عاموس

عاموس

مقدمه

عاموس، نويسندهٔ اين كتاب، در تقوع، واقع در جنوب اورشليم به شغل چوپانی و انجيرچينی اشتغال داشت. اما خداوند او را می‌خواند و رسالتی به او محول می‌كند. عاموس به وعظ و پيشگويی می‌پردازد. بيشتر موعظه‌ها و پيشگويی‌های او متوجهٔ سامره، يعنی پايتخت حكومت شمالی اسرائيل است. سخنان او بسيار گويا می‌باشد و حاكی از قدرت روحانی و معنوی اين مرد خدا است.

عاموس از مردم می‌خواهد با انصاف باشند و به فقرا كمک كنند. قوم اسرائيل در زمان حكومت يربعام دوم از رفاه زيادی برخوردار بود. مردم ثروتمندِ تازه به دوران رسيده، به ديگران ظلم می‌كردند. در عين حال، آنان در مراسم و جشنهای مذهبی شركت می‌كردند و قربانی تقديم خداوند می‌نمودند. عاموس آنها را متوجهٔ اشتباهشان می‌كند و می‌گويد كه اين كارهايشان خداوند را خشمگين می‌سازد. به جای اين كارهای به ظاهر مذهبی، بهتر است آنان به فقرا رسيدگی كنند.

كتاب عاموس از روز داوری سخن می‌گويد و به خواننده يادآور می‌شود كه هر انسانی در مقابل خداوند مسئول است. از آيات مهم اين كتاب يكی 3‏:3‏ است، «زيرا گناهان شما باعث می‌شود رابطهٔ بين من و شما تيره گردد»، و ديگری 4‏:12‏، «آماده شو تا هنگام داوری با خدای خود روبرو شوی.»

¹عاموس، چوپانی از اهالی تقوع بود. دو سال قبل از وقوع زلزله، در زمان عزيا، پادشاه يهودا و يربعام (پسر يهوآش) پادشاه اسرائيل، خداوند اين رؤيا را درباره آيندهٔ اسرائيل به او نشان داد. ²عاموس دربارهٔ آنچه ديد و شنيد چنين می‌گويد:

«خداوند از كوه صهيون در اورشليم، مانند شير غرش می‌كند و چراگاههای سبز و خرم كوه كرمل خشک می‌شوند و چوپانها ماتم می‌گيرند.»

مجازات همسايگان اسرائيل

سوريه

³خداوند می‌فرمايد: «اهالی دمشق بارها گناه كرده‌اند و من اين را فراموش نخواهم كرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت، زيرا همانطور كه با ميله‌های آهنی خرمن را می‌كوبند، آنها هم در جلعاد قوم مرا در هم كوبيدند. ⁴پس من قصر حزائيل پادشاه را به آتش خواهم كشيد و قلعهٔ مستحكم بنهدد را ويران خواهم كرد. ⁵پشت‌بندهايی را كه دروازه‌های دمشق را می‌بندند خواهم شكست و مردمانش را تا دشت آون هلاک خواهم ساخت و پادشاه بيت‌عدن را نابود خواهم كرد. اهالی سوريه به شهر قير به اسارت خواهند رفت.»

فلسطين

⁶خداوند می‌فرمايد: «مردم غزه بارها مرتكب گناه شده‌اند و من اين را فراموش نخواهم كرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت، زيرا آنها قوم مرا تبعيد نموده، ايشان را به عنوان برده در ادوم فروختند. ⁷پس من حصارهای غزه را به آتش خواهم كشيد و تمام قلعه‌هايش را ويران خواهم كرد. ⁸اهالی اشدود را می‌كشم. شهر عقرون و پادشاه اشقلون را از بين می‌برم. تمام فلسطينی‌هايی كه باقی مانده‌اند هلاک خواهند شد.»

صور

⁹خداوند می‌فرمايد: «اهالی صور بارها گناه كرده‌اند و من اين را فراموش نخواهم كرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت، زيرا پيمان برادری خود را با اسرائيل شكستند و به ايشان حمله كرده، آنها را به ادوم به اسارت بردند. ¹⁰پس من حصارهای شهر صور را به آتش می‌كشم و تمام قلعه‌ها و كاخهايش را می‌سوزانم.»

