يوئيل

مقدمه

يوئيل اين كتاب را برای مردم يهودا كه در قلمرو جنوبی اسرائيل سكونت داشتند، می‌نويسد.

او پيشگويی می‌كند كه خداوند بلای وحشتناكی خواهد فرستاد تا مردم يهودا را تنبيه كند. اين بلا هجوم ملخ به سرزمين يهودا خواهد بود. ملخ تمام مزارع را نابود خواهد كرد، زيرا مردم يهودا نسبت به خدا وفادار نبوده‌اند. كتاب نگاهی به آينده می‌اندازد و از روز داوری سخن می‌گويد. تا پيش از رسيدن آن روز، فرصت هست تا مردم به سوی خداوند بازگشت كنند.

يوئيل هجوم ملخ را به طور نمادی به کار می‌گيرد تا يورش سپاه دشمن را خبر دهد.

مشهورترين بخش كتاب يوئيل در فصل دوم يافت می‌شود. اين همان بخشی است كه پطرس در روز پنتیکاست از آن نقل قول می‌كند:

«روح خود را بر همهٔ مردم خواهم ريخت! پسران و دختران شما نبوت خواهند كرد. پيران شما خوابها و جوانان شما رؤياها خواهند ديد.»

1

نابودی محصولات و ماتم مردم

1اين پيام از جانب خداوند به يوئيل پسر فتوئيل رسيد:

2ای مردان سالخوردهٔ اسرائيل بشنويد! ای ساكنان زمين گوش فرا دهيد! آيا در تمام عمرتان، يا در سراسر تاريختان هرگز چنين چيزی واقع شده است؟ 3در سالهای آينده اين را برای فرزندانتان نقل كنيد. اين داستان هولناک را سينه به سينه به نسلهای بعدی تعريف كنيد. 4ملخها دسته‌دسته خواهند آمد و محصول شما را تمام خواهند خورد.

5ای مستان، بيدار شويد و زاری كنيد، چون هر چه انگور بوده خراب شده و هر چه شراب داشتيد از بين رفته است! 6لشكر بزرگی از ملخ، تمام سرزمين اسرائيل را پوشانده است. آنقدر زيادند كه نمی‌توان آنها را شمرد. دندانهايشان مانند دندان شير تيز است! 7تاكستان مرا از بين برده‌اند و پوست درختان انجير را كنده، شاخه‌ها و تنه‌های آنها را سفيد و لخت باقی گذاشته‌اند.

8همچون دختر جوانی كه نامزدش مرده باشد، گريه و زاری نماييد. 9غله و شرابی كه می‌بايست به خانهٔ خداوند تقديم شود، از بين رفته است. كاهنان كه خدمتگزاران خداوند هستند، ماتم گرفته‌اند. 10در مزرعه‌ها محصولی باقی نمانده، غله و انگور و روغن زيتون از بين رفته و همه جا را غم و غصه فرا گرفته است.

11ای كشاورزان، گريه كنيد و ای باغبانان، زاری نماييد؛ زيرا محصولات گندم و جو از ميان رفته است. 12درختان انگور خشک شده، و درختان انجير و انار، خرما و سيب، و تمام درختان ديگر نابود شده است. شادی از انسان رخت بربسته است.

13ای كاهنان، لباس ماتم بپوشيد. ای خدمتگزاران خدای من، تمام شب در برابر قربانگاه گريه كنيد، چون ديگر غله و شرابی نمانده تا به خانهٔ خدايتان هديه كنيد. 14روزه را اعلام كنيد و خبر دهيد كه مردم جمع شوند. ريش‌سفيدان همراه با تمام قوم در خانهٔ خداوند، خدای خود جمع شوند و آنجا در حضور او گريه و ناله كنند.

