⁵اگر خونريزی عادت ماهانه بيش از حد معمول جريان داشته باشد يا در طول ماه، بی‌موقع عادت ماهانهٔ او شروع شود، همان دستورات بالا بايد اجرا گردد. ²⁶بنابراين در آن مدت او روی هر چيزی كه بخوابد يا بنشيند، درست مثل دورهٔ عادت ماهانهٔ عادی نجس خواهد بود. ²⁷هر كس به رختخواب او يا به چيزی كه او روی آن نشسته باشد دست بزند نجس خواهد شد و بايد لباس خود را بشويد و غسل كند. او تا غروب شرعاً نجس خواهد بود. ²⁸هفت روز بعد از تمام شدن عادت ماهانه، او ديگر نجس نيست. ²⁹روز هشتم بايد دو قمری يا دو جوجه كبوتر دم در عبادتگاه پيش كاهن بياورد ³⁰و كاهن يكی را برای قربانی گناه و ديگری را برای قربانی سوختنی ذبح كند و در حضور خداوند برای نجاست عادت ماهانه آن زن كفاره نمايد. ³¹به اين طريق قوم اسرائيل را از ناپاكی‌هايشان طاهر كنيد مبادا به خاطر آلوده كردن خيمهٔ عبادت من كه در ميان ايشان است بميرند.

³²اين مقررات برای مردی كه به سبب ترشح مايع يا خارج شدن منی نجس شود ³³و همچنين برای دورهٔ عادت ماهانهٔ زن و در مورد هر شخصی است كه با آن زن قبل از طهارت وی نزديكی كند.

روز كفاره

^1‏-2پس از آنكه دو پسر هارون به علت سوزاندن بخور بر آتش غير مجاز در حضور خداوند مردند، خداوند به موسی فرمود: «به برادرت هارون بگو كه غير از موعد مقرر، در وقت ديگری به قدس‌الاقداس كه پشت پرده است و صندوق عهد و تخت رحمت در آن قرار دارند داخل نشود، مبادا بميرد؛ چون من در ابر بالای تخت رحمت حضور دارم. ³شرايط داخل شدن او به آنجا از اين قرار است: او بايد يک گوساله برای قربانی گناه و يک قوچ برای قربانی سوختنی بياورد.»

⁴سپس خداوند اين مقررات را داد: قبل از آنكه هارون به قدس‌الاقداس داخل شود، بايد غسل نموده، لباسهای مخصوص كاهنی را بپوشد، يعنی پيراهن مقدس كتانی، لباس زير از جنس كتان، كمربند كتانی و عمامه كتانی. ⁵آنگاه قوم اسرائيل دو بز نر برای قربانی گناهشان و يک قوچ برای قربانی سوختنی نزد او بياورد. ⁶هارون بايد اول گوساله را به عنوان قربانی گناه خودش به حضور خداوند تقديم كند و برای خود و خانواده‌اش كفاره نمايد. ⁷سپس دو بز نر را دم در خيمهٔ عبادت به حضور خداوند بياورد. ⁸او بايد يک بز را ذبح كند و ديگری را در بيابان رها سازد. ولی برای اين كار لازم است اول قرعه بيفکند. ⁹آنگاه بزی را كه به قيد قرعه برای خداوند تعيين شده، به عنوان قربانی گناه ذبح كند ¹⁰و بز ديگر را زنده به حضور خداوند آورد و سپس به بيابان بفرستد تا گناه قوم اسرائيل را با خود ببرد.

¹¹پس از اينكه هارون گوساله را به عنوان قربانی گناه برای خود و خانواده‌اش ذبح كرد، ¹²آتشدانی پر از زغالهای مشتعل از قربانگاه بخور برداشته، آن را با دو مشت بخور كوبيدهٔ خوشبو به قدس‌الاقداس بياورد ¹³و در حضور خداوند، بخور را روی آتش بريزد تا ابری از بخور، تخت رحمت روی صندوق عهد را بپوشاند. بدين ترتيب او نخواهد مرد. ¹⁴هارون مقداری از خون گوساله را آورده، با انگشت خود آن را يک مرتبه بر قسمت جلويی تخت رحمت، سپس هفت مرتبه جلو آن روی زمين بپاشد.

¹⁵پس از آن، او بايد بيرون برود و بز قربانی گناه قوم را ذبح كند و خون آن را به قدس‌الاقداس بياورد و مانند خون گوساله بر تخت رحمت و جلو آن بپاشد. ¹⁶به اين ترتيب برای قدس‌الاقداس كه به سبب گناهان قوم اسرائيل آلوده شده و برای خيمهٔ عبادت كه در ميان قوم واقع است و با آلودگی‌های ايشان احاطه شده، كفاره خواهد كرد. ¹⁷از زمانی كه هارون برای كفاره كردن وارد قدس‌الاقداس می‌شود تا وقتی كه از آنجا بيرون می‌آيد هيچكس نبايد در داخل خيمهٔ عبادت باشد. هارون پس از اينكه مراسم كفاره را برای خود و خانواده‌اش و قوم اسرائيل بجا آورد، ¹⁸بايد در حضور خداوند به طرف قربانگاه برود و برای آن كفاره كند. او بايد خون گوساله و خون بز را بر شاخهای قربانگاه بمالد ¹⁹و با انگشت خود هفت بار خون را بر قربانگاه بپاشد، و به اين ترتيب آن را از آلودگی گناهان بنی‌اسرائيل پاک نموده، تقديس كند.

²⁰وقتی هارون مراسم كفاره را برای قدس‌الاقداس، خيمهٔ عبادت و قربانگاه به انجام رسانيد، بز زنده را بياورد و ²¹هر دو دست خود را روی سر حيوان قرار داده، تمام گناهان و تقصيرات قوم اسرائيل را اعتراف كند و آنها را بر سر بز قرار دهد. سپس بز را به دست مردی كه برای اين كار تعيين شده است بدهد تا آن را به بيابان برده در آنجا رهايش سازد. ²²بدين ترتيب آن بز تمام گناهان بنی‌اسرائيل را به سرزمينی كه كسی در آنجا سكونت ندارد می‌برد.

²³پس از آن، هارون بار ديگر بايد داخل عبادتگاه شده لباسهای كتانی را كه هنگام رفتن به قدس‌الاقداس پوشيده بود از تن بيرون بياورد و آنها را در عبادتگاه بگذارد. ²⁴آنگاه در مكان مقدسی غسل نموده، دوباره لباسهایش را بپوشد و بيرون رفته، قربانی سوختنی خود و قربانی سوختنی بنی‌اسرائيل را تقديم كند و به اين وسيله برای خود و بنی‌اسرائيل كفاره كند. ²⁵او بايد پيه قربانی گناه را هم بر قربانگاه بسوزاند.

²⁶مردی كه بز را به بيابان برده است، بايد لباس خود را بشويد و غسل كند و بعد به اردوگاه بازگردد. ²⁷گوساله و بزی كه به عنوان قربانی گناه ذبح شدند و هارون خون آنها را به داخل قدس‌الاقداس برد تا كفاره كند، بايد از اردوگاه بيرون برده شوند و پوست و گوشت و سرگين آنها سوزانده شود. ²⁸سپس شخصی كه آنها را سوزانده، لباس خود را بشويد و غسل كند و بعد به اردوگاه بازگردد.

²⁹اين قوانين را هميشه بايد اجرا كنيد: در روز دهم ماه هفتم نبايد كار بكنيد، بلكه آن روز را در روزه بگذرانيد. اين قانون بايد هم به‌وسیلهٔ قوم اسرائيل و هم بوسيلهٔ غريبانی كه در ميان قوم اسرائيل ساكن هستند رعايت گردد، ³⁰چون در آن روز، مراسم كفاره برای آمرزش گناهان انجام خواهد شد تا قوم در نظر خداوند طاهر باشند. ³¹اين روز برای شما مقدس است و نبايد در اين روز كار كنيد بلكه بايد در روزه به سر بريد. اين قوانين را هميشه بايد اجرا كنيد. ³²اين مراسم در نسلهای آينده بوسيلهٔ كاهن اعظمی كه به جای جد خود هارون برای كار كاهنی تقديس شده، انجام خواهد شد. او بايد لباسهای مقدس كتانی را بپوشد، ³³و برای قدس‌الاقداس، عبادتگاه، قربانگاه، كاهنان و قوم اسرائيل كفاره كند. ³⁴شما بايد سالی يک مرتبه برای گناهان قوم اسرائيل كفاره كنيد و اين برای شما يک قانون هميشگی است.

هارون تمام دستوراتی را كه خداوند به موسی داد بجا آورد.

خون حيوانات

^1‏-2خداوند دستورات زير را برای هارون و پسرانش و تمامی قوم اسرائيل به موسی داد: ^3‏-4هر اسرائيلی كه گاو يا گوسفند يا بزی را در جايی ديگر غير از خيمهٔ عبادت برای خداوند ذبح كند، خون ريخته و مجرم است و بايد از ميان قوم خود طرد شود. ⁵هدف از اين قانون اين است كه قوم اسرائيل ديگر در صحرا قربانی نكنند. قوم بايد قربانیهای خود را دم در خيمهٔ عبادت پيش كاهن بياورند و آنها را به عنوان قربانی سلامتی به خداوند تقديم كنند. ⁶سپس كاهن خون آنها را بر قربانگاه خداوند كه دم در خيمهٔ عبادت است بپاشد و پيه آنها را همچون عطر خوشبويی كه مورد پسند خداوند است بسوزاند. ⁷قوم اسرائيل ديگر نبايد در صحرا برای ارواح شرير قربانی كنند و به خداوند خيانت ورزند. اين برای شما قانونی است هميشگی كه بايد نسل اندر نسل بجا آورده شود.