ادوم

¹¹خداوند می‌فرمايد: «مردم ادوم بارها مرتكب گناه شده‌اند و من اين را فراموش نخواهم كرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت، چون آنها با بی‌رحمی تمام به جان برادران اسرائيلی خود افتادند و با خشم و غضب آنها را از دم شمشير گذراندند. ¹²پس من هم شهر تيمان را به آتش خواهم كشيد و قلعه‌های بصره را خواهم سوزاند.»

عمون

¹³خداوند می‌فرمايد: «اهالی عمون بارها مرتكب گناه شده‌اند و من اين را فراموش نخواهم كرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت، زيرا در جنگ جلعاد برای توسعهٔ مرزهای خود دست به كشتار هولناكی زدند و با شمشير، شكم زنان حامله را پاره كردند.

¹⁴«پس، من حصارهای شهر ربه را به آتش خواهم كشيد و قلعه‌ها و كاخهايش را خواهم سوزاند. در آنجا غريو جنگ، همچون غرش طوفان بلند خواهد شد. ¹⁵پادشاه و شاهزادگان عمون همه با هم به اسارت خواهند رفت.»

موآب

¹خداوند می‌فرمايد: «اهالی موآب بارها مرتكب گناه شده‌اند و من اين را فراموش نخواهم كرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت، زيرا آنها استخوانهای پادشاه ادوم را با بی‌شرمی سوزانده آنها را تبديل به خاكستر كردند. ²من هم در عوض، موآب را به آتش می‌كشم و كاخهای قريوت را می‌سوزانم. موآب در ميان آشوب و هياهوی جنگجويان و صدای شيپورها از پای در خواهد آمد. ³من پادشاه و رهبران او را خواهم كشت.»

يهودا

⁴خداوند می‌فرمايد: «اهالی يهودا بارها گناه كرده‌اند و من اين را فراموش نخواهم كرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت. آنها نسبت به شريعت من بی‌اعتنايی كرده، احكام مرا بجا نياوردند. آنها با پيروی از بتهايی كه پدرانشان می‌پرستيدند، گمراه شدند. ⁵پس من يهودا را با آتش نابود می‌كنم و تمام قلعه‌ها و كاخهای اورشليم را می‌سوزانم.»

مجازات اسرائيل

⁶خداوند می‌فرمايد: «مردم اسرائيل بارها مرتكب گناه شده‌اند و من اين را فراموش نخواهم كرد و از سر تقصيرشان نخواهم گذشت. آنها با قبول رشوه، مانع از اجرای عدالت می‌شوند. فقرايی را كه نمی‌توانند قرضشان را پس بدهند، به غلامی می‌فروشند و آنها را با يک جفت كفش مبادله می‌كنند. ⁷آنها فقرا را به خاک می‌اندازند و پايمال می‌كنند و افتادگان را با لگد از سر راه خود دور می‌سازند. پدر و پسر با يک دختر همبستر می‌شوند و نام مقدس مرا بی‌حرمت می‌سازند. ⁸در جشنهای مذهبی با لباسهایی كه با بی‌انصافی از بدهكاران2‏:8 مطابق شريعت موسی نگه داشتن لباس گرویی جايز نبود (خروج 22‏:26‏).‏ خود گرفته‌اند بر پشتيها لم می‌دهند و در معبد خدای خود شرابی را كه با مال حرام خريده‌اند سر می‌كشند.

⁹«ولی ای اسرائيل، من به خاطر شما اموری‌ها را كه همچون درختان سرو، بلند قد و مانند درختان بلوط قوی بودند، به کلی از ميان بردم. ¹⁰شما را از مصر بيرون آوردم و مدت چهل سال در بيابان رهبری كردم تا زمين اموری‌ها را به تصرف خود درآوريد. ¹¹پسران شما را انتخاب كردم تا نذيره‌های2‏:11 «نذيره» به کسی گفته می‌شد که به خدا نذر شده بود و به عنوان نشانهٔ نذر از هر نوع مشروب پرهيز می‌کرد، موی سر خود را نمی‌تراشيد و به جنازه نزديک نمی‌شد (نگاه کنيد به اعداد 6‏:1‏-8‏).‏ من و انبيای من باشند.» خداوند می‌فرمايد: «ای اسرائيل، آيا می‌توانيد اين حقايق را انكار كنيد؟ ¹²اما شما به نذيره‌های من شراب نوشانيده، باعث شديد گناه كنند و انبيای مرا ساكت گردانيده، نگذاشتيد حرف بزنند! ¹³بنابراين من شما را مثل گاريهايی كه زير بار بافه‌ها به صدا می‌افتند، به ناله می‌اندازم. ¹⁴سريعترين جنگجويانتان هنگام فرار بر زمين خواهند افتاد. دليران ضعيف خواهند شد و دلاوران از رهانيدن خود عاجز خواهند بود. ¹⁵تيراندازان تيرشان به خطا خواهد رفت، سريعترين دوندگان از فرار باز خواهند ماند. بهترين سواركاران هم نخواهند توانست جان به در برند. ¹⁶در آن روز، شجاعترين افراد شما سلاحهای خود را به زمين انداخته، برای نجات جان خود خواهند گريخت.» خداوند اين را فرموده است.

