مراثی

مراثی ارميا

مقدمه

اين كتاب را ارميای نبی پس از ويرانی اورشليم می‌نويسد. بابل بسياری از مردم يهودا را به اسارت می‌برد. آنانی كه در اورشليم باقی می‌مانند با مشكلات بی‌شماری مواجه می‌شوند. كار می‌كنند اما گرسنه سر به بالين می‌نهند. اقوام و خويشان آنان در اسارت بابل هستند و معلوم نيست چه بر سرشان خواهد آمد.

ارميا نيز در غم هموطنانش شريک است. او در اين كتاب احساسات جريحه‌دار خود و مردم اورشليم را با بيانی پراحساس توصيف می‌نمايد. حتی در نهايت يأس و نوميدی، ارميا در اين كتاب از امانت و وفاداری خداوند سخن می‌گويد. مردم اورشليم نيک می‌دانند كه مصيبت آنان به دلیل زير پا نهادن فرامين خداوند بوده است، لذا به گناهان خود اعتراف می‌كنند و از خداوند طلب بخشايش می‌نمايند.

ارميا را «نبی گريان» گفته‌اند؛ اما گريهٔ او نه برای خود، بلكه برای مردم بينوا و زجرديدهٔ اورشليم است.

¹اورشليم كه زمانی پرجمعيت بود اينک متروک شده است! شهری كه در بين قومها محبوب بود اينک بيوه گشته است! او كه ملكهٔ شهرها بود اينک برده شده است!

²اورشليم تمام شب می‌گريد و قطره‌های اشک روی گونه‌هايش می‌غلتد. از ميان يارانش يكی هم باقی نمانده كه او را تسلی دهد. دوستانش به او خيانت كرده و همگی با او دشمن شده‌اند.

³مردم مصيبت‌زده و رنجديدهٔ يهودا به اسارت رفته‌اند؛ به ديار غربت تبعيد شده‌اند و اينک هيچ آسايش ندارند. دشمنان، آنها را احاطه نموده عرصه را بر آنها تنگ كرده‌اند.

⁴ديگر كسی به خانهٔ خدا نمی‌آيد تا در روزهای عيد عبادت كند. دخترانی كه سرود می‌خواندند اينک عزادارند، و كاهنان تنها آه می‌كشند. دروازه‌های شهر، متروک شده و اورشليم در ماتم فرو رفته است.

⁵دشمنانش بر او غلبه يافته كامياب شده‌اند. خداوند اورشليم را برای گناهان بسيارش تنبيه كرده است. دشمنان، فرزندان او را اسير كرده، به ديار غربت به بردگی برده‌اند.

⁶تمام شكوه و زيبايی اورشليم از دست رفته است. بزرگانش مانند غزالهای گرسنه دنبال چراگاه می‌گردند و ناتوانتر از آنند كه بتوانند از چنگ دشمن فرار كنند.

⁷اينک اورشليم در ميان مصیبتها، روزهای پرشكوه گذشته را به ياد می‌آورد. زمانی كه او به محاصرهٔ دشمن درآمد، هيچ مدد كننده‌ای نداشت؛ دشمن او را مغلوب كرد و به شكست او خنديد.

⁸اورشليم گناهان بسياری مرتكب شده و ناپاک گرديده است. تمام كسانی كه او را تكريم می‌كردند، اينک تحقيرش می‌كنند، زيرا برهنگی و خواری او را ديده‌اند. او می‌نالد و از شرم، چهرهٔ خود را می‌پوشاند.

⁹لكهٔ ننگی بر دامن اورشليم بود، اما او اعتنايی نكرد؛ او به عاقبت خود نيانديشيد و ناگهان سقوط كرد. اينک كسی نيست كه او را تسلی دهد. او از خداوند رحمت می‌طلبد، زيرا دشمن بر او غالب آمده است.

