হিতোপদেশ

গ্রন্থ ৰচয়িতা

“হিতোপদেশ”ৰ মূল ৰচক হ’ল ৰজা চলোমন। চলোমনৰ নাম আবির্ভূত আছে 1:1, 10:1, আৰু 25:1 পদত। অন্যান্য অন্তর্ভুক্ত থকা অবদানকাৰীসকল হল “প্রজ্ঞা,” আগুৰ আৰু ৰজা লেমুয়েল নামৰ এদল পুৰুষ। বাইবেলৰ ৰৈ যোৱা মত, ঈশ্বৰৰ পৰিত্রাণৰ পৰিকল্পনা হ’ল হিতোপদেশৰ কেন্দ্রবিন্দু, কিন্তু সম্ভবত অধিক চতুৰতাৰে। এই পুস্তক খনে ইস্রায়েলীসকলক ঈশ্বৰৰ পথ, অর্থাৎ সঠিক পথত বসবাস কৰিবলৈ দেখুৱাই দিছে। এইটো সম্ভব যে ঈশ্বৰে চলোমনৰ দ্বাৰা এই বিভাগটো লিপিবদ্ধ কৰিবলৈ অনুপ্রাণিত কৰিছিল, যিটো তেওঁৰ গোটেই জীবনৰ বাবে উন্মুক্ত আছিল।

লিখাৰ স্থান আৰু সময়

লিখাৰ সম্ভাব্য সময় প্রায় 971-686 খ্রীষ্টপূর্বৰ মাজভাগত।

ৰজা হিচাপে চলোমনৰ শাসনকালত, হিতোপদেশ হাজাৰ বছৰ পূর্বে ইস্রায়েলত লিখা হৈছিল, এই পুস্তকৰ জ্ঞান যিকোনো সময়ত যিকোনো সংস্কৃতিতে প্রযোজ্য।

প্রাপক

হিতোপদেশৰ অধিক পাঠক বা দর্শক আছে। ইয়াত অভিভাৱকসকললৈ তেওঁলোকৰ সন্তানসকলৰ প্রতি নির্দেশনাৰ কাৰণে বক্তব্য দিয়া হৈছে। এই পুস্তক খন তৰুণ পৰুষ আৰু মহিলাসকলৰ বাবেও ব্যৱহাৰৰ কাৰণে বিচাৰি থকা জ্ঞান, আৰু চূড়ান্ত প্রজ্ঞা; এই পুস্তকে আজিৰ বাইবেল পাঠকসকলকো এটা ঐশ্বৰীক জীৱন যাপনৰ বাবে ব্যৱহাৰিক উপদেশৰ যোগান ধৰে।

উদ্দেশ্য

এই হিতোপদেশ পুস্তকত চলোমনে ঈশ্বৰৰ মনৰ উচ্চ আৰু মহৎ,আৰু সাধাৰণ, অস্থায়ী, দৈনন্দিন পৰিস্থিতিত প্রকাশ কৰে। ইয়াত প্রকাশিত হয় যে, কোনো বিষয়ে ৰজা চলোমনৰ মনোযোগ আতৰাই নিব পৰা নাই। ব্যক্তিগত আচৰণ, যৌন সম্পর্ক, ব্যবসায়, সম্পদ, দান, উচ্চাকাঙ্ক্ষা, শৃংখলা, ঋণ, শিশু-পালন, চৰিত্র গঠন, মদ, ৰাজনীতি, প্রতিহিংসা, আৰু ধার্মিকতাৰ সৈতে সম্পর্কিত বহু বিষয়ৰ মাজত আছে অনেক জ্ঞানগর্ভ কথাৰে সমৃদ্ধ বিষয়ক এই সংগ্রহত অন্তর্ভুক্ত কৰা হৈছে।

মূল বিষয়

জ্ঞান।

প্রান্তৰেখা

1. প্রজ্ঞাৰ গুণাৱলী — 1:1-9:18

2. চলোমনৰ হিতোপদেশ — 10:1-22:16

3. জ্ঞানগর্ভ বাণী,-- — 22:17-29:27

4. আগুৰৰ কথা — 30:1-33

5. লেমুয়েলেৰ কথা — 31:1-31

1

আভাস

1দায়ূদৰ পুত্র চলোমন, ইস্রায়েলৰ ৰজা আছিল। চলোমনৰ নীতিবচন।

2প্রজ্ঞা আৰু শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ,

সূক্ষ্মদৃষ্টিৰে বাক্য শিকোৱা,

3সংশোধন গ্রহণ কৰা, তেতিয়া তুমি

সত্য, ন্যায়পৰায়ণ, আৰু যথাৰ্থতাত জীয়াই থাকিব পাৰিবা।

4যিসকলক শিক্ষা দিয়া হোৱা নাই, তেওঁলোকক প্রজ্ঞা দান কৰা;

আৰু যুৱক সকলক জ্ঞান আৰু বিবেচনা দিয়া।

5জ্ঞানীলোকক শুনিবলৈ দিয়া আৰু তেওঁলোকক শিক্ষাত বৃদ্ধি হ’বলৈ দিয়া।

আৰু তীক্ষ্নবুদ্ধি সম্পন্ন লোকক পথপ্রদৰ্শন কৰা;

6যাতে নীতিবচন আৰু বাণী,

জ্ঞানীলোকৰ বাক্য আৰু তেওঁলোকৰ নিগূঢ়তত্ব বুজিব পাৰে।

7যিহোৱালৈ ভয় ৰখাই জ্ঞানৰ আৰম্ভণ,

অজ্ঞানীলোকে প্রজ্ঞা আৰু অনুশাসন হেয়জ্ঞান কৰে।

8হে মোৰ পুত্র, তুমি তোমাৰ পিতৃৰ আদেশ শুনা,

আৰু তোমাৰ মাতৃৰ শাসন অৱজ্ঞা নকৰিবা;

9তেওঁলোক তোমাৰ মুৰৰ বাবে কৰুণাময় মালাৰ দৰে হ’ব,

আৰু তোমাৰ ডিঙিত ওলমি থকা মালাৰ লকেটৰ দৰে হ’ব।

10হে মোৰ পুত্র, পাপীলোকে যদি তোমাক তেওঁলোকৰ পাপ কাৰ্যত প্রলোভিত কৰে,

তেওঁলোকক অনুসৰণ নকৰিবা।

11তেওঁলোকে যদি কয়, “আমাৰ লগত আহাঁ,

আমি ৰক্তপাত কৰিবলৈ খাপ দি থাকোঁ;

বিনা কাৰণে নিৰ্দ্দোষী লোকক আক্রমণ কৰিবলৈ লুকাই থাকোঁহক।

12আহাঁ আমি চিয়োলৰ দৰে স্বাস্থ্যৱান লোকসকলক জীয়াই জীয়াই গিলি পেলাওঁ,

আৰু তেওঁলোকক গাতত পৰি থকা লোকৰ দৰে কৰোঁহক।

13আমি সকলো বিধৰ বহুমুল্য বস্তু বিচাৰিম,

আৰু অন্য লোকৰ পৰা লুট কৰা বস্তুৰে আমাৰ ঘৰবোৰ পৰিপূৰ্ণ কৰিম।

14তোমাৰ লুট কৰা বস্তু আমাৰ সৈতে একেলগ কৰা,

আমাৰ সকলোৰে এখনেই মোনা হ’ব।”

15হে মোৰ পুত্র, তেওঁলোকৰ পথত তুমি নাযাবা;

তেওঁলোকৰ পথত তোমাৰ খোজ নিদিবা।

16তেওঁলোকৰ খোজ কুকৰ্মৰ ফাললৈ লৰ মাৰে;

আৰু তেওঁলোকে ৰক্তপাত কৰিবলৈ খৰধৰ কৰে।

17যি সময়ত চৰাইয়ে চাই থাকে;

সেই সময়ত চৰাই ধৰিবলৈ জাল পতা বৃথা।

18সেই লোকসকলে নিজকে নিজেই ৰক্তপাত কৰিবলৈ খাপ দি থাকে;

তেওঁলোকে নিজেই নিজৰ বাবে ফাঁন্দ পাতে।

19সেয়ে অন্যায়ভাৱে ধনী হোৱা প্রতিজন লোকৰ এনে গতি হয়;

অন্যায়কাৰীয়ে ন্যায়ত থকা লোকসকলৰ জীৱন লয়।

20প্রজ্ঞাই পথত চিঞৰি ক্রন্দন কৰে,

তেওঁ মুকলি ঠাইত উচ্চস্বৰে কথা কয়।

21তেওঁ কোলাহলপূৰ্ণ ঘাই পথত ক্রন্দন কৰে,

নগৰৰ প্রবেশ দুৱাৰত তেওঁ কয়,

22“হে প্রজ্ঞা নথকা লোকসকল, কিমান দিন তোমালোকে নুবুজা কথাবোৰ ভাল পাই থাকিবা?

হে নিন্দকসকল কিমান দিন তোমালোকে নিন্দা কৰি সন্তুষ্ট হবা?

আৰু হে অজ্ঞানীসকল কিমান দিন জ্ঞানক ঘিণ কৰিবা?

23মোৰ অনুযোগলৈ মনোযোগ দিয়া;

মই তোমালোকৰ ওপৰত মোৰ চিন্তাধাৰা বাকি দিম,

মই মোৰ কথা তোমালোকক জানিবলৈ দিম।

24মই মাতিলোঁ, আৰু তোমালোকে শুনিবলৈ অমান্তি হলা;

মই মোৰ হাত মেলিলোঁ, কিন্তু কোনেও মনযোগ নিদিলা।

25কিন্তু তোমালোকে মোৰ সকলো পৰামৰ্শ উপেক্ষা কৰিলা;

আৰু মোৰ দোষাৰোপলৈ মনোযোগ নিদিলা।

26তোমালোকৰ দুৰ্যোগৰ সময়ত মই হাঁহিম,

আৰু যেতিয়া তোমালোকলৈ সন্ত্রাস আহিব, তেতিয়া মই ঠাট্টা কৰিম।

27যেতিয়া সন্ত্রাস ভয়ঙ্কৰ ধুমুহাৰ দৰে তোমালোকলৈ আহিব,

আৰু বা’মাৰলিৰ দৰে তোমালোকৰ ওপৰত দুৰ্যোগ ঘটিব,

যেতিয়া বেদনা আৰু ক্লেশ তোমালোকৰ ওপৰলৈ আহিব,

28তেতিয়া তেওঁলোকে মোৰ ওচৰত প্রাৰ্থনা কৰিব, কিন্তু মই উত্তৰ নিদিম,

তেওঁলোকে নিদাৰুণভাবে মোক মাতিব, কিন্তু তেওঁলোকে মোক বিচাৰি নাপাব;

29কাৰণ তেওঁলোকে জ্ঞানক ঘিণ কৰে,

আৰু যিহোৱাক তেওঁলোকে ভয় কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰে।

30তেওঁলোকে মোৰ আদেশ অনুসৰণ নকৰে,

আৰু তেওঁলোকে মোৰ সকলো শাসন প্রণালী হেয়জ্ঞান কৰে।

31তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ পথৰ ফল ভোগ কৰিব,

তেওঁলোকে নিজৰ পৰিকল্পনাৰ ফলেৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ব।

32অশিক্ষিত সেই লোকসকল যেতিয়া বিপথে যায়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ মৃত্যু হয়।

মূৰ্খৰ নিৰপেক্ষতাই তেওঁলোকক ধ্বংস কৰিব।

33কিন্তু যি জনে মোৰ কথা শুনে, তেওঁ নিৰাপদে থাকিব,

আৰু দুৰ্যোগৰ ভয় নোহোৱাকৈ সুৰক্ষিত হৈ জিৰণী ল’ব।”

2

জ্ঞানৰ উৎকৃষ্টতা

1হে মোৰ পুত্র তুমি যদি মোৰ কথা গ্ৰহণ কৰা,

আৰু মোৰ আজ্ঞাবোৰ তোমাৰ সৈতে সংৰক্ষিত কৰি ৰাখা,

2প্রজ্ঞাৰ কথা শুনা,

আৰু বুজিব পৰা শক্তিলৈ তোমাৰ হৃদয় আকৃষ্ট হব।

3তুমি যদি বুজিবৰ বাবে কান্দা;

আৰু ইয়াৰ বাবে উচ্চ স্বৰে ৰিঙিওৱা,

4ৰূপ বিচৰা দৰে যদি তুমি ইয়াক বিচাৰা,

আৰু গুপ্ত ধন বিচৰা দৰে বুজিব পৰা শক্তি বিচাৰা;

5তেতিয়াহে যিহোৱাৰ প্রতি থকা ভয় তুমি বুজিব পাৰিবা,

আৰু তুমি ঈশ্বৰৰ জ্ঞান বিচাৰি পাবা।

6কাৰণ যিহোৱাইহে প্রজ্ঞা দিয়ে,

তেওঁৰে মুখৰ পৰা জ্ঞান আৰু বিবেচনা শক্তি ওলায়।

7যিসকলে তেওঁক সন্তুষ্ট কৰে তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁ নিৰ্ভৰযোগ্য প্রজ্ঞা সংগ্রহ কৰে,

যি সকলে সত্যতাত চলে তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁ ঢালস্বৰূপ।

8তেওঁ ন্যায়ৰ পথক প্রতিৰক্ষা কৰে,

আৰু যিসকল তেওঁৰ প্রতি বিশ্বাসী, তেওঁলোকৰ বাবে সেই পথ সংৰক্ষিত কৰি ৰাখে।

9তেতিয়া তুমি ধাৰ্মিকতা, ন্যায় বিচাৰ, আৰু স্বাভাৱিক ন্যায়

আৰু সকলো ভাল পথ বুজিব পাৰিবা।

10কাৰণ প্রজ্ঞা তোমাৰ হৃদয়ত প্ৰবেশ কৰিব,

আৰু জ্ঞান তোমাৰ প্ৰাণৰ বাবে সন্তুষ্ট জনক হ’ব।

11সতর্কতাই তোমাৰ ওপৰত দৃষ্টি ৰাখিব,

বিচাৰ বুদ্ধিয়ে তোমাক পহৰা দিব,

12এইবোৰে পাপকাৰ্যৰ পৰা

আৰু যিসকলে বিপথগামী কথা কয়, তাৰ পৰা তোমালোকক উদ্ধাৰ কৰিব

13তেওঁলোকে সত্যৰ পথ পৰিহাৰ কৰে।

আৰু আন্ধাৰ পথত চলে।

14যেতিয়া তেওঁলোকে পাপ কৰ্ম কৰে

তেতিয়া তেওঁলোকে আনন্দ কৰে,

আৰু দুর্নীতি পৰায়ণ পাপত তেওঁলোকে উল্লাস কৰে,

15তেওঁলোকে কুটিল পথ অনুসৰণ কৰে,

তেওঁলোকে প্রৱঞ্চনাৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকৰ গতি পথ গোপন কৰে।

16দুঃসাহসিক কাৰ্যলৈ দৃষ্টি কৰা, খুচামোদ কথা কোৱা

আৰু ব্যভিচাৰী মহিলাৰ পৰা প্রজ্ঞা আৰু সতর্কতাই ৰক্ষা কৰে।

17তেওঁ যৌৱন কালৰ লগৰীক ত্যাগ কৰে

আৰু তেওঁ তেওঁৰ ঈশ্বৰৰ গুৰুত্বপূর্ণ প্ৰতিশ্ৰুতি পাহৰে।

18তেওঁৰ ঘৰ মৃত্যুলৈ আগুৱাই,

আৰু তেওঁৰ পথে মৈদামত থকাসকলৰ ওচৰলৈ তোমাক লৈ যাব।

19যিসকল লোক তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈছে, তেওঁলোক পুনৰ ঘূৰি নাহিব,

আৰু তেওঁলোকে জীৱনৰ পথ বিচাৰি নাপাব।

20সেয়ে তুমি সৎলোকৰ পথত চলিবা,

আৰু ন্যায়কাৰ্য কৰা লোকসকলৰ পথ অনুসৰণ কৰা।

21যিসকল লোকে সৎ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোকে দেশত ঘৰ সাজে,

আৰু যিসকল লোক সিদ্ধ, তেওঁলোক অৱশিষ্ট থাকিব।

22কিন্তু দুষ্টসকলক দেশৰ পৰা উচ্ছন্ন কৰা হ’ব,

আৰু অবিশ্বাসী লোকক দেশৰ পৰা উচ্ছন্ন কৰা হৈ যাব।

3

সাধুতা মঙ্গলজনক

1হে মোৰ পুত্র, মোৰ আদেশবোৰ নাপাহৰিবা,

আৰু তোমাৰ হৃদয়ত মোৰ শিক্ষাবোৰ পালন কৰিবা।

2কাৰণ এইবোৰৰ দ্বাৰাই তোমাৰ জীৱনৰ আয়ুস আৰু বছৰবোৰ বৃ্দ্ধি পাব,

আৰু জীৱনত শান্তি লাভ কৰিবা।

3বিশ্বাসযোগ্য আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য গুৰুত্বপূর্ণ প্ৰতিশ্রুতিয়ে তোমাক কেতিয়াও ত্যাগ নকৰক;

দুয়োকো তুমি ডিঙিত বান্ধি ৰাখিবা,

আৰু তোমাৰ হৃদয় ফলিত সেইবোৰ লিখি থ’বা।

4তেতিয়া তুমি ঈশ্বৰ আৰু মানুহৰ দৃষ্টিত

অনুগ্ৰহ আৰু সুযশস্যা পাবা।

5তুমি সমস্ত মনেৰে সৈতে যিহোৱাক বিশ্বাস কৰা;

আৰু তোমাৰ নিজৰ বিবেচনাত তুমি নিৰ্ভৰ নকৰিবা।

6তোমাৰ সকলো পথত তেওঁক স্বীকাৰ কৰিবা,

আৰু তেওঁ তোমাৰ পথবোৰ পোন কৰিব।

7তুমি নিজৰ দৃষ্টিত নিজে জ্ঞানী নহ’বা;

যিহোৱালৈ ভয় ৰাখা, আৰু পাপৰ পৰা ঘূৰি আহাঁ।

8ই তোমাৰ শৰীৰ সুস্থ কৰিব,

আৰু তোমাৰ দেহলৈ সতেজতা আনিব।

9আৰু তোমাৰ সম্পত্তিৰে,

আৰু তোমাৰ সকলো উৎপাদনৰ প্রথম ফলৰ সৈতে যিহোৱাক সমাদৰ কৰা।

10সেয়ে তোমাৰ ভঁৰালবোৰ পৰিপূৰ্ণ হ’ব,

আৰু তোমাৰ দ্ৰাক্ষাৰসৰ পাত্র নতুন দ্ৰাক্ষাৰসেৰে উপচি পৰিব।

11হে মোৰ পুত্র, যিহোৱাৰ নিয়ম প্রণালী হেয়জ্ঞান নকৰিবা;

আৰু তেওঁৰ অনুযোগ হেয়জ্ঞান নকৰিবা।

12পিতৃক সন্তুষ্ট কৰা পুত্রক যেনেকৈ পিতৃয়ে প্রেম কৰে;

ঈশ্বৰেও যি জনক প্ৰেম কৰে, সেই জনক তেনেকৈ অনুযোগ কৰে।

13যি মানুহে প্রজ্ঞা লাভ কৰে তেওঁ সুখী হয়,

আৰু তেওঁ সুবিবেচনাও লাভ কৰে।

14ৰূপৰ পৰিৱৰ্তে পোৱা লাভতকৈ প্ৰজ্ঞাৰ পৰা পোৱা লাভ উত্তম।

আৰু ইয়াৰ লাভ সোণতকৈও উত্তম।

15প্রজ্ঞা অলঙ্কাৰতকৈয়ো বহুমূলীয়া;

আৰু তোমাৰ অভিলাষৰ কোনো বস্তুকেই প্রজ্ঞাৰ লগত তুলনা কৰিব নোৱাৰি।

16তেওঁৰ সোঁ হাতত দীৰ্ঘদিনবোৰ আছে,

আৰু বাওঁহাত সমৃদ্ধিশালী আৰু সন্মানীয়।

17তেওঁৰ পথবোৰ দয়াৰে পৰিপূৰ্ণ;

আৰু তেওঁৰ সকলো পথ শান্তিময়।

18যিসকলে তেওঁক ধৰি ৰাখে, তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁ জীৱনদায়ক বৃক্ষস্বৰূপ;

আৰু যি সকলে তেওঁক ধৰি ৰাখে তেওঁলোক সুখী।

19যিহোৱাই প্রজ্ঞাৰ দ্বাৰাই পৃথিৱী স্থাপন কৰিলে,

আৰু সুবুদ্ধিৰ দ্বাৰাই আকাশ-মণ্ডল প্রতিষ্ঠা কৰিলে।

20তেওঁৰ জ্ঞানৰ দ্বাৰাই গভীৰ অংশ মুক্ত হ’ল;

আৰু ডাৱৰে নিয়ৰ বৰষালে।

21হে মোৰ পুত্র, তুমি সেই সকলোকে তোমাৰ দৃষ্টিৰ পৰা আতৰ হ’বলৈ নিদিবা;

তুমি ন্যায় বিচাৰ আৰু বিচক্ষনতা ধৰি ৰাখিবা।

22তেওঁলোক তোমাৰ প্ৰাণৰ জীৱন স্বৰূপ হ’ব;

আৰু অনুগ্রহৰ অলংকাৰ তোমাৰ ডিঙিৰ শোভাস্বৰূপ হ’ব।

23তেতিয়া তুমি তোমাৰ পথত সুৰক্ষিত হৈ চলিব পাৰিবা;

আৰু তোমাৰ ভৰিয়ে উজুতি নাখাব।

24তুমি শয়ন কৰাৰ সময়ত তোমাৰ ভয় নালাগিব;

তুমি যেতিয়া শুবা;

তেতিয়া তোমাৰ টোপনি সুমধুৰ হ’ব।

25তুমি আকস্মিক বিপদলৈ

বা দুষ্টবোৰৰ দ্বাৰাই অহা বিনাশ আহিব, তেতিয়া তুমি ভয় নকৰিবা।

26কাৰণ যিহোৱা তোমাৰ পক্ষত থাকিব;

আৰু তেওঁ তোমাৰ ভৰি ফান্দত নপৰাকৈ ৰাখিব।

27তোমাৰ উপকাৰ কৰিবৰ সমৰ্থ থাকিলে,

যিসকলক উপকাৰৰ প্রয়োজন, তেওঁলোকক উপকাৰ নকৰাকৈ নাথাকিবা।

28যেতিয়া তোমাৰ হাতত ধন থাকে, তেতিয়া ওচৰ চুবুৰীয়াক

“যোৱা, পুনৰ আহিবা, মই কাইলৈ তোমাক দিম,” এইদৰে নক’বা

29যি জনে তোমাক বিশ্বাস কৰে আৰু তোমাৰ ওচৰত থাকে,

সেই ওচৰ চুবুৰীয়াক অনিষ্ট কৰিবলৈ পৰিকল্পনা নকৰিবা।

30তেওঁ যেতিয়া তোমাৰ কোনো অনিষ্ট নকৰে,

তেতিয়া তেওঁৰ লগত বিনা কাৰণত তৰ্ক নকৰিবা।

31উগ্র ব্যক্তিক ভয় নকৰিবা;