دليل مجازات اسرائيل

¹ای اسرائيل، به پيام خداوند گوش دهيد. اين پيام برای تمام قومی است كه او از سرزمين مصر بيرون آورد: ²«از ميان تمام اقوام روی زمين، من تنها شما را انتخاب كرده‌ام. به همين دليل، وقتی گناه می‌كنيد، شما را تنبيه می‌كنم.

³«آیا دو نفر می‌توانند با هم راه روند اگر دربارهٔ مسیر خود توافق نکرده باشند؟ ⁴تا دليلی نداشته باشم، آيا مثل شير غرش می‌كنم؟ شير ژيان وقتی غرش می‌كند نشان می‌دهد كه خود را برای طعمه آماده می‌كند. ⁵تله، تا پا رويش نگذارند بسته نمی‌شود؛ همچنين شما نيز پا روی تله گذاشته‌ايد. ⁶شيپور جنگ در شهر به صدا درآمده است! پس بترسيد؛ زيرا من كه خداوند هستم سرزمين شما را دچار مصيبت و بلا می‌گردانم؛ ⁷ولی پيش از آن بوسيلهٔ انبیا به شما هشدار خواهم داد.»

⁸شير غرش كرده است! از ترس بلرزيد. خداوند، خود حكم محكوميت شما را صادر كرده است و من جرأت ندارم آن را اعلام نكنم.

⁹ساكنان قصرهای اشدود و مصر را جمع كنيد و به آنها بگوييد: «روی کوههای سامره بنشينيد تا شاهد جنايت‌های ننگين اسرائيل باشيد.»

¹⁰خداوند می‌فرمايد: «قوم من درستكاری را از ياد برده‌اند. كاخهای آنها پر از غنايمی است كه از راه دزدی و غارت به دست آمده است. ¹¹بنابراين، دشمن می‌آيد و آنها را محاصره نموده، قلعه‌هايشان را ويران می‌كند و آن كاخهای مجلل را غارت می‌نمايد.»

¹²خداوند می‌فرمايد: «هرگاه چوپانی بخواهد گوسفندش را از چنگ شير برهاند، فقط می‌تواند دو ساق يا يک گوش گوسفند را از دهان شير بيرون بكشد. در سامره نيز وضعيت همينطور خواهد بود و فقط عدهٔ كمی از بنی‌اسرائيل كه بر تختهای مجلل نشسته‌اند جان به در خواهند برد.»

¹³خداوند، خدای قادر متعال می‌فرمايد: «به اين اعلاميه گوش كنيد و آن را در سراسر اسرائيل به گوش همه برسانيد. ¹⁴همان روزی كه اسرائيل را به سبب گناهانش تنبيه كنم، قربانگاه‌های بتها را نيز در بيت‌ئيل نابود خواهم كرد. شاخهای قربانگاه بريده می‌شود و به زمين می‌افتد. ¹⁵كاخهای ثروتمندان را خراب خواهم كرد و خانه‌های زيبای ييلاقی و قشلاقی و قصرهای ساخته شده از عاج ايشان را با خاک يكسان خواهم ساخت.»

ياغيگری اسرائيل

¹گوش كنيد، ای زنان سامره كه مانند گاوهای سرزمين باشان، چاق شده‌ايد و بر فقيران ظلم می‌كنيد، نيازمندان را پايمال می‌نماييد و به شوهران خود می‌گوييد: «شراب بياوريد تا بنوشيم.» ²خداوند به ذات پاک خود قسم خورده و فرموده است: «زمانی می‌رسد كه قلاب به دهانتان انداخته همهٔ شما را مثل ماهی خواهند كشيد و با خود خواهند برد! ³شما را از خانه‌های زيبايتان بيرون می‌كشند و از نزديكترين شكاف حصار بيرون می‌اندازند.