15وای بر ما، چون روز هولناک مجازات نزديک می‌شود. نابودی از جانب خدای قادر مطلق فرا رسيده است! 16خوراكمان در برابر چشمانمان ناپديد می‌شود و تمامی شاديها و خوشيها در خانهٔ خدای ما به پايان می‌رسد. 17بذر در زمين پوسيده می‌شود. انبارها و سيلوها خالی شده‌اند. غله در مزرعه‌ها تلف شده است. 18گاوان چون چراگاهی ندارند سرگردانند و از گرسنگی می‌نالند و گوسفندان تلف می‌شوند.

19ای خداوند، ما را ياری فرما! زيرا گرما و خشكسالی چراگاهها را خشكانيده و تمام درختان را سوزانيده است. 20حتی حيوانات وحشی هم برای كمک به سوی تو فرياد برمی‌آورند، چون آبی برای خوردن ندارند. نهرهای كوهستانها خشک شده و چراگاهها زير آفتاب به کلی سوخته‌اند.

2

روز وحشتناک داوری خدا

1شيپور خطر را در اورشليم به صدا درآوريد! بگذاريد صدای آن بر بالای كوه مقدس من شنيده شود! همه از ترس بلرزند، زيرا روز داوری خداوند نزديک می‌شود.

2آن روز، روز تاريكی و ظلمت، روز ابرهای سياه و تاريكی غليظ است. چه لشكر نيرومندی! كوهها را مثل سياهی شب می‌پوشاند! اين قوم چقدر نيرومندند! مثل آنها پيش از اين هرگز ديده نشده و پس از اين نيز ديده نخواهد شد! 3مانند آتش زمين را می‌خورند. زمين در برابر ايشان مانند باغ عدن است ولی وقتی آن را پشت سر می‌گذارند به بيابان سوخته تبديل می‌شود. هيچ چيز در برابر آنها سالم نمی‌ماند. 4آنها شبيه اسبهای تندرو هستند. 5تماشا كنيد چطور روی كوهها جست و خيز می‌كنند! به صدايی كه از خود در می‌آورند گوش فرا دهيد! صدای آنها همچون غرش عرابه‌ها، و صدای آتشی است كه مزرعه را می‌سوزاند و مانند قيل و قال سپاه بزرگی است كه به ميدان جنگ می‌رود!

6مردم با ديدن آنها به خود می‌لرزند و رنگ از رويشان می‌پرد. 7آنها همچون جنگاوران حمله می‌كنند، و مانند سربازان از حصارها بالا می‌روند. در صفوف منظم حركت می‌كنند 8و بدون اينكه مانعی برای يكديگر باشند مستقيم به جلو می‌روند. با هيچ سلاحی نمی‌توان مانع پيشروی آنها شد. 9به داخل شهر هجوم می‌برند، از ديوارها بالا می‌روند و مثل دزد از پنجره وارد خانه‌ها می‌شوند. 10زمين در برابر آنها به حركت می‌آيد و آسمان می‌لرزد. خورشيد و ماه، تيره و تار شده، ستارگان ناپديد می‌گردند.

11خداوند با صدای بلند آنها را رهبری می‌كند. اين سپاه بزرگ و نيرومند خداوند است كه فرمان او را بجا می‌آورد. روز داوری خداوند روزی وحشت‌آور و هولناک است. كيست كه بتواند آن را تحمل كند؟

دعوت به توبه

12خداوند می‌فرمايد: «الان تا وقت باقی است با تمام دل خود، با روزه و گريه و ماتم به سوی من بازگشت كنيد. 13اگر واقعاً پشيمانيد، دلهايتان را چاک بزنيد نه لباسهايتان را.»

به سوی خداوند، خدای خود بازگشت نماييد، زيرا او بخشنده و مهربان است. زود به خشم نمی‌آيد، رحمتش بسيار است و راضی به مجازات شما نمی‌باشد. 14كسی چه می‌داند، شايد او از خشم خود برگردد و آنقدر شما را بركت دهد كه باز غله و شراب كافی داشته باشيد و بتوانيد به خداوند هديه كنيد!

