Юнус китабы
1Юнустынъ Раббийден кашувы
1 Амиттай улы Юнуска Раббийден соьз туьсти: 2 «Тур, Ниневейге, сол уьйкен калага бар, халкына насихат эт. Неге десе онынъ яманлыклары акында хабар Мага етти».
3 Ама Юнус Раббийден кашаяк болып, Яфага кетип, Таршишке бараятырган кемеди тапты. Йол акшасын тоьледи, кемеге олтырды, Раббийден эрек кетейим деп, Таршишке йол алды.
4 Ама Раббий денъизге куьшли елди йиберди. Денъизде сондай уьйкен давыл коьтерилди, кеме эне-мине шашылмага аз калды. 5 Денъизшилер корктылар, аьр бириси оьзи табынатаган алласына ялбарып баслады. Кемеди енъиллендируьв уьшин юклерди денъизге аттылар.
Юнус болса кеме туьбине туьсип ятты эм каты уйклады. 6 Кемединъ аькими Юнустынъ янына туьсип: «Неге ятып уйклайсынъ? Тур, оьз алланъа ялбар, белки, аьлимизди коьрер, биз сакланармыз», – деди.
7 Сонъ денъизшилер бир-бирине: «Юринъиз, сыбага таслаягынъыз. Бу баьле басымызга ким уьшин туьскенин билеегинъиз», – дедилер. Сыбага тасладылар, ол Юнуска туьсти.
8 Сонда Юнуска: «Айт бизге! Бу баьле ким уьшин басымызга туьсти, кайдай ис пен юресинъ, кайдан келесинъ, юртынъ кайда, кайсы халктансынъ?» – дедилер.
9 Юнус: «Мен ювытпан, денъизди эм ерди яраткан коьклердинъ Алласы Раббийге табынаман», – деп явап берди.
10 Денъизшилер бек уьйкен коркувга туьстилер эм Юнустан: «Не уьшин сен солай эттинъ?» – деп сорадылар. Онынъ Раббийден кашканын билетаган эдилер, неге десе оны оьзи оларга айткан эди.
11 Денъиз тагы да бек толкынласты. Юнустан: «Денъизди тындырар уьшин сени мен не зат этпеге керекпиз?» – деп сорадылар.
12 Юнус: «Мени ысланъыз да денъизге атынъыз. Сол вакыт денъиз тынар, неге десе, мен билемен, бу давылга меним уьшин йолыктынъыз», – деди.
13 Денъизшилер, бир ерге янаспага мырат этип, эскеклер мен куьшли иследилер, ама пайдасыз, неге десе денъиз, куьшлирек толкынласып, давыллавын токтатпады. 14 Сол заман Раббийге ялбарып: «Я, Раббий, биз бу аьдемнинъ яны уьшин аьлек болмасак керек эди. Бизди шуьшсиз аьдемнинъ оьлими уьшин куьналы этпе. Сен, Раббий, энди Оьзинъе яраган исти ислединъ!» – дедилер. 15 Соны айтып, Юнусты денъизге аттылар, толкынласкан денъиз сол саьатлей тынды. 16 Болган исти коьрген денъизшилер Раббийден соьйтип бир корктылар, Ога курман эттилер, соьз бердилер.
21 Сонъ Раббий бир бек уьйкен худ+ 2:1 Худ – кит. балыкка Юнусты ютпага буйырды. Юнус уьш куьн, уьш кеше узагы бу балыктынъ карнында турды.
Юнустынъ дувасы
2 Юнус балыктынъ карыныннан Алласы Раббийге дува этти:
«3 Баьлеге йолыккан вакытымда Раббийге ялбардым,
Ол мага явап берди.
Ахыреттинъ ишиннен ярдам тиледим,
Сен давысымды эситтинъ.
4 Мени теренге, денъиз туьбине туьсирдинъ,
онынъ агынлары тоьгерегимнен курсап алдылар.
Буьтин сувларынъ эм толкынларынъ уьстимнен оьттилер.
5 „Коьзлеринънен тайдым,
ама кие уьйинъди тагы да коьрермен“, – дедим.
6 Мени сувлар курсап алдылар,
туьпсиз опкын мени кушагына тартты,
басым денъиз оьленлерине оралды.
7 Тавлардынъ туьбине дейим туьстим,
ер карынында тиеклер мен киртлендим,
ама Сен, Раббий Аллам,
шонъкырдан янымды алып шыгардынъ.