¹⁰دشمن، گنجينه‌های او را غارت كرد و قومهای بيگانه در برابر چشمانش به عبادتگاه مقدسش داخل شدند، قومهایی كه خدا ورود آنها را به عبادتگاهش قدغن كرده بود.

¹¹اهالی اورشليم برای يک لقمه نان آه می‌كشند. هر چه داشتند برای خوراک دادند تا زنده بمانند. اورشليم می‌گويد: «خداوندا، ببين چگونه خوار شده‌ام!

¹²«ای كسانی كه از كنارم می‌گذريد، چرا به من نگاه نمی‌كنيد؟ نگاهی به من بيندازيد و ببينيد آيا غمی همچون غم من وجود دارد؟ ببينيد خداوند به هنگام خشم خود به من چه كرده است!

¹³«او از آسمان آتش نازل كرد و تا مغز استخوان مرا سوزاند. سر راهم دام گسترد و مرا به زمين كوبيد. او مرا ترک گفت و در غمی بی‌پايان رهايم كرد.

¹⁴«گناهانم را به هم بافت و همچون طنابی بر گردنم انداخت و مرا زير يوغ بردگی كشاند. تمام توانم را گرفت و مرا در چنگ دشمنانم كه قويتر از من بودند رها كرد.

¹⁵«خداوند تمام سربازان شجاع مرا از من گرفت. او لشكری بر ضد من فرا خواند تا جوانان مرا از بين ببرند. خداوند شهر محبوب خود را همچون انگور در چرخشت پايمال كرد.

¹⁶«برای اين مصيبتهاست كه می‌گريم و قطره‌های اشک بر گونه‌هايم می‌غلتد. آن كه به من دلداری می‌داد و جانم را تازه می‌ساخت از من دور شده است. دشمن بر من غالب آمده و فرزندانم بی‌كس شده‌اند.

¹⁷«دستهای خود را دراز می‌كنم و كمک می‌طلبم، اما كسی نيست كه به دادم برسد. خداوند قومهای همسايه را بر ضد من فرا خوانده و من مورد نفرت آنان قرار گرفته‌ام.

¹⁸«اما خداوند عادلانه حكم فرموده است، زيرا من از فرمان او سرپيچی كرده بودم. ای مردم جهان، اندوه مرا بنگريد و ببينيد چگونه پسران و دخترانم را به اسيری برده‌اند.

¹⁹«از ياران كمک خواستم، اما ايشان به من خيانت كردند. كاهنان و ريش‌سفيدان در حالی كه به دنبال لقمه نانی بودند تا خود را زنده نگه دارند، در كوچه‌های شهر از گرسنگی جان دادند.

²⁰«ای خداوند، ببين چقدر پريشان و نگرانم! به خاطر گناهانی كه انجام داده‌ام جانم در عذاب است. در خانه، بلای كشنده در انتظارم است و در بيرون، شمشير مرگبار.

²¹«مردم ناله‌هايم را می‌شنوند، اما كسی به دادم نمی‌رسد. دشمنانم چون شنيدند چه بلايی بر سرم آوردی، شاد شدند. ای خداوند، به وعده‌ات وفا كن و بگذار دشمنانم نيز به بلای من دچار گردند.

²²«به گناهان آنها نيز نظر كن و همانگونه كه مرا برای گناهانم تنبيه كرده‌ای، آنان را نيز به سزای كردارشان برسان. ناله‌های من بسيار و دلم بی‌تاب است.»

¹چگونه خداوند اورشليم را با ابر خشم و غضب خويش پوشانيد و جلال آسمانی اسرائيل را تباه كرد. او در روز خشم خود، حتی خانهٔ خويش را به ياد نياورد.

²خداوند به خانه‌های اسرائيل رحم نكرد و تمام آنها را ويران نمود. او قلعه‌های اورشليم را در هم شكست و اسرائيل را با تمام بزرگانش بی‌حرمت نمود.