15در كوه صهيون شيپور را به صدا درآوريد! روزه را اعلام كنيد و همهٔ قوم را در يكجا جمع كرده، 16آنها را تقديس2‏:16 «تقديس» يعنی جدا کردن، اختصاص دادن و مقدس ساختن.‏ كنيد. پيران و كودكان و شيرخوارگان را هم جمع كنيد. داماد را از خانه و عروس را از حجله‌اش فرا خوانيد. 17كاهنانی كه خدمتگزاران خداوند هستند در ميان قوم و قربانگاه ايستاده، گريه كنند و دعا نموده، بگويند:

«ای خدای ما، از تقصيرات قوم خود بگذر و نگذار بت‌پرستان بر ايشان حكمرانی كنند، زيرا آنها از آن تو هستند. نگذار بت‌پرستان ايشان را مسخره كرده، بگويند: پس خدای شما كجاست؟»

وعدهٔ بركت

18آنگاه خداوند به خاطر آبروی سرزمين خود به غيرت آمده، بر قوم خود ترحم خواهد نمود. 19خداوند خواهد گفت: «من برای شما غله و شراب و روغن می‌فرستم تا سير شويد. ديگر در بين بت‌پرستان مسخره نخواهيد شد. 20سربازان دشمن را كه از شمال بر شما هجوم آورده‌اند، از سرزمينتان بيرون می‌رانم و آنها را به نقاط دور دست می‌فرستم؛ ايشان را به سرزمينهای بی‌آب و علف باز می‌گردانم تا در آنجا بميرند. نصف آنها به دريای مرده و نصف ديگرشان به دريای مديترانه رانده خواهند شد. آنگاه بوی تعفن لاشهٔ آنها بلند خواهد شد. من آنها را به سبب آنچه بر سر شما آورده‌اند نابود خواهم كرد.»

21ای مزرعه‌ها ترسان نباشيد، از اين به بعد شادی نموده، خوشحال باشيد، زيرا خداوند كارهای عجيبی برای شما كرده است. 22ای گله‌ها و رمه‌ها نترسيد، چون چراگاهها دوباره سبز می‌شوند. درختان باز ميوهٔ خود را خواهند داد و انجير و انگور به فراوانی يافت خواهند شد. 23ای مردم اورشليم، شادی كنيد! در خداوند، خدای خود شادمان باشيد! زيرا بارانهايی كه او می‌فرستد، نشانه‌هايی از عدالت اوست. بار ديگر در پاييز بارانهای پاييزی و در بهار بارانهای بهاری خواهند باريد. 24خرمنگاه‌ها دوباره پر از گندم شده، چرخشتها از روغن زيتون و شراب لبريز خواهند گرديد.

25خداوند می‌فرمايد: «تمام محصولی را كه سالهای قبل ملخها آن لشكر بزرگ و نابود كننده‌ای كه بر ضد شما فرستادم خوردند، به شما پس خواهم داد! 26بار ديگر غذای كافی خورده، سير خواهيد شد و مرا برای معجزاتی كه برای شما انجام داده‌ام ستايش خواهيد كرد و شما ای قوم من ديگر هرگز خوار نخواهيد شد. 27ای اسرائيل، شما خواهيد دانست كه من در ميان شما می‌باشم و تنها من خداوند، خدای شما هستم و ديگر هرگز خوار نخواهيد شد.

روز خداوند

28«پس از آن، روح خود را بر همهٔ مردم خواهم ريخت! پسران و دختران شما نبوت خواهند كرد. پيران شما خوابها و جوانان شما رؤياها خواهند ديد. 29در آن روزها من روح خود را بر غلامان و كنيزان شما نيز خواهم ريخت.

30«علامت‌های عجيب از خون، آتش و ستونهای دود، در آسمان و زمين ظاهر خواهم ساخت. 31پيش از فرا رسيدن روز بزرگ و هولناک خداوند، آفتاب تاريک و ماه مانند خون سرخ خواهد شد. 32اما هر كه نام خداوند را بخواند نجات خواهد يافت. همانطور كه خداوند وعده داده است، در اورشليم عده‌ای جان به در خواهند برد؛ زيرا خداوند عده‌ای را برگزيده است كه باقی بمانند.»