⁴«حال، اگر می‌خواهيد، باز هم در بيت‌ئيل و جلجال برای بتها قربانی كنيد! تا می‌توانيد سرپيچی نماييد و گناهانتان را زياد كنيد! هر روز صبح قربانی كنيد و هفته‌ای دو بار ده‌يک‌هايتان را بياوريد! ⁵به مراسم ظاهری خود ادامه داده، هدايای خود را تقديم كنيد و همه جا از اين هدايايی كه داده‌ايد سخن بگوييد!

⁶«من به شهرهای شما قحطی فرستادم، ولی فايده‌ای نداشت و باز به سوی من بازگشت نكرديد. ⁷سه ماه به فصل درو مانده بود كه جلو باران را گرفتم و محصول شما را از بين بردم. در يک شهر باران فرستادم و در شهر ديگر نفرستادم! بر يک مزرعه باران می‌باريد، ولی مزرعهٔ ديگر خشک و بی‌آب بود. ⁸مردم چند شهر برای نوشيدن جرعه‌ای آب، تن به سفر خسته كننده می‌دادند و به شهری كه باران باريده بود می‌رفتند، ولی در آنجا هم آب كافی پيدا نمی‌كردند. با اين حال، به سوی من بازگشت نكرديد.

⁹«آفت بر مزرعه‌ها و تاكستانهای انگور شما فرستادم. ملخ، درختان انجير و زيتون شما را خورد. با اين حال، به سوی من بازگشت نكرديد. ¹⁰همان بلاهايی را كه بر مصر فرستادم بر سر شما نيز آوردم. جوانان شما را در جنگ كشتم و اسبهای شما را تار و مار كردم. بينی شما از بوی تعفن اجساد اردوگاهتان پر شد. با اين حال به سوی من بازگشت نكرديد. ¹¹بعضی از شهرهای شما را مثل سدوم و عموره به کلی از بين بردم، و آنهايی نيز كه باقی ماندند مانند هيزم نيم سوخته‌ای بودند كه آنها را از ميان آتش بيرون كشيده باشند.» خداوند می‌فرمايد: «با اين حال، به سوی من بازگشت نكرديد.

¹²«بنابراين، تمام بلاهايی را كه دربارهٔ آنها سخن گفته‌ام بر سر شما خواهم آورد. پس ای اسرائيل، آماده شو تا هنگام داوری با خدای خود روبرو شوی؛ ¹³زيرا تو با كسی سروكار داری كه کوهها را ساخت و بادها را آفريد و تمام افكار انسان را می‌داند. او صبح روشن را تاريک می‌گرداند و کوهها را در زير پاهايش خرد می‌كند. نام او خداوند، خدای قادر متعال است.»

دعوت به توبه

¹ای اسرائيل، به مرثيه‌ای كه برای تو می‌خوانم گوش بده:

²اسرائيل زيبا از پای افتاده است و نمی‌تواند برخيزد. كسی نيست او را برخيزاند. او را به حال خود گذاشته‌اند تا بميرد.

³خداوند می‌فرمايد: «از يک شهر اسرائيل هزار نفر به جنگ می‌روند و فقط صد نفر زنده باز می‌گردند؛ از شهر ديگر صد نفر می‌روند و فقط ده نفر زنده برمی‌گردند.»

⁴خداوند به قوم اسرائيل می‌فرمايد: «مرا بطلبيد و زنده بمانيد. ⁵در طلب بتهای بيت‌ئيل و جلجال و بئرشبع نباشيد؛ زيرا مردم جلجال به اسارت برده خواهند شد و مردم بيت‌ئيل نابود خواهند گرديد.»

⁶خدا را بطلبيد و زنده بمانيد، در غير اين صورت او مثل آتش در سراسر اسرائيل افروخته می‌شود و آن را می‌سوزاند و هيچكدام از بتهای بيت‌ئيل نمی‌توانند آن را خاموش كنند.

⁷ای مردم شرور، شما انصاف را به كام مردم تلخ كرده‌ايد و عدالت را پايمال نموده‌ايد.

⁸در طلب كسی باشيد كه صورت فلكی ثريا و جبار را آفريد، او كه تاريكی شب را به صبح روشن، و روز را به شب تبديل می‌كند، او كه آب دريا را فرا می‌خواند و آن را بر زمين می‌باراند. بلی، در طلب خداوند باشيد. ⁹او قلعه‌های مستحكم قدرتمندان را بر سر آنها خراب می‌كند.