বা তেওঁৰ কোনো পথ অনুসৰণ নকৰিবা।

32কাৰণ কুটিললোক যিহোৱাৰ ঘৃণনীয়;

কিন্তু তেওঁ ন্যায়নিষ্ঠ সকলৰ লগত তেওঁৰ আস্থা থাকে।

33দুষ্ট লোকৰ ঘৰত যিহোৱাৰ শাও থাকে;

কিন্তু তেওঁ ধাৰ্মিকৰ নিবাসক আশীৰ্ব্বাদযুক্ত কৰে।

34তেওঁ নিন্দকসকলক নিন্দা কৰে;

কিন্তু নম্ৰসকলক অনুগ্ৰহ দান কৰে।

35জ্ঞানীসকল সন্মানৰ অধিকাৰী হয়;

কিন্তু অজ্ঞানী সকল তেওঁলোকৰ লাজতেই উর্ধ্বমুখী হ’ব।

4

সুশিক্ষা গ্ৰহণত পৰম লাভ।

1হে মোৰ পুত্রসকল, পিতৃৰ উপদেশ শুনা,

আৰু মনোযোগ দিয়া, যাতে তুমি সুবিবেচনা বুজিব পাৰা।

2মই তোমালোকক উত্তম কৰ্মবিধি দিওঁ।

মোৰ শিক্ষা প্রণালী পৰিত্যাগ নকৰিবা।

3মই যেতিয়া মোৰ পিতৃৰ পুত্ৰ আছিলোঁ,

মোৰ মাতৃৰ মৰমৰ একমাত্র সন্তান আছিলোঁ।

4তেওঁ মোক শিকাইছিল আৰু মোক কৈছিল,

“তোমাৰ হৃদয়ত মোৰ বাক্য ধৰি ৰাখা;

মোৰ আজ্ঞাবোৰ পালন কৰা আৰু জীৱন ধাৰণ কৰা।”

5প্রজ্ঞা আৰু বিবেচনা শক্তি অৰ্জন কৰা;

মোৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা বাক্য নাপাহৰিবা আৰু ত্যাগ নকৰিবা।

6প্ৰজ্ঞাক ত্যাগ নকৰিবা, তেতিয়া তেওঁ তোমাৰ ওপৰত দৃষ্টি ৰাখিব;

তেওঁক প্ৰেম কৰা, আৰু তেওঁ তোমাক সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব।

7প্ৰজ্ঞা হৈছে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়, সেয়ে প্ৰজ্ঞা অৰ্জন কৰা;

আৰু তুমি অৰ্জন কৰা প্রজ্ঞাক সকলোতে ব্যৱহাৰ কৰা, তাতে তুমি বিবেচনা শক্তি লাভ কৰিবা।

8প্রজ্ঞাক সস্নেহে প্রতিপালন কৰা,

তেওঁ তোমাক উচ্চ স্হানত স্হাপন কৰিব;

তুমি তেওঁক আঁকোৱালি ধৰিলে, তেওঁ তোমাক আদৰ কৰিব।

9তেওঁ তোমাৰ মুৰত সন্মানীয় মালা দিব,

তেওঁ তোমাক এটা সুন্দৰ মুকুট দিব।”

10হে মোৰ পুত্র শুনা, আৰু মোৰ কথালৈ মনোযোগ দিয়া;

তেতিয়া তুমি বহু বছৰ জীয়াই থাকিবা।

11মই তোমাক প্রজ্ঞাৰ পথত পৰিচালনা কৰিছোঁ,

মই তোমাক সৰল পথত নেতৃত্ব দিছোঁ।

12তুমি যেতিয়া খোজ দিবা, তেতিয়া কোনো এজনেও তোমাৰ পথত থিয় নহ’ব;

আৰু তুমি দৌৰ মাৰিলেও উজুটি নাখাবা।

13নিয়ম প্রণালী মানি চলিবা, ইয়াক যাবলৈ নিদিবা;

ইয়াক পহৰা দিয়া, কাৰণ এয়ে তোমাৰ জীৱন।

14পাপীবোৰৰ পথ অনুসৰণ নকৰিবা,

আৰু যিসকলে দুষ্টকৰ্ম কৰে, তেওঁলোকৰ পথত নাযাবা।

15তেওঁলোকৰ পৰা দূৰত থাকিবা, সেই পথত নাযাবা,

সেই পথৰ পৰা ঘূৰি আহাঁ, আৰু অন্য পথত যোৱা;

16কাৰণ তেওঁলোকে কুকৰ্ম নকৰালৈকে তেওঁলোকৰ টোপনি নাহে,

আৰু তেওঁলোকে কোনো লোকক উজুটি নোখোৱালৈকে তেওঁলোকৰ টোপনি নাহে।

17কাৰণ তেওঁলোকে দুষ্টতাৰূপ পিঠা ভোজন কৰে,

আৰু উপদ্ৰৱৰূপ দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰে।

18ধাৰ্মিকলোকৰ পথ সূৰ্যদয়ৰ দীপ্তিৰ দৰে,

সেয়ে উজ্জলতাৰ পৰা উজ্জলতালৈ গতি কৰে।

19দুষ্টবোৰৰ পথ অন্ধকাৰৰ নিচিনা; সিহঁতে কিহত উজুতি খায় তাক নাজানে।

20হে মোৰ পুত্র, মোৰ বাক্যলৈ মনোযোগ দিয়া,

মই কোৱা কথা শুনা।

21সেইবোৰ তোমাৰ দৃষ্টিৰ পৰা দূৰ হব নিদিবা;

সেইবোৰ তোমাৰ হৃদয়ত বান্ধি ৰাখা।

22কাৰণ যিসকলে সেইবোৰ বিচাৰি পায়, তেওঁলোকৰ বাবে মোৰ বাক্য জীৱনস্বৰূপ,

আৰু তেওঁলোকৰ সৰ্ব্বশৰীৰলৈ সুস্বাস্থ্যস্বৰূপ।

23সকলো অধ্যৱসায়ৰ দ্বাৰাই তোমাৰ হৃদয়ক অধিক যত্নেৰে ৰক্ষা কৰা,

কিয়নো তাৰ পৰাই জীৱন উৎপন্ন হয়।

24তোমাৰ মুখৰ পৰা কটুকথা দূৰ কৰা,

আৰু নৈতিকতাহীন কথা তোমাৰ পৰা দূৰ কৰা।

25তোমাৰ চকুৱে সন্মুখলৈ চাওক,

আৰু তোমাৰ দৃষ্টি তোমাৰ সন্মুখত স্থিৰ কৰা।

26তোমাৰ ভৰিৰ কাৰণে পথ সমান কৰা,

তেতিয়া তোমাৰ সকলো পথ সুৰক্ষিত হ’ব।

27সোঁ হাতে কি বাওঁ হাতে নুঘুৰিবা,

মন্দৰ পৰা তোমাৰ ভৰি দূৰত ৰাখিবা।”

5

বেশ্যাৰ ওচৰলৈ যোৱা নিষেধ।

1হে মোৰ পুত্র, মোৰ প্রজ্ঞালৈ মনোযোগ দিয়া;

সাৱধানতাৰে মোৰ তাৎপর্যপূৰ্ণ কথা শুনা।

2সেয়ে তুমি সুবিবেচনা শিকিব পাৰিবা;

আৰু তোমাৰ ওঁঠে জ্ঞান ৰক্ষা কৰিব পাৰিব।

3কিয়নো ব্যভিচাৰিণীৰ ওঁঠৰ পৰা টোপে টোপে মৌ বৰষে,

আৰু তেওঁৰ মুখৰ কথা তেলতকৈয়ো মসৃণ।

4কিন্তু শেষত তেওঁ চোকা তৰোৱালে কটাৰ দৰে কাটে।

তিতা উদ্ভিদৰ দৰে হয়,

5তেওঁৰ ভৰি মৃত্যুলৈ নামি যায়,

তেওঁ খোজ দিয়া সকলো পথ চিয়োললৈ যায়।

6তেওঁ জীৱন পথত কোনো চিন্তা নকৰে;

তেওঁৰ খোজ আচৰ্যজনক,

তেওঁ ক’লৈ গৈ আছে তেওঁ নাজানে।

7আৰু এতিয়া, হে মোৰ পুত্রসকল, মোৰ কথা শুনা,

মোৰ মুখৰ বাক্য শুনাৰ পৰা বিমুখ নহবা।

8তেওঁৰ পৰা তোমাৰ পথ দূৰত ৰাখা;

তেওঁৰ ঘৰৰ দুৱাৰৰ ওচৰলৈ নাযাবা।

9নহ’লে তোমাৰ সন্মান অন্যলোকক এৰি দিব লাগিব,

আৰু তোমাৰ জীৱনৰ বছৰবোৰ নিৰ্দয় ব্যক্তিক দিব লাগিব।

10তোমাৰ সম্পত্তি অচিনাকী লোকে ভোগ কৰিব;

আৰু তোমাৰ পৰিশ্ৰমৰ ফল অচিনাকী লোকৰ ঘৰলৈ যাব।

11আৰু তোমাৰ জীৱনৰ শেষত তুমি আৰ্তনাদ কৰিবা;

তোমাৰ যেতিয়া শৰীৰ আৰু মাংস ক্ষয় হ’ব,

12তুমি ক’বা, “মই কেনেকৈ শাসন প্রণালীক ঘিণ কৰিছিলোঁ।

আৰু মোৰ অন্তৰে অনুযোগ হেয়জ্ঞান কৰিলে।

13মই মোৰ শিক্ষকসকলক মানিচলা নাছিলো,

বা মোক দিয়া উপদেশ নুশুনিলোঁ।

14সমাজ আৰু সমবেত লোকসকলৰ মাজত

মই প্ৰায় সম্পূৰ্ণ ধ্বংস হলোঁ।

15তুমি তোমাৰ নিজৰ পুখুৰীৰ পানী খোৱা,

আৰু তোমাৰ নিজৰ নাদৰ পৰা ওলাই থকা পানী পান কৰা।

16তোমাৰ ভুমুকবোৰ চাৰিওফালে প্লাৱিত হ’ব লাগে নে?

আৰু তোমাৰ জুৰিৰ পানী জনসাধৰণৰ মাজলৈ বৈ যাব লাগে নে?

17সেইবোৰ কেৱল তোমাৰ নিজৰ বাবেই হওক,

আৰু তোমাৰ সৈতে থকা অচিনাকী লোকৰ বাবে নহওক।

18তোমাৰ ভুমুক আশীৰ্ব্বাদযুক্ত হওক;

তুমি তোমাৰ যৌৱন কালৰ ভাৰ্যাত আনন্দ কৰা।

19কাৰণ তেওঁ মৰমীয়াল হৰিণী আৰু লাবন্যময়ী মৃগ,

তেওঁৰ স্তনৰ দ্বাৰাই সকলো সময়ত তুমি তৃপ্ত হোৱা,

আৰু তেওঁৰ প্ৰেমতেই সদায় মত্ত থাকা।

20কিয়নো হে মোৰ পুত্র, তুমি ব্যভিচাৰিণীত কিয় মত্ত হবা?

আৰু তুমি অচিনাকী মহিলাৰ বুকু কিয় সাৱটি ধৰিবা?

21কিয়নো মানুহে কৰা সকলো কাম যিহোৱাই চাই,

আৰু তেওঁ তাৰ সকলো পথ পৰ্যবেক্ষণ কৰে।

22এজন দুষ্ট লোক নিজৰ অপৰাধতে ধৰা পৰে;

তেওঁক নিজৰ পাপৰূপ জৰীয়ে বান্ধি ৰাখে।

23নিয়মানুবৰ্ত্তিতাৰ অভাৱত তেওঁৰ মৃত্যু হয়;

তেওঁৰ অজ্ঞানতাৰ কাৰণে তেওঁ বিপথে যায়।

6

বিবেচনা নকৰাকৈ জামিন হোৱা, আৰু এলাহ আদি নিষেধ।

1হে মোৰ পুত্র, তুমি যদি তোমাৰ চুবুৰীয়াৰ জামিন হ’বলৈ তোমাৰ ধন এফলিয়া কৈ ৰাখা,

তুমি যদি কোনো অচিনাকী লোকক ধাৰ দিবলৈ প্রতিজ্ঞা কৰা,

2তেনেহ’লে তুমি নিজে কৰা প্রতিজ্ঞাৰ দ্বাৰাই ফান্দত পৰিবা,

আৰু তুমি নিজৰ মুখৰ কথাৰ দ্বাৰাই ধৰা পৰিবা।

3হে মোৰ পুত্র, সেই বিষয়ত তুমি এইদৰে কৰা আৰু নিজকে ৰক্ষা কৰা;

কাৰণ তুমি তোমাৰ চুবুৰীয়াৰ অনুগ্রহত আছা।

যোৱা আৰু নিজকে নম্র কৰি তোমাক মুক্ত কৰিবলৈ তোমাৰ চুবুৰীয়াক মিনতি কৰা।

4তোমাৰ চকুক টোপনি যাবলৈ নিদিবা,

আৰু চকুৰ পতাক মুদ যাবলৈ নিদিবা।

5হৰিণে চিকাৰীৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ দৰে,

আৰু চৰাইয়ে চিকাৰীৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ দৰে তুমি নিজকে ৰক্ষা কৰা।

6হে এলেহুৱা লোক, পৰুৱালৈ দৃষ্টি কৰা,

সিহঁতৰ কাৰ্যলৈ চাই জ্ঞানী হোৱা।

7সিহঁতৰ কোনো অধিপতি,

কাৰ্যধ্যক্ষ, বা শাসনকৰ্ত্তা নাই,

8তথাপি সিহঁতে জহকালৰ আহাৰ গোটায়,

আৰু শস্য দোৱাৰ সময়ত আহাৰ চপায়।

9হে এলেহুৱা, তুমি কিমান কাল শুই থাকিবা?

আৰু কেতিয়া টোপনিৰ পৰা উঠিবা?

10“আৰু অলপ শুই থাকো, আৰু অলপ টোপনিয়াও,

আৰু অলপ জিৰণী লবলৈ হাত সাৱটো”-

11তেতিয়া তোমাৰ দৰিদ্ৰতা ডকাইতৰ দৰে,

আৰু তোমাৰ প্রয়োজনীতা সুসজ্জিত ৰণুৱাৰ দৰে আহিব।

12এজন অপদাৰ্থ6:12 অপদাৰ্থ নিষ্কৰ্মা ব্যক্তি, এজন পাপী লোক-

কটু কথাৰ দ্বাৰাই জীয়াই থাকে।

13তেওঁ চকু টিপিয়াই আৰু ভৰিৰে সঙ্কেত দিয়ে,

আৰু আঙুলিৰে ইঙ্গিত কৰে।

14তেওঁ হৃদয়ৰ প্রতাৰণাৰ সৈতে বেয়া চক্রান্ত কৰে,

তেওঁ সদায় বিবাদক আলোড়িত কৰে,

15সেই কাৰণে তেওঁলৈ অকস্মাতে দুৰ্যোগ আহে;

তৎক্ষণাত সুস্থ হ’ব নোৱাৰাকৈ তেওঁ ভাঙি পৰে।

16যিহোৱাই ঘিণ কৰা বিষয় ছয়টা,

সপ্তমটো তেওঁলৈ বিতৃষ্ণাজনক।

17গৰ্ব্ব কৰা চকু, মিছা কথা কোৱা জিভা,

নিৰ্দ্দোষীৰ তেজত পতিত হোৱা হাত,

18বেয়া পৰিকল্পনা কৰা হৃদয়,

বেয়া কৰ্ম কৰিবলৈ বেগাই দৌৰ মৰা ভৰি,

19মিছা কথা ব্যক্ত কৰা সাক্ষী,

আৰু ভাইসকলৰ মাজত কন্দলৰূপ গুটি সিচোঁতা লোক।

20হে মোৰ পুত্র, তুমি তোমাৰ পিতৃৰ আজ্ঞা পালন কৰা,

আৰু তোমাৰ মাতৃৰ শিক্ষা হেয়জ্ঞান নকৰিবা।

21সেইবোৰ সদায় তোমাৰ হৃদয়ত গাঁঠি থোৱা,

আৰু সেইবোৰ ডিঙিত বান্ধি ৰাখা।

22তুমি যেতিয়া খোজ কাঢ়িবা, তেতিয়া সেইবোৰে তোমাক পৰিচালনা কৰিব,

তুমি যেতিয়া শুবা, তেতিয়া সেইবোৰে তোমাক পৰ দি ৰাখিব,

আৰু যেতিয়া তুমি শুই উঠিবা, তেতিয়া সেইবোৰে তোমাক শিক্ষা প্রদান কৰিব।

23কাৰণ সেই আজ্ঞাবোৰ প্ৰদীপস্বৰূপ, আৰু সেই শিক্ষা পোহৰস্বৰূপ হয়,

নেতিবাচক অনুশাসন জীৱনৰ পথ হয়।

24অসৎ মহিলাৰ পৰা,

আৰু ব্যভিচাৰিণীৰ মিঠা কথাৰ পৰা ই তোমাক দূৰ কৰি ৰাখে,

25তুমি তোমাৰ অন্তৰেৰে তেওঁৰ সৌন্দৰ্যত মোহ নাযাবা,

আৰু তেওঁক তেওঁৰ চকুৰে তোমাক মোহিত কৰিব নিদিবা।

26বেশ্যা মহিলাৰ সৈতে শয়ন কৰা, এটা পিঠাৰ মূল্যৰ সমান হ’ব পাৰে,

কিন্তু অন্য লোকৰ ভাৰ্যাই তোমাৰ সমগ্র জীৱন ক্ষতি কৰিব পাৰে।

27কাপোৰ নোপোৰাকৈ কোনোবাই নিজৰ বুকুত,

জুই ৰাখিব পাৰে নে?

28কোনোবাই জানো নিজৰ ভৰি নোপোৰাকৈ,

জ্বলি থকা আঙঠাৰ ওপৰত খোজকাঁঢ়িব পাৰে নে?

29সেয়ে যি মানুহে নিজৰ চুবুৰীয়াৰ ভাৰ্যাৰ ওচৰলৈ যায়,

সেই জনে তেওঁৰে সৈতে সম্পৰ্ক কৰিলে, তেওঁ দণ্ড নোপোৱাকৈ নাথাকে।

30চোৰে ক্ষুধাতুৰ হৈ পেট ভৰাবলৈ চুৰ কৰিলে,

লোকসকলে তেওঁক ঘিণ নকৰিব পাৰে;

31কিন্তু ধৰা পৰিলে, তেওঁ তাৰ সাত গুণ ক্ষতি পুৰণ কৰিব লাগিব,

আৰু নিজৰ ঘৰৰ সৰ্ব্বস্বৰ মূল্য দিব লগা হ’ব।

32যিজনে পৰস্ত্ৰীৰ সৈতে সহবাস6:32 সহবাস ব্যভিচাৰ কৰে তেওঁ জ্ঞানশূন্য;

যি মানুহে এনে কাৰ্য কৰে, তেওঁ নিজকে ধ্বংস কৰে।

33তেওঁ আঘাত আৰু অপমান পোৱাৰ যোগ্য;

আৰু তেওঁৰ অপমান কেতিয়াও মচি দিয়া নহ’ব।

34কাৰণ ঈৰ্ষাই মানুহক ক্রোধাম্বিত কৰে;

তেওঁ যেতিয়া প্ৰতিশোধ লয়, তেতিয়া তেওঁ দয়া নেদেখোৱায়।

35তেওঁ কোনো প্ৰকাৰৰ ক্ষতিপূৰণ গ্ৰহণ নকৰিব;

আৰু তুমি তেওঁক বহুত উপহাৰ দিলেও তেওঁক কিনিব নোৱাৰিবা।

7

বেশ্যাৰ পৰা আঁতৰি থকা ভাল।

1হে মোৰ পুত্র, মোৰ বাক্য পালন কৰা,

আৰু মোৰ আজ্ঞাবোৰ তোমাৰ হৃদয়ত সংগ্রহ কৰা।

2মোৰ আজ্ঞা পালন কৰি জীৱন ধাৰণ কৰা;

তোমাৰ চকুৰ মণিৰ দৰে মোৰ নিৰ্দেশ মানি চলা।

3সেইবোৰ তোমাৰ আঙুলিত বান্ধা,

আৰু তোমাৰ হৃদয় ফলিত লিখি ৰাখা।

4প্রজ্ঞাক কোৱা, “তুমি মোৰ ভনী,”

আৰু সুবিবেচনাক কোৱা তুমি মোৰ আত্মীয়।

5প্রলোভনকাৰী, আৰু মুখৰ বাক্যেৰে ব্যভিচাৰ কৰা মহিলাৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰা।

6মোৰ ঘৰৰ খিড়িকিৰ ওচৰত থিয় হৈ,

মই জালিৰে বাহিৰলৈ চাইছিলোঁ।

7আৰু মই বহুতো শিক্ষা নোপোৱা যুৱকসকলক দেখিছিলোঁ,

যুৱক সকলৰ মাজত

মই এজন জ্ঞানশূন্য যুৱকক দেখিছিলোঁ।

8সেই যুৱকজনে তাইৰ ঘৰৰ ওচৰৰ বাটেৰে গৈ আছিল,

আৰু তেওঁৰ ঘৰলৈ গ’ল-

9সেই দিনা সন্ধিয়া চকামকা সময় আছিল,

ৰাতি আৰু আন্ধাৰৰ সেই সময়ত।

10আৰু সেই ঠাইত এগৰাকী মহিলাই তেওঁক ল’গ পালে,

বেশ্যাৰ দৰে তাইৰ পোচাক, আৰু তাই জানিছিল তাই তাত কিয় আছিল।

11তাই কোলাহলপূৰ্ণ আৰু উচ্ছৃঙ্খল,

তাইৰ ভৰি ঘৰত নাথাকে।

12তাই কেতিয়াবা বাটত, কেতিয়াবা বজাৰত উপস্থিত হয়,

তাই প্রতিটো চকতে বাট চাই থাকে।

13সেয়ে তাই তেওঁক সাৱটি ধৰি চুমা খালে;

তাই দুঃসাহসেৰে তেওঁক ক’লে,

14“মই আজি মোৰ মঙ্গলাৰ্থক বলিদান কৰিলোঁ,

মই মোৰ সঙ্কল্প সিদ্ধ কৰিলোঁ;

15সেয়ে মই আপোনাক লগ পাবলৈ বাহিৰলৈ আহিলোঁ,

মই আগ্ৰহেৰে আপোনাক বিচাৰিছিলোঁ, আৰু মই আপোনাক বিচাৰি পালোঁ।

16মই মোৰ বিচনা মিচৰৰ পৰা অনা

ৰঙীণ কাপোৰেৰে ঢাকিলোঁ।

17মই গন্ধৰস, অগৰু, আৰু ডালচেনিৰে

মোৰ বিচনা সুগন্ধি কৰিলোঁ।

18আহাঁ, আমি ৰাতিপুৱালৈকে প্ৰেমত লীন হৈ থাকোঁ।

আহাঁ আমি বেলেগ ধৰণে প্রেম উপভোগ কৰোঁ।

19মোৰ স্বামী ঘৰত নাই,

তেওঁ দূৰ যাত্রাত গৈছে।

20তেওঁ তেওঁৰ লগত ধনৰ মোনা লৈ গৈছে,

তেওঁ পুৰ্ণিমাৰ দিনহে ঘূৰি আহিব।”

21তাই তাইৰ প্রলোভনযুক্ত কথাৰে তেওঁক মান্তি কৰালে;

আৰু তাইৰ মধুৰ কথাৰে বাধ্য কৰালে।

22তেওঁ কাটিবলৈ নিয়া গৰুৰ দৰে

বা ফান্দত ধৰা পৰা হৰিণৰ দৰে

তাইৰ পাছে পাছে গ’ল।

23যেতিয়ালৈকে কলিজাৰ মাজেৰে কাঁড়ে নিবিন্ধে

বা চৰাই জালৰ ফান্দত পৰিবলৈ যিদৰে শীঘ্ৰে উড়ি যোৱাৰ দৰে,

ইয়াৰ মূল্য যে তেওঁৰ জীৱন হ’ব পাৰে, সেই কথা তেওঁ নজনাকৈ তাইৰ পাছে পাছে গৈ থাকিল।

24আৰু এতিয়া হে মোৰ পুত্র, মোৰ কথা শুনা,

মই কোৱা কথালৈ মনোযোগ দিয়া।

25তোমাৰ হৃদয় তাইৰ ফাললৈ ঢাল খাব নিদিবা,

আৰু তুমি তাইৰ পথত গৈ বিপথগামী নহবা।

26তাই অনেকক আনি নষ্ট কৰিছে,

তেওঁলোকক গণনা কৰিব নোৱাৰি।

27তাইৰ ঘৰেই চিয়োললৈ যোৱা বাট,

আৰু মৃত্যুৰ অন্তঃপুৰলৈ নামি যোৱা পথ।

8

প্ৰজ্ঞাৰ বৰ্ণনা আৰু নিমন্ত্ৰণ

1প্রজ্ঞাই জানো নকয়?