^8‏-9هرگاه يک اسرائيلی يا غريبی كه در ميان قوم ساكن است در جايی غير از دم در خيمهٔ عبادت برای خداوند قربانی كند، بايد از ميان قوم طرد شود.

¹⁰هر کس خون بخورد، چه اسرائيلی باشد، چه غريبی كه در ميان شما ساكن است، روی خود را از او برگردانده او را از ميان قوم طرد خواهم كرد، ¹¹زيرا جان هر موجودی در خون اوست و من خون را به شما داده‌ام تا برای كفارهٔ جانهای خود، آن را بر روی قربانگاه بپاشيد. خون است كه برای جان كفاره می‌كند. ¹²به همين دليل است كه به قوم اسرائيل حكم می‌كنم كه نه خودشان خون بخورند و نه غريبی كه در ميان ايشان ساكن است. ¹³هر کس به شكار برود، خواه اسرائيلی باشد خواه غريبی كه در ميان شماست و حيوان يا پرندهٔ حلال گوشتی را شكار كند، بايد خونش را بريزد و روی آن را با خاک بپوشاند، ¹⁴زيرا جان هر موجودی در خون اوست. به همين دليل است كه به قوم اسرائيل گفتم كه هرگز خون نخورند، زيرا حيات هر موجود زنده‌ای در خون آن است. پس هر كس خون بخورد بايد از ميان قوم اسرائيل طرد شود.

¹⁵هر اسرائيلی يا غريبی كه گوشت حيوان مرده يا دريده شده‌ای را بخورد، بايد لباس خود را بشويد و غسل كند. او بعد از غروب شرعاً طاهر خواهد بود. ¹⁶ولی اگر لباسهایش را نشويد و غسل نكند مجرم خواهد بود.

زنا و اعمال قبيح

^1‏-2سپس خداوند به موسی فرمود كه به قوم اسرائيل بگويد:

«من خداوند، خدای شما هستم. ³پس مانند بت‌پرستان رفتار نكنيد يعنی مثل مصريانی كه در كشورشان زندگی می‌كرديد و يا مانند كنعانيهايی كه می‌خواهم شما را به سرزمينشان ببرم. ^4‏-5بايد فقط از دستورات و قوانين من اطاعت كنيد و آنها را بجا آوريد، چون من خداوند، خدای شما هستم. اگر قوانين مرا اطاعت كنيد، زنده خواهيد ماند.

⁶«هيچيک از شما نبايد با محارم خود همبستر شود. ⁷با مادر خود همبستر نشو، زيرا با اين كار به او و به پدرت بی‌احترامی می‌كنی. ⁸با هيچيک از زنان پدرت همبستر نشو، چون با اين كار به پدرت بی‌احترامی می‌كنی. ⁹همچنين با خواهر تنی يا با خواهر ناتنی خود، چه دختر پدرت باشد چه دختر مادرت، چه در همان خانه به دنیا آمده باشد چه در جای ديگر، همبستر نشو.

¹⁰«با دختر پسرت يا دختر دخترت همبستر نشو، چون با اين كار خود را رسوا می‌كنی. ¹¹با دختر زن پدرت همبستر نشو، چون او خواهر ناتنی توست. ¹²با عمهٔ خود همبستر نشو، چون از بستگان نزديک پدرت می‌باشد. ¹³با خالهٔ خود همبستر نشو، چون از بستگان نزديک مادرت است. ¹⁴با زن عموی خود همبستر نشو، چون او مثل عمهٔ توست.

¹⁵«با عروس خود همبستر نشو، چون زن پسر توست. ¹⁶با زن برادرت همبستر نشو، چون با اين كار به برادرت بی‌احترامی می‌كنی. ¹⁷با يک زن و دختر او يا نوه‌اش همبستر نشو، چون آنها بستگان نزديک همديگرند و اين عمل قبيحی است. ¹⁸مادامی كه زنت زنده است نبايد خواهر او را هم به زنی بگيری و با او همبستر شوی.

¹⁹«با زنی به هنگام عادت ماهانه‌اش همبستر نشو. ²⁰با زنی كه همسر مرد ديگری است همبستر نشو و خود را به‌وسیلهٔ او نجس نساز.

²¹«هيچيک از فرزندان خود را به بت مولک هديه نكن و آنها را بر قربانگاه آن نسوزان زيرا با اين كار نام خداوند، خدای خود را بی‌حرمت خواهی كرد.

²²«هيچ مردی نبايد با مرد ديگری نزديكی كند، چون اين عمل، بسيار قبيح است. ²³هيچ مرد يا زنی نبايد با حيوان نزديكی كند و با اين كار خود را نجس سازد. اين عمل، بسيار قبيح است.

²⁴«با اين كارها خود را نجس نسازيد، چون اين اعمالی است كه بت‌پرستها انجام می‌دهند و به خاطر اين كارهاست كه می‌خواهم آنان را از سرزمينی كه شما داخل آن می‌شويد بيرون كنم. ²⁵تمامی آن سرزمين با اين نوع اعمال، نجس شده است. به همين دليل است كه می‌خواهم مردمانی را كه در آنجا ساكنند مجازات كنم و ايشان را از آنجا بيرون اندازم. ²⁶شما بايد از تمام قوانين و دستورات من اطاعت كنيد و هيچيک از اين اعمال قبيح را انجام ندهيد. اين قوانين هم شامل شما می‌شود و هم شامل غريبانی كه در ميان شما ساكنند.

²⁷«آری، تمامی اين اعمال قبيح بوسيلهٔ مردمان سرزمينی كه می‌خواهم شما را به آنجا ببرم به عمل آمده و آن سرزمين را نجس كرده است. ²⁸شما اين اعمال را انجام ندهيد و گرنه شما را نيز مثل اقوامی كه اكنون در آنجا ساكنند از آن سرزمين بيرون خواهم راند. ^29‏-30هر کس مرتكب يكی از اين اعمال قبيح گردد، از ميان قوم طرد خواهد شد. پس قوانين مرا اطاعت كنيد و هيچيک از اين عادات زشت را انجام ندهيد. خود را با اين اعمال قبيح نجس نكنيد زيرا من خداوند، خدای شما هستم.»

قوانين گوناگون

^1‏-2خداوند همچنين به موسی فرمود كه به بنی‌اسرائيل بگويد: «مقدس باشيد زيرا من خداوند، خدای شما مقدس هستم. ³به مادر و پدر خود احترام بگذاريد و قانون روز سبت مرا اطاعت كنيد، چون من خداوند، خدای شما هستم. ⁴بت نسازيد و بتها را پرستش نكنيد، چون من خداوند، خدای شما هستم.

⁵«وقتی كه قربانی سلامتی به حضور من تقديم می‌كنيد آن را طوری هديه كنيد كه مورد قبول من باشد. ⁶گوشتش را در همان روزی كه آن را ذبح می‌كنيد و يا روز بعد بخوريد. هر چه را كه تا روز سوم باقی مانده، بسوزانيد، ⁷زيرا شرعاً نجس است و اگر كسی آن را بخورد من آن قربانی را قبول نخواهم كرد. ⁸اگر در روز سوم از آن بخوريد مقصريد، چون به قدوسيت خداوند بی‌احترامی كرده‌ايد و بايد از ميان قوم طرد شويد.

⁹«وقتی كه محصول خود را درو می‌كنيد، گوشه و كنار مزرعه‌های خود را درو نكنيد و خوشه‌های گندم به جا مانده را برنچينيد. ¹⁰در مورد حاصل انگور خود نيز همينطور عمل كنيد خوشه‌ها و دانه‌های انگوری را كه بر زمين می‌افتد، جمع نكنيد. آنها را برای فقرا و غريبان بگذاريد، چون من خداوند، خدای شما هستم.

¹¹«دزدی نكنيد، دروغ نگوييد و كسی را فريب ندهيد. ¹²به نام من قسم دروغ نخوريد و به اين طريق نام مرا بی‌حرمت نكنيد، زيرا من خداوند، خدای شما هستم.

¹³«مال كسی را غصب نكنيد و به كسی ظلم ننماييد و مزد كارگران خود را به موقع بپردازيد.

¹⁴«شخص كر را نفرين نكنيد و پيش پای كور سنگ نياندازيد. از من بترسيد، زيرا من خداوند شما هستم.

¹⁵«هنگام قضاوت، از فقير طرفداری بيجا نكنيد و از ثروتمند ترسی نداشته باشيد، بلكه هميشه قضاوتتان منصفانه باشد.

¹⁶«سخن‌چينی نكنيد و با پخش خبر دروغ باعث نشويد كسی به مرگ محكوم شود.