³او به هنگام خشم خود حاكمان اسرائيل را نابود كرد و هنگام حملهٔ دشمن از قوم خود حمايت ننمود. آتش خشم او سراسر خاک اسرائيل را به نابودی كشاند.

⁴او مانند يک دشمن، تير و كمانش را به سوی ما نشانه گرفت و جوانان برومند ما را كشت. او خشم خود را همچون شعلهٔ آتش بر خيمه‌های اورشليم فرود آورد.

⁵بلی، خداوند همچون يک دشمن، اسرائيل را هلاک كرد و قصرها و قلعه‌هايش را ويران نمود و بر غم و غصهٔ ساكنان يهودا افزود.

⁶او خانهٔ خود را كه محل عبادت بود ويران نموده است و ديگر كسی روزهای «سَبَت» و عيدهای مقدس را گرامی نمی‌دارد. او در شدت خشم خويش پادشاهان و كاهنان را خوار نموده است.

⁷خداوند قربانگاه خود را واگذارد و خانهٔ خويش را ترک گفت. ديوارهای قصرهای اورشليم را به دست دشمن داد تا خراب كنند. اينک دشمن در خانهٔ خدا كه زمانی در آن عبادت می‌كرديم، فرياد شادی و پيروزی سر می‌دهد.

⁸خداوند قصد نمود حصارهای اورشليم را در هم بكوبد. او شهر را اندازه‌گيری كرد تا هيچ قسمتش از خرابی در امان نماند؛ و اينک برجها و حصارهای اورشليم فرو ريخته‌اند.

⁹دروازه‌های اورشليم به زمين افتاده‌اند و پشت‌بندهايشان شكسته‌اند. پادشاهان و بزرگان اسرائيل به سرزمینهای دور دست تبعيد شده‌اند. ديگر شريعت خدا تعليم داده نمی‌شود و انبیا نيز از جانب خداوند رؤيا نمی‌بينند.

¹⁰ريش‌سفيدان اورشليم پلاس بر تن كرده، خاموش بر زمين نشسته‌اند و از شدت غم بر سر خود خاک می‌ريزند. دختران جوان اورشليم از شرم سر خود را به زير می‌افكنند.

¹¹چشمانم از گريه تار شده است. از ديدن مصيبتی كه بر سر قومم آمده، غمی جانكاه وجودم را فرا گرفته است. كودكان و شيرخوارگان در كوچه‌های شهر از حال رفته‌اند.

¹²آنها مانند مجروحان جنگی در كوچه‌ها افتاده‌اند؛ گرسنه و تشنه، مادران خود را می‌خوانند و در آغوش ايشان جان می‌دهند.

¹³ای اورشليم، غم تو را با غم چه كسی می‌توانم مقايسه كنم؟ چه بگويم و چگونه تو را دلداری دهم؟ زخم تو همچون دريا عميق است. چه كسی می‌تواند شفايت دهد؟

¹⁴انبيايت به دروغ برای تو نبوت كردند و گناهانت را به تو نشان ندادند. آنها با دادن پيامهای دروغ تو را فريب دادند و باعث اسارتت شدند.

¹⁵اينک هر رهگذری كه از كنارت می‌گذرد با استهزا سر خود را تكان داده می‌گويد: «آيا اين است آن شهری كه به زيباترين و محبوبترين شهر دنيا معروف بود!»

¹⁶تمام دشمنانت تو را مسخره می‌كنند و با نفرت می‌گويند: «بالاخره نابودش كرديم! انتظار چنين روزی را می‌كشيديم و آن را با چشمان خود ديديم.»

¹⁷اما اين كار، كار خداوند بود. او آنچه را سالها پيش فرموده بود انجام داد. همانگونه كه بارها اخطار كرده بود، به اورشليم رحم نكرد و آن را از بين برد و باعث شد دشمنانش از خرابی شهر شاد شوند و به قدرتشان ببالند.