সুবুদ্ধিয়ে জানো উচ্চস্বৰে নকয়?

2বাটৰ কাষৰ ওখ ঠাইত,

চাৰিআলিত প্রজ্ঞা থিয় হয়।

3তাৰ উপৰিও নগৰৰ প্ৰবেশস্থানত,

আৰু নগৰৰ দুৱাৰৰ ওচৰত থাকি ৰিঙিয়াই কয়,

4“হে লোকসকল, মই তোমালোকক মাতিছোঁ;

আৰু মানৱজাতিৰ সন্তান সকলৰ বাবে মই উচ্ছস্বৰে কওঁ।

5যিসকল শিক্ষিত নহয়, তেওঁলোকে সুবুদ্ধিক বুজা উচিত,

আৰু যিসকলে জ্ঞানক ঘিণ কৰে, তেওঁলোকৰ সুবিবেচনাৰ হৃদয় থকা উচিত।

6শুনা, মই উত্তম বিষয়ৰ কথা কওঁ,

আৰু যেতিয়া মোৰ মুখ মেলোঁ, তেতিয়া মই সত্য কথা কওঁ।

7কিয়নো মোৰ মুখে বিশ্বাসযোগ্য কথা কয়,

আৰু মোৰ ওঁঠে দুষ্টতা ঘিণ কৰে।

8মোৰ মুখৰ সকলো কথা ন্যায়পৰায়ণ;

সেইবোৰৰ মাজত বিকৃত, বা বিভ্রান্তিজনক বিষয়ৰ কথা নাথাকে।

9যি সকলে বুজি পাই, তেওঁলোকৰ কাৰণে মোৰ কথাবোৰ স্পষ্ট;

যি সকলে জ্ঞান লাভ কৰে, তেওঁলোকৰ কাৰণে মোৰ কথাবোৰ সত্য।

10ৰূপতকৈ মোৰ শিক্ষা, আৰু শুদ্ধ সোণতকৈয়ো জ্ঞান গ্ৰহণ কৰা।

11কিয়নো প্রজ্ঞা পদ্মৰাগতকৈয়ো উত্তম, তুমি ইচ্ছা কৰা কোনো বস্তুকে তাৰ লগত তুলনা কৰিব নোৱাৰি।

12মই প্ৰজ্ঞাই সুবুদ্ধিয়ে সৈতে বাস কৰোঁ,

আৰু মই জ্ঞান আৰু বিবেচনা লাভ কৰোঁ।

13যিহোৱাক ভয় কৰায়েই দুষ্টতাক ঘিণ কৰা হয়;

মই অহংকাৰ, গর্ব, কুপথ, আৰু বিপথগামী কথা ঘিণ কৰোঁ।

14মোৰ ভাল পৰামৰ্শ আৰু গভীৰ প্রজ্ঞা আছে;

সুক্ষ্মদৃষ্টি আৰু পৰাক্ৰম মোৰেই।

15মোৰ দ্বাৰাই ৰজাসকলে ৰাজত্ব কৰে,

অভিজাত লোকসকল আৰু ন্যায়েৰে যিসকল লোকে শাসন কৰে, সেইসকলো মোৰেই।

16অধিপতি, অভিজাত, আৰু যিসকলে

ন্যায়েৰে শাসন কৰে, সেই সকলে মোৰ দ্বাৰাই কৰে।

17যিসকলে মোক প্ৰেম কৰে, ময়ো তেওঁলোকক প্ৰেম কৰোঁ,

আৰু যিসকলে মোক আগ্রহেৰে বিচাৰে, তেওঁলোকে মোক বিচাৰি পায়।

18ঐশ্চৰ্য্য আৰু মান মৰ্য্যদা মোৰ লগতে আছে,

এনে কি অক্ষয় সম্পত্তি আৰু ধাৰ্মিকতা আছে।

19সোণতকৈ আৰু শুদ্ধ সোণতকৈয়ো মোৰ ফল উত্তম;

শুদ্ধ ৰূপতকৈয়ো মই যি উৎপন্ন কৰোঁ সেয়া উত্তম।

20মই যি পথেৰে যাওঁ, সেই পথ শুদ্ধ;

সেই পথে ন্যায়লৈ লৈ যায়।

21সেয়ে যিসকলে মোক ভাল পায় তেওঁলোকক মই উত্তৰাধিকাৰ দিওঁ,

আৰু তেওঁলোকৰ ভঁৰাল পৰিপূৰ্ণ কৰিম।

22যিহোৱাই আৰম্ভণীৰে পৰা মোক সৃষ্টি কৰিলে-

পূৰ্বৰ দৰেই তেওঁৰ প্রথম কাৰ্য।

23অনাদি কালৰ পৰা, পৃথিবীৰ আৰম্ভণীৰে পৰা

মই স্থাপিত হৈ আছোঁ।

24মহাসাগৰৰ আগতে, আৰু পানীৰ ভুমুকবোৰ হোৱাৰ আগতে,

মোক জন্ম দিয়া হৈছিল।

25পৰ্ব্বতবোৰ স্থাপন হোৱাৰ আগতে,

আৰু পাহাৰবোৰৰ পূর্বেই, মোৰ জন্ম হৈছিল।

26যিহোৱাই পৃথিৱী বা পথাৰবোৰ সৃষ্টিৰ কৰাৰ আগতে,

এনেকি পৃথিৱীত উৎপন্ন হোৱা প্রথম ধূলিৰ আগতে মোৰ জন্ম হৈছিল।

27তেওঁ স্বৰ্গ স্থাপন কৰা সময়ত,

আৰু তেওঁ অগাধ জলত দিগন্তৰ সীমা নিৰূপণ কৰোঁতে, মই সেই ঠাইত আছিলোঁ।

28তেওঁ যেতিয়া আকাশ-মণ্ডল স্থাপন কৰিছিল,

আৰু যেতিয়া গভীৰ ভুমুকবোৰ সৃষ্টি কৰিছিল, তেতিয়া মই সেই ঠাইত আছিলোঁ।

29সাগৰ সীমা নিৰূপণ কৰাৰ আগেয়ে মই সেই ঠাইত আছিলোঁ,

সেয়ে সাগৰৰ পানী তেওঁ আজ্ঞা কৰা ঠাইৰ বাহিৰে আন ঠাইত যেন প্লাৱিত নহয়।

আৰু যেতিয়া তেওঁ পৃথিবীৰ মূল ক’ত স্থাপন হব আদেশ দিছিল।

30তেতিয়া মই তেওঁৰ লগত প্ৰধান শিল্পকাৰ ৰূপে আছিলোঁ,

আৰু মই দিনৰ পাচত দিন তেওঁত আনন্দ কৰিছিলোঁ,

সদায় তেওঁৰ আগত প্রশংসা কৰিছিলোঁ।

31মই তেওঁৰ সমগ্র পৃথিৱীত প্রশংসা কৰিছিলোঁ,

আৰু মানৱজাতিৰ মাজত মোৰ আনন্দ হৈছিল।

32এতিয়া হে মোৰ পুত্রসকল, মোৰ কথা শুনা;

কাৰণ যিসকলে মোৰ পথত চলে, তেওঁলোক আনন্দিত হ’ব।

33মোৰ নিৰ্দেশ শুনা আৰু জ্ঞানী হোৱা;

ইয়াক অৱজ্ঞা নকৰিবা।

34যিজনে মোৰ কথা শুনে, তেওঁ আনন্দিত হ’ব-

মোৰ দুৱাৰত প্রতি দিনে পৰ দি থাকিব,

মোৰ ঘৰৰ দুৱাৰৰ কাষত মোৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থাকিব।

35কাৰণ যি জনে মোক বিচাৰি পায়, তেওঁ জীৱন পায়,

আৰু তেওঁ যিহোৱাৰ পৰা অনুগ্ৰহ লাভ কৰে।

36কিন্তু যি জনে মোক বিচাৰি নাপায়, তেওঁ নিজৰ অনিষ্ট কৰে।

যিসকলোৱে মোক ঘিণ কৰে, তেওঁলোকে মৃত্যুক ভাল পায়।”

9

প্ৰজ্ঞাৰ ভোজ।

1প্ৰজ্ঞাই নিজৰ গৃহ নিৰ্মাণ কৰিলে;

তেওঁ শিলৰ পৰা সাতটা স্তম্ভ কাটিলে।

2তেওঁ ৰাতিৰ আহাৰৰ বাবে নিজৰ পশু আৰু দ্রাক্ষাৰস যুগুত কৰিলে;

আৰু তেওঁ নিজৰ মেজ সজালে।

3তেওঁ নিজৰ দাসীসকলক বাহিৰলৈ পঠাই

নগৰৰ ওখ ঠাইৰ পৰা নিমন্ত্ৰণ কৰিলে।

4“যিসকল অশিক্ষিত, তেওঁলোক ইয়ালৈ আহক!”

যিসকল জ্ঞানশূন্য তেওঁলোকক তেওঁ ক’লে,

5“আহাঁ, মোৰ আহাৰ ভোজন কৰা,

আৰু মই মিহলাই থোৱা দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰা।

6শিক্ষাবিহীন পথ এৰি জীৱন ধাৰণ কৰা,

সুবিবেচনাৰ পথত চলা।

7যিজনে নিন্দক লোকক শিক্ষা দিয়ে, তেওঁ অপমান পায়,

আৰু যিজনে দুষ্টক অনুযোগ কৰে, তেওঁ মনত আঘাত পায়।

8তুমি নিন্দক লোকক অনুযোগ নকৰিবা, কৰিলে তেওঁ তোমাক ঘিণ কৰিব;

জ্ঞানী লোকক অনুযোগ কৰা, তেওঁ তোমাক প্ৰেম কৰিব।

9জ্ঞানী লোকক শিক্ষা দিয়া, তেওঁ অধিক জ্ঞানী হ’ব;

ধাৰ্মিক লোকক শিক্ষা দিয়া, তেওঁ শিক্ষাত বৃদ্ধি পাব।

10যিহোৱালৈ ভয় ৰখাই প্রজ্ঞাৰ আৰম্ভণ,

আৰু পবিত্ৰজনাক জনাই সুবিবেচনা।

11কিয়নো মোৰ দ্বাৰাই তোমাৰ আয়ুস বৃদ্ধি হ’ব,

আৰু তোমাৰ জীৱনৰ বছৰবোৰ বাঢ়ি যাব।

12তুমি যদি জ্ঞানী, তেনেহ’লে তোমাৰ বাবেই তুমি জ্ঞানী,

কিন্তু যদি তুমি নিন্দক, তেনেহ’লে তুমি অকলেই তাৰ ভাৰ ব’বা।”

অজ্ঞানী মহিলাই কৰা নিমন্ত্ৰণ

13অজ্ঞানী মহিলা কোলাহলপূৰ্ণ-

তেওঁ অশিক্ষিত, আৰু তেওঁ একো নাজানে।

14তেওঁ নিজৰ ঘৰৰ দুৱাৰত,

আৰু নগৰৰ উচ্চ স্থানত বহে।

15যিসকলে সেই পথেৰে যায়, তেওঁলোকক মাতে;

সেই লোকসকল নিজ পথত গৈ থাকিলেও তেওঁ মাতে,

16“যিসকলে শিক্ষা পোৱা নাই, তেওঁলোক ইয়ালৈ আহক!”

যিসকল জ্ঞানশূন্য, তেওঁলোকক তেওঁ কয়,

17“চুৰ কৰা পানী মিঠা,

আৰু গুপুতে খোৱা আহাৰ অতি সুস্বাদু।”

18কিন্তু মৃত্যু যে তাত আছে,

আৰু তেওঁৰ অতিথি সকল যে চিয়োলৰ গভীৰ ঠাইত আছে, সেই কথা তেওঁ নাজানে।

10

চলোমনৰ নীতি-বাক্য।

1চলোমনৰ নীতি বাক্য।

জ্ঞানী পুত্ৰই পিতৃক আনন্দিত কৰে;

কিন্তু অজ্ঞানী পুত্ৰই নিজৰ মাতৃৰ মনত দুখ দিয়ে।

2দুষ্টতাৰে অৰ্জন কৰা ধন-সম্পত্তিৰ কোনো মূল্য নাই;

কিন্তু সত্যতাৰে কার্য কৰা জনক মৃত্যুৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে।

3যিসকলে সত্যতাৰে কাৰ্য কৰে, যিহোৱাই তেওঁলোকক ভোকত থাকিব নিদিয়ে;

কিন্তু তেওঁ দুষ্টবোৰৰ বাঞ্ছা পুৰ নকৰে।

4এলেহুৱা হাতেৰে কাম কৰা মানুহ দৰিদ্ৰ হয়,

কিন্তু পৰিশ্ৰমীজনৰ হাতে তেওঁক ধনৱান কৰে।

5গ্রীষ্ম কালত বুদ্ধিমান পুত্ৰই শস্য চপায়;

কিন্তু শস্য দোৱাৰ সময়ত টোপনিত থকা জন লজ্জাজনক পুত্ৰ।

6সত্যতাৰে কাৰ্য কৰা জনৰ ওপৰত ঈশ্বৰৰ আশীৰ্ব্বাদ আহে;

কিন্তু দুষ্টবোৰৰ মুখ অত্যাচাৰেৰে পৰিপূৰ্ণ।

7সত্যতাৰ কার্য কৰা কোনো লোকৰ কথা ভাবিলে আমি আনন্দিত হওঁ;

কিন্তু দুষ্টবোৰৰ নাম লুপ্ত হ’ব।

8যিসকল লোক সচেতন, তেওঁলোকে আজ্ঞা পালন কৰে;

কিন্তু অধিক কথা কোৱা মূৰ্খলোক ধ্বংসৰ পথত যায়।

9যি জনে সিদ্ধতাৰূপ পথত খোজ দিয়ে, তেওঁ সুৰক্ষিত হৈ চলে,

কিন্তু যিজনে নিজৰ পথ কুটিলতাৰে পূৰ্ণ কৰে, তেওঁক বিচাৰি উলিওৱা হ’ব।

10চকুৰে ইঙ্গিত কৰা জনে দুখ দিয়ে;

কিন্তু কথকি মুৰ্খলোক পতিত হয়।

11সত্যতাৰে চলা জনৰ মুখ জীৱনৰ ভুমুক স্বৰূপ;

কিন্তু দুষ্টবোৰৰ মুখে অত্যাচাৰ লুকুৱাই ৰাখে।

12ঘৃণাই বিবাদ জন্মায়;

কিন্তু প্ৰেমে সকলো অপৰাধ ঢাকে।

13সুবিবেচক লোকৰ ওঁঠত প্ৰজ্ঞা পোৱা যায়;

কিন্তু পিঠিত চেকনী জ্ঞানশূন্য লোকৰ বাবে হয়।

14জ্ঞানীলোকে জ্ঞান সংৰক্ষিত কৰে;

কিন্তু অজ্ঞানৰ মুখে ধ্বংস আনে।

15ধনী লোকৰ ধন সম্পত্তিয়েই তাৰ দৃঢ় নগৰ;

কিন্তু দৰিদ্ৰলোকৰ দৰিদ্ৰতাই তেওঁলোকৰ বিনাশৰ কাৰণ।

16সত্যতাৰে কাৰ্য কৰা লোকৰ পাৰিশ্ৰমিকে জীৱন দিয়ে;

দুষ্ট লোকৰ উপাৰ্জনৰ লাভে পাপলৈ ঠেলি দিয়ে।

17যিজনে নিয়মানুবৰ্তিতাত চলে, তেওঁ জীৱনৰ পথত চলে;

কিন্তু যিজনে অনুযোগ অমান্য কৰে, তেওঁ বিপথে যায়।

18যিজনে ঘৃণা গোপনে ৰাখে, তেওঁ মিছলীয়া ওঁঠৰ লোক,

আৰু যিজনে অপবাদ বিস্তাৰ কৰে, তেওঁ মূৰ্খ হয়।

19অধিক কথাত অপৰাধৰ অভাৱ নাই;

কিন্তু যিজনে কথা কওঁতে সাৱধান হয়, তেওঁ জ্ঞানী।

20যিজনে সত্যতাৰ কথা কয়, তেওঁৰ জিভা শুদ্ধ ৰূপৰ দৰে;

দুষ্টৰ হৃদয়ত সামান্য মূল্য থাকে।

21সত্যতাৰে কাৰ্য কৰা লোকৰ ওঁঠে অনেকক প্ৰতিপালন কৰে;

কিন্তু জ্ঞানশূন্যতাৰ বাবে মূৰ্খলোকৰ মৃত্যু হয়।

22যিহোৱাৰ আশীৰ্ব্বাদে ধনৱান কৰে,

আৰু তেওঁ তাৰ সৈতে কোনো দুখ যোগ নকৰে।

23দুষ্টতা মূৰ্খই খেলা খেল স্বৰূপ,

কিন্তু প্রজ্ঞা সুবিবেচনা কৰা লোকৰ বাবে আনন্দদায়ক।

24দুষ্ট লোকে যিহলৈ ভয় কৰে, সেয়ে তালৈ ঘটে;

কিন্তু ধাৰ্মিকৰ বাঞ্ছা সিদ্ধ হয়।

25দুষ্ট লোক ধুমুহাৰ দৰে, সেয়ে অতিক্রম কৰি বিলুপ্ত হৈ যায়,

কিন্তু যিসকলে সত্যতাৰ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোক চিৰস্থায়ী ভিত্তিমুলস্বৰূপ।

26দাঁতৰ বাবে সিৰ্কা, আৰু চকুৰ বাবে ধোঁৱা যেনেকুৱা,

পঠোৱা লোকসকলৰ বাবেও এলেহুৱা তেনেকুৱা।

27যিহোৱালৈ থকা ভয়ে আয়ুস বৃদ্ধি কৰে;

কিন্তু দুষ্টবোৰৰ বছৰবোৰ কমি যাব।

28সৎ কাৰ্য কৰা জনৰ আশা আনন্দ জনক;

কিন্তু দুষ্টবোৰৰ বছৰবোৰ কম হ’ব।

29যিসকল লোকে পথত চলে, তেওঁলোকক যিহোৱাই ৰক্ষা কৰে।

কিন্তু দুষ্টলোকৰ বাবে সেয়ে সৰ্ব্বনাশ স্বৰূপ।

30যিসকলে সৎ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোক কেতিয়াও লৰচৰ নহব;

কিন্তু দুষ্টলোক দেশত অৱশিষ্ট নাথাকিব।

31যিসকল লোকে সৎ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোকৰ মুখৰ পৰা প্রজ্ঞা ওলায়;

কিন্তু উচ্ছৃঙ্খল জিভা কাটি পেলোৱা হ’ব।

32যিসকল লোক সকলৰ ওঁঠে সৎ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোকৰ ওঁঠে গ্ৰহণীয় কি, সেই বিষয়ে জানে;

কিন্তু দুষ্টলোকৰ মুখে উচ্ছৃঙ্খলতা কি সেই বিষয়ে জানে।

11

1ভুল তুলাচনী যিহোৱাৰ ঘিণলগীয়া;

কিন্তু সঠিক জোখ তেওঁৰ সন্তোষ জনক।

2যেতিয়া অহংকাৰ হয়, তেতিয়া অপমানো হয়;

কিন্তু নম্ৰতাই প্রজ্ঞা আনে।

3সাধুলোকৰ সততা তেওঁলোকৰ পথদৰ্শক;

কিন্তু বিশ্বাস-ঘাতকসকলৰ কুটিলতাই তেওঁলোকক বিনষ্ট কৰে।

4ক্ৰোধৰ দিনত ধন-সম্পত্তি মূল্যহীন;

কিন্তু সত্যতাই মৃত্যুৰ পৰা তোমাক উদ্ধাৰ কৰে।

5সিদ্ধলোকৰ ধাৰ্মিকতাই তেওঁৰ পথ সমান কৰে;

কিন্তু দুষ্টলোক নিজৰ দুষ্টতাৰ দ্বাৰাই পতিত হয়।

6যিজনে সিদ্ধ কাৰ্যৰ দ্বাৰাই ঈশ্বৰক আনন্দিত কৰে, তেওঁ ৰক্ষা পায়;

কিন্তু নিজৰ আকাংক্ষাৰ বাবে বিশ্বাসঘাতক সকলে ফান্দত পৰে।

7দুষ্টলোকৰ যেতিয়া মৃত্যু হয়, তেতিয়া তেওঁৰ আশাবোৰ বিলুপ্ত হৈ যায়;

আৰু আশা যি তেওঁৰ শক্তি আছিল, সেই শক্তি ব্যৰ্থ হৈ যায়।

8সৎ কাৰ্য কৰা জনে সঙ্কটৰ পৰা ৰক্ষা পায়;

কিন্তু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে দুষ্টলোকলৈ সঙ্কট আহে।

9তেওঁ নিজৰ অবিশ্বাসী মুখেৰে চুবুৰীয়াক ধ্বংস কৰে;

কিন্তু জ্ঞানেৰে যিজনে সৎ কাৰ্য কৰে, তেওঁ সুৰক্ষিত হয়।

10যেতিয়া সৎ কাৰ্য কৰা লোকৰ উন্নতি হয়, তেতিয়া নগৰখনে উল্লাস কৰে;

কিন্তু যেতিয়া দুষ্টলোকৰ বিনাশ ঘটে, তেতিয়া আনন্দ-ধ্বনি হয়।

11ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰা লোকসকলৰ আশীৰ্ব্বাদৰ দ্বাৰাই নগৰৰ উন্নতি হয়;