¹⁷«از كسی كينه به دل نگيريد، بلكه اختلاف خود را با او حل كنيد مبادا به خاطر او مرتكب گناه شويد19‏:17 يا «از کسی کينه به دل نگيريد. گناهکار را توبيخ کنيد و نگذاريد گناهش ناديده گرفته شود و گرنه شما هم مثل او مجرم خواهيد بود.»‏. ¹⁸از همسايهٔ خود انتقام نگيريد و از وی نفرت نداشته باشيد بلكه او را چون جان خويش دوست بداريد زيرا من خداوند، خدای شما هستم.

¹⁹«از قوانين من اطاعت كنيد. حيوانات اهلی خود را به جفتگيری با حيوانات غير همجنسشان وا می‌دارد. در مزرعهٔ خود دو نوع بذر نكاريد و لباسی را كه از دو جنس مختلف بافته شده نپوشيد.

²⁰«اگر مردی با كنيزی كه نامزد شخص ديگری است همبستر شود و آن كنيز هنوز بازخريد و آزاد نشده باشد، ايشان را نبايد كشت بلكه بايد تنبيه كرد، چون كنيز آزاد نبوده است. ²¹مردی كه آن دختر را فريب داده، بايد به عنوان قربانی جبران خود قوچی را دم در خيمهٔ عبادت به حضور خداوند بياورد. ²²كاهن بايد با اين قوچ برای گناه آن مرد نزد خداوند كفاره كند و به اين ترتيب گناهش بخشيده خواهد شد.

²³«وقتی كه داخل سرزمين موعود شديد و انواع درختان ميوه در آنجا كاشتيد، سه سال از محصول آن نخوريد، چون شرعاً نجس به حساب می‌آيد. ²⁴تمامی محصول سال چهارم را وقف من كنيد و برای تمجيد و تشكر از من به من هديه كنيد، ²⁵زيرا من خداوند، خدای شما هستم. در سال پنجم می‌توانيد محصول را برای خود برداريد. اگر اين قانون را رعايت كنيد، درختان شما پرثمر خواهند بود.

²⁶«گوشتی را كه هنوز خون در آن است نخوريد. فالگيری و جادوگری نكنيد. ²⁷مثل بت‌پرستها موهای ناحيهٔ شقيقه خود را نتراشيد و گوشه‌های ريش خود را نچينيد. ²⁸هنگام عزاداری برای مردگان خود مثل بت‌پرستان بدن خود را زخمی نكنيد و مانند آنها روی بدن خود خالكوبی ننماييد.

²⁹«حرمت ناموس دخترتان را با وادار كردن او به فاحشگی از بين نبريد مبادا سرزمين شما از شرارت و زنا پر شود.

³⁰«قوانين روز سبت را نگاه داريد و عبادتگاه مرا احترام نماييد، چون من خداوند، خدای شما هستم.

³¹«به جادوگران و احضاركنندگان ارواح متوسل نشويد و با اين كار خود را نجس نكنيد، زيرا من خداوند، خدای شما هستم.

³²«جلو پای ريش‌سفيدان بلند شويد، به پيرمردان احترام بگذاريد و از من بترسيد، زيرا من خداوند، خدای شما هستم. ³³با غريبانی كه در سرزمين تو زندگی می‌كنند بدرفتاری مكن. ³⁴با ايشان مانند ساير اهالی سرزمينت رفتار كن، زيرا نبايد از ياد ببری كه تو نيز خودت در سرزمين مصر غريب و بيگانه بودی. من خداوند، خدای تو هستم.

^35‏-36«در داوری طرفداری مكن! در اندازه‌گيری طول و وزن و حجم، از مقياسها و وسايل صحيح استفاده كن. زيرا من خداوند، خدای تو هستم كه تو را از سرزمين مصر بيرون آوردم. ³⁷از احكام و فرايض من به دقت اطاعت و پيروی كن، زيرا من يهوه هستم.»

مجازات گناهان

^1‏-2خداوند همچنين اين دستورات را برای قوم اسرائيل داد: هر کس، چه اسرائيلی باشد چه غريبی كه در ميان شما ساكن است، اگر بچهٔ خود را برای بت مولک قربانی كند، قوم اسرائيل بايد او را سنگسار كنند. ³من خود بر ضد او برمی‌خيزم و او را از ميان قوم اسرائيل طرد كرده به سزای اعمالش خواهم رساند، زيرا فرزند خود را برای مولک قربانی كرده و بدين وسيله عبادتگاه مرا نجس نموده و نام مقدس مرا بی‌حرمت ساخته است. ⁴اگر اهالی محل وانمود كنند كه از كاری كه آن مرد كرده، بی‌خبرند و نخواهند او را بكشند، ⁵آنگاه من بر ضد او و خانواده‌اش برمی‌خيزم و او را با تمامی اشخاص ديگری كه از مولک پيروی نموده، به من خيانت ورزيده‌اند طرد می‌كنم و به سزای اعمالشان می‌رسانم.

⁶اگر كسی به جادوگران و احضاركنندگان ارواح متوسل شده، با اين عمل به من خيانت ورزد من بر ضد او برمی‌خيزم و او را از ميان قوم خود طرد كرده، به سزای اعمالش می‌رسانم. ⁷پس خود را تقديس نماييد و مقدس باشيد، چون من خداوند، خدای شما هستم. ⁸از فرامين من كه خداوند هستم و شما را تقديس می‌كنم، اطاعت كنيد.

⁹كسی كه پدر يا مادرش را نفرين كند، بايد كشته شود؛ و خونش بر گردن خودش خواهد بود.

¹⁰اگر فردی با همسر شخص ديگری زنا كند، مرد و زن هر دو بايد كشته شوند. ¹¹اگر مردی با زن پدر خود همبستر شود به پدر خود بی‌احترامی كرده است، پس آن مرد و زن بايد كشته شوند؛ و خونشان به گردن خودشان می‌باشد. ¹²اگر مردی با عروس خود همبستر شود، هر دو بايد كشته بشوند، زيرا زنا كرده‌اند؛ و خونشان به گردن خودشان می‌باشد. ¹³اگر دو مرد با هم نزديكی كنند، عمل قبيحی انجام داده‌اند و بايد كشته شوند؛ و خونشان به گردن خودشان می‌باشد. ¹⁴اگر مردی با زنی و با مادر آن زن نزديكی كند، گناه بزرگی كرده است و هر سه بايد زنده‌زنده سوزانده شوند تا اين لكهٔ ننگ از دامن شما پاک شود.

¹⁵اگر مردی با حيوانی نزديكی كند، آن مرد و حيوان بايد كشته شوند. ¹⁶اگر زنی با حيوانی نزديكی كند، آن زن و حيوان بايد كشته شوند؛ و خونشان به گردن خودشان می‌باشد.

¹⁷اگر مردی با خواهر خود ازدواج كند و با او همبستر شود، خواه دختر پدرش باشد، خواه دختر مادرش، عمل شرم‌آوری كرده است و هر دو بايد در ملاء عام از ميان قوم طرد شوند و آن مرد بايد به سزای گناه خود برسد، زيرا خواهر خود را بی‌عصمت كرده است. ¹⁸اگر مردی با زنی به هنگام عادت ماهانه‌اش همبستر شود، هر دو نفر بايد از ميان قوم اسرائيل طرد شوند، زيرا مقررات مربوط به طهارت را رعايت نكرده‌اند.

¹⁹اگر مردی با خاله يا عمهٔ خود همبستر شود، هر دو آنها بايد به سزای گناه خود برسند زيرا بستگان نزديک يكديگرند. ²⁰اگر مردی با زن عموی خود همبستر شود، به عموی خود بی‌احترامی كرده است. آنها به سزای گناه خود خواهند رسيد و بی‌اولاد خواهند مرد. ²¹اگر مردی زن برادر خود را به زنی بگيرد، كار قبيحی كرده است زيرا نسبت به برادرش بی‌احترامی نموده است. هر دو ايشان بی‌اولاد خواهند مرد.

²²بايد از تمامی قوانين و دستورات من اطاعت كنيد تا شما را از سرزمين جديدتان بيرون نكنم. ²³از رسوم مردمی كه از پيش شما می‌رانم پيروی نكنيد چون ايشان همهٔ اعمالی را كه من شما را از آنها برحذر ساخته‌ام انجام می‌دهند و به همين دليل است كه از آنها نفرت دارم.

²⁴قول داده‌ام سرزمين ايشان را به شما بدهم تا آن را به تصرف خود درآورده، مالک آن باشيد. آنجا سرزمينی است كه شير و عسل در آن جاری است. من خداوند، خدای شما هستم كه شما را از قومهای ديگر جدا كرده‌ام.

²⁵بين پرندگان و حيواناتی كه گوشت آنها برای شما حلال است و آنهايی كه حرام است فرق بگذاريد. با خوردن گوشت پرندگان يا حيواناتی كه خوردن آنها را برای شما حرام كرده‌ام خود را آلوده نكنيد. ²⁶برای من مقدس باشيد، زيرا من كه خداوند هستم مقدس می‌باشم و شما را از ساير اقوام جدا ساخته‌ام تا از آن من باشيد.

²⁷احضاركنندهٔ روح يا جادوگر، چه مرد باشد چه زن، بايد حتماً سنگسار شود. خون او به گردن خودش است.