8 Яным аьлсизленген заманда
Сени, Раббий, эсиме туьсирдим,
дувам Сага, кие уьйинъе етти.
9 Ялган аллаларга табынувшылар
оьзлерине Рагимликти Коьрсетуьвшиди таслап кеттилер.
10 Ама мен Сага данъклав соьзи мен курман келтирермен,
берген соьзимди толтырарман.
Куткарылув тек Раббийде!» – деди.
11 Раббий балыкка Юнусты куры ерге кусып шыгармага буйырды, балык та солай этти.
3Юнус Ниневейге барады
1 Раббий Юнуска экинши соьзин эситтирди: 2 «Тур, Ниневейге кет, сол уьйкен калага барып, Мен буйырганша, халкка насихат эт».
3 Юнус, Раббийдинъ буйырыгын толтырып, Ниневейге кетти. Ниневей сондай бир уьйкен кала – оны тек карап шыгув уьшин уьш куьн керек эди. 4 Биринши куьн Юнус кала бойынша юрип: «Кырк куьннен сонъ Ниневей бузылаяк!» – деп насихатлады. 5 Ниневейшилер Аллага иман келтирдилер: уьйкениннен кишкейине дейим баьрисин ораза тутпага шакырып, эрегожа кийим кийдилер.
6 Ниневей патшасына бу хабар еткенде ол, тагыннан турып, уьстиннен патша кийимлерин шешип, эрегожа кийип, куьл уьстине олтырды. 7 Сонъ патша Ниневейде буйырык берди: «Патша эм мырзаларынынъ буйырыгы ман аьдемлерге де, айванларга да – оьгиз, кой болсын – ас-сув ишпеге эркинлик берилмейди. 8 Аьдемлер де, айванлар да эрегожа ман ябынсын. Аьр ким Алладан бек ялбарып, оьзининъ яман йолыннан эм огырсызлыгыннан тайсын. 9 Ким биледи, белки, Алла аяп, каты ашувыннан кайтар эм рагимлигин коьрсетер, биз аьлек болмаспыз».
10 Алла, олардынъ эткенлерин, яман йолларыннан тайганларын коьрип, оларды аяды эм басларына йибереек болган баьле-казасын йибермеди.
4Юнус Раббий рагимлигин унамайды
1 Юнус бу затка бек каарланды эм ашувланды. 2 Раббийге сосындай дува этти: «Я, Раббий, сосындай болаягын уьйде турып та айтпаган эдимме? Сога коьре де мен Таршишке кашпага куьрестим. Неге десе билетаган эдим: Сен – рагимли, ярлыкавшы, сабыр, бек суьювши, баьле-каза йибермеге ниетлеген ойынънан кери кайтувшы Алласынъ. 3 Я, Раббий, янымды ал, неге десе мага оьлим – яшамактан яхшы».
4 Раббий айтты: «Ашувланувынъ туврама?»
5 Юнус каладан шыкты, онынъ куьнтувар ягында бир ерге олтырды, оьзине бир кос ясады, салкынлыгына олтырып, кала ман не болаягын саклап баслады. 6 Раббий Алла Юнустынъ басына куьлетки туьсирип, онъайсыз аьлин енъиллетеек болып, бир оьсимлик оьстирди. Юнус бу оьсимликке бек суьйинди. 7 Ама экинши куьнде танъ атканда, Алла болдырган бир курт оьсимликти кемирип курытты. 8 Куьн шыкканда, Алла куьнтувардан куьйдирип алатаган исси елди эстирди, Юнустынъ басын куьн солай бек кыздырды, ол аьлсизленди, оьзине оьлим тилеп баслады: «Мага оьлим – яшамактан ийги», – деди.
9 Сол заман Алла Юнуска: «Оьсимлик уьшин ашувланувынъ туврама?» – деди.
«Элбетте, тувра», – деди Юнус, – «оьлгенге дейим ашувландым».
10 Сонда Раббий Юнуска: «Оьзинъ карап оьстирмеген бу оьсимликти кызганасынъ. Ол бир кешединъ ишинде оьсти де экинши туьнде йок болды. 11 Ама Ниневейде юз йырма мынънан артык онънан солды айырмаган аьдем эм коьп санлы айван бар. Мага ол уьйкен калады кызганмага керек тувылма?» – деди.