কিন্তু দুষ্টলোকৰ মুখৰ দ্বাৰাই নগৰ উচ্ছন্ন হয়।

12বন্ধুক অবজ্ঞা কৰা লোক জ্ঞানশূন্য;

কিন্তু সুবিবেচনা কৰা লোক নিমাতে থাকে।

13পৰচৰ্চ্চা কৰা লোকে গুপুত কথা প্ৰকাশ কৰে;

কিন্তু বিশ্বাসী লোকে বিষয়বোৰ গুপুতে ৰাখে।

14যি খন দেশ জ্ঞানেৰে পৰিচালিত নহয়, সেই দেশৰ পতন হয়;

কিন্তু বহুত উপদেষ্টাৰ আলোচনাৰ দ্বাৰাই দেশৰ উন্নতি হয়।

15যিজনে অচিনাকী লোকৰ জামিন হয়, তেওঁৰ নিশ্চয় অনিষ্ট হ’ব;

কিন্তু যিজনে জামিন হ’বলৈ ইচ্ছা নকৰে, তেওঁ নিৰাপদে থাকে।

16দয়ালু মহিলাই সন্মান পায়;

কিন্তু নিৰ্দয় লোকে সম্পত্তিক ধৰি ৰাখে।

17দয়ালু লোকে নিজৰ উপকাৰ কৰে;

কিন্তু নিৰ্দয় লোকে নিজৰ অনিষ্ট কৰে।

18দুষ্টলোকে উপাৰ্জনৰ বাবে মিছা কথা কয়;

কিন্তু যি জনে সত্যৰ গুটি সিঁচে তেওঁ প্ৰকৃত পুৰস্কাৰ পায়।

19যি সাধুলোকে সৎ কাৰ্য কৰে, তেওঁ জীৱন লাভ কৰে;

কিন্তু যিলোকে দুষ্টতা অনুসৰণ কৰে, তেওঁৰ মৃত্যুৰ হ’ব।

20কুটিল মনৰ লোক যিহোৱাৰ ঘিণ লগা;

কিন্তু যিসকলৰ আচৰণ সিদ্ধ, তেওঁলোকত তেওঁ আনন্দ পায়।

21নিশ্চিত হোৱা যে, দুষ্ট লোকে শাস্তি নোপোৱাকৈ নাথাকিব;

কিন্তু সত্যতাত চলা লোকসকলৰ বংশই উদ্ধাৰ পাব।

22গাহৰিৰ নাকত সোণৰ নথ যেনে,

সুবিবেচনা নথকা সুন্দৰী মহিলাও তেনে।

23সত্যতাত চলা লোকৰ আকাংক্ষাৰ ফল উত্তম;

কিন্তু দুষ্টলোকে কেৱল ক্ৰোধৰ আশা কৰে।

24যি লোকে গুটি সিঁচে, তেওঁ অধিক সংগ্রহ কৰে;

আৰু যি লোকে গুটি নিসিঁচে, তেনে লোকলৈ দৰিদ্ৰতাহে আহে।

25দয়ালু লোকৰ উন্নতি হয়,

আৰু যি লোকে আনলোকক পানী দিয়ে, তেওঁ নিজৰ বাবেও পানী পায়।

26যি লোকে শস্য বিক্রী কৰিবলৈ অমান্তি হয়, তেওঁক লোকসকলে শাও দিয়ে;

কিন্তু যি লোকে বিক্রী কৰে, তেওঁ মুৰত মুকুট স্বৰূপ আশীৰ্ব্বাদ লাভ কৰে।

27যিলোকে আগ্রহেৰে ভাল কৰিবলৈ বিচাৰে, তেওঁ অনুগ্ৰহো বিচাৰে;

কিন্তু যি জনে দুষ্টতা বিচাৰে, তেওঁ তাকে পায়।

28যিজনে নিজৰ ধন-সম্পত্তিত নির্ভৰ কৰে, তেওঁ পতিত হয়;

কিন্তু সত্যতাত চলা জন পাতৰ দৰে লহপহকৈ বাঢ়ি উঠে।

29যিজনে নিজৰ পৰিয়ালক দুখ দিয়ে, তেওঁৰ বায়ুৰূপ আধিপত্য হ’ব;

আৰু অজ্ঞানী লোক বুদ্ধিমানৰ দাস হ’ব।

30সত্যতাত চলা জন জীৱনদায়ক গছৰ দৰে,

কিন্তু হিংস্রতাই জীৱন কাঢ়ি নিয়ে।

31সত্যতাত চলা জনে যদি তেওঁ পাবলগীয়া প্ৰতিফল পায়,

তেনেহ’লে কিমান অধিক পৰিমাণে দুষ্টলোক আৰু পাপীয়ে পাব।

12

1যি জনে অনুশাসন ভাল পায়, তেওঁ জ্ঞানকো ভাল পায়;

কিন্তু যি জনে অনুযোগ ঘিণ কৰে, তেওঁ নিৰ্বোধ।

2শুদ্ধ লোকে যিহোৱাৰ পৰা অনুগ্ৰহ পায়;

কিন্তু যিজনে দুষ্ট কৰ্মৰ পৰিকল্পনা কৰে, তেওঁক দোষাৰোপ কৰা হয়।

3কোনো লোক দুষ্টতাৰ দ্বাৰাই সংস্থাপিত নহয়;

কিন্তু সত্যতাত চলা জনৰ মূল লৰচৰ নহব।

4গুণৱতী ভাৰ্যা স্বামীৰ মুকুটৰ দৰে;

কিন্তু লাজ দিওঁতা মহিলাৰ অস্থি ক্ষয়কাৰী ৰোগ যেন হয়।

5সত্যতাত চলা জনৰ পৰিকল্পনা ন্যায় হয়;

কিন্তু দুষ্টলোকৰ উপদেশ প্ৰতাৰণাপূৰ্ণ।

6দুষ্টলোকৰ কথাবোৰ ৰক্তপাত কৰিবলৈ খাপ দিয়াৰ দৰে হয়;

কিন্তু ন্যায় কৰাসকলৰ কথাই তেওঁলোকক সুৰক্ষিত কৰে।

7দুষ্টলোকক বিনষ্ট কৰা হয় আৰু তেওঁলোক নাইকিয়া হয়;

কিন্তু যিসকল লোকে সত্যতাত চলে, তেওঁলোকৰ ঘৰ থিৰে থাকে।

8মানুহে নিজৰ প্রজ্ঞা অনুসাৰে প্ৰশংসা পায়;

কিন্তু কুটিল কাৰ্য কৰা লোক ঘৃণনীয় হয়।

9গুৰুত্বহীন পদত থকাতকৈ কেৱল দাস হোৱাই ভাল;

খাবলৈ নাই কিন্তু নিজৰ গুৰুত্বকলৈ অহংকাৰ কৰে।

10যিজনে সত্যতাত চলে, তেওঁ নিজৰ পশুৰ প্রয়োজনীয়তালৈ যত্ন কৰে;

কিন্তু দুষ্টলোকৰ সহানুভুতি নিষ্ঠুৰতাযুক্ত।

11যিজনে নিজৰ মাটিত চহায়, তেওঁ জোৰাওকৈ আহাৰ পায়;

কিন্তু যিজনে মূল্যহীন অভিপ্রায়ৰ অনুগামী হয়, তেওঁ জ্ঞানশূন্য।

12দুষ্টলোকে আনৰ পৰা চুৰ কৰা বস্তুৰ প্রতি পাপীলোকে আকাংক্ষা কৰে;

কিন্তু সত্যতাত চলা জনৰ ফল নিজৰ পৰাই আহে।

13পাপী জনক তেওঁৰ কুকথাই ফান্দত পেলাই;

কিন্তু সত্যতাত চলাজন সঙ্কটৰ পৰা ৰক্ষা পায়।

14মানুহে নিজৰ কথাৰ ফলৰ দ্বাৰাই ভাল বিষয়ত পৰিপূৰ্ণ হয়;

তেওঁ নিজৰ হাতেৰে কৰা কামৰ দ্বাৰাই পুৰস্কাৰ পায়।

15অজ্ঞানীৰ পথ তেওঁৰ নিজৰ দৃষ্টিত শুদ্ধ;

কিন্তু জ্ঞানীজনে পৰামৰ্শ শুনে।

16অজ্ঞানীয়ে খন্তেকতে খং দেখুৱাই;

কিন্তু যিজনে অপমান অবজ্ঞা কৰে, তেওঁ দূৰদৰ্শী হয়।

17যিজন সত্যবাদী, তেওঁ ন্যায় কথা কয়;

কিন্তু মিছা সাক্ষীয়ে মিছা কথাহে কয়।

18যিজনে বিবেচনা নকৰি তৎক্ষণাত কথা কয়, তেওঁ তৰোৱালৰ আঘাতৰ দৰে;

কিন্তু জ্ঞানী লোকৰ জিভাই সুস্থতা আনে।

19সত্যবাদী ওঁঠ চিৰকাললৈকে থাকে;

কিন্তু মিছা কোৱা জিভা ক্ষন্তেকীয়া।

20কুকল্পনা কৰা সকলৰ মনত প্ৰতাৰণা থাকে;

কিন্তু শান্তিৰ পৰামৰ্শ দিয়া সকলৰ আনন্দ হয়।

21সত্যতাত চলা জনলৈ কোনো ৰোগ নাহে;

কিন্তু দুষ্টলোক সমস্যাৰে পৰিপূৰ্ণ হয়।

22মিছা কোৱা ওঁঠ যিহোৱাৰ ঘিণলগীয়া;

কিন্তু সত্য আচৰণ কৰাসকলে তেওঁক আনন্দিত কৰে।

23দূৰদৰ্শী লোকে জ্ঞান গুপুতে ৰাখে;

কিন্তু অজ্ঞানীৰ মনে নিৰ্বুদ্ধিতা প্ৰকাশ কৰে।

24পৰিশ্ৰমীসকলৰ হাতে শাসন কৰিবলৈ পাব;

কিন্তু এলেহুৱা লোকক বাধ্যতাৰে পৰিশ্রম কৰিব দিয়া হ’ব।

25মানুহৰ মনৰ দুচিন্তাই তেওঁৰ মূল্য কম কৰে;

কিন্তু ভাল কথাই তেওঁক আনন্দিত কৰে।

26সত্যতাত চলা জন তেওঁৰ বন্ধুৰ পথ দৰ্শক হয়;

কিন্তু দুষ্টলোকৰ পথে তেওঁলোকক বিপথে নিয়ে।

27এলেহুৱাই নিজে ধৰা চিকাৰ নাৰান্ধে;

কিন্তু পৰিশ্ৰমী লোকে মূল্যবান সম্পত্তি লাভ কৰে।

28যিসকলে সজ পথত চলে, তেওঁলোকে জীৱন পায়;

আৰু এই পথত মৃত্যু নাই।

13

1জ্ঞানৱান সন্তানে নিজৰ পিতৃৰ কথা শুনে;

কিন্তু নিন্দকে অনুযোগ নুশুনে।

2মানুহে নিজৰ মুখৰ ফলৰ দ্বাৰাই মঙ্গল ভোগ কৰে;

কিন্তু বিশ্বাসঘাতকে অত্যাচাৰলৈ অভিলাষ কৰে।

3যিজনে নিজৰ মুখ চম্ভালে, তেওঁ নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰে;

কিন্তু যিজনে মুখ বহলকৈ মেলে, তেওঁৰ সৰ্ব্বনাশ হয়।

4এলেহুৱাই ইচ্ছা কৰিলেও একো নাপায়;

কিন্তু পৰিশ্ৰমীজনে ইচ্ছা কৰিলে সম্পূৰ্ণভাৱে সন্তুষ্ট হয়।

5সত্যতাত চলাজনে মিছা কথা ঘিণ কৰে;

কিন্তু দুষ্টলোকে নিজকে বিৰক্ত কৰে আৰু তেওঁ লজ্জাজনক কাৰ্য কৰে।

6যেতিয়া এজন লোকে সত্যতাত চলে, তেওঁ ন্যায়ৰ পথ সুৰক্ষিত কৰে।

কিন্তু দুষ্ট লোকসকল তেওঁলোকৰ পাপৰ কাৰণে বিনষ্ট হয়।

7এনে লোক আছে, যিয়ে নিজকে ধনী দেখুৱাই, কিন্তু তেওঁৰ একো নাথাকে;

আৰু এনে লোকো আছে যি সকলো দান কৰে, তথাপি তেওঁ প্রকৃততেই ধনৱান।

8এজন ধনী লোকে নিজৰ সম্পত্তিৰ দ্বাৰাই নিজৰ জীৱনৰ প্রায়শ্চিত কৰিব পাৰে,

কিন্তু এজন দুখীয়া তেনেধৰণৰ ভীতিপ্রদৰ্শনৰ সন্মুখীন নহয়।

9যিজনে সত্যতাত চলে, তেওঁৰ প্ৰদীপ প্রজ্বলিত হৈ থাকে;

কিন্তু দুষ্টলোকৰ চাকি নুমাই যাব।

10অহঙ্কাৰে কেৱল বিবাদ জন্মায়;

কিন্তু যিসকলে সুপৰামৰ্শ শুনে, তেওঁলোকৰ লগত প্রজ্ঞা থাকে।

11অধিক অহঙ্কাৰে সম্পত্তি হ্রাস কৰে;

কিন্তু যি জনে পৰিশ্ৰমেৰে ধন উপাৰ্জন কৰে, তেওঁৰ ধন বৃদ্ধি হয়।

12যেতিয়া আশা সিদ্ধ হ’বলৈ পলম হয়, তেতিয়া হৃদয় ভাগি পৰে;

কিন্তু আকাংক্ষা সিদ্ধ হোৱাই জীৱনৰ বৃক্ষৰ দৰে।

13যি জনে নিৰ্দেশ অবজ্ঞা কৰে, তেওঁ তাৰ আলোচনাৰ বিষয় হ’ব;

কিন্তু যি জনে আজ্ঞা সন্মান কৰে, তেওঁ পুৰস্কাৰ পায়।

14জ্ঞানী লোকৰ শিক্ষা জীৱনৰ ভুমুকস্বৰূপ হয়।

মৃত্যু ফান্দৰ পৰা তোমাক আঁতৰাই ৰাখিব।

15ভাল অন্তদৃষ্টিয়ে অনুগ্ৰহ জয় কৰে;

কিন্তু বিশ্বাস-ঘাতকসকলৰ পথ দুৰ্গম।

16জ্ঞানে প্ৰতিটো সিদ্ধান্ত লওঁতে সুবিবেচনা কৰে;

কিন্তু অজ্ঞানী লোকে মুৰ্খতা বিস্তাৰ কৰে।

17দুষ্ট বৰ্ত্তাবাহক সমস্যাত পৰে;

কিন্তু এজন বিশ্বাসী দূতে পুনৰ মিলন কৰায়।

18যি জনে নিয়মানুৱৰ্তিতা অগ্ৰাহ্য কৰে, তেওঁ দৰিদ্ৰ হয় আৰু লাজত পৰে;

কিন্তু যি জনে শুধৰণিৰ পৰা শিক্ষা গ্রহণ কৰে, তেওঁ সন্মান পায়।

19বাঞ্ছা সিদ্ধিয়ে আত্মা সন্তুষ্টি দিয়ে;

কিন্তু অজ্ঞানীলোকে বেয়াৰ পৰা আঁতৰি আহিবলৈ ইচ্ছা নকৰে।

20জ্ঞানীলোকৰ সঙ্গত থাকা, তাতে তুমিও জ্ঞানী হবা;

কিন্তু অজ্ঞানীলোকৰ সঙ্গীয়ে কষ্ট ভোগ কৰিব।

21দুৰ্যোগে পাপীৰ পাছত দৌৰ মাৰে;

কিন্তু যিসকলে সত্যতাত চলে, তেওঁলোকে উত্তম পুৰস্কাৰ পায়।

22ভাল ব্যক্তিয়ে নিজৰ নাতি-নাতিনীয়েকৰ বাবে উত্তৰাধিকাৰ এৰি যায়;

কিন্তু পাপীৰ ধন সম্পত্তি সত্যতাত চলাজনৰ বাবে সংৰক্ষিত হয়।

23দুখীয়াসকলে নতুন মাটিত চহালে বহুতো শস্য উৎপন্ন হয়;

কিন্তু অন্যায়ৰ দ্বাৰাই ই নষ্ট হয়।

24যি জনে নিজৰ সন্তানক নিয়মানুৱৰ্তিতাত নচলায়, তেওঁ তাক ঘিণ কৰে,

কিন্তু যিজনে তাক প্ৰেম কৰে, তেওঁ উচিত সময়ত তাক শাস্তিও দিয়ে।

25যিসকলে সত্যতাত চলে, তেওঁলোকে হেঁপাহ পলোৱাকৈ আহাৰ খায়;

কিন্তু দুষ্টলোক সদায় ভোকত থাকে।

14

1জ্ঞানৱতী মহিলাই নিজৰ ঘৰ নিৰ্মাণ কৰে;

কিন্তু অজ্ঞানী মহিলাই নিজৰ হাতেৰে তাক ভাঙি পেলায়।

2যি জনে সৰল পথত চলে, তেওঁ যিহোৱাক ভয় কৰে;

কিন্তু যি জনে নিজৰ পথত সত্যতাৰে নচলে সেইজনে তেওঁক হেয়জ্ঞান কৰে।

3অজ্ঞানীলোকৰ মুখৰ পৰা তেওঁৰ অহঙ্কাৰৰ অঙ্কুৰ ওলাই;

কিন্তু জ্ঞানীলোকৰ ওঁঠে সেইবোৰ সংৰক্ষিত কৰে।

4য’ত গৰু নাথাকে তাত দানা পাত্ৰ নিকা হৈ থাকে;

কিন্তু ষাঁড় গৰুৰ বলেৰে অধিক শস্য উৎপন্ন হয়।

5বিশ্বাসী সাক্ষীয়ে মিছা কথা নকয়;

কিন্তু মিছা সাক্ষীয়ে মিছা কথাকেহে কয়।

6নিন্দক লোকে প্ৰজ্ঞা বিচাৰিলে তাক নাপায়;

কিন্তু বুদ্ধিমানৰ পক্ষে জ্ঞান সুলভ হয়।

7অজ্ঞানী লোকৰ পৰা আঁতৰি থাকা;

কাৰণ তেওঁৰ মুখত জ্ঞানৰ কথা বিচাৰি নাপাবা।

8নিজৰ পথ বুজি পোৱাই দূৰদৰ্শীসকলৰ প্রজ্ঞা;

কিন্তু অজ্ঞানীলোকৰ অজ্ঞানতাই প্ৰবঞ্চনা মাথোন।

9দোষাৰ্থক বলি উৎসৰ্গ কৰোঁতে অজ্ঞানীলোকে নিন্দা কৰে;

কিন্তু ন্যায়পৰায়ণ লোকৰ মাজত অনুগ্ৰহ থাকে।

10হৃদয়ে নিজৰ বেদনা নিজে বুজি পায়;

কিন্তু অচিনাকী লোকে সেই আনন্দত ভাগ ল’ব নোৱাৰে।

11দুষ্টলোকৰ ঘৰ ধ্বংস কৰা হ’ব;

কিন্তু ন্যায়পৰায়ণ লোকৰ তম্বু মঙ্গলে থাকিব।

12কোনো কোনো পথ মানুহৰ দৃষ্টিত সৰল বোধ হয়;

কিন্তু শেষত সেয়ে মৃত্যুৰ পথ।

13দুখৰ সময়তো হৃদয়ে হাঁহিব পাৰে,

আৰু আনন্দ শেষত দুখলৈ পৰিণত হ’ব পাৰে।

14যি জন অবিশ্বাসী, তেওঁ নিজৰ আচৰণৰ ফল ভোগ কৰিব;

কিন্তু ভাল লোকে তেওঁৰ যি আছে তাকেই পাব।

15যি জন শিক্ষিত নহয়, তেওঁ সকলো বিশ্বাস কৰে;

কিন্তু দূৰদৰ্শী লোকে নিজৰ খোজ চিন্তা কৰে।

16জ্ঞানী লোকে ভয় কৰে আৰু বেয়াৰ পৰা আঁতৰি থাকে;

কিন্তু অজ্ঞান লোকে দৃঢ়তাৰে সাৱধান বাণী অৱজ্ঞা কৰে।

17ক্ষন্তেকতে খং উঠা লোকে অজ্ঞানীৰ দৰে কাম কৰে;

আৰু যিজনে কু-কল্পনা কৰে তেওঁ ঘৃণনীয় হয়।

18অশিক্ষিত লোকৰ মুৰ্খতা বংশানুক্রমে থাকে;

কিন্তু দূৰদৰ্শী লোকসকল জ্ঞানেৰে পৰিপূৰ্ণ।

19যিসকল পাপী, তেওঁলোকে সৎ লোকৰ আগত প্রণিপাত কৰে;

আৰু যিসকল দুষ্ট তেওঁলোকে ধাৰ্মিকলোকৰ দুৱাৰ ডলিত প্রণিপাত কৰে।

20দৰিদ্ৰ লোকক তেওঁলোকৰ নিজৰ সঙ্গীয়েই ঘৃণা কৰে;

কিন্তু ধনী লোকৰ অনেক বন্ধু থাকে।

21যি জনে চুবুৰীয়াক হেয়জ্ঞান কৰে, তেওঁ পাপ কৰে;

কিন্তু যি জনে দৰিদ্ৰ লোকক দয়া কৰে, তেওঁ অনন্দিত হয়।

22যি সকলে বেয়া পৰিকল্পনা কৰে, তেওঁলোক জানো বিপথগামী নহয়?