تقدس كاهنان

¹خداوند به موسی فرمود: «به كاهنان كه از نسل هارون هستند بگو كه هرگز با دست زدن به شخص مرده خودشان را نجس نكنند، ^2‏-3مگر اينكه مرده از بستگان نزديک آنها باشد، مثل: مادر، پدر، پسر، دختر، برادر يا خواهری كه شوهر نكرده و تحت تكفل او بوده است. ⁴كاهنان در ميان قوم خود رهبر هستند و نبايد مثل افراد عادی خودشان را نجس سازند.

⁵«كاهنان نبايد موی سر يا گوشه‌های ريش خود را بتراشند و يا بدن خود را مجروح كنند. ⁶ايشان بايد برای من مقدس باشند و به اسم من بی‌احترامی نكنند. آنها برای من هدايای خوراكی بر آتش تقديم می‌كنند، پس بايد مقدس باشند. ⁷كاهن نبايد با يک فاحشه كه خود را بی‌عصمت كرده و يا با زنی كه طلاق گرفته، ازدواج كند؛ چون او مرد مقدسی است. ⁸كاهنان را مقدس بشماريد زيرا ايشان هدايای خوراكی به من تقديم می‌كنند، و من كه خداوند هستم و شما را تقديس می‌كنم، مقدس می‌باشم. ⁹اگر دختر كاهنی فاحشه شود به تقدس پدرش لطمه می‌زند و بايد زنده‌زنده سوزانده شود.

¹⁰«كاهن اعظم كه با روغن مخصوص، مسح و تقديس شده و لباسهای مخصوص كاهنی را می‌پوشد، نبايد هنگام عزاداری موی سر خود را باز كند يا گريبان لباس خود را چاک بزند. ^11‏-12او نبايد با خارج شدن از عبادتگاه و وارد شدن به خانه‌ای كه جنازه‌ای در آن هست، حتی اگر جنازهٔ پدر يا مادرش باشد، خود را و عبادتگاه مقدس مرا بی‌حرمت سازد، زيرا تبرک روغن مسح من كه خداوند هستم بر سر اوست. ¹³او بايد با دختر باكره‌ای ازدواج كند. ^14‏-15او نبايد با زن بيوه يا طلاق گرفته يا فاحشه ازدواج كند بلكه با دختر باكره‌ای از قوم خود، در غير اين صورت فرزندان او ديگر مقدس نخواهند بود. من كه خداوند هستم او را برای كاهنی تقديس كرده‌ام.»

^16‏-17خداوند به موسی فرمود: «به هارون بگو كه در نسلهای آينده هر كدام از فرزندانش كه عضوی از بدنش معيوب باشد نبايد هدايای خوراكی را به حضور من تقديم كند. ¹⁸كسی كه نقصی در صورت داشته باشد و يا كور، شل، ناقص الخلقه، ¹⁹دست يا پا شكسته، ²⁰گوژپشت يا كوتوله باشد، چشم معيوب يا مرض پوستی داشته يا خواجه باشد، ²¹به سبب نقص جسمی‌اش اجازه ندارد هدايای خوراكی را كه بر آتش به من تقديم می‌شود، تقديم كند. ²²با وجود اين بايد از خوراک كاهنان كه از هدايای تقديمی به خداوند است به او غذا داده شود هم از هدايای مقدس و هم از مقدسترین هدايا. ²³ولی او نبايد به پردهٔ مقدس عبادتگاه يا به قربانگاه نزديک شود چون نقص بدنی دارد و اين عمل او عبادتگاه مرا بی‌حرمت می‌كند، زيرا من كه خداوند هستم آن را تقديس كرده‌ام.»

²⁴موسی اين دستورات را به هارون و پسرانش و تمامی قوم اسرائيل داد.

تقدس قربانیها و هدايا

^1‏-3خداوند به موسی فرمود: «به هارون و پسرانش بگو كه حرمت قربانیها و هدايای مقدسی را كه قوم به من وقف می‌كنند، نگه دارند و نام مقدس مرا بی‌حرمت نسازند، زيرا من خداوند هستم. در نسلهای شما اگر كاهنی كه شرعاً نجس است به اين هدايای مقدس دست بزند بايد از مقام كاهنی بركنار شود.

⁴«كاهنی كه جذامی باشد يا از بدنش مايع ترشح شود، تا وقتی كه شرعاً طاهر نشده، حق ندارد از قربانیهای مقدس بخورد. هر كاهنی كه به جنازه‌ای دست بزند يا در اثر خروج منی نجس گردد، ⁵و يا حيوان يا شخصی را كه شرعاً نجس است لمس كند، ⁶آن كاهن تا عصر نجس خواهد بود، و تا هنگام غروب كه غسل می‌كند نبايد از قربانیهای مقدس بخورد. ⁷وقتی كه آفتاب غروب كرد، او دوباره طاهر می‌شود و می‌تواند از خوراک مقدس بخورد، چون معاش او همين است. ^8‏-9كاهن نبايد گوشت حيوان مرده يا حيوانی را كه جانوران وحشی آن را دريده باشند بخورد، چون اين عمل او را نجس می‌كند. به كاهنان بگو كه با دقت از اين دستورات اطاعت كنند، مبادا مجرم شناخته شده، به سبب سرپيچی از اين قوانين بميرند. من كه خداوند هستم ايشان را تقديس كرده‌ام.

¹⁰«هيچكس غير از كاهنان نبايد از قربانیهای مقدس بخورد. میهمان يا نوكر كاهن كه از او مزد می‌گيرد نيز نبايد از اين خوراک بخورد. ¹¹ولی اگر كاهن با پول خود غلامی بخرد، آن غلام می‌تواند از قربانیهای مقدس بخورد. فرزندان غلام يا كنيزی نيز كه در خانهٔ او به دنیا بيايند می‌توانند از آن بخورند. ¹²اگر دختر يكی از كاهنان با شخصی كه كاهن نيست ازدواج كند، نبايد از هدايای مقدس بخورد؛ ¹³ولی اگر بيوه شده يا طلاق گرفته باشد و فرزندی هم نداشته باشد كه از او نگهداری كند و به خانهٔ پدرش بازگشته باشد، می‌تواند مانند سابق از خوراک پدرش بخورد. پس كسی كه از خانوادهٔ كاهنان نيست، حق ندارد از اين خوراک بخورد.

¹⁴«اگر كسی ندانسته از قربانیهای مقدس بخورد، بايد همان مقدار را به اضافه يک پنجم به كاهن بازگرداند. ^15‏-16كاهنان نبايد اجازه دهند اشخاص غير مجاز قربانیهای مقدس را بخورند و به اين وسيله مجرم شوند. اين كار بی‌حرمتی به هدايای مقدسی است كه بنی‌اسرائيل به من تقديم می‌كنند. من خداوند هستم و اين هدايا را تقديس كرده‌ام.»

^17‏-18خداوند به موسی فرمود كه اين دستورات را به هارون و پسرانش و تمامی قوم اسرائيل بدهد: اگر يک نفر اسرائيلی يا غريبی كه در ميان شما ساكن است، به خداوند هديه‌ای برای قربانی سوختنی تقديم كند، خواه نذری باشد خواه داوطلبانه، ¹⁹فقط به شرطی مورد قبول خداوند خواهد بود كه آن حيوان، گاو يا گوسفند يا بز، نر و بی‌عيب باشد. ²⁰حيوانی كه نقصی داشته باشد نبايد تقديم شود، چون مورد قبول خداوند نمی‌باشد. ²¹وقتی كسی از رمه يا گلهٔ خود حيوانی را به عنوان قربانی سلامتی به خداوند تقديم می‌كند، خواه نذری باشد خواه داوطلبانه، آن حيوان بايد سالم و بی‌عيب باشد و گرنه مورد قبول خداوند واقع نمی‌شود. ²²حيوان كور، شل يا مجروح و يا حيوانی كه بدنش پر از زخم است و يا مبتلا به گری يا آبله می‌باشد، نبايد به خداوند هديه شود. اين نوع هديه را بر آتش قربانگاه به خداوند تقديم نكنيد. ²³اگر گاو يا گوسفندی كه تقديم خداوند می‌شود عضو زائد يا ناقصی داشته باشد، آن را به عنوان قربانی داوطلبانه می‌توان ذبح كرد ولی نه به عنوان نذر. ²⁴حيوانی كه بيضه‌اش نقص داشته باشد يعنی كوفته يا بريده باشد هرگز نبايد در سرزمين خود برای خداوند قربانی كنيد. ²⁵اين محدوديت، هم شامل قربانیهای غريبانی است كه در ميان شما ساكنند و هم قربانیهای خود شما، چون هيچ حيوان معيوبی برای قربانی پذيرفته نمی‌شود.

^26‏-27خداوند به موسی فرمود: «وقتی گاو يا گوسفند يا بزی زاييده شود بايد تا هفت روز پيش مادرش بماند ولی از روز هشتم به بعد می‌توان آن را بر آتش برای خداوند قربانی كرد. ²⁸گاو يا گوسفند را با نوزادش در يک روز سر نبريد. ^29‏-30وقتی كه قربانی شكرگزاری به من كه خداوند هستم تقديم می‌كنيد، بايد طبق مقررات عمل كنيد تا مورد قبول من واقع شويد. در همان روز تمام گوشت حيوان قربانی شده را بخوريد و چيزی از آن را برای روز بعد باقی نگذاريد.