¹⁸ای مردم اورشليم در حضور خداوند گريه كنيد؛ ای ديوارهای اورشليم، شب و روز همچون سيل، اشک بريزيد و چشمان خود را از گريستن بازمداريد.

¹⁹شب هنگام برخيزيد و ناله‌های دل خود را همچون آب در حضور خداوند بريزيد! دستهای خود را به سوی او بلند كنيد و برای فرزندانتان كه در كوچه‌ها از گرسنگی می‌ميرند، التماس نماييد!

²⁰خداوندا، اين قوم تو هستند كه آنها را به چنين بلايی دچار كرده‌ای. ببين چگونه مادران كودكانشان را كه در آغوش خود پرورده‌اند، می‌خورند؛ و كاهنان و انبیا در خانه خداوند كشته می‌شوند.

²¹ببين چگونه پير و جوان، دختر و پسر، به شمشير دشمن كشته شده و در كوچه‌ها افتاده‌اند. تو در روز غضبت بر ايشان رحم نكردی و ايشان را كشتی.

²²ای خداوند، تو دشمنانم را بر من فراخواندی و آنها از هر سو مرا به وحشت انداختند. در آن روز غضبت، كسی جان به در نبرد، تمام فرزندانم كه آنها را در آغوش خود پرورده بودم به دست دشمنانم كشته شدند.

¹من كسی هستم كه از خشم و غضب خدا مصیبتها ديده‌ام. ²خدا مرا به اعماق تاريكی كشانده است. ³او بر ضد من برخاسته و دستش تمام روز بر من بلند است.

⁴او پوست بدنم را فرسوده و استخوانهايم را شكسته است. ⁵جان مرا با تلخی و مشقت پوشانده است. ⁶مرا مانند كسی كه سالهاست مرده، در تاريكی نشانده است.

⁷با زنجيرهای سنگين مرا بسته و دورم را حصار كشيده است تا نتوانم فرار كنم. ⁸فرياد برمی‌آورم و كمک می‌طلبم، ولی او به دادم نمی‌رسد. ⁹با ديوارهای سنگی راه مرا بسته است و طريق مرا پر پيچ و خم نموده است.

¹⁰او در كمين من نشست و مانند شير بر من هجوم آورد؛ ¹¹مرا به ميان بيشه كشانيد و پاره‌پاره‌ام كرد و تنها و بی‌كس رهايم ساخت. ¹²او كمانش را كشيد و مرا هدف قرار داد، ¹³و تيرهايش به اعماق قلبم فرو رفت.

¹⁴مردم تمام روز به من می‌خندند و مرا مسخره می‌كنند.

¹⁵او زندگی را به كامم تلخ كرده است. ¹⁶صورتم را به خاک ماليده است و دهانم را از سنگريزه پر كرده و دندانهايم را شكسته است. ¹⁷سلامتی و خوشبختی از من رخت بربسته است. ¹⁸رمق و اميدی برايم نمانده، زيرا خداوند مرا ترک گفته است. ¹⁹وقتی مصيبت و سرگردانی خود را به ياد می‌آورم، جانم تلخ می‌گردد. ²⁰بلی، آنها را دائم به ياد می‌آورم و وجودم پريشان می‌شود.

²¹اما نور اميدی بر قلبم می‌تابد، وقتی به ياد می‌آورم كه ²²رحمت خداوند بی‌زوال است. آری، به سبب محبت اوست كه ما تلف نشده‌ايم. ²³وفاداری خدا عظيم است و رحمت او هر صبح بر ما می‌تابد. ²⁴به خود می‌گويم: «من فقط خداوند را دارم، پس به او اميد خواهم بست.» ²⁵خداوند برای كسانی كه به او توكل دارند و او را می‌طلبند نيكوست. ²⁶پس خوبست كه چشم اميدمان به او باشد و با صبر منتظر باشيم تا خداوند ما را نجات دهد. ²⁷خوبست انسان در جوانی بياموزد كه سختيها را تحمل كند. ²⁸هنگامی كه او دچار مصيبت می‌گردد بهتر آنست كه در سكوت و تنهايی بنشيند ²⁹و در برابر خداوند سر تعظيم فرود آورد، زيرا ممكن است اميدی باشد. ³⁰وقتی او را می‌زنند و اهانت می‌كنند خوبست آنها را تحمل كند، ³¹زيرا خداوند تا ابد او را ترک نخواهد كرد. ³²هر چند خدا كسی را اندوهگين كند، اما رحمتش شامل حال او خواهد شد، زيرا محبت او عظيم است. ³³او از آزردن و غمگين ساختن انسان خشنود نمی‌گردد.