কিন্তু যি সকলে মঙ্গল কল্পনা কৰে, তেওঁলোক বিশ্বস্ততা আৰু বিশ্বাসযোগ্য চুক্তি গ্রহণ কৰিব।

23সকলো কঠিন পৰিশ্ৰমৰ দ্বাৰাই লাভ হয়;

কিন্তু যেতিয়া কেৱল আলোচনা হয়, তেতিয়া দৰিদ্রতালৈ আগবাঢ়ি যায়।

24জ্ঞানী লোকসকলৰ সম্পত্তি তেওঁলোকৰ মুকুট;

কিন্তু অজ্ঞানীৰ মূৰ্খতাই কেৱল অধিক মূৰ্খতাহে আনে।

25সত্যবাদী সাক্ষীয়ে জীৱন ৰক্ষা কৰে;

কিন্তু মিছা সাক্ষীয়ে মিছা কথা কয়।

26যিহোৱাক ভয় কৰাই দৃঢ়-বিশ্বাস,

আৰু এয়ে তেওঁৰ সন্তান সকলৰ বাবে আশ্ৰয় স্থল হ’ব।

27যিহোৱালৈ ভয় ৰখাই জীৱনৰ ভুমুক-স্বৰূপ,

ইয়াৰে কোনো এজনে মৃত্যুৰ ফান্দৰ পৰা আঁতৰি থাকিব পাৰিব।

28ৰজাৰ গৌৰৱ অধিক সংখ্যক প্ৰজাত বিচাৰি পোৱা যায়;

কিন্তু প্ৰজা অবিহনে ৰজা ধ্বংস হয়।

29ধৈৰ্যশীল লোকৰ বিবেচনা শক্তি অধিক;

কিন্তু বেগাই খং উঠা লোকে নিজৰ মুৰ্খতা প্রকাশ কৰে।

30শান্ত হৃদয় শৰীৰৰ বাবে জীৱন স্বৰূপ;

কিন্তু ঈৰ্ষা হাড়ৰ ক্ষয়স্বৰূপ।

31যি লোকে দৰিদ্ৰক অত্যাচাৰ কৰে, তেওঁ নিজৰ সৃষ্টিকৰ্ত্তাক শাও দিয়ে;

কিন্তু যি জনে অভাৱীলোকক দয়া কৰে, তেওঁ তেওঁক সন্মান কৰে।

32দুষ্ট লোক নিজৰ কু-কৰ্মৰ দ্বাৰাই পতিত হয়;

কিন্তু ধাৰ্মিক লোকে মৃত্যুতো আশ্ৰয় পায়।

33প্রজ্ঞা হৃদয়ৰ সক্ষ্মদর্শীতাত প্রতিষ্ঠিত হয়;

কিন্তু অজ্ঞানীলোক সকলৰ মাজতো তেওঁ নিজকে প্রকাশ কৰে।

34সৎ কাৰ্য কৰা দ্বাৰাই দেশৰ উন্নতি হয়;

কিন্তু পাপ যি কোনো লোকৰ বাবে কলঙ্কস্বৰূপ।

35জ্ঞানেৰে কাৰ্য কৰা দাসলৈ ৰজাৰ অনুগ্ৰহ থাকে;

কিন্তু লজ্জাজনক কাম কৰা দাসলৈ তেওঁৰ ক্ৰোধ জন্মে।

15

1মৃদু উত্তৰে ক্ৰোধ ক্ষান্ত কৰে;

কিন্তু কঠোৰ কথাই খং তোলে।

2জ্ঞানীলোকৰ জিভাই জ্ঞানৰ প্ৰশংসা কৰে;

কিন্তু অজ্ঞানীৰ মুখে অজ্ঞানতাৰ কথা কয়।

3যিহোৱাৰ দৃষ্টি সকলো ঠাইতে থাকে,

ভাল আৰু বেয়াৰ ওপৰত তেওঁৰ দৃষ্টি থাকে।

4সুস্থ জিভা জীৱন বৃক্ষস্বৰূপ;

কিন্তু প্রতাৰণাপূৰ্ণ জিভাই আত্মাক গুৰি কৰে।

5অজ্ঞানী লোকে নিজৰ পিতৃৰ নিয়মানুৱৰ্তিতা অৱজ্ঞা কৰে;

কিন্তু যি জনে শুধৰণিৰ পৰা শিক্ষা লয়, তেওঁ দূৰদৰ্শী।

6যি সকলে সত্যতাত চলে, তেওঁলোকৰ ভঁৰাল বৃহৎ হয়;

কিন্তু দুষ্ট সকলৰ উপাৰ্জনে তেওঁলোকক সমস্যাত পেলায়।

7জ্ঞানী লোকৰ ওঁঠে জ্ঞানৰ বিষয়ে কয়,

কিন্তু অজ্ঞানী লোকৰ হৃদয়ে সেইদৰে নকৰে।

8দুষ্ট সকলৰ বলিদান যিহোৱাই ঘিণ কৰে;

কিন্তু ন্যায়পৰায়ণ লোকৰ প্ৰাৰ্থনাত তেওঁ আনন্দিত হয়।

9দুষ্ট লোকৰ পথ যিহোৱাই ঘিণ কৰে;

কিন্তু সত্যতাক অনুসৰণ কৰা জনক তেওঁ প্ৰেম কৰে।

10যিজনে সৎ পথ ত্যাগ কৰে, তেওঁলৈ কঠিন শাস্তি থাকে;

আৰু যিজনে অনুযোগ ঘিণ কৰে তেওঁৰ মৃত্যু হ’ব।

11চিয়োল আৰু বিনাশ যিহোৱাৰ দৃষ্টিত লুকাই থকা নাই;

তেনেহ’লে কিমান অধিক পৰিমাণে মনুষ্য সন্তান সকলৰ হৃদয় তেওঁৰ দৃষ্টিত থাকে।

12নিন্দক লোকে অনুযোগত বিৰক্তি পায়;

তেওঁ জ্ঞানী লোকৰ ওচৰলৈ নাযায়।

13আনন্দিত হৃদয়ে মুখমণ্ডলক প্ৰফুল্লিত কৰে;

কিন্তু মানসিক যন্ত্রণাই আত্মা ভাঙি দিয়ে।

14সুবিবেচকৰ হৃদয়ে জ্ঞান বিচাৰ কৰে;

কিন্তু অজ্ঞানী লোকৰ মুখে অজ্ঞানতা গ্রহণ কৰে।

15নিৰ্যাতিত লোকৰ সকলো দিন কষ্টদায়ক;

কিন্তু প্ৰফুল্লিত হৃদয়ৰ ভোজ চিৰস্থায়ী।

16বিভ্রান্তিৰ সৈতে বৃহৎ ভঁৰালতকৈ

যিহোৱালৈ ভয় কৰি ৰখা অলপেই ভাল।

17হিংসাৰ সৈতে স্বাস্থ্যৱান গৰুতকৈ

প্রেমেৰে সৈতে শাক-পাচলি ভোজন কৰাই ভাল।

18ক্রোধি লোকে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰে;

কিন্তু ক্ৰোধত ধীৰ লোকে বিবাদ ক্ষান্ত কৰে।

19এলেহুৱাৰ পথ কাঁইটৰ বেৰা স্বৰূপ;

কিন্তু ন্যায়পৰায়ণৰ পথ ৰাজপথ স্বৰূপ।

20জ্ঞানৱান পুত্ৰই পিতৃক আনন্দিত কৰে;

কিন্তু অজ্ঞানলোকে নিজ মাতৃক অবজ্ঞা কৰে।

21জ্ঞানশূন্যজনক অজ্ঞান জনে আনন্দ দিয়ে;

কিন্তু যি জন বিবেচক, তেওঁ সৰল পথত চলে।

22পৰামৰ্শৰ অবিহনে কৰা পৰিকল্পনা ব্যৰ্থ হয়;

কিন্তু বহু লোকৰ পৰামৰ্শত সেয়ে সিদ্ধ হয়।

23মানুহে নিজৰ উপযুক্ত উত্তৰত আনন্দ পায়,

আৰু উচিত সময়ত কোৱা বাক্য কেনে ভাল।

24দূৰদৰ্শী লোকৰ বাবে জীৱনৰ পথ উৰ্দ্ধগামী হয়;

যাতে তলত থকা চিয়োলৰ পৰা তেওঁ আতৰিব পাৰে।

25যিহোৱাই অহঙ্কাৰীলোকৰ উত্তৰাধিকাৰী উচ্ছন্ন কৰে,

কিন্তু তেওঁ বিধৱা লোকৰ সম্পত্তি সুৰক্ষিত কৰে।

26যিহোৱাই দুষ্ট লোকৰ কল্পনা ঘিণ কৰে;

কিন্তু দয়াশীলৰ বাক্যবোৰ নিৰ্মল।

27ডকাইতে নিজৰ পৰিয়াললৈ সমস্যা আনে;

কিন্তু ভেঁটি ঘিণ কৰা জন কুশলে থাকে।

28সত্যতাত চলা জনৰ হৃদয়ে উত্তৰ দিয়াৰ পূৰ্বেই চিন্তা কৰে;

কিন্তু দুষ্টলোকৰ মুখেৰে সকলো বেয়া কথা বাহিৰ হয়।

29যিহোৱা দুষ্টলোকৰ পৰা দূৰত থাকে;

কিন্তু সত্যতাত চলাজনৰ প্ৰাৰ্থনা শুনে।

30চকুৰ প্ৰসন্নতাই হৃদয়ক আনন্দিত কৰে;

আৰু শুভবাৰ্ত্তাই শৰীৰক স্বাস্থ্যৱান কৰে।

31যেতিয়া কোনো এজনে তোমাৰ আচৰণ শুধৰাই দিয়ে আৰু যদি তুমি মনোযোগ দিয়া,

তেতিয়া তুমি জ্ঞানীসকলৰ মাজত গণ্য হবা।

32যিজনে নিয়মানুবৰ্তিতা অগ্ৰাহ্য কৰে, তেওঁ নিজকে হেয়জ্ঞান কৰে;

কিন্তু যি জনে অনুযোগ শুনে, তেওঁ সুবিবেচনা লাভ কৰে।

33যিহোৱালৈ ৰখা ভয়ে প্ৰজ্ঞাৰ শিক্ষা দিয়ে,

আৰু নম্ৰতা সন্মানৰ আগত আহে।

16

1মনৰ কল্পনা মানুহৰ;

কিন্তু জিভাৰ উত্তৰ যিহোৱাৰ পৰা আহে।

2মানুহৰ সকলো পথ নিজৰ দৃষ্টিত শুদ্ধ;

কিন্তু যিহোৱাই আত্মাবোৰ পৰীক্ষা কৰে।

3তোমাৰ কাৰ্যৰ ভাৰ যিহোৱাত সমৰ্পণ কৰা;

তাতে তোমাৰ অভিপ্ৰায় সিদ্ধ হ’ব।

4যিহোৱাই সেই উদ্দেশ্যে সকলোকে সৃষ্টি কৰিলে;

এনে কি, তেওঁ দুষ্টলোককো দুৰ্দ্দশা-দিনৰ বাবে সৃষ্টি কৰিলে।

5অহংকাৰী হৃদয়ৰ প্ৰত্যেক লোকক যিহোৱাই ঘিণ কৰে;

যদিও তেওঁলোকে হাতত ধৰাধৰিকৈ থাকে, তথাপিও তেওঁলোকে দণ্ড নোপোৱাকৈ নাথাকিব।

6বিশ্বাসযোগ্য আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য চুক্তিৰ দ্বাৰাই অপৰাধৰ প্ৰায়শ্চিত্ত হয়,

আৰু যিহোৱালৈ ৰখা ভয়ৰ দ্বাৰাই মানুহ বেয়াৰ পৰা আঁতৰি আহে।

7যেতিয়া কোনো লোকৰ আচৰণে যিহোৱাক সন্তুষ্ট কৰে,

তেতিয়া তেওঁ সেই জনৰ শত্রুসকলকো তেওঁৰ লগত শান্তিত থাকিব দিয়ে।

8অন্যায়েৰে সৈতে অধিক আয়তকৈ

ন্যায়েৰে সৈতে অলপেই ভাল।

9মানুহে হৃদয়ত নিজৰ পথৰ বিষয়ে পৰিকল্পনা কৰে;

কিন্তু যিহোৱাই তেওঁৰ ভৰিৰ খোজ নিৰূপণ কৰে।

10ৰজাৰ ওঁঠত ঈশ্বৰীয় বাক্য থাকে;

বিচাৰত তেওঁৰ মুখে অন্যায়ৰ কথা নকয়।

11সঠিক তুলাচনী যিহোৱাৰ পৰা আহে;

আৰু মোনাত থকা সকলোবোৰ দগা তেওঁৰেই সৃষ্টি।

12যেতিয়া ৰজাই বেয়া কৰ্ম কৰে, তেতিয়া কিছুমান অবজ্ঞা কৰিবলগীয়া বিষয় হয়,

কাৰণ তেওঁৰ সিংহাসন সৎ কাৰ্য কৰাৰ দ্বাৰাই স্থাপন কৰা হৈছে।

13ন্যায় কথা কোৱা ওঁঠে ৰজাক আনন্দিত কৰে;

আৰু তেওঁ পোনপটীয়াকৈ কথা কোৱা লোকক ভাল পায়।

14ৰজাৰ ক্ৰোধ মৃত্যুৰ বাৰ্ত্তাবাহক স্বৰূপ;

কিন্তু জ্ঞানী লোকে তেওঁৰ ক্রোধ শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।

15ৰজাৰ মুখমণ্ডলৰ উজ্জলতা জীৱন স্বৰূপ,

আৰু তেওঁৰ অনুগ্ৰহ বসন্ত কালৰ বৰষুণৰ মেঘৰ দৰে।

16সোণতকৈ প্রজ্ঞা লাভ কৰা কেনে উত্তম!

আৰু সুবিবেচনা নিৰ্বাচন কৰা ৰূপতকৈ কেনে উত্তম।

17ন্যায়পৰায়ণ লোকৰ ৰাজপথ পাপৰ পৰা আঁতৰি থাকে;

যি জনে নিজৰ জীৱন সুৰক্ষিত কৰে, তেওঁ নিজৰ পথৰ তত্বাৱধান কৰে।

18বিনাশৰ আগত অহংকাৰ আহে,

আৰু পতনৰ পূৰ্বতে মনৰ গৰ্ব্ব হয়।

19অহংকাৰী সকলৰ সৈতে লুটদ্ৰব্য ভাগ কৰি লোৱাতকৈ,

দৰিদ্ৰ সকলৰ সৈতে নম্ৰ হোৱাই ভাল।

20যিসকলে শিক্ষা লাভ কৰি অনুশীলন কৰে, তেওঁলোকে মঙ্গল বিচাৰি পায়;

আৰু যি সকলে যিহোৱাত নির্ভৰ কৰে, তেওঁলোক সুখী হয়।

21যিজন হৃদয়েৰে জ্ঞানী, তেওঁক সুবিবেচক বুলি কোৱা হয়,

আৰু মৃদু কথাই শিক্ষা দিয়া সক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে।

22বিবেচক লোকৰ বাবে সুবিবেচনা জীৱনৰ ভুমুকস্বৰূপ;

কিন্তু অজ্ঞানী সকলৰ শাস্তি তেওঁলোকৰ অজ্ঞানতা।

23জ্ঞানী লোকৰ হৃদয়ে তেওঁৰ মুখেৰে জ্ঞান প্রকাশ কৰে;

আৰু তেওঁৰ ওঁঠত বিশ্বাসৰ কথা থাকে।

24সন্তোষজনক বাক্য মৌচাকৰ দৰে;

সেয়ে আত্মালৈ মিঠা, আৰু হাড়বোৰলৈ আৰোগ্য স্বৰূপ।

25এনে পথ আছে, যি মানুহৰ দৃষ্টিত শুদ্ধ;

কিন্তু শেষতে সেয়ে মৃত্যুৰ পথ হয়।

26পৰিশ্ৰমী লোকৰ ক্ষুধাই তেওঁক পৰিশ্ৰম কৰায়;

তেওঁৰ ক্ষুধাই তেওঁক উদগায়।

27নিষ্কৰ্মা লোকে দুষ্কর্ম খান্দি উলিয়াই,

আৰু তেওঁৰ কথা জলন্ত আঙঠাৰ দৰে।

28উচ্ছৃঙ্খল লোকে বিবাদ সৃষ্টি কৰে;

পৰচৰ্চ্চাকাৰীয়ে প্ৰণয়ৰ বন্ধুৰ বিচ্ছেদ জন্মায়।

29অত্যাচাৰী লোকে নিজৰ চুবুৰীয়াক মিছা কথা কয়;

আৰু যি পথ বেয়া, সেই পথলৈ তেওঁক লৈ যায়।

30যিজনে চকু টিপিয়াই, তেওঁ অসৎ বিষয়ৰ পৰিকল্পনা কৰে।

যিসকলে ওঁঠ কামোৰে তেওঁলোকে পাপ কাৰ্য হ’বলৈ দিয়ে।

31পকা চুলি গৌৰৱৰ মুকুট।

সৎ পথত চলাৰ দ্বাৰাই ইয়াক পোৱা যায়।

32ক্ৰোধত ধীৰ লোক বীৰতকৈ উত্তম;

আৰু নিজৰ মনক দমন কৰা লোক নগৰ জয়কাৰীতকৈয়ো শ্ৰেষ্ঠ।

33চিঠি-খেলৰ গুটি কোঁচত পৰে,

কিন্তু সিদ্ধান্ত যিহোৱাৰ পৰা হয়।

17

1বিবাদযুক্ত ভোজেৰে সৈতে পৰিপূৰ্ণ হোৱা ঘৰতকৈ,

শান্তিৰে সৈতে শুদাই এগৰাহ খোৱাই ভাল।

2এজন জ্ঞানী দাসে লাজ দিওঁতা পুত্ৰৰ ওপৰত শাসন কৰিব,

আৰু ভায়েকসকলৰ এজন যেন হৈ উত্তৰাধিকাৰ ভগাই লব।

3ৰূপৰ কাৰণে ধাতু গলোৱা পাত্ৰ, আৰু সোণৰ কাৰণে ভাতী,

কিন্তু যিহোৱাই হৃদয় শোধন কৰে।

4যি লোকে কুকৰ্ম কৰে, তেওঁ নীতিহীন কথা কোৱাসকলৰ কথা শুনে,

আৰু মিছলীয়াই বেয়া বিষয়ৰ কথা কওতা জনলৈ মনোযোগ দিয়ে।

5দৰিদ্ৰক পৰিহাস কৰা জনে তেওঁৰ স্ৰজনকৰ্ত্তাকে অপমান কৰে;

আৰু যি জনে দুৰ্ভাগ্যত আনন্দ কৰে, তেওঁ দণ্ড নোপোৱাকৈ নাথাকিব।

6বৃদ্ধসকলৰ নাতি নাতিনী তেওঁলোকৰ কিৰীটি স্বৰূপ;

আৰু পিতৃসকল তেওঁলোকৰ নিজৰ সন্তানৰ গৌৰৱ স্বৰূপ।

7বাকপটু ওঁঠ মুৰ্খৰ কাৰণে উপযোগী নহয়;

তেন্তে তাতকৈ কিমান কম পৰিমাণে মিছলীয়া ওঁঠ ৰাজভক্ত ব্যক্তিৰ উপযোগী হয়।

8দিয়া জনৰ বাবে ভেঁটি যাদুৰ পাথৰৰ দৰে;

যি ফালেই তেওঁ যায়, সেই ফালেই তেওঁ সফল হয়।

9যি জনে অপৰাধ ঢাকে, তেওঁ প্ৰেমৰ চেষ্টা কৰে;

কিন্তু যি কোনোৱে একে বিষয় বাৰে বাৰে কৈ থাকে, তেওঁ প্ৰণয়ৰ বন্ধুৰ বিচ্ছেদ জন্মায়।

10যি দৰে মূৰ্খৰ ওপৰত এশ কোবে কাম কৰে,

সেই দৰে সুবিবেচকৰ মনলৈ অনুযোগ গভীৰ ভাবে সোমায়।

11দুষ্ট লোকে কেৱল বিদ্ৰোহৰ চেষ্টা কৰে;

সেয়ে নিষ্ঠুৰ বাৰ্ত্তাবাহকক তেওঁৰ বিপক্ষে পঠোৱা হ’ব।

12নিজৰ অজ্ঞানতাত মগ্ন হোৱা অজ্ঞানী লোকৰ লগত সাক্ষাৎ হোৱাতকৈ,

পোৱালি আজুৰি নিয়া ভালুকৰ লগত সাক্ষাৎ হোৱাই ভাল।

13যেতিয়া কোনো এজনে উপকাৰৰ সলনি অপকাৰ কৰে,

তেতিয়া অপকাৰে তেওঁৰ ঘৰ পৰিত্যাগ নকৰে।

14বিবাদৰ আৰম্ভণি কোনো এজনে পানী চাৰিওফালে এৰি দিয়াৰ দৰে;

এই হেতুকে দন্দ্ব-কাজিয়া নোহোৱাৰ আগতেই বিবাদৰ পৰা আঁতৰি থাকা।

15যি জনে দুষ্টক নিৰ্দোষী কৰে, আৰু ধাৰ্মিকক দোষী কৰে,

তেওঁলোক দুয়ো সমানে যিহোৱাৰ ঘিণলগীয়া।

16যিহেতু অজ্ঞানী লোকৰ শিক্ষা গ্রহণ কৰাৰ দক্ষতা নাই

সেয়ে তেওঁ প্ৰজ্ঞা আহৰণ কৰিবলৈ কিয় ধন খৰচ কৰিব?

17বন্ধু সকলো সময়তে প্রিয় হয়;

আৰু ভায়েকৰ দুৰ্দ্দশাৰ দিনৰ বাবে জন্ম হয়।

18জ্ঞানশূন্য লোকে প্রতিজ্ঞাত আৱদ্ধ হয়;

আৰু চুবুৰীয়াৰ ধাৰৰ দ্বায়ীত্ব লয়।

19যিজনে বিবাদ ভাল পায়, তেওঁ পাপ ভাল পায়;

যি কোনোৱে নিজৰ প্রবেশ দুৱাৰ ওখ কৰে, তেওঁ বিনাশৰ চেষ্টা কৰে।

20কুটিল মনৰ লোকে কোনো বিষয়তে মঙ্গল বিচাৰি নাপায়;

যিজনে মিছা কথা কয়, তেওঁ বিপদত পৰে।

21যিজনে অজ্ঞানীক জন্ম দিয়ে, তেওঁ নিজলৈ খেদ আনে;

আৰু অজ্ঞানীৰ পিতৃয়ে আনন্দ কৰিব নোৱাৰে।

22আনন্দিত হৃদয় ভাল ঔষধ হয়;

কিন্তু ভগ্ন হৃদয়ে হাড়বোৰ শুকুৱায়।

23ন্যায়ৰ পথ বিপথগামী কৰিবলৈ

দুষ্টলোকে গুপুতে দিয়া ভেঁটি গ্ৰহণ কৰে।

24যিজনৰ সুবিবেচনা থাকে, তেওঁ প্রজ্ঞাৰ সন্মুখত থাকে;

কিন্তু অজ্ঞানী লোকৰ চকু পৃথিবীৰ অন্তত থাকে।

25অজ্ঞানী পুত্ৰই তেওঁৰ পিতৃক বেজাৰ দিয়ে,

আৰু তেওঁক জন্ম দিয়া মহিলাৰ কাৰণে তেওঁ দুখ দায়ক।

26ন্যায় কৰা জনক শাস্তি দিয়া অনুচিত;

আৰু সাধুলোকক তেওঁৰ সৰলতাৰ বাবে প্ৰহাৰ কৰা ভাল নহয়।

27জ্ঞানী লোকে ক’ম কথা কয়;

আৰু ধীৰ মনৰ লোক বিবেচক।

28এনেকি অজ্ঞানী লোকে নিমাতে থাকিলে জ্ঞানী বুলি ভবা যায়;

তেওঁ যেতিয়া মুখ বন্ধ কৰি ৰাখে, তেতিয়া তেওঁ বুধিয়ক বুলি গণিত হয়।

18

1যি জনে নিজকে পৃথকে ৰাখে, তেওঁ কেৱল নিজৰ আকাংক্ষা সিদ্ধিৰ চেষ্টা কৰে,

আৰু সকলো সুপৰামৰ্শৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰে।

2অজ্ঞানী লোকে বিবেচনাত সন্তোষ নাপায়,

কিন্তু কেৱল নিজৰ হৃদয়ত থকা কথা প্ৰকাশ কৰে।

3যেতিয়া দুষ্ট লোক আহে, তেওঁৰ লগত অপমানো আহে;

আৰু অপমানৰ লগত নিন্দাও আহে।

4মানুহৰ মুখৰ কথা গভীৰ জলৰ দৰে;

প্রজ্ঞাৰ ভুমুক বৈ থকা জুৰিৰ নিচিনা।

5দুষ্ট লোকলৈ পক্ষপাত হোৱা ভাল নহয়,

আৰু ন্যায় কৰা সকলৰ বিচাৰ অগ্রাহ্য কৰা ভাল নহয়।

6অজ্ঞানী লোকৰ ওঁঠে তেওঁৰ লগত বিবাদ আনে,

আৰু তেওঁৰ মুখৰ কথাই তেওঁক মাৰ খোৱাই।

7অজ্ঞানী লোকৰ মুখে তেওঁৰ ধ্বংস আনে,

আৰু তেওঁৰ ওঁঠে তেওঁক ফান্দত পেলাই।

8পৰচৰ্চ্চাকাৰীৰ কথা সুস্বাদু আহাৰৰ দৰে;

সেয়ে শৰীৰৰ ভিতৰৰ অংশলৈকে সোমায় যায়।

9আৰু যি জনে নিজৰ কাৰ্যত অৱহেলা কৰে,

তেওঁ ধ্বংসকাৰীৰ ভায়েকৰ দৰে।

10যিহোৱাৰ নাম দৃঢ় দুৰ্গ স্বৰূপ;

সৎ কাৰ্য কৰা লোকে পলাই গৈ সেই দুৰ্গত ৰক্ষা পায়।

11ধনৱানৰ ধন-সম্পত্তিয়েই তেওঁৰ দৃঢ় নগৰ;

আৰু তেওঁৰ কল্পনাত সেইবোৰ ওখ দেৱালৰ দৰে।

12পতনৰ পূৰ্বে মানুহৰ হৃদয় অহংকাৰী হয়,

কিন্তু নম্ৰতা সন্মানৰ আগে আহে।

13যি জনে নুশুনাৰ পূৰ্বেই উত্তৰ দিয়ে,

সেয়ে তেওঁৰ অজ্ঞানতা আৰু অপমান।

14মানুহৰ আত্মাই অসুস্থতাতো জীয়াই ৰাখিব;

কিন্তু ভগ্ন আত্মাক কোনে সহিব পাৰে?