³¹«شما بايد تمام اوامر مرا اطاعت كنيد، چون من خداوند هستم. ^32‏-33نام مقدس مرا بی‌حرمت نكنيد. مرا مقدس بدانيد زيرا من كه خداوند هستم، شما را تقديس كردم و از مصر نجات دادم تا خدای شما باشم.»

^1‏-2خداوند مقررات اعياد مقدس را توسط موسی به قوم اسرائيل داد و فرمود: «برای برگزاری اين اعياد، تمام قوم بايد برای عبادت من جمع شوند. ³(در روز سبت نيز كه هفتمين روز هفته می‌باشد، قوم بايد برای عبادت من جمع شوند. در هر جا كه ساكن باشند بايد در اين روز دست از كار كشيده، استراحت كنند.) ⁴اين اعياد مقدس كه بايد هر سال جشن گرفته شوند از اين قرارند:

عيد پسح و عيد نان فطير

(اعداد 28‏:16‏-25)

⁵«در غروب روز چهاردهم اولين ماه هر سال مراسم پسح را به احترام من بجا آوريد. ⁶از روز پانزدهم همان ماه، عيد فطير آغاز می‌شود و تا هفت روز بايد فقط نان بدون خميرمايه خورده شود. ⁷در روز اول اين عيد برای عبادت جمع شويد و از همهٔ كارهای معمول خود دست بكشيد. ⁸هفت روز هدايای سوختنی به من تقديم نماييد و در روز هفتم نيز از كارهای معمول خود دست كشيده برای عبادت جمع شويد.

عيد نوبر محصولات

(اعداد 28‏:26‏-31)

^9‏-11«وقتی به سرزمينی كه من به شما می‌دهم رسيديد و اولين محصول خود را درو كرديد، روز بعد از سبت، اولين بافه را نزد كاهن بياوريد تا او آن را در حضور من تكان دهد و من آن را از شما قبول كنم. ¹²همان روز يک برهٔ يک سالهٔ سالم و بی‌عيب به عنوان قربانی سوختنی به من تقديم كنيد. ¹³برای هديهٔ آردی آن، دو كيلو آرد مرغوب مخلوط با روغن زيتون آورده، بر آتش به من تقديم كنيد؛ اين هديه مورد پسند من است. يک ليتر شراب هم به عنوان هديهٔ نوشيدنی تقديم نماييد. ¹⁴تا اين هدايا را به من تقديم نكرده‌ايد، نبايد نان يا حبوبات تازه يا برشته بخوريد. اين قانونی است هميشگی برای تمام نسلهای شما در هر جايی كه زندگی كنيد.

¹⁵«هفت هفته بعد از روزی كه اولين بافهٔ خود را به من تقديم كرديد، ¹⁶يعنی در روز پنجاهم كه روز بعد از هفتمين سبت است هديهٔ ديگری از محصول تازهٔ خود به حضور من بياوريد. ¹⁷هر خانواده‌ای دو قرص نان كه از دو كيلو آرد مرغوب همراه با خميرمايه پخته شده باشد، بياورد تا در حضور من تكان داده شود و به عنوان هديه‌ای از آخرين برداشت محصول به من تقديم شود23‏:17 در اصل: «تا نوبر برای خداوند باشد.»‏. ¹⁸همراه با اين نانها، هفت برهٔ يک سالهٔ سالم و بی‌عيب، يک گوساله و دو قوچ به عنوان قربانی سوختنی با هدايای آردی و نوشيدنی آنها به من تقديم كنيد. اين هدايا كه بر آتش تقديم می‌شوند مورد پسند من می‌باشند. ¹⁹همچنين يک بز نر به عنوان قربانی گناه و دو برهٔ نر یک ساله به عنوان قربانی سلامتی ذبح كنيد.

²⁰«كاهن، اين دو برهٔ ذبح شده را با نانهای پخته شده از آخرين برداشت محصول شما به عنوان هديهٔ مخصوص در حضور من تكان دهد. اين هدايا برای من مقدسند و بايد برای خوراک به كاهنان داده شوند. ²¹در آن روز اعلان شود كه مردم از كارهای محصول خود دست كشيده، برای عبادت جمع شوند. اين قانونی است هميشگی برای نسلهای شما در هر جا كه باشيد. ²²(وقتی كه محصولات خود را درو می‌كنيد، گوشه‌های مزرعهٔ خود را تمام درو نكنيد و خوشه‌های بر زمين افتاده را جمع نكنيد. آنها را برای فقرا و غريبانی كه در ميان شما ساكنند، بگذاريد.) من خداوند، خدای شما اين دستورات را به شما می‌دهم.

عيد شيپورها

(اعداد 29‏:1‏-6)

^23‏-24«روز اول ماه هفتم هر سال روز استراحت است و همهٔ قوم اسرائيل بايد با شنيدن صدای شيپورها، برای عبادت جمع شوند. ²⁵در آن روز هديه‌ای بر آتش به من تقديم كنيد و هيچ كار ديگری انجام ندهيد.

روز كفاره

(اعداد 29‏:7‏-11)

^26‏-27«روز دهم ماه هفتم هر سال، روز كفاره است. در آن روز تمام قوم بايد برای عبادت جمع شوند و روزه بگيرند و هديه‌ای بر آتش به من تقديم كنند. ²⁸در روز كفاره هيچ كار نكنيد، زيرا روزی است كه بايد برای گناهان خود از من كه خدای شما هستم طلب آمرزش نماييد. ²⁹هر شخصی كه آن روز را در روزه به سر نبرد، از ميان قوم خود طرد خواهد شد. ^30‏-31من كسی را كه در آن روز دست به هرگونه كاری بزند، طرد كرده، مجازات خواهم نمود. اين قانونی است هميشگی برای نسلهای شما در هر جا كه باشيد. ³²از غروب روز نهم ماه هفتم تا غروب روز بعد، روز مخصوص كفاره است و بايد در آن روز روزه بگيريد و استراحت كنيد.

عيد سایبانها

(اعداد 29‏:12‏-40)

^33‏-34«روز پانزدهم ماه هفتم، عيد سایبانها آغاز می‌شود و بايد تا مدت هفت روز در حضور من جشن گرفته شود. ³⁵در روز اول تمامی قوم اسرائيل را برای عبادت جمع كنيد و از كارهای معمول خود دست بكشيد. ³⁶در هر هفت روز عيد، هديه‌ای بر آتش به من تقديم نماييد. در روز هشتم دوباره تمامی قوم را برای عبادت جمع كنيد و هديه‌ای بر آتش به من تقديم نماييد. اين روز، آخرين روز عيد است و نبايد هيچ كاری انجام دهيد.

³⁷(«اين است اعياد مقدسی كه در آنها بايد تمامی قوم برای عبادت جمع شده، قربانیهای سوختنی، هدايای آردی، هدايای نوشيدنی و ساير قربانیها را بر آتش به درگاه من تقديم كنند. ³⁸اين اعياد مقدس غير از روزهای مخصوص سبت است. هدايايی كه در اين اعياد تقديم می‌كنيد غير از هدايای روزانه، نذری و داوطلبانه‌ای است كه به خداوند تقديم می‌كنيد.)

³⁹«از روز پانزدهم ماه هفتم كه پايان برداشت محصول است، اين عيد هفت روزه را در حضور من جشن بگيريد. به ياد داشته باشيد كه روزهای اول و آخر اين عيد، روزهای استراحت می‌باشند. ⁴⁰در روز اول، از درختان خود ميوه‌های خوب بچينيد و شاخه‌های نخل و شاخه‌های درختان پربرگ و شاخه‌های بيد گرفته با آنها سايبان درست كنيد و هفت روز در حضور من كه خداوند، خدای شما هستم شادی كنيد. ⁴¹برگزاری اين عيد هفت روزه در ماه هفتم، يک قانون دائمی است كه بايد نسل اندر نسل انجام گيرد. ⁴²در طول آن هفت روز همهٔ شما اسرائیلی‌ها بايد در سایبانها به سر بريد. ⁴³هدف از اين عيد آن است كه نسلهای شما بدانند هنگامی كه من بنی‌اسرائيل را از مصر بيرون آوردم، آنها را در زير سایبانها سكونت دادم. من خداوند، خدای شما هستم.»

⁴⁴بدين ترتيب موسی مقررات اعياد مقدس را به اطلاع قوم اسرائيل رسانيد.

نگهداری از چراغها

(خروج 27‏:20‏-21‏)

^1‏-2خداوند به موسی فرمود: «به قوم اسرائيل بگو كه روغن زيتون خالص برای چراغدان عبادتگاه بياورند تا چراغهای آن هميشه روشن بماند. ^3‏-4هارون چراغدان طلای خالص را كه در بيرون پردهٔ حايل بين قدس و قدس‌الاقداس است، هر روز غروب با روغن تازه پر نموده، فتيله‌هايش را تميز كند و تا صبح آن را در حضور من روشن نگه دارد. اين يک قانون هميشگی برای نسلهای شماست.