³⁴هنگامی كه ستمديدگان جهان زير پا له می‌شوند، ³⁵و زمانی كه حق انسانی كه خدای متعال آن را به وی داده است، پايمال می‌گردد، ³⁶و هنگامی كه مظلومی در دادگاه محكوم می‌شود، آيا خداوند اينها را نمی‌بيند؟ ³⁷آيا بدون اجازهٔ خداوند هيچ امری واقع می‌شود؟ ³⁸آيا هم مصيبت و هم بركت از جانب خدای متعال نازل نمی‌شود؟

³⁹پس چرا وقتی ما انسانهای فانی به سبب گناهانمان تنبيه می‌شويم، گله و شكايت می‌كنيم؟ ⁴⁰به جای گله و شكايت بياييد كردار خود را بسنجيم و به سوی خداوند بازگرديم. ⁴¹بياييد قلبهای خود را برای خدايی كه در آسمان است بگشاييم و دستهای خود را به سوی او برافرازيم. ⁴²زيرا ما گناه كرده‌ايم و نسبت به او ياغی شده‌ايم و او اين شرارت ما را فراموش نكرده است.

⁴³ای خدا، تو به هنگام غضب خود ما را تعقيب نموده و هلاک كرده‌ای و رحم ننموده‌ای. ⁴⁴خود را با ابر پوشانيده‌ای تا دعاهای ما به حضور تو نرسد. ⁴⁵ما را مثل خاكروبه و زباله به ميان قومها انداخته‌ای. ⁴⁶تمام دشمنانمان به ما توهين می‌كنند. ⁴⁷خرابی و نابودی دامنگير ما شده و در ترس و خطر زندگی می‌كنيم.

^48‏-49به سبب نابودی قومم، روز و شب سيل اشک از چشمانم جاريست. آنقدر خواهم گريست ⁵⁰تا خداوند از آسمان نظر كند و پاسخ دهد! ⁵¹هنگامی كه می‌بينم چه بر سر دختران جوان اورشليم آمده است، دلم از اندوه پر می‌شود.

⁵²كسانی كه هرگز آزارشان نداده بودم، دشمن من شدند و مرا همچون پرنده‌ای به دام انداختند. ⁵³آنها مرا در چاه افكندند و سر چاه را با سنگ پوشاندند. ⁵⁴آب از سرم گذشت و فكر كردم مرگم حتمی است. ⁵⁵اما ای خداوند، وقتی از عمق چاه نام تو را خواندم ⁵⁶صدايم را شنيدی و به ناله‌هايم توجه كردی. ⁵⁷آری، هنگامی كه تو را خواندم به كمكم آمدی و گفتی: «نترس!»

⁵⁸ای خداوند، تو به دادم رسيدی و جانم را از مرگ رهايی بخشيدی. ⁵⁹ای خداوند، تو ظلمی را كه به من كرده‌اند ديده‌ای، پس داوری كن و داد مرا بستان. ⁶⁰ديده‌ای كه چگونه ايشان دشمن من شده و توطئه‌ها بر ضد من چيده‌اند. ⁶¹ای خداوند، تو شنيده‌ای كه چگونه به من اهانت كرده و عليه من نقشه كشيده‌اند. ⁶²تو از تمام آنچه كه مخالفانم هر روز درباره من می‌گويند و نقشه‌هايی كه می‌كشند باخبری. ⁶³ببين چگونه می‌خندند و شب و روز مرا مسخره می‌كنند.