15বুধিয়কৰ হৃদয়ে জ্ঞান অৰ্জন কৰে,

আৰু জ্ঞানী লোকে শুনাৰ দ্বাৰাই জ্ঞান বিচাৰি পায়।

16মানুহৰ উপহাৰে হয়তো পথ মুকলি কৰিব পাৰে,

আৰু গণ্যমান্য লোকৰ আগলৈ তেওঁক লৈ যায়।

17যেতিয়ালৈকে বিপক্ষ জন আহি তেওঁক প্রশ্ন নকৰে;

তেতিয়ালৈকে গোচৰত প্ৰথমে উপস্থিত হোৱা জন নিৰ্দোষী যেন বোধ হয়;

18চিঠি-খেলে বিবাদ সমাপ্ত কৰে,

আৰু পৰাক্রমী বিপক্ষ সকলক পৃথকে ৰাখে।

19দৃঢ় নগৰ জয় কৰাতকৈ ক্ষুদ্ধ ভায়েকক জয় কৰা টান;

আৰু বিবাদ দূৰ্গত লগোৱা মাৰিৰ দৰে।

20নিজৰ মুখৰ ফলেৰে পেট পৰিপূৰ্ণ হয়;

আৰু তেওঁৰ ওঁঠৰ শস্যৰে তেওঁ সন্তুষ্ট হয়।

21জিভাৰ শক্তিত মৃত্যু আৰু জীৱন থাকে;

আৰু যিসকলে তাক ভাল পায়, তেওঁলোকে তাৰ ফল ভোগ কৰিব।

22যি জনে ভাৰ্যা পায়, তেওঁ পৰম বস্তু পায়,

আৰু যিহোৱাৰ পৰা অনুগ্ৰহ লাভ কৰে।

23দৰিদ্ৰ লোকে কৃপাৰ বাবে বিনয় কৰে;

কিন্তু ধনৱান লোকে কঠুৱা উত্তৰ দিয়ে।

24যি জনে অনেক লোকৰ সৈতে বন্ধুত্ব কৰে, তেওঁ নিজৰ সৰ্ব্বনাশলৈহে তাকে কৰে;

কিন্তু এনে বন্ধু থাকে যি ভায়েকতকৈ আপোন হয়।

19

1নিজৰ সিদ্ধতাত চলা দৰিদ্ৰ লোক,

কোনো এজন কথাত বিপথগামী আৰু অজ্ঞানী লোকতকৈ ভাল।

2জ্ঞানৰ অবিহনে অভিপ্রায় থকা ভাল নহয়;

আৰু যি জনে বেগেৰে যায়, তেওঁ পথ হেৰুৱাই।

3মানুহৰ অজ্ঞানতাই তেওঁৰ জীৱন ধ্বংস কৰে;

আৰু তেওঁৰ হৃদয় যিহোৱাৰ বিৰুদ্ধে ক্রোধাম্বিত হয়।

4ধন-সম্পত্তিয়ে অনেক বন্ধু একত্রিত কৰে;

কিন্তু দৰিদ্ৰ লোক নিজৰ বন্ধুসকলৰ পৰা বিছিন্ন হয়।

5মিছা সাক্ষী দিয়া জনে দণ্ড নোপোৱাকৈ নাথাকিব;

আৰু যি জনে মিছা কথা কয় তেৱোঁ অব্যাহতি নাপায়।

6অনেক লোকে অনুগ্ৰহ পাবলৈ দয়ালু লোকৰ আগত নিবেদন কৰে,

আৰু যি জনে উপহাৰ দিয়ে, তেওঁৰ সকলো বন্ধু হয়।

7যদি দৰিদ্ৰ লোকৰ ভায়েক সকলে তেওঁক ঘিণ কৰে;

তেনেহলে তাতকৈ কিমান অধিক পৰিমাণে তেওঁৰ বন্ধুসকল তেওঁৰ পৰা আঁতৰি যাব!

তেওঁ তেওঁলোকক আহ্বান কৰে, কিন্তু তেওঁলোক আতৰি যায়।

8যিজনে জ্ঞান লাভ কৰে, তেওঁ নিজৰ প্ৰাণক প্ৰেম কৰে,

যিজনে বিবেচনা শক্তি ৰাখে, তেওঁ যি ভাল তাক বিচাৰি পায়।

9মিছা সাক্ষী দিয়া জনে দণ্ড নোপোৱাকৈ নাথাকিব;

কিন্তু মিছা কথা কোৱা জন বিনষ্ট হ’ব।

10অজ্ঞানী লোকে বিলাসীতা জীৱন যাপন কৰা অনুপযুক্ত;

তেনেহলে ৰাজকুমাৰৰ ওপৰত দাসে শাসন কৰা তাতকৈ কিমান অধিক পৰিমাণে অনুপযুক্ত!

11মানুহৰ বিবেচনাই তেওঁক ক্ৰোধত ধীৰ কৰে,

আৰু অপৰাধ অৱমাননা কৰা তেওঁৰ গৌৰৱ।

12ৰজাৰ ক্ৰোধ ডেকা সিংহৰ গৰ্জ্জনৰ দৰে;

কিন্তু তেওঁৰ অনুগ্ৰহ ঘাঁহৰ ওপৰত পৰা নিয়ৰৰ দৰে।

13মূৰ্খ পুত্ৰই পিতৃলৈ ধ্বংস আনে,

আৰু কন্দল কৰা মহিলা টোপ-টোপকৈ পৰি থকা পানীৰ দৰে।

14ঘৰ আৰু ধন-সম্পত্তি পিতৃসকলৰ পৰা পোৱা উত্তৰাধিকাৰ;

কিন্তু জ্ঞানৱতী ভাৰ্যা যিহোৱাৰ পৰা পোৱা যায়।

15এলাহে মানুহক দুৰ্ঘোৰ নিদ্রাত পেলায়,

কিন্তু যিজনে কাম কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰে, তেওঁ ভোকত থাকিব।

16যি জনে আজ্ঞা পালন কৰে, তেওঁ নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰে;

কিন্তু যি জনে নিজৰ পথৰ বিষয়ে চিন্তা নকৰে, তেওঁৰ মৃত্যু হ’ব।

17যি জনে দৰিদ্ৰক দয়া কৰে, তেওঁ যিহোৱাক ঋণ দিয়ে;

আৰু তেওঁ কৰা কাৰ্যৰ বিনিময়, তেওঁ তেওঁক পৰিশোধ কৰিব।

18আশা থাকোতে নিজৰ সন্তানক নিয়মানুবৰ্তিতা শিকোৱা;

আৰু সন্তানক মাৰি পেলোৱাৰ কথা হৃদয়ত নাভাবিবা।

19অতি ক্ৰোধী মানুহে দণ্ড পোৱা উচিত;

যদি তুমি তেওঁক মুক্ত কৰা, তেনেহলে তুমি দ্বিতীয় বাৰৰ বাবেও কৰিব লাগিব।

20তুমি জীৱনৰ শেষ বয়সত জ্ঞানী হ’বলৈ

পৰামৰ্শ শুনা, আৰু নিৰ্দেশ গ্ৰহণ কৰা।

21মানুহৰ হৃদয়ত বহুতো আঁচনি থাকে;

কিন্তু যিহোৱাৰ অভিপ্রায় থিৰে থাকিব।

22আনুগত্য মানুহৰ ইচ্ছাৰে হয়,

আৰু মিছলীয়াতকৈ দৰিদ্ৰ লোক ভাল।

23যিহোৱাক তেওঁৰ পাবলগীয়া সন্মান দিয়া,

আৰু সেয়ে তোমাৰ জীৱনদায়ক হ’ব,

আৰু যি জনৰ সেয়া আছে, তেওঁ তৃপ্ত হৈ থাকিব;

আৰু তেওঁ অনিষ্টৰ দ্বাৰাই পীড়িত নহ’ব।

24এলেহুৱাই পাত্ৰৰ আহাৰত হাত সুমুৱাই,

এনেকি পুনৰায় মুখলৈ ঘূৰাই নিব নোৱাৰিব।

25নিন্দকক প্ৰহাৰ কৰা, তাতে অশিক্ষিত দূৰদর্শী হ’ব;

আৰু সুবিবেচকক অনুযোগ কৰা, তাতে তেওঁ জ্ঞান লাভ কৰিব।

26যি পুত্ৰই পিতৃক লুট কৰে, আৰু মাতৃক খেদি দিয়ে,

তেওঁ এনে পুত্র যি জনে লাজ আৰু অপমান আনে।

27হে মোৰ পুত্র, যদি তুমি উপদেশ শুনিবলৈ এৰি দিয়া,

তুমি জ্ঞানৰ বাক্যৰ পৰা ভ্রান্ত হবা।

28দুৰ্নীতিগ্রস্ত সাক্ষীয়ে ন্যায় বিচাৰৰ নিন্দা কৰে,

আৰু দুষ্টসকলৰ মুখে অপৰাধ গ্ৰাস কৰে।

29নিন্দকসকলৰ বাবে দণ্ড যুগুত আছে,

আৰু অজ্ঞানী সকলৰ পিঠিৰ বাবে সাঁচ বহা কোব যুগুত আছে।

20

1দ্ৰাক্ষাৰস নিন্দক, আৰু সুৰা দ্বন্দ্ব-কাজিয়া কৰা লোক;

যি কোনোৱে সুৰা পান কৰি মতলীয়া হয়, তেওঁ জ্ঞানী নহয়।

2ৰজাৰ ক্রোধ যুবা সিংহৰ গৰ্জ্জনৰ দৰে;

যিজনে তেওঁৰ খং তোলে, তেওঁ নিজৰ জীৱন হেৰুৱাই।

3বিবাদৰ পৰা দূৰত থকাই মানুহৰ সন্মান;

কিন্তু প্ৰত্যেক অজ্ঞানী লোকে বিতৰ্কত সোমায়।

4এলেহুৱা লোকে শৰৎ কালত হাল নাবায়;

আৰু তেওঁ শস্য দোৱাৰ সময়ত অলপ শস্য বিচাৰে, কিন্তু একোকে নাপায়।

5মানুহৰ হৃদয়ৰ অভিপ্রায় গভীৰ জলৰ দৰে;

কিন্তু সেই কল্পনা বিবেচক ব্যক্তিয়ে বাহিৰত প্রকাশ কৰে।

6বহুতো লোকে নিজৰ সাধুতা ঘোষণা কৰে;

কিন্তু বিশ্বাসী লোক কোনে বিচাৰি পায়?

7ন্যায় কাৰ্য কৰা লোকে নিজৰ ন্যায়পৰায়ণতাত চলে,

আৰু তেওঁক অনুসৰণ কৰা তেওঁৰ সন্তান সকল সুখী হয়।

8সিংহাসনত বহা ৰজাই বিচাৰকৰ দ্বায়ীত্ব পালন কৰে;

তেওঁৰ আগত থকা সকলো দুষ্টতা তেওঁৰ দৃষ্টিৰে পৰীক্ষা কৰে।

9কোনে ক’ব পাৰে “মই মোৰ হৃদয় শুদ্ধ কৰি ৰাখিছোঁ,

আৰু মোৰ পাপৰ পৰা মই মুক্ত হ’লো?

10পাৰ্থক্য থকা ওজন, আৰু অসমান জোখ,

এই দুয়োটাকে যিহোৱাই ঘিণ কৰে।

11এনেকি যুৱক এজনে তেওঁৰ কাৰ্যৰ দ্বাৰাই পৰিচিত হয়,

শুদ্ধ আৰু ন্যায়পৰায়ণ আচৰণৰ দ্বাৰাই তেওঁক বুজিব পৰা যায়।

12শ্ৰৱনকাৰী কাণ আৰু দৰ্শনকাৰী চকু,

এই দুয়োকো যিহোৱাই সৃষ্টি কৰিলে।

13নিদ্ৰাক ভাল নাপাবা অথবা, তুমি দৰিদ্ৰ হবা;

তোমাৰ চকু মেলা, আৰু তোমাৰ প্রচুৰ পৰিমাণে খোৱা বস্তু থাকিব।

14কিনা জনে কয়, “বেয়া! বেয়া!

কিন্তু যেতিয়া তেওঁ আঁতৰি যায়, তেতিয়া তেওঁ অহংকাৰ কৰে।

15সোণ আৰু অজস্র মূল্যবান পাথৰ আছে;

কিন্তু জ্ঞানযুক্ত ওঁঠ অমূল্য ৰত্ন।

16যি জনে অচিনাকীৰ জামিন হয়, তেওঁৰ বস্ত্ৰ লোৱা;

যেতিয়া তেওঁ কোনো ব্যভিচাৰিণীৰ বাবে জামিন হয়, তেতিয়া তেওঁৰ পৰা বন্ধক লোৱা।

17প্ৰবঞ্চনাৰে পোৱা পিঠাৰ সোৱাদ মিঠা লাগে;

কিন্তু পাছত তেওঁৰ মুখ শিলেৰে পূৰ্ণ হয়।

18পৰামৰ্শৰ দ্বাৰাই আঁচনিবোৰ সিদ্ধ হয়;

আৰু কেৱল জ্ঞানী লোকৰ নেতৃত্বত যুদ্ধ আৰম্ভ কৰা হয়।

19পৰচৰ্চ্চাকাৰীয়ে গুপুত কথা প্ৰকাশ কৰে;

সেয়ে যি জনে বহু কথা কয়, তেওঁৰ সৈতে সহযোগ নকৰিবা।

20যি জনে নিজৰ পিতৃক নাইবা মাতৃক শাও দিয়ে,

ঘোৰ অন্ধকাৰত তাৰ চাকি নুমাই যায়।

21উত্তৰাধিকাৰ আৰম্ভণীতে শীঘ্ৰে পোৱা যায়;

কিন্তু শেষত সেয়ে ভাল নহব।

22এইদৰে নকবা, “মই তোমাৰ ভুলৰ বাবে প্ৰতিকাৰ সাধিম!”

যিহোৱালৈ অপেক্ষা কৰা, তেওঁ তোমাক উদ্ধাৰ কৰিব।

23যিহোৱাই অসমান ওজন ঘিণ কৰে,

ফাঁকি তুলাচনী ভাল নহয়।

24মানুহৰ ভৰিৰ খোজ যিহোৱাৰ পৰিচালিত;

তেনেহলে মানুহে কেনেকৈ নিজৰ পথ বুজিব?

25কোনো লোকে হঠাতে “এই বস্তু পবিত্ৰ” বুলি কোৱা, মানুহ;

আৰু সঙ্কল্প কৰাৰ পাছত তাৰ অৰ্থ কি সেই বিষয়ে চিন্তা কৰা মানুহৰ বাবে ফান্দৰ দৰে।

26জ্ঞানী ৰজাই দুষ্টসকলক পৃথক কৰে,

আৰু তাৰ পাছত তেওঁ শষ্য মৰা গাড়ী তেওঁলোকৰ ওপৰেদি চলায়।

27মানুহৰ আত্মা যিহোৱাৰ প্ৰদীপস্বৰূপ;

সেয়ে তেওঁ সকলোৰে অন্তৰৰ ভিতৰ অংশ বিচাৰে।

28বিশ্বাসযোগ্য আৰু বিশ্বস্বতাৰ নিয়মে ৰজাক সংৰক্ষিত কৰে,

আৰু তেওঁৰ সিংহাসন প্রেমৰ দ্বাৰাই নিৰাপদে থাকে।

29যুৱকৰ বলেই তেওঁৰ গৌৰৱ,

আৰু পকা চুলিয়ে বৃদ্ধ লোকৰ অভিজ্ঞতা দৰ্শাই।

30ঘা লগোৱা প্ৰহাৰে দুষ্টতা পৰিষ্কাৰ কৰে,

আৰু প্রহাৰে অন্তৰৰ গভীৰতম অংশ পৰিষ্কাৰ কৰে।

21

1ৰজাৰ হৃদয় যিহোৱাৰ হাতৰ পৰা বৈ থকা পানীৰ দৰে;

তেওঁ এই পানী যি দিশলৈ ইচ্ছা কৰে, সেই দিশলৈ বোৱায়।

2সকলো মানুহৰ পথ তেওঁৰ নিজৰ দৃষ্টিত ন্যায়;

কিন্তু যিহোৱাই হৃদয় জোখে।

3যি সত্য আৰু ন্যায়, এনে কাৰ্য কৰা;

বলিদানতকৈ এই কার্য সমূহ যিহোৱাৰ গ্রহণীয়।

4অহংকাৰী দৃষ্টি আৰু দাম্ভিক হৃদয়;

দুষ্ট লোকৰ প্রদীপ পাপেৰে পৰিপূৰ্ণ।

5পৰিশ্ৰমী লোকৰ কল্পনাই কেৱল উন্নতিলৈ লৈ যায়;

কিন্তু যি সকলে খৰকৈ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোকলৈ কেৱল দৰিদ্ৰতা আহে।

6মিছলীয়া জিভাৰ দ্বাৰাই অৰ্জন কৰা ধন-সম্পত্তি

অস্থায়ী ভাপ, সেইবোৰ মৃত্যু বিচাৰে,

7দুষ্ট লোকৰ অত্যাচাৰে তেওঁলোকক দূৰ কৰিব;

কাৰণ তেওঁলোকে ন্যায় পথত চলিবলৈ অসন্মত হয়।

8অপৰাধীৰ পথ কুটিল হয়,

কিন্তু যি জন শুদ্ধ, তেওঁ সৎ কাৰ্য কৰে।

9দন্দুৰী স্বভাৱৰ ভাৰ্যাৰ সৈতে ঘৰত বাস কৰাতকৈ,

ঘৰৰ চালৰ এচুকত বাস কৰাই ভাল।

10দুষ্ট লোকৰ আত্মাই পাপ আকাংক্ষা কৰে,

আৰু তেওঁৰ পৰা তেওঁৰ চুবুৰীয়া কৃপা দৃষ্টি নাপায়।

11যেতিয়া নিন্দক লোকে দণ্ড পায়, তেতিয়া অশিক্ষিত লোক জ্ঞানী হয়,

আৰু যেতিয়া জ্ঞানী লোকে নিৰ্দেশ পায়, তেতিয়া তেওঁৰ জ্ঞান বৃদ্ধি হয়।

12যি জনে সৎ কাৰ্য কৰে, তেওঁ দুষ্ট লোকৰ ঘৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰে;

তেওঁ দুষ্ট লোকলৈ সৰ্ব্বনাশ কঢ়িয়াই আনে।

13যি জনে দৰিদ্ৰ লোকৰ কাতৰোক্তি নুশুনে,

সেই জন যেতিয়া কান্দিব, তেতিয়া কোনেও নুশুনিব।

14গুপ্ত উপহাৰ ক্রোধ শান্ত কৰে,

আৰু গোপন উপহাৰে প্ৰচণ্ড ক্ৰোধৰ পৰা আঁতৰায় ৰাখে।

15যেতিয়া ন্যায় বিচাৰ হয়, তেতিয়া ন্যায় কৰা জনে আনন্দ পায়;

কিন্তু কুকৰ্ম কৰা জনলৈ সৰ্ব্বনাশ কঢ়িয়াই আনে।

16যি জনে বিবেচনা শক্তিৰ পথৰ পৰা ভ্ৰমি ফুৰে,

সেই জনে মৃত সকলৰ সমাজত জিৰণী ল’ব।

17যি মানুহে ৰং-ধেমালি কৰি ভাল পায়, তেওঁ দৰিদ্ৰ হ’ব;

আৰু যি জনে দ্ৰাক্ষাৰস আৰু তেল ভাল পায় তেওঁ ধনৱান নহ’ব।

18সৎ কাৰ্য কৰা লোকৰ বাবে দুষ্টলোকে প্রায়শ্চিত পায়;

আৰু ন্যায়পৰায়ণ লোকৰ বাবে বিশ্বাসঘাতকৰ প্রায়শ্চিত হয়।

19দ্বন্দুৰী আৰু সকলো সময়তে অভিযোগ কৰি থকা মহিলাৰ সৈতে বাস কৰাতকৈ,

মৰুভূমিত বাস কৰাই ভাল।

20জ্ঞানী লোকৰ ঘৰত বহুমূল্য বস্তু আৰু তেল থাকে;

কিন্তু অজ্ঞানী লোকে সেইবোৰ অপব্যৱহাৰ কৰে।

21যি জনে সৎ কাৰ্য কৰে আৰু দয়ালু হয়,

তেওঁ জীৱন পায়, উচিত সিদ্ধান্ত লয়, আৰু সন্মান লাভ কৰে।

22জ্ঞানী লোকে বীৰসকলৰ নগৰৰ বিৰুদ্ধে উঠি যায়,

আৰু সুৰক্ষা দিয়া দুৰ্গ তেওঁ ধ্বংস কৰে।

23যি জনে নিজৰ মুখ আৰু জিভা চম্ভালি ৰাখে,

তেওঁ সঙ্কটৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰে।

24গৰ্ব্বি আৰু অহংকাৰী লোকক “নিন্দক” বুলি কোৱা হয়;

তেওঁ দাম্ভিকতাৰে কাৰ্য কৰে।

25এলেহুৱা লোকৰ অভিলাষে তেওঁক বধ কৰে;