¹⁰شما از قضات درستكار نفرت داريد و از كسانی كه راست می‌گويند بيزاريد. ¹¹حق فقيران را پايمال می‌كنيد و گندمشان را به زور می‌گيريد. بنابراين، هرگز در خانه‌های زيبايی كه از سنگ می‌سازيد، ساكن نخواهيد شد و شراب تاكستانهای دلپسندی را كه غرس می‌كنيد، نخواهيد چشيد، ¹²زيرا می‌دانم چه گناهان بزرگی مرتكب شده‌ايد و چه جنايات بی‌شماری از شما سر زده است. شما دشمن تمام خوبی‌ها هستيد. رشوه می‌گيريد و در حق فقرا، عدالت را بجا نمی‌آوريد. ¹³پس هر كه عاقل باشد سكوت خواهد كرد، زيرا زمان بدی خواهد بود.

¹⁴نيكوكار باشيد و از بدی دوری كنيد تا زنده بمانيد. آنگاه چنانكه ادعا كرده‌ايد، خداوند، خدای قادر متعال مددكار شما خواهد بود. ¹⁵از بدی نفرت كنيد و نيكی را دوست بداريد. محکمهٔ خود را به جايگاه واقعی عدالت تبديل كنيد تا شايد خداوند، خدای قادر متعال به بازماندگان قوم خود رحم كند.

¹⁶خداوند، خدای قادر متعال چنين می‌فرمايد: «در تمام كوچه‌های شهر ناله و شيون خواهد بود. حتی از كشاورزان نيز خواهند خواست تا همراه مرثيه‌خوانان نوحه‌گری نمايند. ¹⁷در هر تاكستانی ماتم و زاری خواهد بود، زيرا من برای مجازاتتان از ميان شما عبور خواهم كرد.»

¹⁸وای بر شما كه می‌گوييد: «ای كاش روز خداوند فرا می‌رسيد.» شما نمی‌دانيد چه می‌طلبيد، چون آن روز، روز روشنايی و كاميابی نخواهد بود، بلكه روز تاريكی و فنا! ¹⁹در آن روز شما مثل شخصی خواهيد بود كه از شيری فرار كند و با خرسی روبرو شود؛ و يا مثل كسی كه به خانه‌اش وارد شده، دستش را به ديوار تكيه دهد و ماری او را بگزد. ²⁰آری، روز خداوند برای شما روزی تاريک و نااميد كننده خواهد بود و اثری از روشنايی در آن ديده نخواهد شد.

²¹خداوند می‌فرمايد: «من از ظاهرسازی و رياكاری شما نفرت دارم كه با عيدها و مجالس مذهبی خود، وانمود می‌كنيد كه به من احترام می‌گذاريد. ²²من قربانیهای سوختنی و شكرگزاری شما را نمی‌پذيرم و به قربانیهای سلامتی شما توجه نمی‌كنم. ²³سرودهای حمد خود را از من دور كنيد، زيرا من به آنها گوش نمی‌دهم. ²⁴به جای آن بگذاريد عدالت مانند رودخانه و انصاف همچون نهر دائمی جاری شود!

²⁵«ای اسرائيل، مدت چهل سالی كه در بيابان بوديد، برای من قربانی و هديه می‌آورديد، ²⁶ولی علاقهٔ واقعی شما به خدايانتان بود يعنی به سكوت، خدای پادشاه شما و به كيوان، خدای ستارگانتان و به تمامی تمثالهايی كه برای خود ساخته بوديد.» ²⁷خداوند، خدای قادر متعال می‌فرمايد: «بنابراين، من آنها را با شما به ديار دور دست واقع در شرق دمشق به اسارت می‌فرستم.»