نان مقدس

^5‏-8«در هر سبت، دوازده قرص نان بگير و آنها را در دو رديف شش تايی روی ميزی كه از طلای خالص است و در حضور من قرار دارد بگذار. (اين نانها بايد با آرد مرغوب پخته شوند و برای پختن هر قرص يک كيلو آرد مصرف شود.) روی هر رديف نان، بخور مقدس خالص گذاشته شود. اين بخور به عنوان نمونه‌ای از نان، بر آتش به درگاه من تقديم شود. ⁹نانها به هارون و پسرانش و نسلهای او تعلق دارد و ايشان بايد آن را در جای مقدسی كه برای اين منظور در نظر گرفته شده است بخورند، چون اين هديه از مقدسترین هدايايی است كه بر آتش به درگاه من تقديم می‌شود.»

مجازات كفر

¹⁰روزی در اردوگاه، مرد جوانی كه مادرش اسرائيلی و پدرش مصری بود با يكی از مردان اسرائيلی به نزاع پرداخت. ¹¹هنگام نزاع مردی كه پدرش مصری بود به خداوند كفر گفت. پس او را نزد موسی آوردند. (مادر آن مرد، دختر دبری از قبيلهٔ دان بود و شلوميت نام داشت.) ¹²او را به زندان انداختند تا هنگامی كه معلوم شود خواست خداوند برای او چيست.

^13‏-14خداوند به موسی فرمود: «او را بيرون اردوگاه ببر و به تمام كسانی كه كفر او را شنيدند، بگو كه دستهای خود را بر سر او بگذارند. بعد تمام قوم اسرائيل او را سنگسار كنند. ^15‏-16به قوم اسرائيل بگو كه هر كس به خدای خود كفر بگويد بايد سزايش را ببيند و بميرد. تمام جماعت بايد او را سنگسار كنند. اين قانون هم شامل اسرائيلی‌ها می‌شود و هم شامل غريبه‌ها.

¹⁷«هر كه انسانی را بكشد، بايد كشته شود. ¹⁸هر كس حيوانی را كه مال خودش نيست بكشد، بايد آن را عوض دهد جان در برابر جان. ^19‏-20هر كه صدمه‌ای به كسی وارد كند، بايد به خود او نيز همان صدمه وارد شود. شكستگی در برابر شكستگی، چشم در برابر چشم و دندان در برابر دندان. ²¹پس، هر كس حيوانی را بكشد، بايد آن را عوض دهد، اما اگر انسانی را بكشد، بايد كشته شود. ²²اين قانون هم برای غريبه‌ها و هم برای اسرائيلی‌هاست. من كه خداوند، خدای شما هستم اين دستور را می‌دهم.»

²³پس آن جوان را بيرون اردوگاه برده، همانطور كه خداوند به موسی امر فرموده بود، سنگسار كردند.

سال هفتم

^1‏-2هنگامی كه موسی بالای كوه سينا بود، خداوند اين دستورات را برای قوم اسرائيل به او داد:

وقتی به سرزمينی كه من به شما می‌دهم رسيديد، هر هفت سال يک بار بگذاريد زمين در حضور من استراحت كند. ³شش سال زمينهای زراعتی خود را بكاريد، درختان انگورتان را هرس نماييد و محصولات خود را جمع كنيد، ⁴ولی در طول سال هفتم زمين را وقف خداوند كنيد و چيزی در آن نكاريد. در تمام طول آن سال بذری نكاريد و درختان انگورتان را هرس نكنيد. ⁵حتی نباتات خودرو را برای خود درو نكنيد و انگورها را برای خود نچينيد، زيرا آن سال برای زمين، سال استراحت است. ^6‏-7هر محصولی كه در آن سال برويد برای همه می‌باشد، يعنی برای شما، كارگران و بردگان شما، و هر غريبی كه در ميان شما ساكن است. بگذاريد حيوانات اهلی و وحشی نيز از محصول زمين بخورند.

سال يوبيل

⁸هر پنجاه سال يک بار، ⁹در روز كفاره كه روز دهم از ماه هفتم است، در سراسر سرزمين‌تان شيپورها را با صدای بلند بنوازيد. ¹⁰سال پنجاهم، سال مقدسی است و بايد آزادی برای تمام ساكنان سرزمين اعلام شود. در آن سال بايد تمام مايملک فاميلی كه به ديگران فروخته شده به صاحبان اصلی يا وارثان ايشان پس داده شود و هر كسی كه به بردگی فروخته شده نزد خانواده‌اش فرستاده شود.

¹¹سال پنجاهم، سال يوبيل است. در آن سال نه بذر بكاريد، نه محصولاتتان را درو كنيد، و نه انگورتان را جمع كنيد، ¹²زيرا سال يوبيل برای شما سال مقدسی است. خوراک آن سال شما از محصولات خودرويی باشد كه در مزرعه‌ها می‌رويند. ¹³آری، در طول سال يوبيل هر كسی بايد به ملک اجدادی خود بازگردد. اگر آن را فروخته باشد، دوباره از آن خودش خواهد شد. ^14‏-16به همين علت اگر در طول چهل و نه سال آن زمين خريد و فروش شود، بايد قيمت عادلانهٔ زمين را با توجه به نزديک و يا دور بودن سال پنجاهم تعيين كرد. اگر سالهای زيادی به سال پنجاهم مانده باشد قيمت زمين بيشتر و اگر سالهای كمی مانده باشد قيمت، كمتر خواهد بود چون در واقع خريدار، قيمت محصولی را كه در طول اين مدت می‌تواند به دست آورد، می‌پردازد.

¹⁷از خداوند، خدای خود بترسيد و يكديگر را فريب ندهيد. ¹⁸اگر از احكام و قوانين خداوند اطاعت كنيد در آن سرزمين، امنيت خواهيد داشت ¹⁹و زمين محصول خود را خواهد داد و شما سير و آسوده‌خاطر خواهيد بود. ²⁰شايد بپرسيد: «پس در سال هفتم كه نه اجازه داريم چيزی بكاريم و نه محصولی جمع كنيم، چه بخوريم؟» ^21‏-22جواب اين است: خداوند محصول سال ششم را به قدری بركت می‌دهد كه تا زمان برداشت محصولی كه در سال هشتم كاشته‌ايد باقی بماند و شما از آن بخوريد.

²³به ياد داشته باشيد كه زمين مال خداوند است، و نمی‌توانيد آن را برای هميشه بفروشيد. شما میهمان خداوند هستيد و می‌توانيد فقط از محصول زمين استفاده كنيد. ²⁴هنگام فروش زمين، بايد قيد شود كه هر وقت فروشنده بخواهد، می‌تواند زمين را بازخريد نمايد. ²⁵اگر كسی تنگدست شد و مقداری از زمين خود را فروخت، آنگاه نزديكترين خويشاوند او می‌تواند زمين را بازخريد نمايد. ²⁶اما اگر كسی را نداشته باشد كه آن را بازخريد كند ولی خود او پس از مدتی به اندازهٔ كافی پول به دست آورد، ²⁷آنگاه، هر وقت كه بخواهد می‌تواند با در نظر گرفتن مقدار محصولی كه تا سال پنجاهم از زمين حاصل می‌شود، قيمت آن را بپردازد و زمين را پس بگيرد. ²⁸ولی اگر صاحب اصلی نتواند آن را بازخريد نمايد، زمين تا سال يوبيل از آن مالک جديدش خواهد بود، ولی در سال يوبيل بايد دوباره آن را به صاحبش برگرداند.

²⁹اگر مردی خانهٔ خود را كه در شهر است بفروشد، تا يک سال مهلت دارد آن را بازخريد نمايد. ³⁰اگر در طی آن سال بازخريد نكرد آنگاه برای هميشه مال صاحب جديدش خواهد بود و در سال يوبيل به صاحب اصلی‌اش پس داده نخواهد شد. ³¹اما خانه‌هايی را كه در روستاهای بدون حصار قرار دارند، می‌توان مثل زمين زراعتی در هر زمان بازخريد نمود و در سال يوبيل بايد آنها را به صاحبان اصلی بازگردانيد.

³²اما يک استثنا وجود دارد: خانه‌های لاویان، حتی اگر در شهر نيز باشند، در هر موقع قابل بازخريد خواهند بود ³³و بايد در سال پنجاهم به صاحبان اصلی پس داده شوند، چون به لاویان مثل قبيله‌های ديگر زمين زراعتی داده نمی‌شود، بلكه فقط در شهرهای خودشان به ايشان خانه داده می‌شود. ³⁴لاویان اجازه ندارند مزرعه‌های حومهٔ شهر خود را بفروشند، زيرا اينها ملک دائمی ايشان است.

³⁵اگر يكی از هم نژادان اسرائيلی تو فقير شد، وظيفهٔ توست كه به او كمک كنی. پس از او دعوت كن تا به خانهٔ تو بيايد و مثل میهمان با تو زندگی كند. ³⁶از او هيچ سود نگير، بلكه از خدای خود بترس و بگذار برادرت با تو زندگی كند. ³⁷برای پولی كه به او قرض می‌دهی سود نگير و بدون منفعت به او خوراک بفروش، ³⁸زيرا خداوند، خدايتان، شما را از سرزمين مصر بيرون آورد تا سرزمين كنعان را به شما بدهد و خدای شما باشد.