কাৰণ তেওঁৰ হাতে কাম কৰিবলৈ অমান্তি হয়।

26ওৰে দিনটো তেওঁ অধিকতকৈ অধিক পাবলৈ আকাংক্ষা কৰে;

কিন্তু সৎ কাৰ্য কৰা জনে দান দিয়ে, আৰু দান দিয়া বন্ধ নকৰে।

27দুষ্ট লোকৰ বলিদান ঘৃণনীয়;

তাতে বেয়া মনোভাবেৰে অনাৰ বাবে তাতকৈ কিমান বেছি ঘৃণনীয় হ’ব।

28মিছা সাক্ষী দিয়া জন ধ্বংস হ’ব;

কিন্তু কথা শুনা জনে, তেওঁ সকলো সময়ৰ বাবে কথা ক’ব।

29দুষ্ট লোকে নিজকে পৰাক্রমী দেখুৱাই;

কিন্তু ন্যায়পৰায়ণ লোকে নিজৰ পথ বিবেচনা কৰে।

30যিহোৱাৰ বিৰুদ্ধে প্রজ্ঞা, বিবেচনা,

বা পৰামৰ্শ একোৱেই স্থিৰ হ’ব নোৱাৰে।

31যুদ্ধৰ দিনৰ বাবে ঘোঁৰাক সু-সজ্জিত কৰা হয়,

কিন্তু জয় যিহোৱাৰ কাৰণেহে হয়।

22

1প্ৰচুৰ ধনতকৈয়ো সুনাম মনোনীত কৰা,

সোণ আৰু ৰূপতকৈ অনুগ্ৰহ উত্তম।

2ধনী আৰু দৰিদ্ৰ লোক উভয়ৰে মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাই,

তেওঁলোকৰ সকলোৰে সৃষ্টিকৰ্ত্তা যিহোৱা হয়।

3দূৰদৰ্শী লোকে বিপদ দেখা পায়, আৰু নিজকে লুকুৱাই ৰাখে;

কিন্তু অশিক্ষিত লোক আগুৱাই যায়, আৰু তেওঁলোকে ইয়াৰ বাবে কষ্ট পায়।

4যিহোৱালৈ ৰখা ভয় নম্ৰতা, সম্পত্তি,

আৰু জীৱনলৈ সন্মান আনে।

5কুটিল লোকৰ পথত কাঁইট আৰু প্রৱঞ্চনাৰ ফান্দ থাকে;

যিজনে নিজৰ আত্মা ৰক্ষা কৰে, তেওঁ সেইবোৰৰ পৰা দূৰত থাকে।

6সন্তানক তাৰ চলিবলগীয়া পথ অনুসাৰে শিক্ষা দিয়া,

তাতে তেওঁ প্রাপ্ত বয়স্ক হ’লেও তেওঁ তাৰ পৰা ঘূৰি নাহিব।

7ধনী লোকে দৰিদ্ৰ লোকৰ ওপৰত শাসন কৰে,

আৰু যিজনে ধাৰ লয়, তেওঁ ধাৰ দিয়া জনৰ দাস হয়।

8যি জনে দুষ্টতাৰ গুটি সিচেঁ, তেওঁ সমস্যাৰ শস্য দাব;

আৰু তেওঁৰ ক্ৰোধৰ লাঠি ব্যৱহাৰ কৰা নহ’ব।

9উদাৰ দৃষ্টিৰ লোক আশীৰ্ব্বাদপ্রাপ্ত হ’ব,

কাৰণ তেওঁ দৰিদ্ৰৰ সৈতে নিজৰ আহাৰ ভাগ কৰে।

10নিন্দকক উলিয়াই পঠোৱা, তেতিয়া তাত আৰু বিবাদ নহ’ব,

এনে কি বিৰোধ আৰু অপমানো নহ’ব।

11যিজনে শুদ্ধ হৃদয় ভাল পায়,

আৰু যাৰ কথা অমায়িক,

তেওঁৰ বন্ধুৰ বাবে তেওঁৰ এজন ৰজা হ’ব।

12যিহোৱাৰ চকুৱে জ্ঞানৰ ওপৰত দৃষ্টি ৰাখে;

কিন্তু তেওঁ বিশ্বাসঘাতকৰ কথা উৎখাত কৰে।

13এলেহুৱাই কয়, “বাটত এটা সিংহ আছে!

মুকলি ঠাইত মোক বধ কৰিব।”

14ব্যভিচাৰিণীৰ মুখ দ’ গাতৰ দৰে;

যি কোনোৱে সেই গাতত পৰিব তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যিহোৱাৰ ক্রোধ প্রজ্বলিত হ’ব।

15সন্তানৰ হৃদয়ত মুৰ্খতা আৱদ্ধ হৈ থাকে;

কিন্তু চেকনীৰ অনুশাসনে তাক তাৰ পৰা দূৰ কৰে।

16নিজৰ ধন বৃদ্ধি কৰিবলৈ দৰিদ্ৰ লোকক উপদ্ৰৱ কৰা জন,

বা ধনী লোকক দান দিয়া জন, দৰিদ্ৰ হ’ব।

17জ্ঞানী লোকৰ কথা শুনা; আৰু মনোযোগ দিয়া;

আৰু মোৰ জ্ঞানৰ কথাত তোমাৰ হৃদয় মনোনিবেশ কৰা।

18কাৰণ তুমি যদি সেইবোৰক তোমাৰ অন্তৰত ৰাখা, আৰু যদি সেই সকলোবোৰ তোমাৰ ওঁঠত থাকে,

তেনেহ’লে সেয়ে তোমাৰ বাবে সুখজনক হ’ব।

19সেয়ে তোমাৰ বিশ্বাস যাতে যিহোৱাত হ’ব পাৰে,

মই আজি সেইবোৰ তোমাক শিকালোঁ, এনে কি কেৱল তোমাকেই এই সকলো শিকালোঁ।

20পৰামৰ্শ আৰু জ্ঞানৰ বিষয়ে

মই তোমাৰ বাবে ত্রিশটা নীতিবচন লিখা নাই নে?

21তোমাক বিশ্বাসযোগ্য বাক্যৰ সত্যতাক শিকালোঁ,

যাতে তোমাক পঠোৱা সকলক তুমি বিশ্বাসযোগ্য উত্তৰ দিব পাৰা।

22দৰিদ্ৰ লোকৰ বস্তু কাঢ়ি নলবা, কিয়নো তেওঁ দৰিদ্র;

বা দুৱাৰত থকা অভাবি লোকক দমন নকৰিবা।

23কিয়নো যিহোৱাই তেওঁলোকৰ অভিযোগৰ প্ৰতিবাদ কৰিব,

আৰু যি সকলে তেওঁলোকৰ বস্তু কাঢ়ি লয়, তেওঁ তেওঁলোকৰ জীৱন কাঢ়ি ল’ব।

24যিজনে ক্রোধেৰে শাসন কৰে, তেওঁৰ সৈতে বন্ধুত্ব নকৰিবা,

আৰু ক্ৰোধী লোকৰ সৈতে তুমি যোৱা উচিত নহয়;

25নহ’লে তুমি তেওঁৰ আচৰণ শিকিবা,

আৰু তুমি নিজকে নিজে ফান্দত পেলাবা।

26ধনৰ বিষয়ে প্ৰতিজ্ঞা কৰা জনৰ দৰে নহবা,

আৰু তুমি অন্য লোকৰ ধাৰৰ বাবে জামিনদাৰ হোৱা উচিত নহয়।

27যদি ধাৰ শুজিবলৈ তোমাৰ উপায় নাথাকে,

তেনেহ’লে তোমাৰ শোৱাপাটি তোমাৰ পৰা তেওঁ লৈ যোৱাত কিহে বাধা দিব পাৰিব?

28তোমাৰ পিতৃয়ে স্থাপন কৰা,

পূৰ্বৰ সীমাৰ শিল নুগুচাবা।

29নিজৰ কামত নিপুন থকা লোকক তুমি দেখিছা নে? তেওঁ ৰজাৰ আগত থিয় হ’ব,

তেওঁ সৰ্ব্বসাধাৰণ লোকৰ আগত থিয় নহ’ব।

23

1যেতিয়া তুমি কোনো শাসনকৰ্ত্তাৰ সৈতে ভোজনত বহা,

তেতিয়া তোমাৰ সন্মুখত কোন আছে সাৱধানে লক্ষ্য কৰিবা।

2কাৰণ তুমি যদি অধিক আহাৰ খাবলৈ ভাল পোৱা,

তেনেহ’লে নিজৰ ডিঙিত নিজে ছুৰী দিবা।

3তেওঁৰ উত্তম খোৱা বস্তুলৈ হেঁপাহ নকৰিবা,

কিয়নো সেয়ে প্ৰবঞ্চক আহাৰ।

4ধনী হ’বলৈ অধিক কষ্ট নকৰিবা,

কেতিয়া বন্ধ কৰিব লাগে সেই কথা জানিবলৈ যথেষ্ট জ্ঞানী হোৱা।

5যেতিয়া তোমাৰ দৃষ্টি ধনত পৰে, সেয়ে গুচি যায়,

আৰু হঠাতে ডেউকা লগাই,

আৰু ঈগলৰ দৰে আকাশলৈ উৰি যায়।

6তোমাৰ আহাৰলৈ কোনো লোকে বহু সময় চাই থাকিলে, পাপী মানুহৰ আহাৰ ভোজন নকৰিবা,

আৰু তেওঁৰ উত্তম খোৱা বস্তুলৈ হেঁপাহ নকৰিবা;

7কাৰণ তেওঁ এনে এজন মানুহ যি তোমাৰ আহাৰৰ হিচাপ লয়।

তেওঁ তোমাক কয়, “ভোজন-পান কৰা!”

কিন্তু তেওঁৰ হৃদয় তোমাৰ সৈতে নাথাকে।

8তুমি যি অলপ খাইছা, সেয়াও বমি কৰিবা,

আৰু তোমাৰ অভিনন্দন বৃথা হ’ব।

9অজ্ঞানী লোকে শুনি থকাকৈ কথা নকবা;

কিয়নো তেওঁ তোমাৰ প্রজ্ঞাৰ কথা তুচ্ছ কৰিব।

10পুৰণি সীমাৰ দেৱাল আতৰাই নিদিবা,

বা অনাথ সকলৰ পথাৰৰ সীমালঙ্ঘন নকৰিবা;

11কিয়নো তেওঁলোকৰ মুক্তিকৰ্ত্তা বলৱান;

আৰু তেওঁ তোমাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ হৈ প্ৰতিবাদ কৰিব।

12তোমাৰ হৃদয়ে অনুশাসনলৈ মনোযোগ দিয়ক,

আৰু জ্ঞানৰ কথালৈ তোমাৰ কাণ পাতা।

13সন্তানক শাস্তি দিবলৈ ত্রুটি নকৰিবা;

কিয়নো তুমি তাক চেকনীৰে কোবালে সি নমৰিব।

14তুমি যদি তাক চেকনীৰে কোবোৱা,

তেনেহ’লে তুমি তাৰ আত্মা চিয়োলৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবা।

15হে মোৰ পুত্র, যদি তোমাৰ হৃদয় জ্ঞানী হয়,

তেনেহ’লে মোৰ হৃদয়ো আনন্দিত হ’ব;

16যেতিয়া তোমাৰ ওঁঠে যথাৰ্থ কথা কয়,

তেতিয়া মোৰ অন্তঃকৰণ উল্লাসিত হয়।

17তোমাৰ হৃদয়ে পাপীক ঈৰ্ষা নকৰক;

কিন্তু তুমি ওৰে দিনটো যিহোৱাৰ ভয়ত থাকা;

18অৱশ্যে ইয়াত তোমাৰ ভবিষ্যত জড়িত হৈ আছে,

আৰু তোমাৰ আশা খণ্ডন কৰা নহব।

19হে মোৰ পুত্র, শুনা আৰু জ্ঞানী হোৱা,

আৰু তোমাৰ হৃদয় সৰল পথত চলোৱা।

20সুৰা প্রিয় লোকৰ সৈতে সহযোগী নহ’বা,

বা অধিক মাংস ভোজন কৰা সকলৰ সঙ্গী নহবা।

21কাৰণ মতলীয়া আৰু খকুৱা লোক দৰিদ্ৰ হয়,

আৰু মানুহৰ টোপনিয়ে তেওঁলোকক ফটা বস্ত্র পিন্ধায়।

22তোমাক জন্ম দিয়া পিতৃৰ কথা শুনা,

আৰু তোমাৰ মাতৃৰ বৃদ্ধা অৱস্থাত তেওঁক হেয়জ্ঞান নকৰিবা।

23সত্যক কিনা, কিন্তু ইয়াক বিক্রী নকৰিবা;

প্রজ্ঞা, অনুশাসন, আৰু সুবিবেচনা কিনা।

24ন্যায় কাৰ্য কৰা জনৰ পিতৃ অতিশয় উল্লাসিত হয়,

আৰু জ্ঞানী পুত্ৰৰ জন্মদাতাই তেওঁৰ বাবে আনন্দ কৰিব।

25তোমাৰ পিতৃ আৰু মাতৃক আনন্দিত হ’বলৈ দিয়া,

আৰু তোমাৰ জন্মদাতাক উল্লাসিত হ’ব দিয়া।

26হে মোৰ পুত্র, তোমাৰ হৃদয় মোক দিয়া,

তোমাৰ চকুক মোৰ পথলৈ নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ দিয়া।

27কাৰণ বেশ্যা দ গাতৰ দৰে,

আৰু অন্য লোকৰ ভাৰ্যা ঠেক নাদৰ দৰে।

28তেওঁ ডকাইতৰ দৰে খাপ দি থাকে,

আৰু মনুষ্যসকলৰ মাজত বিশ্বাসঘাতকতৰ দল বৃদ্ধি কৰে।

29কাৰ দুৰ্দশা আছে? কাৰ দুখ আছে? কোনে কাজিয়া কৰে?

কোনে অভিযোগ কৰে? কোনে অকাৰণে মাৰ খায়? কাৰ চকু ৰঙা হয়?

30যিসকলে বহুদিন দ্ৰাক্ষাৰসত লিপ্ত থাকে,

আৰু যিসকলে দ্ৰাক্ষাৰসৰ মিহলাবলৈ চেষ্টা কৰে।

31যেতিয়া দ্ৰাক্ষাৰস ৰঙা হৈ থাকে,

পাত্ৰত দগমগায়,

আৰু সহজে পেটলৈ যায়, তেতিয়া তালৈ দৃষ্টি নকৰিবা।

32শেষতে সেয়ে সাপৰ নিচিনাকৈ কামুৰিব,

আৰু বিষাক্ত সাপৰ দৰে ইয়াৰ দংশন।

33তোমাৰ চকুৱে আচৰিত বস্তু দেখিব,

আৰু তোমাৰ হৃদয়ে মন্দ কথা কব;

34প্রচণ্ড সমুদ্ৰৰ ওপৰত শোৱা জনৰ দৰে,

বা জাহাজৰ মাজস্থলৰ ওপৰত শোৱা লোকৰ দৰে হবা;

35তুমি কবা, “তেওঁলোকে মোক মাৰিলে!” কিন্তু মই আঘাত পোৱা নাই,

তেওঁলোকে মোক প্ৰহাৰ কৰিলে, কিন্তু মই অনুভব কৰা নাই।

মই যেতিয়া সাৰ পাম? তেতিয়া মই পুনৰ দ্রাক্ষাৰস পান কৰিম।”

24

1দুষ্ট লোকক ঈৰ্ষা নকৰিবা,

নাইবা তেওঁলোকৰ লগত থাকিবলৈ ইচ্ছা নকৰিবা;

2কাৰণ তেওঁলোকৰ হৃদয়ে অত্যাচাৰৰ চক্রান্ত কৰে,

আৰু তেওঁলোকৰ ওঁঠে সমস্যাৰ কথা কয়।

3প্ৰজ্ঞাৰ দ্বাৰাই ঘৰ নিৰ্মাণ হয়,

আৰু বিবেচনাৰ দ্বাৰাই ঘৰ সংস্থাপন হয়।

4জ্ঞানৰ দ্বাৰাই কোঁঠালিবোৰ পৰিপূৰ্ণ হয়,

লগতে সকলো বহুমুল্য আৰু আনন্দদায়ক বস্তুৰে পৰিপূৰ্ণ হয়।

5সাহসী লোক বলৱান হয়,

কিন্তু বলৱান লোকতকৈ জ্ঞানী লোক ভাল।

6সুপৰামৰ্শৰ দ্বাৰাই তুমি তোমাৰ যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিব পাৰা,

আৰু বহুতো উপদেষ্টাৰ সৈতে জয় লাভ হয়।

7অজ্ঞানী লোকৰ বাবে প্ৰজ্ঞা অতি উচ্চ বিষয়;

আৰু দুৱাৰত তেওঁ কথা কয়।

8তাত আমাৰ এজন দুষ্ট কাৰ্য কল্পনা কৰা লোক আছে,

লোকসকলে তেওঁক পৰিকল্পনাৰ পৰিচালক বুলি কয়।

9জ্ঞানহীন আঁচনি পাপ,

আৰু নিন্দক লোকক মানুহে ঘৃণা কৰে।

10সমস্যাৰ দিনত যদি তোমাৰ ভীৰুতা দেখুওৱা,

তেনেহ’লে তুমি নিশকতীয়া24:10 নিশকতীয়া বা ক্ষুদ্র শক্তিৰ গৰাকী।

11মৃত্যুলৈ লৈ যোৱা লোকসকলক ৰক্ষা কৰা,

আৰু বধ কৰিবলৈ নিওতে যিসকল হতভম্ব হয় তেওঁলোকক তুমি যদি পাৰা ঘূৰাই আনা।

12তুমি যদি কোৱা, “আমি এই বিষয়ে একো নাজানো।”

তুমি কি কৈছা? সেই বিষয়ে যি জনাই হৃদয় পৰীক্ষা কৰে, তেওঁ জানো নুবুজে?

আৰু যিজনাই তোমাৰ জীৱন ৰক্ষা কৰে, তেওঁ জানো এই বিষয়ে নাজানে?

ঈশ্বৰে মানুহক কৰ্ম অনুসাৰে জানো ফল নিদিয়ে?

13হে মোৰ পুত্র, মৌ খোৱা, কাৰণ ই ভাল,

আৰু মৌচাকৰ পৰা নিগৰি অহা মৌ তোমাৰ জিভাৰ বাবে সুস্বাদু।

14তেনেকৈ প্ৰজ্ঞা তোমাৰ আত্মাৰ বাবে

তুমি যদি তাক বিচাৰি পোৱা, তেনেহ’লে তাত তোমাৰ ভবিষ্যত আছে,

আৰু তোমাৰ আশা খণ্ডন কৰা নহব।

15ন্যায় কাৰ্য কৰাসকলৰ ঘৰ যিজনে আক্রমণ কৰে,

তেনে দুষ্ট মানুহৰ দৰে তুমি মিছা কথা নকবা,

তেওঁলোকৰ ঘৰ ধ্বংস নকৰিবা।

16কাৰণ যিসকলে ন্যায় কাৰ্য কৰে, তেওঁলোক সাতবাৰ পৰিলেও,

তেওঁ পুনৰ উঠিব।

কিন্তু দুষ্ট লোক দুৰ্যোগত পৰি বিনষ্ট হয়।

17যেতিয়া তোমাৰ শত্ৰুৰ পতন হয়, তেতিয়া আনন্দ নকৰিবা,

আৰু যেতিয়া তেওঁ উজুতি খায়, তেতিয়া তোমাৰ মনক উল্লাসিত হ’বলৈ নিদিবা।

18কিয়নো যিহোৱাই চাব আৰু অগ্রাহ্য কৰিব,

আৰু তেওঁৰ পৰা তেওঁৰ ক্ৰোধ দূৰ কৰিব।

19কুকৰ্ম কৰা সকলৰ বাবে উদ্বিগ্ন নহবা,

আৰু দুষ্ট লোকক ঈৰ্ষা নকৰিবা,

20কাৰণ দুষ্ট লোকৰ কোনো ভবিষ্যত নাই,

আৰু দুষ্ট লোকৰ প্ৰদীপ নুমাই যাব।

21হে মোৰ পুত্র, যিহোৱালৈ ভয় কৰা, আৰু ৰজাক ভয় কৰা।

তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে বিদ্রোহ কৰা সকলৰ সৈতে সহযোগ নকৰিবা।

22কাৰণ হঠাতে তেওঁলোকলৈ বিপৰ্যয় আহিব,

তেওঁলোক দুয়োৰে পৰা বিনাশ কিমান পৰিমানে হ’ব কোনে জানে?

23এই সকলো জ্ঞানী লোকৰ বচন।

বিচাৰত পক্ষপাত কৰা উচিত নহয়।

24যি জনে দোষীজনক কয়, “তুমি নিৰ্দোষী হোৱা,”

তেওঁক মানুহে শাও দিব, আৰু দেশবাসীয়ে ঘিণ কৰিব।

25কিন্তু যিসকলে দুষ্টলোকক নিন্দা কৰে, তেওঁলোক আনন্দিত হ’ব,

আৰু তেওঁলোকলৈ ওপৰত উত্তম আশীৰ্ব্বাদ আহে।

26যিজনে সত্যতাত উত্তৰ দিয়ে,

তেওঁ ওঁঠক চুমা খায়।

27তোমাৰ বাহিৰৰ কাম প্রস্তুত কৰা,

আৰু নিজৰ বাবে মুকলি ঠাইত সকলো বস্তু যুগুত কৰা,

আৰু তাৰ পাছতহে তোমাৰ গৃহ নিৰ্মাণ কৰা।

28কাৰণ নোহোৱাকৈ তোমাৰ চুবুৰীয়াৰ অহিতে সাক্ষী নহবা;

আৰু তোমাৰ মুখেৰে প্ৰতাৰণা নকৰিবা।

29এইদৰে নকবা, “তেওঁ মোলৈ যিদৰে কৰিলে, মইয়ো তালৈ সেইদৰেই কৰিম;

তেওঁ যি কৰিলে তাৰ প্রতিফল মই তেওঁক দিম।”

30মই এলেহুৱা মানুহৰ পথাৰৰ মাজেৰে গৈছিলোঁ,

জ্ঞানশূন্য মানুহৰ দ্ৰাক্ষাবাৰীৰ ওচৰেদি গৈছিলোঁ।

31চাৰিওফালে কাঁইটীয়া বন গজিছিল,

গোটেই পথাৰ কাঁইটে ঢাকি ধৰিছিল,

আৰু সীমাত থকা শিলৰ বেৰা ভাঙি গৈছিল।

32তাৰ পাছত মই চাই বিবেচনা কৰিলোঁ;

আৰু চালোঁ আৰু শিক্ষা পালোঁ।

33“অলপ টোপনি, আৰু অলপ টোপনি,

জীৰণি লবলৈ হাত সাৱটি থাকিলে,

34দৰিদ্ৰতা ডকাইতৰ দৰে তোমালৈ আহিব,

আৰু তোমাৰ প্রয়োজনীয়তা সুসজ্জিত যুদ্ধাৰুৰ দৰে আহিব।

25

1যিহূদাৰ ৰজা হিষ্কিয়াৰ লোক সকলে সংগ্ৰহ কৰা চলোমনৰ নীতিবাক্য এইবোৰ।

2বিষয়সমূহ গোপন ৰখাই ঈশ্বৰৰ গৌৰৱ;

কিন্তু কথা অনুসন্ধান কৰি মুকলি কৰা ৰজাসকলৰ গৌৰৱ।

3উচ্চতাৰ কাৰণে আকাশ, আৰু গভীৰতাৰ কাৰণে পৃথিৱী যিদৰে,

সেইদৰে ৰজাসকলৰ হৃদয় অনুসন্ধান কৰা নাযায়।

4ৰূপৰ পৰা ধাতুমল দূৰ কৰা;

ধাতুৰ কাম কৰা জনে তেওঁৰ শিল্পকাৰ্যত ৰূপ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে;

5তাৰ উপৰিও ৰজাৰ সন্মুখৰ পৰা দুষ্টক দূৰ কৰা;

ন্যায় কাৰ্য কৰাৰ দ্বাৰাই তেওঁৰ সিংহাসন স্থাপিত হ’ব।

6ৰজাৰ সন্মুখত নিজকে নিজে প্রশংসা নকৰিবা;

আৰু মহান লোকৰ বাবে ৰখা ঠাইত তুমি থিয় নহ’বা।

7উচ্চপদস্থ ব্যক্তিৰ উপস্থিতিত অপদস্থ হোৱাতকৈ,

“ইয়ালৈ আহাঁ”, এই বুলি তেওঁ তোমাক কোৱা ভাল।

তোমাৰ সাক্ষ্য কি আছিল,

8বিচাৰত বেগাই গৈ উপস্থিত নহ’বা;

কাৰণ যেতিয়া তোমাৰ চুবুৰীয়াই তোমাক লাজ দিব,

তেতিয়া শেষত তুমি কি কৰিবা?