3

داوری بر قومهای بيگانه

1خداوند می‌فرمايد: «در آن زمان وقتی رفاه و سعادت را به يهودا و اورشليم بازگردانم، 2سپاهيان جهان را در ”درهٔ داوری“ جمع خواهم كرد و در آنجا ايشان را به خاطر ميراث خود، اسرائيل محاكمه خواهم نمود، چون قوم مرا در ميان قومها پراكنده ساخته، سرزمين مرا تقسيم كردند. 3آنها بر سر افراد قوم من قمار كردند و پسران و دختران نوجوان را در ازای فاحشه‌ها و شراب فروختند. 4ای صور و صيدون، و ای شهرهای فلسطين چه می‌خواهيد بكنيد؟ آيا می‌خواهيد از من انتقام بگيريد؟ اگر چنين كنيد من بلافاصله شما را مجازات خواهم كرد. 5طلا و نقره و تمام گنجينه‌های گرانبهای مرا گرفته و آنها را به بتخانه‌های خود برده‌ايد. 6مردم يهودا و اورشليم را به يونانيان فروخته‌ايد و ايشان را از سرزمينشان آواره كرده‌ايد؛ 7ولی من دوباره آنها را از نقاطی كه به آن فروخته شده‌اند باز می‌گردانم و همهٔ كارهای شما را تلافی می‌كنم. 8من پسران و دختران شما را به مردم يهودا خواهم فروخت و ايشان هم آنها را به سبائيان كه در نقاط دوردستی ساكنند خواهند فروخت. من كه خداوند هستم اين را می‌گويم.

9«برای جنگ آماده شويد و به همه خبر دهيد! بهترين سربازان خود را بسيج كنيد و تمام سپاهيان خود را فرا خوانيد. 10گاوآهنهای خود را ذوب نموده، شمشير بسازيد و از اره‌های خود نيزه تهيه كنيد. مردان ضعيف نيز خود را برای جنگ آماده كنند. 11ای همهٔ قومها، بشتابيد و از هر طرف جمع شويد.»

اكنون ای خداوند، جنگاوران خود را فرود آر!

12خداوند می‌فرمايد: «قومها جمع شوند و به ”درهٔ داوری“ بيايند، چون من در آنجا نشسته، همه را داوری خواهم كرد. 13داسها را آماده كنيد، زيرا محصول رسيده و آماده است. انگورهای داخل چرخشت را با پا له كنيد، چون از شرارت اين مردم لبريز شده است.»

14مردم دسته‌دسته در «درهٔ داوری» جمع می‌شوند، زيرا در آنجا روز خداوند بزودی فرا خواهد رسيد. 15آفتاب و ماه تاريک می‌شوند و ستاره‌ها ديگر نمی‌درخشند.

بركت خداوند بر اسرائيل

16خداوند از اورشليم فرياد برمی‌آورد. آسمان و زمين می‌لرزند؛ اما خداوند همچنان پناهگاه و قلعهٔ قوم خود اسرائيل خواهد بود. 17«آنگاه خواهيد دانست كه من در كوه مقدس خود صهيون، خداوند، خدای شما هستم. اورشليم برای هميشه از آن من خواهد بود و زمانی می‌رسد كه ديگر هيچ سپاه بيگانه‌ای از آن گذر نخواهد كرد.

18«از كوهها شراب تازه خواهد چكيد و از بلنديها شير جاری خواهد شد. نهرهای خشک يهودا از آب پر خواهند شد و از خانهٔ خداوند چشمه‌ای خواهد جوشيد تا درهٔ شطيم را سيراب سازد. 19مصر و ادوم هر دو به سبب ظلمی كه به سرزمين يهودا كردند از بين خواهند رفت، زيرا مردم بی‌گناه آنجا را كشتند.

20«ولی يهودا و اورشليم تا به ابد پايدار خواهند ماند. 21من انتقام خون قوم خود را خواهم گرفت و از تقصير كسانی كه بر آنها ظلم كردند، نخواهم گذشت. من در اورشليم با قوم خود ساكن خواهم شد.»