⁶⁴ای خداوند، ايشان را به سزای اعمالشان برسان. ⁶⁵ايشان را لعنت كن تا غم و تاريكی وجودشان را فرا گيرد. ⁶⁶با خشم و غضب آنها را تعقيب كن و از روی زمين محو و نابود گردان.

^1‏-2جوانان اورشليم كه زمانی همچون طلای ناب و سنگهای قيمتی، پرارزش بودند، اينک درخشندگی خود را از دست داده، مانند ظروف گلی، بی‌ارزش شده‌اند و در كوچه‌ها افتاده‌اند. ³حتی شغالها به بچه‌های خود شير می‌دهند، اما قوم من، بنی‌اسرائيل مانند شترمرغ، بی‌رحم شده و بچه‌های خود را ترک كرده است. ⁴زبان كودكان شيرخواره از تشنگی به كامشان چسبيده است؛ بچه‌ها نان می‌خواهند، اما كسی نيست كه به ايشان نان بدهد. ⁵آنانی كه زمانی خوراک لذيذ می‌خوردند، اينک در كوچه‌ها گدايی می‌كنند. كسانی كه در ناز و نعمت بزرگ شده‌اند، اكنون در ميان زباله‌ها دنبال خوراک می‌گردند. ⁶مجازات قوم من از مجازات اهالی سدوم نيز سنگينتر است. اهالی سدوم در يک لحظه نابود شدند و به دست انسان اسير نگشتند.

⁷بدن شاهزادگان ما از برف پاكتر و از شير سفيدتر بود و صورتشان مانند لعل، گلگون و مثل ياقوت، درخشان بود؛ ⁸اما اينک چهره‌شان سياه‌تر از دوده شده است و كسی نمی‌تواند آنها را بشناسد. پوستشان به استخوانهايشان چسبيده و مثل چوب، خشک شده است. ⁹كسانی كه با شمشير كشته شدند، خوشبخت‌تر از كسانی هستند كه در اثر فقدان محصول، به تدریج از گرسنگی از بين می‌روند. ¹⁰در زمان محاصرهٔ شهر، مادران مهربان از فشار گرسنگی، بچه‌هايشان را با دستهای خود پختند و خوردند.

¹¹خداوند خشم خود را به شدت تمام بر ما ريخت و در اورشليم چنان آتشی بر پا كرد كه بنياد آن را سوزانيد. ¹²از پادشاهان و مردم دنيا هيچكس باور نمی‌كرد كه دشمن بتواند وارد دروازه‌های اورشليم بشود. ¹³اما چنين شد، زيرا انبیا گناه كرده بودند و كاهنان خون بی‌گناهان را در شهر ريخته بودند. ¹⁴اين اشخاص اينک كورمال كورمال در كوچه‌ها راه می‌روند و كسی به آنها نزديک نمی‌شود، زيرا به خون بی‌گناهان آلوده هستند. ¹⁵مردم فرياد كرده به ايشان می‌گويند: «دور شويد! به ما دست نزنيد، چون نجس هستيد!» پس سرگردان شده، از سرزمينی به سرزمين ديگر می‌روند ولی هيچ مملكتی به ايشان جا نمی‌دهد. ¹⁶خود خداوند ايشان را اينچنين سرگردان كرده است و ديگر به ايشان توجه نمی‌كند. كاهنان و بزرگان عزت و احترام خود را از دست داده‌اند.

¹⁷از برجهای دیدبانی خود نگريستيم تا از قوم همپيمان ما كمكی برسد، ولی انتظار ما بيهوده بود؛ چشمان ما از انتظار تار شد اما آنها به ياری ما نيامدند. ¹⁸دشمنان چنان عرصه را بر ما تنگ كرده بودند كه حتی نمی‌توانستيم در كوچه‌ها راه برويم. اميدی برای ما نمانده بود و نابودی ما نزديک بود. ¹⁹آنها از عقاب نيز تيزروتر بودند. به کوهها فرار كرديم، اما ما را پيدا كردند؛ به صحرا پناه برديم ولی در آنجا نيز در كمين ما نشسته بودند.