³⁹اگر يكی از هم نژادان اسرائيلی تو فقير شد و خود را به تو فروخت، تو نبايد با او مثل برده رفتار كنی، ⁴⁰بلكه بايد با او مثل كارگر روزمزد يا میهمان رفتار كنی و او فقط تا سال يوبيل برای تو كار كند. ⁴¹در آن سال او بايد با پسرانش از پيش تو برود و نزد فاميل و املاک خود بازگردد. ⁴²شما بندگان خداوند هستيد و خداوند شما را از مصر بيرون آورد، پس نبايد به بردگی فروخته شويد. ⁴³با ايشان با خشونت رفتار نكن و از خدای خود بترس. ⁴⁴اما اجازه داريد بردگانی از اقوامی كه در اطراف شما ساكنند خريداری كنيد ⁴⁵و همچنين می‌توانيد فرزندان غريبانی را كه در ميان شما ساكنند بخريد، حتی اگر در سرزمين شما به دنیا آمده باشند. ⁴⁶آنان بردگان هميشگی شما خواهند بود و بعد از خودتان می‌توانيد ايشان را برای فرزندانتان واگذاريد. ولی با برادرانتان از قوم اسرائيل چنين رفتار نكنيد.

⁴⁷اگر غريبی كه در ميان شما ساكن است ثروتمند شد و يک اسرائيلی، فقير گرديد و خود را به آن غريب يا به يكی از افراد خاندان او فروخت، ^48‏-49يكی از برادرانش يا عمويش يا پسر عمويش يا يكی از اقوام نزديكش می‌تواند او را بازخريد نمايد. اگر خود او هم پولی به دست آورد، می‌تواند خود را بازخريد نمايد. ⁵⁰او با بازخريدكننده‌اش بايد از سال برده شدنش تا سال يوبيل را حساب كند. بهای آزادی او بايد مساوی مزد يک كارگر در همان مدت باشد. ^51‏-52اگر تا سال يوبيل مدت زيادی باقی مانده باشد، او پول بيشتری برای آزادی خود بپردازد و اگر كم مانده باشد پول كمتری. ⁵³اگر خود را به غريبه‌ای بفروشد آن غريبه بايد با او مثل يک كارگر روزمزد رفتار كند؛ نبايد با او با خشونت رفتار نمايد. ⁵⁴اگر پيش از فرا رسيدن سال يوبيل بازخريد نشود، بايد در آن سال، خود و فرزندانش آزاد گردند، ⁵⁵چون شما بندگان خداوند هستيد و او شما را از سرزمين مصر بيرون آورد. او خداوند، خدای شماست.

پاداش اطاعت

(تثنيه 7‏:12‏-24 و 28‏:1‏-14)

¹خداوند فرمود: «بت برای خود درست نكنيد. مجسمه، ستونهای سنگی و سنگهای تراشيده شده برای پرستش نسازيد، زيرا من خداوند، خدای شما هستم. ²قانون روز سبت مرا اطاعت كنيد و عبادتگاه مرا محترم بداريد، زيرا من خداوند هستم.

³«اگر تمامی اوامر مرا اطاعت كنيد، ⁴به موقع برای شما باران خواهم فرستاد و زمين، محصول خود را و درختان، ميوهٔ خود را خواهند داد. ⁵خرمن شما به قدری زياد خواهد بود كه كوبيدن آن تا هنگام چيدن انگور ادامه خواهد داشت و انگور شما به قدری فراوان خواهد بود كه چيدن آن تا فصل كاشتن بذر طول خواهد كشيد. خوراک كافی خواهيد داشت و در سرزمين خود در امنيت زندگی خواهيد كرد، ⁶زيرا من به سرزمين شما صلح و آرامش خواهم بخشيد و شما با خاطری آسوده به خواب خواهيد رفت. حيوانات خطرناک را از سرزمينتان دور خواهم نمود و شمشير از زمين شما گذر نخواهد كرد. ⁷دشمنانتان را تعقيب خواهيد كرد و ايشان را با شمشيرهايتان خواهيد كشت. ⁸پنج نفر از شما صد نفر را تعقيب خواهند كرد و صد نفرتان ده هزار نفر را! تمام دشمنانتان را شكست خواهيد داد. ⁹شما را مورد لطف خود قرار خواهم داد و شما را كثير گردانيده، به عهدی كه با شما بسته‌ام وفا خواهم كرد. ¹⁰به قدری محصول اضافی خواهيد داشت كه در وقت به دست آمدن محصول جديد ندانيد با آن چه كنيد! ¹¹من در ميان شما ساكن خواهم شد و ديگر شما را طرد نخواهم كرد. ¹²در ميان شما راه خواهم رفت و خدای شما خواهم بود و شما قوم من خواهيد بود. ¹³من خداوند، خدای شما هستم كه شما را از سرزمين مصر بيرون آوردم تا ديگر برده نباشيد. زنجيرهای اسارت شما را پاره كردم و شما را سربلند نمودم.

مجازات نااطاعتی

(تثنيه 28‏:15‏-68)

¹⁴«ولی اگر به من گوش ندهيد و مرا اطاعت نكنيد، ¹⁵قوانين مرا رد كنيد و عهدی را كه با شما بسته‌ام بشكنيد، ¹⁶آنگاه من شما را تنبيه خواهم كرد و ترس و امراض مهلک و تبی كه چشمهايتان را كور كند و عمرتان را تلف نمايد بر شما خواهم فرستاد. بذر خود را بيهوده خواهيد كاشت، زيرا دشمنانتان حاصل آن را خواهند خورد. ¹⁷من بر ضد شما برخواهم خاست و شما در برابر دشمنان خود پا به فرار خواهيد گذاشت. كسانی كه از شما نفرت دارند بر شما حكومت خواهند كرد. حتی از سايهٔ خود خواهيد ترسيد.

¹⁸«اگر باز هم مرا اطاعت نكنيد، هفت بار شديدتر از پيش، شما را به خاطر گناهانتان مجازات خواهم كرد. ¹⁹قدرت شما را كه به آن فخر می‌كنيد، در هم خواهم كوبيد. آسمان شما بی‌باران و زمين شما خشک خواهد شد. ²⁰نيروی خود را به هدر خواهيد داد، چون زمين شما حاصل خود و درختانتان ميوهٔ خويش را نخواهند داد.

²¹«اگر بعد از همهٔ اينها باز هم مرا اطاعت نكنيد و به من گوش ندهيد، آنگاه به خاطر گناهانتان هفت مرتبه بيشتر بلا بر سرتان می‌آورم. ²²جانوران وحشی را می‌فرستم تا فرزندانتان را بكشند و حيوانات شما را هلاک كنند و از تعداد جمعيت شما بكاهند تا راههايتان بدون رهگذر و متروک شوند.

²³«اگر با وجود اين اصلاح نشويد و برخلاف خواست من رفتار كنيد، ²⁴آنگاه من هم برخلاف ميل شما رفتار خواهم كرد و شما را به سبب گناهانتان هفت بار بيشتر از پيش تنبيه خواهم نمود. ²⁵اگر عهد مرا بشكنيد، از شما انتقام می‌كشم و عليه شما جنگ بر پا می‌كنم. وقتی از دست دشمن به شهرهايتان بگريزيد در آنجا وبا به ميان شما خواهم فرستاد، و شما مغلوب دشمنانتان خواهيد شد. ²⁶ذخيرهٔ آرد شما را از بين خواهم برد به طوری كه حتی يک تنور هم برای پختن نان ده خانواده زياد باشد. بعد از آنكه سهم نان خود را خورديد، باز هم گرسنه خواهيد بود.

²⁷«با اين وصف اگر باز به من گوش ندهيد و اطاعت نكنيد، ²⁸به شدت غضبناک می‌شوم و به سبب گناهانتان هفت مرتبه شديدتر از پيش شما را تنبيه می‌كنم، ²⁹به حدی كه از شدت گرسنگی پسران و دختران خود را خواهيد خورد. ³⁰بتخانه‌هايی را كه در بالای تپه‌ها ساخته‌ايد خراب خواهم كرد، قربانگاه‌هايی را كه بر آنها بخور می‌سوزانيد با خاک يكسان خواهم نمود، جنازه‌های شما را بر بتهای بی‌جانتان خواهم انداخت و از شما نفرت خواهم داشت. ³¹شهرهايتان را ويران و مكانهای عبادتتان را خراب خواهم كرد. قربانی‌هايتان را نخواهم پذيرفت. ³²آری، سرزمين شما را خالی از سكنه خواهم كرد و دشمنانتان در آنجا ساكن خواهند شد و از بلايی كه بر سر شما آورده‌ام، حيران خواهند شد.

³³«بلای جنگ را بر شما نازل خواهم كرد تا در ميان قومها پراكنده شويد. سرزمين شما خالی و شهرهايتان خراب خواهند شد. ^34‏-35آنگاه زمينهايی كه نمی‌گذاشتيد استراحت كنند، در تمام سالهايی كه شما در سرزمين دشمن در اسارت به سر می‌بريد، باير خواهند ماند و استراحت خواهند كرد. آری، آنگاه است كه زمين استراحت می‌كند و از روزهای آرامی خود برخوردار می‌شود. زمين به عوض سالهايی كه شما به آن آرامی نداده بوديد، استراحت خواهد كرد.