ويرانی اسرائيل

¹وای بر شما ای رهبران و بزرگان قوم اسرائيل كه در اورشليم و سامره وقت خود را به خوشگذرانی و عياشی می‌گذرانيد. ای شما كه احساس امنيت می‌كنيد، ²به كلنه برويد و ببينيد چه بر سر آن شهر آمده است. به حمات بزرگ برويد و از آنجا به جَت در سرزمين فلسطين. آنها از مملكت شما بهتر و بزرگتر بودند، ولی ببينيد چه بر سر آنها آمده است! ³شما فكر مجازاتی را كه در انتظارتان است از خود دور می‌كنيد، اما با اعمال خود روز داوری را نزديک می‌سازيد. ⁴بر تختهای عاج دراز می‌كشيد، اطرافتان را از وسايل خوشگذرانی پر می‌كنيد و گوشت لذيذترين بره‌ها و مرغوبترين گوساله‌ها را می‌خوريد. ⁵مانند داوود سرود می‌سازيد و همراه با نوای بربط می‌خوانيد.

⁶كاسه‌كاسه شراب می‌نوشيد و با عطرهای خوشبو، خود را معطر می‌سازيد و به فكر برادران محتاج خود نيستيد. ⁷بنابراين، شما جزو اولين كسانی خواهيد بود كه به اسارت برده می‌شوند. دوران عياشی شما به پايان خواهد رسيد.

⁸خداوند، خدای قادر متعال به ذات خود قسم خورده و فرموده است: «من از تكبر اسرائيل نفرت دارم و از كاخهای مجللش بيزارم، پس پايتخت آن را با هر چه در آن است به دشمنانش واگذار خواهم كرد.»

⁹اگر ده نفر در يک خانه پنهان شده باشند، آنها هم نابود خواهند شد. ¹⁰وقتی خويشاوند شخص مرده‌ای برای دفن جسد او بيايد، از تنها كسی كه در خانه زنده مانده است خواهد پرسيد: «آيا كس ديگری باقيمانده است؟» او جواب خواهد داد: «نه.» بعد آن خويشاوند خواهد گفت: «ساكت باش و نام خداوند را بر زبان نياور.»

¹¹خداوند دستور داده است كه خانه‌های بزرگ و كوچک با خاک يكسان شوند. ¹²آيا ممكن است اسب روی صخره بدود؟ و يا گاو دريا را شخم بزند؟ تصور چنين عملی احمقانه است، ولی كاری كه شما می‌كنيد احمقانه‌تر از آن است! شما حق را به باطل تبديل می‌كنيد و انصاف را به كام مردم تلخ می‌نماييد. ¹³به قدرت خود فخر می‌كنيد، ولی فخر شما پوچ و بی‌اساس است. ¹⁴خداوند، خدای قادر متعال می‌فرمايد: «ای اسرائيل، قومی را بر ضد تو می‌فرستم تا از مرز شمالی تا انتهای مرز جنوبی يعنی از حمات تا نهر عربه، تو را به تنگ آورد.»

رؤيای ملخ و آتش و شاقول

¹در رؤيايی كه خداوند به من نشان داد ديدم برداشت محصول اول غله كه سهم پادشاه بود تمام شده و محصول دوم، تازه سبز شده بود. سپس ديدم خداوند انبوهی ملخ فرستاد. ²ملخها هر چه سر راهشان بود، خوردند. آنگاه من گفتم: «ای خداوند، التماس می‌كنم قوم خود را ببخش و اين آفت را از آنها دور كن، زيرا اسرائيل كوچک و ضعيف است و نمی‌تواند طاقت بياورد.» ³خداوند نيز ترحم فرمود و گفت: «اين بلا را نمی‌فرستم.»

⁴آنگاه خداوند، آتش بزرگی را كه برای مجازات آنها تدارک ديده بود، به من نشان داد. اين آتش آبهای عميق زمين را بلعيده، تمام كشتزارها را سوزانيد.

⁵گفتم: «ای خداوند، التماس می‌كنم اين كار را نكن، زيرا اسرائيل كوچک و ضعيف است و نمی‌تواند طاقت بياورد.»

⁶پس خداوند از اين نقشه هم منصرف شد و فرمود: «اين كار را نيز نخواهم كرد.»

⁷سپس، اين رؤيا را به من نشان داد: خداوند در كنار ديوار راستی كه با شاقول تراز شده بود ايستاده، با شاقول آن را امتحان می‌كرد تا ببيند تراز است يا نه. ⁸آنگاه خداوند به من فرمود: «عاموس، چه می‌بينی؟»

جواب دادم: «يک شاقول.»

خداوند فرمود: «من بوسيلهٔ شاقول، قومم را امتحان می‌كنم و اين بار، ديگر از مجازات كردن آنها منصرف نخواهم شد. ⁹قربانگاه‌های بتها و بتخانه‌های اسرائيل نابود خواهند شد و من دودمان يربعام پادشاه را با شمشير از بين خواهم برد.»