²⁰پادشاه برگزيدهٔ خداوند كه حافظ جان ما بود، در دام ايشان گرفتار شد، كسی كه گمان می‌كرديم زير سايه‌اش می‌توانيم از گزند دشمنان در امان باشيم!

²¹ای اهالی ادوم و عوص4‏:21 منظور از «اهالی ادوم و عوص» دشمنان اسرائيل می‌باشد.‏، تا می‌توانيد شادی كنيد! چون ديگر وقت شادی نخواهيد داشت چرا كه شما نيز طعم غضب خدا را خواهيد چشيد و خوار خواهيد شد.

²²ای اورشليم، دوران تبعيد تو بزودی تمام خواهد شد، زيرا تو جزای گناه خود را داده‌ای. ولی ای ادوم، خدا گناه تو را برملا ساخته، تو را مجازات خواهد كرد.

^1‏-2ای خداوند، به ياد آور كه چه بر سر ما آمده است. ببين چگونه رسوا شده‌ايم. سرزمين ما به دست دشمنان افتاده است و خانه‌های ما را بيگانگان تصرف كرده‌اند. ³ما يتيميم؛ پدرانمان كشته و مادرانمان بيوه شده‌اند. ⁴آب خود را می‌خريم و می‌نوشيم و هيزم ما به ما فروخته می‌شود. ⁵در زير فشار و آزار دشمنان به ستوه آمده‌ايم و آسايش نداريم. ⁶خود را تسليم مصر و آشور كرده‌ايم تا نان به دست آوريم و از گرسنگی نميريم.

⁷پدرانمان گناه كردند و مردند، و اينک جور گناهانشان را ما می‌كشيم.

⁸نوكران ديروزمان، اربابان امروزمان شده‌اند و كسی نيست كه ما را از دست آنها نجات دهد. ⁹برای يک لقمه نان، در بيابانها جانمان را به خطر می‌اندازيم. ¹⁰از شدت گرسنگی در تب می‌سوزيم و پوست بدنمان مثل تنور داغ شده است. ¹¹زنان و دختران ما را در يهودا بی‌عصمت كرده‌اند. ¹²رهبرانمان را به دار كشيده‌اند و ريش‌سفيدانمان را بی‌حرمت نموده‌اند. ¹³جوانان ما را مانند غلامان، در آسياب به كارهای سخت وا می‌دارند و كودكان ما زير بارهای سنگين هيزم، افتان و خيزان راه می‌روند.

¹⁴پيران ما ديگر در كنار دروازه‌های شهر نمی‌نشينند؛ جوانان ما ديگر نمی‌رقصند و آواز نمی‌خوانند. ¹⁵شادی دلهای ما رفته و رقص ما به ماتم تبديل شده است. ¹⁶وای بر ما كه گناه كرده‌ايم و شكوه و جلال خود را از دست داده‌ايم. ¹⁷دلهايمان بی‌تاب و چشمانمان تار شده‌اند، ¹⁸زيرا خانهٔ خدا ويران گشته و پناهگاه شغالها شده است.

¹⁹ای خداوند، تو تا ابد باقی هستی و تخت سلطنت تو بی‌زوال است. ²⁰مدت مديدی است كه تو ما را ترک كرده‌ای و ديگر ما را به ياد نمی‌آوری. ^21‏-22ای خداوند، آيا تو ما را به کلی طرد كرده‌ای و تا ابد بر ما غضبناک خواهی بود؟ اگر چنين نيست، پس ما را به سوی خود بازگردان و شكوه دوران گذشتهٔ ما را به ما باز ده.