³⁶«كاری می‌كنم كه آن عده از شما هم كه به سرزمين دشمن به اسارت رفته‌ايد، در آنجا پيوسته در ترس و وحشت به سر بريد. از صدای برگ درختی كه باد آن را بر روی زمين حركت می‌دهد پا به فرار خواهيد گذاشت. به گمان اينكه دشمن در تعقيب شماست، خواهيد گريخت و بر زمين خواهيد افتاد. ³⁷آری، هر چند كسی شما را تعقيب نكند، پا به فرار خواهيد گذاشت و در حين فرار روی هم خواهيد افتاد، گويی از جنگ می‌گريزيد. رمقی نخواهيد داشت تا در برابر دشمنان خود بايستيد. ³⁸در ميان قومها هلاک خواهيد شد و در ميان دشمنانتان از پای در خواهيد آمد. ³⁹آنهايی كه باقی بمانند در سرزمين دشمن به خاطر گناهان خود و گناهان اجدادشان از بين خواهند رفت.

^40‏-41«ولی اگر آنها به گناهان خود و به گناهان پدرانشان كه به من خيانت ورزيدند و باعث شدند كه من آنها را به سرزمين دشمنانشان تبعيد كنم، اعتراف كنند و متواضع گردند و مجازات گناهانشان را بپذيرند، ⁴²آنگاه دوباره وعده‌های خود را با ابراهيم و اسحاق و يعقوب به ياد خواهم آورد و به ياد سرزمين آنها خواهم افتاد، ⁴³سرزمينی كه متروک مانده، كشت نشده و استراحت يافته است. هر چند ايشان به خاطر رد كردن قوانين من و خوار شمردن دستورات من مجازات خواهند شد، ⁴⁴ولی با وجود اين من ايشان را در سرزمين دشمنانشان ترک نخواهم كرد و به کلی از بين نخواهم برد و عهد خود را با آنها نخواهم شكست، چون من خداوند، خدای ايشان هستم. ⁴⁵من عهدی را كه با اجداد ايشان بستم به ياد خواهم آورد، زيرا من اجداد ايشان را پيش چشم تمام قومها از مصر بيرون آوردم تا خدای ايشان باشم. من خداوند هستم.»

⁴⁶اينها احكام، قوانين و مقرراتی هستند كه خداوند در كوه سينا توسط موسی به قوم اسرائيل داد.

قوانين مربوط به موقوفات

^1‏-2خداوند اين مقررات را توسط موسی به قوم اسرائيل داد: هرگاه شخصی به موجب نذری به خداوند وقف شود، می‌تواند مبلغ معينی بپردازد و خود را از وقف آزاد سازد. ³مردی كه سنش بين بيست تا شصت سال باشد، پنجاه مثقال نقره بپردازد. ⁴زنی كه سنش بين بيست تا شصت سال باشد سی مثقال نقره، ⁵پسران پنج تا بيست ساله، بيست مثقال نقره و دختران پنج تا بيست ساله، ده مثقال نقره بپردازند. ⁶برای پسر يک ماهه تا پنج ساله، پنج مثقال نقره و برای دختر يک ماهه تا پنج ساله، سه مثقال نقره پرداخت شود. ⁷مرد از شصت سال به بالا، پانزده مثقال نقره و زن از شصت سال به بالا، ده مثقال نقره بپردازد. ⁸ولی اگر كسی فقيرتر از آن باشد كه بتواند اين مبلغ را بپردازد، نزد كاهن آورده شود و كاهن مبلغی را تعيين كند كه او قادر به پرداخت آن باشد.

^9‏-10اگر كسی حيوانی كه مورد قبول خداوند است نذر كند بايد همان حيوان را تقديم نمايد زيرا اين نذر مقدس است و نمی‌توان آن را عوض كرد. نذركننده تصميم خود را دربارهٔ چيزی كه برای خداوند نذر كرده است تغيير ندهد و خوب را با بد يا بد را با خوب عوض نكند. اگر چنين كند، اولی و دومی، هر دو از آن خداوند خواهند بود. ^11‏-12ولی اگر حيوانی كه برای خداوند نذر شده آن نوع حيوانی نيست كه برای قربانی مجاز می‌باشد، صاحبش آن را نزد كاهن بياورد تا قيمتش را تعيين كند و او بايد آن مبلغ را بپردازد. ¹³اگر حيوان از نوعی است كه می‌توان آن را به عنوان قربانی تقديم نمود ولی صاحبش می‌خواهد آن را بازخريد نمايد، در آن صورت علاوه بر قيمتی كه كاهن تعيين می‌كند، بايد يک پنجم قيمت آن را نيز اضافه بپردازد.

^14‏-15اگر كسی خانهٔ خود را وقف خداوند كند ولی بعد بخواهد آن را بازخريد نمايد، كاهن بايد قيمت خانه را تعيين كند و نذركننده، اين مبلغ را به اضافه يک پنجم بپردازد. آنگاه خانه دوباره از آن خودش خواهد بود.

¹⁶اگر كسی قسمتی از زمين خود را وقف خداوند كند، ارزش آن به تناسب مقدار بذری كه در آن می‌توان كاشت تعيين شود. قطعه زمينی كه صد كيلو جو در آن پاشيده شود، پنجاه مثقال نقره ارزش دارد. ¹⁷اگر شخصی در سال يوبيل مزرعهٔ خود را وقف خداوند كند، در آن صورت قيمت زمين برابر با قيمت محصول پنجاه سالهٔ آن خواهد بود. ¹⁸ولی اگر بعد از سال يوبيل باشد، آنگاه كاهن قيمت زمين را به تناسب تعداد سالهايی كه به سال يوبيل بعدی باقی مانده است، تعيين خواهد كرد. ¹⁹اگر آن شخص تصميم بگيرد آن مزرعه را بازخريد نمايد، بايستی علاوه بر قيمتی كه كاهن تعيين می‌نمايد يک پنجم هم اضافه بپردازد و مزرعه دوباره مال خودش خواهد شد. ²⁰ولی اگر مزرعه را بدون اينكه بازخريد نموده باشد، به ديگری بفروشد، ديگر هرگز حق بازخريد آن را نخواهد داشت. ²¹وقتی كه در سال يوبيل آن زمين آزاد شود، به عنوان موقوفه متعلق به خداوند خواهد بود و بايد به كاهنان داده شود.

²²اگر كسی مزرعه‌ای را كه خريده است، وقف خداوند كند ولی آن مزرعه قسمتی از ملک خانوادگی او نباشد، ²³كاهن بايد ارزش آن را به تناسب مقدار سالهايی كه تا سال يوبيل مانده، تعيين كند، و او هم بايد همان روز مبلغ تعيين شده را بپردازد. اين مبلغ به خداوند تعلق دارد. ²⁴در سال يوبيل مزرعه به صاحب اصلی آن كه از او خريداری شده، باز پس داده شود. ²⁵تمام قيمت‌گذاری‌ها بايد مطابق قيمت تعيين شده باشد.

²⁶اولين نوزاد هر حيوانی متعلق به خداوند است، پس كسی نمی‌تواند آن را برای خداوند نذر كند. اولين نوزاد حيوان حلال گوشت را می‌توان به خداوند تقديم كرد. ²⁷اما نوزاد حيوان حرام گوشت را كه نمی‌توان برای خداوند قربانی كرد، می‌توان با پرداخت قيمتی كه كاهن برای آن تعيين می‌كند به اضافهٔ يک پنجم، بازخريد نمود. اگر صاحبش نخواهد آن را بازخريد كند، كاهن می‌تواند آن را به شخص ديگری بفروشد.

²⁸اما چيزی كه تماماً وقف خداوند شده باشد27‏:28 «تقديس» يعنی جدا کردن، اختصاص دادن و مقدس ساختن.‏، چه انسان، چه حيوان و چه مزرعهٔ خانوادگی، هرگز فروخته يا بازخريد نشود چون برای خداوند بسيار مقدس است. ²⁹كسی كه در دادگاه به مرگ محكوم شده باشد نمی‌تواند جان خود را بازخريد نمايد، بلكه بايد حتماً كشته شود.

³⁰ده يک محصول زمين، چه از غله و چه از ميوه، از آن خداوند است و مقدس می‌باشد. ³¹اگر كسی بخواهد اين ميوه يا غله را بازخريد نمايد، بايد يک پنجم به قيمت اصلی آن اضافه كند.

³²ده يک گله و رمه از آن خداوند است. وقتی حيوانات شمرده می‌شوند، هر دهمين حيوان متعلق به خداوند است. ³³صاحب گله نبايد حيوانات را طوری قرار دهد كه حيوانات بد برای خداوند جدا شوند و نبايد جای حيوان خوب را با بد عوض كند. اگر چنين كند، هر دو حيوان متعلق به خداوند خواهند بود و ديگر هرگز حق بازخريد آنها را نخواهد داشت.

³⁴اين است دستوراتی كه خداوند در كوه سينا توسط موسی به قوم اسرائيل داد.