عاموس و امصيا

¹⁰اما وقتی امصيا، كاهن بيت‌ئيل، آنچه را كه عاموس می‌گفت شنيد، با عجله اين پيغام را برای يربعام پادشاه فرستاد: «عاموس به قوم ما خيانت می‌كند و عليه تو توطئه می‌چيند. موعظه‌های او مملكت ما را به نابودی خواهد كشاند. ¹¹عاموس می‌گويد تو كشته می‌شوی و قوم اسرائيل به سرزمينهای دور دست به تبعيد و اسارت برده می‌شوند.»

¹²آنگاه امصيا به عاموس گفت: «ای نبی، از سرزمين ما خارج شو! به سرزمين يهودا بازگرد و در آنجا موعظه كن و نان بخور. ¹³ديگر در بيت‌ئيل برای ما نبوت نكن، چون عبادتگاه پادشاه و مقر سلطنتی او در اينجا قرار دارد.»

¹⁴ولی عاموس جواب داد: «من نه نبی هستم، نه از نسل انبیا. كارم چوپانی و چيدن ميوه‌های صحرايی بود، ¹⁵اما خداوند مرا از كار چوپانی گرفت و گفت: ”برو و برای قوم من اسرائيل نبوت كن.“ ¹⁶ولی تو به من می‌گويی كه بر ضد اسرائيل پيشگويی نكنم، پس به پيامی كه خداوند برای تو دارد گوش كن: ¹⁷”چون در كار خداوند دخالت كردی، زنت در همين شهر فاحشه خواهد شد، پسران و دخترانت كشته خواهند شد و املاكت تقسيم خواهد گرديد. خودت نيز در سرزمين بيگانه خواهی مرد و قوم اسرائيل از وطن خود تبعيد شده، به اسارت خواهند رفت.“»

رؤيای سبد پر از ميوه

¹آنگاه خداوند، در رؤيا يک سبد پر از ميوه‌های رسيده به من نشان داد.

²او پرسيد: «عاموس، چه می‌بينی؟»

جواب دادم: «يک سبد پر از ميوه‌های رسيده.»

خداوند فرمود: «اين ميوه‌ها نمونه‌ای از قوم من اسرائيل است كه برای مجازات آماده شده‌اند. ديگر مجازات ايشان را به تعويق نخواهم انداخت. ³در آن روز سرودهايی كه مردم در خانهٔ خدا می‌خوانند به گريه و زاری تبديل خواهد شد. اجساد مردم در همه جا پراكنده خواهد شد و آنها را بی‌سر و صدا جمع كرده، به خارج شهر خواهند برد.»

⁴گوش كنيد! ای كسانی كه بر فقرا ظلم می‌كنيد و نيازمندان را پايمال می‌نماييد. ⁵ای كسانی كه آرزو داريد روز سَبَت و تعطيلات مذهبی هر چه زودتر تمام شوند تا دوباره به كسب خود بپردازيد و با ترازوهای دستكاری شده و سنگهای سبكتر، مشتريان خود را فريب داده، پول بيشتری از ايشان بگيريد. ⁶ای كسانی كه فقرا را در مقابل يک سكه نقره و يا يک جفت كفش به بردگی می‌گيريد و گندم پس ماندهٔ خود را به آنها می‌فروشيد.

⁷خداوند كه مايهٔ سربلندی اسرائيل است، قسم خورده می‌فرمايد: «من اين كارهای شما را فراموش نخواهم كرد. ⁸پس سرزمين اسرائيل به لرزه خواهد افتاد و تمام قوم ماتم خواهند گرفت. سرزمين اسرائيل مانند رود نيل در وقت سيلاب، متلاطم شده بالا خواهد آمد و دوباره فرو خواهد نشست. ⁹در آن زمان، كاری خواهم كرد كه آفتاب هنگام ظهر، غروب كند و زمين در روز روشن، تاريک شود. ¹⁰جشنهای شما را به مجالس عزا و ترانه‌های شاد شما را به مرثيه مبدل خواهم كرد. آنگاه لباس عزا پوشيده سرهايتان را به علامت سوگواری خواهيد تراشيد، چنانكه گويی يگانه پسرتان مرده است. آن روز، روز بسيار تلخی خواهد بود.»

¹¹خداوند می‌فرمايد: «روزی خواهد رسيد كه من قحطی شديدی در اين سرزمين پديد خواهم آورد. اين قحطی، قحطی نان و آب نخواهد بود، بلكه قحطی كلام خدا. ¹²مردم از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب دنبال كلام خدا خواهند دويد ولی موفق به پيدا كردن آن نخواهند شد. ¹³در آن روز حتی دختران و پسران جوان نيز از تشنگی ضعف خواهند كرد ¹⁴و آنانی كه بتهای سامره و دان و بئرشبع را پرستش می‌كنند خواهند افتاد و ديگر هرگز بلند نخواهند شد.»

مجازات اسرائيل بوسيلهٔ خداوند

¹خداوند را ديدم كه كنار قربانگاه ايستاده بود و می‌گفت: «سر ستونهای خانهٔ خدا را بشكن تا ستونها فرو ريخته، سقف خانه بر سر مردم خراب شود. كسی جان به در نخواهد برد. حتی كسانی هم كه موفق به فرار شوند، در راه كشته خواهند شد. ²اگر به دوزخ بروند، دست خود را دراز كرده آنها را از آنجا بيرون خواهم كشيد و اگر به آسمانها فرار كنند، ايشان را به زير خواهم آورد. ³اگر در كوه كرمل پنهان شوند، آنها را پيدا خواهم كرد، و اگر در قعر دريا خود را مخفی كنند، مار را خواهم فرستاد تا آنها را بگزد. ⁴حتی اگر به اسارت هم بروند، من آنها را در آنجا خواهم كشت. قصد من اين است كه اين قوم مجازات شوند.»

⁵خداوند، خدای قادر متعال زمين را لمس می‌كند و زمين گداخته می‌شود و همهٔ ساكنانش ماتم می‌گيرند. تمام زمين مثل رود نيل بالا می‌آيد و دوباره فرو می‌نشيند. ⁶آنكه خانهٔ خود را در آسمانها ساخته و پايهٔ آن را بر زمين نهاده است، و آب دريا را فرا می‌خواند و آن را بر زمين می‌باراند، نامش خداوند است!

⁷خداوند می‌فرمايد: «ای قوم اسرائيل، آيا برای من شما از حبشی‌ها بهتر هستيد؟ آيا من كه شما را از مصر بيرون آوردم، برای ساير قومها نيز همين كار را نكردم؟ فلسطينی‌ها را از ”كفتور“ و سوری‌ها را از ”قير“ بيرون آوردم. ⁸چشمان من مملكت گناهكار اسرائيل را می‌بيند و من آن را از روی زمين محو خواهم ساخت؛ ولی خاندان اسرائيل را به کلی از بين نخواهم برد، ⁹بلكه مقرر می‌دارم كه اسرائيل بوسيلهٔ ساير قومها مثل غله‌ای كه در غربال است الک گردد و كاملاً از بدكاران پاک شود. ¹⁰تمام گناهكارانی كه می‌گويند: ”خدا نمی‌گذارد بلايی به ما برسد“، با شمشير كشته خواهند شد.

احيای اسرائيل

¹¹«آنگاه در آن زمان، سلطنت داوود را كه اكنون ويران است دوباره بر پا خواهم ساخت و آن را به عظمت سابقش باز خواهم گرداند، ¹²و آنچه را كه از ادوم و تمام قومهایی كه به من تعلق دارند، باقی بماند، اسرائيل تصاحب خواهد كرد.» خداوندی كه تمام اينها را بجا می‌آورد چنين فرموده است.

¹³خداوند می‌فرمايد: «زمانی فرا خواهد رسيد كه فراوانی محصول خواهد بود و غله چنان سريع رشد خواهد كرد كه دروگران فرصت درويدن نخواهند داشت، و از فراوانی انگور، از دامنهٔ کوههای اسرائيل شراب شيرين فرو خواهد چكيد. ¹⁴من قوم خود اسرائيل را از اسارت باز می‌گردانم. آنها شهرهای ويران خود را بازسازی نموده، دوباره در آنها ساكن خواهند شد. باغها و تاكستانها غرس نموده شراب آنها را خواهند نوشيد و ميوهٔ آنها را خواهند خورد. ¹⁵ايشان را در سرزمينی كه به آنها داده‌ام، مستقر خواهم ساخت و ايشان بار ديگر ريشه‌كن نخواهند شد.» خداوند، خدای شما اين را می‌فرمايد.