9তোমাৰ আৰু চুবুৰীয়াৰ মাজত হোৱা বিবাদ নিজেই বিচাৰ কৰা,

কিন্তু আন জনৰ গুপুত কথা প্ৰকাশ নকৰিবা;

10তোমাৰ কথা যিজনে শুনে, তেওঁ তোমাক লাজত পেলাব,

আৰু দুষ্ট লোকে তোমাৰ বিষয়ে গোচৰ দিলে গুপুতে নাথাকিব।

11ভাল কথা কোৱাটো

ৰূপত খটোৱা সোণৰ আপেলৰ দৰে,

12শুদ্ধ সোণেৰে গঢ়া সোণৰ আঙঠি বা অলঙ্কাৰ যেনে,

জ্ঞানী লোকৰ অনুযোগ শুনা কাণো তেনে।

13শস্য দোৱাৰ সময়ত হিমৰ চেঁচা যেনে,

বিশ্বাসী বাৰ্ত্তাবাহক পঠোৱা সকলৰ বাবে তেনে;

তেওঁ তেওঁৰ মালিকৰ আত্মা সতেজ কৰে;

14বৰষুণ নোহোৱা মেঘ আৰু বতাহ যেনে,

মিছাকৈ দান দিছোঁ বুলি অহংকাৰ কৰা জনো তেনে।

15ধৈৰ্যেৰে শাসনকৰ্ত্তাই প্ৰত্যয় জন্মাব পাৰে,

আৰু নম্র জিভাই হাড় ভাঙিব পাৰে।

16তুমি যদি মৌ বিচাৰি পোৱা, যিমান প্ৰয়োজন সিমানহে খাবা;

নহ’লে মৌ অতিৰিক্ত খালে তুমি বমি কৰিবা।

17তোমাৰ চুবুৰীয়াৰ ঘৰলৈ সঘনে নাযাবা,

তেওঁ তোমালৈ আমনি পাই তোমাক ঘিণ কৰিব।

18যিজনে চুবুৰীয়াৰ বিৰুদ্ধে মিছা সাক্ষ্য দিয়ে,

তেওঁ যুদ্ধত ব্যৱহাৰ কৰা গদা, বা তৰোৱাল, বা তীক্ষ্ন কাঁড়ৰ দৰে।

19বেয়া দাঁত অথবা পিছল খোৱা ভৰিৰ যেনে,

সঙ্কটৰ সময়ত অবিশ্বাসী লোকক বিশ্বাস কৰাও তেনে।

20কোনো এজনে মনৰ বেজাৰত গীত গোৱা যেনে,

জাৰ কালিত কপোৰ সোলোকাই থোৱা মানুহ,

বা খাৰৰ ওপৰত দিয়া ভিনেগাৰো তেনে।

21তোমাৰ শত্ৰু যদি ক্ষুধাতুৰ হয়, তেনেহ’লে তেওঁক আহাৰ খাবলৈ দিয়া;

আৰু তেওঁ যদি তৃষ্ণাতুৰ হয়, তেনেহ’লে তেওঁক পানী খাবলৈ দিয়া।

22কিয়নো সেইদৰে কৰিলে, তুমি তেওঁৰ মুৰত জ্বলি থকা আঙঠা বেলচাৰে আঁতৰাই দিয়া হ’ব,

আৰু যিহোৱাই তোমাক পুৰস্কাৰ দিব।

23উত্তৰৰ বতাহে যেনেকৈ বৃষ্টি আনে,

তেনেকৈ যিজনে গুপুত কথা কয় তেওঁৰ মুখমণ্ডল ঘৃণনীয়।

24দ্বন্দুৰী মহিলাৰ সৈতে ঘৰত বাস কৰাতকৈ,

ঘৰৰ ছালৰ এচুকত থকাই ভাল।

25তৃষ্ণাতুৰ লোকৰ বাবে চেঁচা পানী যেনে,

দূৰ দেশৰ পৰা অহা মঙ্গল সম্বাদো তেনে।

26ঘোলা পানীৰ নিজৰা, বা নষ্ট হৈ যোৱা ভুমুক যেনে,

দুষ্ট লোকৰ সন্মুখত ভাল মানুহো থৰক-বৰক হোৱাও তেনে।

27অধিককৈ মৌ খোৱা ভাল নহয়,

সেয়া সন্মানৰ ওপৰি সন্মান বিচৰা দৰে হয়।

28যি জনে নিজৰ মনক দমন নকৰে,

তেওঁ গড় ভগা বা গড় নথকা নগৰৰ দৰে।

26

1গ্রীষ্ম কালত বৰফ, আৰু শস্য দোৱাৰ সময়ত বৃষ্টি যেনে,

সেইদৰে অজ্ঞানীয়ে সন্মান পোৱাৰ যোগ্য নহয়।

2যিদৰে ঘৰ চিৰিকাই জাপ মাৰি মাৰি খোৱা বস্তু গিলি ক্ষিপ্র গতিত উৰি যায়,

সেইদৰে অকাৰণে দিয়া শাও প্রজ্বলিত নহয়।

3ঘোঁৰাৰ বাবে চাবুক আৰু গাধৰ বাবে লাগাম,

আৰু অজ্ঞানীসকলৰ পিঠিৰ বাবে চেকনী।

4অজ্ঞানীক উত্তৰ নিদিবা, আৰু অজ্ঞানীৰ অজ্ঞানতাত সহযোগ নকৰিবা;

নহ’লে তুমি তেওঁৰ দৰেই হ’বা।

5অজ্ঞানীক উত্তৰ দিয়া আৰু তেওঁৰ অজ্ঞানতাত সহযোগ কৰা;

সেয়ে তেওঁ নিজৰ দৃষ্টিত জ্ঞানী বোধ নকৰিব।

6যি জনে অজ্ঞানী লোকৰ হাতত বাৰ্ত্তা পঠিয়াই,

তেওঁ নিজৰ ভৰি নিজে কাটি পেলায়, আৰু অত্যাচাৰ ভোগ কৰে।

7জঠৰ ৰোগীৰ ভৰি যিদৰে তললৈ ওলমি থাকে,

অজ্ঞানীসকলৰ মুখত নীতিবাক্যও সেইদৰে।

8ফিঙ্গাত শিল বন্ধা যেনে,

অজ্ঞানীক সন্মান দিয়াও তেনে।

9মতলীয়াৰ হাতত বিন্ধা কাঁইট যেনে,

অজ্ঞানীৰ মুখত নীতিবাক্যও তেনে।

10ধনুৰ্দ্ধৰে যিদৰে সকলোকে আঘাত কৰে,

কোনো এজনে অজ্ঞানী, বা বাটৰুৱাক মজুৰি কৰোৱাও তেনে।

11কুকুৰে যিদৰে নিজৰ বমি পুনৰ খায়,

তেনেদৰে অজ্ঞানীয়ে পুনৰ অজ্ঞানতাৰ কাম কৰে।

12নিজকে নিজে জ্ঞানী বুলি ভবা মানুহ তুমি দেখিছা নে?

তেওঁতকৈ অজ্ঞানীৰ বাবে বহুতো আশা আছে।

13এলেহুৱা ব্যক্তিয়ে কয়, “বাটত এটা সিংহ আছে!

মুকলি ঠাইৰ মাজত এটা সিংহ আছে।”

14দুৱাৰ যেনেকৈ কবজাত ঘুৰে,

এলেহুৱা ব্যক্তিও তেনেকৈ নিজৰ শোৱাপাটিত বাগৰে।

15এলেহুৱা এজনে পাত্ৰত থকা আহাৰত হাত সুমুৱাই দিয়ে,

কিন্তু তেওঁৰ মুখলৈ সেই আহাৰ নিবলৈ শক্তি নাথাকে।

16সাত জন বুদ্ধিমান ব্যক্তিতকৈ

এলেহুৱা লোকে নিজৰ দৃষ্টিত নিজকে জ্ঞানী বুলি ভাবে।

17কুকুৰৰ কাণত ধৰা লোকৰ যেনে,

বাটৰুৱাই আনৰ বিবাদত ক্রোধিত হোৱা তেনে।

18জ্বলন্ত কাঁড় মৰা জন যেনে,

19নিজৰ চুবুৰীয়াক প্ৰতাৰণা কৰা জনো তেনে,

আৰু তেওঁ কয়, “মই জানো ধেমালি কৰা নাই?”

20যেনেকৈ খৰিৰ অভাৱত জুই নুমায় যায়,

তেনেকৈ পৰচৰ্চ্চাকাৰী নহ’লে কন্দলো নহয়।

21জ্বলি থকা আঙঠাৰ বাবে কাঠকয়লা আৰু জুইৰ বাবে খৰি যেনে,

বিবাদত ইন্ধন যোগাবলৈ দ্বন্দুৰা লোক তেনে।

22পৰচৰ্চ্চাকাৰীৰ কথা সুস্বাদু আহাৰৰ দৰে;

সেয়ে শৰীৰৰ ভিতৰলৈকে সোমাই যায়।

23জ্বলন্ত ওঁঠ আৰু দুষ্টৰ হৃদয়,

মাটিৰ পাত্ৰত সানি দিয়া জিলিকনিৰ দৰে।

24যি জনে ওঁঠে প্রকাশ কৰা কথা ঘিণ কৰে,

তেওঁ নিজৰ ভিতৰত প্ৰতাৰণা স্থাপন কৰে;

25তেওঁ অমায়িভাবে কথা ক’ব, কিন্তু তেওঁক বিশ্বাস নকৰিবা,

কাৰণ তেওঁৰ হৃদয়ত ঘিণলগীয়া বস্তু সাতটা থাকে;

26যদিও তেওঁৰ ঘৃণা কপটেৰে ঢকা,

তথাপি তেওঁৰ দুষ্টতা সমাজত প্ৰকাশিত হ’ব।

27যি কোনোৱে খাল খানে, তেঁৱেই সেই খালত পৰিব;

আৰু যি কোনোৱে শিল ঠেলি পঠায়, তেওঁলৈ সেই শিল ঘূৰি আহিব।

28মিছলীয়া জিভাই দমন কৰা লোকক ঘিণ কৰে,

আৰু আত্মতৃপ্তিকৰ মুখে নিজলৈ বিনাশ আনে।

27

1কাইলৈৰ বিষয়ে অহংকাৰ নকৰিবা;

কাৰণ দিনটোত কি হ’ব, সেই বিষয়ে তুমি নাজানা।

2আনলোকে তোমাৰ প্ৰশংসা কৰক, কিন্তু তোমাৰ নিজৰ মুখে নকৰক;

অচিনাকী লোকে কৰক, কিন্তু তোমাৰ নিজৰ ওঁঠে নকৰক।

3গধুৰ শিল, আৰু বালিৰ ওজনৰ গুৰুত্ব বিবেচনা কৰা;

কিন্তু অজ্ঞানী লোকৰ উত্তেজনা এই দুয়োটাতকৈ গধুৰ।

4ক্ৰোধ নিষ্ঠুৰ, আৰু খং বানপানীৰ দৰে;

কিন্তু ঈৰ্ষাৰ আগত কোনে থিয় হ’ব পাৰে?

5লুকুৱাই ৰখা প্ৰেমতকৈ,

প্ৰকাশিত অনুযোগ ভাল।

6বন্ধুৰ দ্বাৰা বিশ্বাসঘাত হয়;

কিন্তু এজন শত্রুৱে বহুতো চুমা খাব পাৰে।

7তৃপ্ত হোৱা জনে মৌ চাককো ঘিণ কৰে;

কিন্তু ক্ষুধাতুৰ লোকৰ বাবে সকলো তিতা বস্তুও মিঠা।

8নিজৰ বাহৰ পৰা ভ্ৰমি ফুৰা চৰাই যেনে,

নিজৰ থকা ঠাইৰ পৰা পথভ্ৰষ্ট হোৱা মানুহ তেনে।

9সুগন্ধ দ্রব্য আৰু ধূপে যেনেকৈ হৃদয় আনন্দিত কৰে,

কিন্তু বন্ধুৰ পৰামৰ্শতকৈ তেওঁৰ আন্তৰিকতা শ্রেষ্ঠ।

10তোমাৰ বন্ধু আৰু তোমাৰ বন্ধুৰ পিতৃক পৰিত্যাগ নকৰিবা,

আৰু তোমাৰ বিপদৰ দিনত ভায়েকৰ ঘৰলৈ নাযাবা।

দূৰত থকা ভায়েকতকৈ ওচৰত থকা চুবুৰীয়াই ভাল।

11হে মোৰ পুত্র, জ্ঞানৱান হোৱা, আৰু মোৰ হৃদয়ক আনন্দিত কৰা।

তাৰ পাছত মই বিদ্রূপ কৰা সকলক উত্তৰ দিম।

12দূৰদৰ্শী লোকে বিপদ দেখি নিজকে লুকুৱায়;

কিন্তু অশিক্ষিত লোকে আগুৱাই যায় আৰু ইয়াৰ বাবে ক্ষতিপূৰণ কৰিবলগীয়া হয়।

13যি জনে অচিনাকী লোকৰ জামিন হয়, তেওঁৰ বস্ত্ৰ লোৱা;

আৰু অচিনাকী লোকৰ বাবে নিৰাপত্তা স্বৰূপে ধন লোৱা।

14যি কোনোৱে ৰাতিপুৱাতে উচ্চস্বৰে নিজৰ চুবুৰীয়াক আশীৰ্ব্বাদ কৰে,

সেই আশীৰ্ব্বাদ শাও ৰূপেহে গণ্য হয়।

15এজনী দ্বন্দুৰী ভাৰ্যা

বৰষুণৰ দিনত টোপ টোপকৈ পানী পৰাৰ দৰে হয়।

16তেওঁক দমন কৰা মানে বতাহক দমন কৰা,

আৰু তোমাৰ সোঁ হাতত তেল ধৰাৰ দৰে হয়।

17যেনেকৈ লোহাই লোহাক চোকা কৰে,

তেনেকৈ এজন মানুহে নিজৰ বন্ধুৰ মুখ উজ্জ্বল কৰে।

18যি জনে ডিমৰু গছক যত্ন কৰে, সেই জনে তাৰ ফল খাবলৈ পায়;

আৰু যি জনে নিজৰ মালিকক সুৰক্ষা দিয়ে, তেওঁ সন্মান পায়।

19পানীত যেনেকৈ মানুহৰ মুখৰ প্ৰতিবিম্ব দেখা যায়,

তেনেকৈ মানুহৰ হৃদয়ে মানুহৰ প্ৰতিবিম্ব দেখুৱাই।

20চিয়োল আৰু আবদ্দোন যেনেকৈ কেতিয়াও সন্তুষ্ট নহয়,

তেনেকৈ মানুহৰ চকুও কেতিয়াও সন্তুষ্ট নহয়।

21ৰূপৰ বাবে ৰূপ গলোৱা পাত্ৰ, আৰু সোণৰ বাবে অগ্নিশাল;

আৰু এজন মানুহক প্ৰশংসাৰ দ্বাৰাই পৰীক্ষা কৰা হয়।

22যদিও তুমি অজ্ঞানীক ঘেঁহু ধানৰ সৈতে খুন্দা,

তথাপিও তেওঁৰ অজ্ঞানতা দূৰ নহ’ব।

23তোমাৰ পশু জাকৰ অৱস্থাৰ বুজলৈ তুমি নিশ্চিত হোৱা,

আৰু তোমাৰ পশুৰ জাকৰ বিষয়ে চিন্তাকৰা,

24কিয়নো ধন-সম্পত্তি চিৰস্থায়ী নহয়।

আৰু কিৰীটিও জানো পুৰুষানুক্ৰমে থাকে?

25ঘাঁহ শুকাই গৈ পুনৰ নতুন ঘাঁহ গজে,

আৰু পৰ্ব্বতত পশুৰ বাবে আহাৰ থাকে।

26মেৰ-ছাগবোৰে তোমাৰ বস্ত্রৰ যোগান ধৰিব,

আৰু ছাগলীবোৰে তোমাৰ পথাৰৰ মূল্যৰ যোগান ধৰিব।

27তোমাৰ আৰু তোমাৰ পৰিয়ালৰ আহাৰৰ বাবে

আৰু তোমাৰ দাসীসকলৰ প্ৰতিপালনৰ বাবে ছাগলীবোৰে গাখীৰ দিব।

28

1কোনো লোকে খেদি নগলেও দুষ্টলোক দৌৰি পলায়;

কিন্তু ন্যায় কাৰ্য কৰা সকল যুৱা সিংহৰ দৰে সাহসী হয়।

2দেশৰ আইন উলঙ্ঘনৰ বাবে দেশত অনেক শাসনকৰ্তা হয়;

কিন্তু জ্ঞানী আৰু বিবেচনা কৰা লোকৰ দ্বাৰাই শাসন চিৰস্থায়ী হয়।

3যিজন দৰিদ্ৰ লোকে দৰিদ্রক উপদ্ৰৱ কৰে,

তেওঁ খাদ্য নষ্ট কৰা বৰষুণৰ দৰে।

4যিজনে বিধান ত্যাগ কৰে, তেওঁ দুষ্টলোকক প্ৰশংসা কৰে,

কিন্তু যিজনে বিধান পালন কৰে, তেওঁ তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰে।

5দুষ্ট লোকে ন্যায়বিচাৰ নুবুজে;

কিন্তু যিজনে যিহোৱাক বিচাৰে, সেই জনে সকলো বুজি পায়।

6কুটিল পথত চলা ধনী মানুহতকৈ,

ন্যায়পৰায়ণতাত চলা দৰিদ্ৰ লোকেই শ্ৰেষ্ঠ।

7যি জনে বিধান পালন কৰে, তেওঁ সুবিবেচনা থকা সন্তানৰ দৰে;

কিন্তু যি জনৰ ভোজনবিলাসী সঙ্গী থাকে, তেওঁ নিজৰ পিতৃক লাজ দিয়ে।

8যি কোনোৱে অধিক সুত লোৱাৰ দ্বাৰাই নিজৰ ভবিষ্যতলৈ সম্পত্তি সাঁচে,

সেই জনে দৰিদ্র লোকক দয়া কৰা লোকৰ বাবে সেই ধন সাঁচে।

9কোনোৱে যদি বিধানৰ কথা শুনাৰ পৰা আঁতৰি থাকে,

তেনেহ’লে তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনাও ঘৃণিত হয়।

10যি কোনোৱে ন্যায়পৰায়ণ লোকক কুপথত চলিবলৈ বিভ্রান্ত কৰে,

তেনেহলে তেওঁ নিজে খন্দা গাতত নিজে পৰে;

কিন্তু নিৰ্দোষী লোকে ভাল উত্তৰাধিকাৰ লাভ কৰে।

11ধনী লোক নিজৰ দৃষ্টিত জ্ঞানী হ’ব পাৰে;

কিন্তু বিবেচনা শক্তি থকা দৰিদ্ৰ লোকে তেওঁক বিচাৰি উলিয়াব।

12ন্যায় কাৰ্য কৰা লোক যেতিয়া জয়ী হয়, তেতিয়া তাত মহাগৌৰৱ হয়,

কিন্তু যেতিয়া দুষ্ট লোকে উন্নতি কৰে, তেতিয়া লোকসকলে নিজকে লুকুৱাই থাকে।

13যিজনে নিজৰ পাপ ঢাকি ৰাখে, তেওঁৰ উন্নতি নহব;

কিন্তু যিজনে নিজৰ পাপ স্বীকাৰ কৰি সেইবোৰ ত্যাগ কৰে, সেই জনে দয়া পাব।

14যিজনে সদায় গভীৰ ভক্তিৰে জীৱন যাপন কৰে, সেই জন সুখী হয়;

কিন্তু যিকোনোৱে নিজৰ হৃদয় কঠিন কৰে, সেই জন সমস্যাত পৰে।

15গৰ্জ্জনকাৰী সিংহ আৰু আক্রমণকাৰী ভালুক যেনে,

দৰিদ্র লোকৰ ওপৰত দুষ্ট শাসনকৰ্ত্তাও তেনে।

16বিবেচনা শক্তি নথকা শাসনকৰৰ্ত্তা অত্যাচাৰী হয়;

কিন্তু যিজনে অসাধুতাক ঘিণ কৰে, তেওঁ দীৰ্ঘজীৱি হয়।

17যদি কোনো মানুহ আনৰ ৰক্তপাতত দোষীসাব্যস্ত হয়,

তেওঁ মৃত্যুলৈকে পলাই ফুৰে;

আৰু কোনেও তেওঁক সহায় নকৰে।

18যি কোনোৱে শুদ্ধ পথত চলে, তেওঁ ৰক্ষা পায়,

কিন্তু যিজনে কুটিল পথত চলে; তেওঁ হঠাৎ পতিত হয়।

19যি কোনোৱে নিজৰ মাটিত কাম কৰে, তেওঁ জোৰাওকৈ আহাৰ পায়,

কিন্তু যিজন নিষ্কৰ্মা লোকৰ অনুগামী হয়, সেই জনৰ প্রচুৰ পৰিমাণে অভাৱ হয়।

20বিশ্বাসী লোকে বহুতো আশীৰ্ব্বাদ পায়;

কিন্তু যিজন শীঘ্রে ধনী হয়, সেই জনে দণ্ড নোপোৱাকৈ নাথাকে।

21পক্ষপাত কৰা ভাল নহয়;

কিন্তু এডোখৰ ৰুটিৰ বাবেও মানুহে ভুল কৰে।

22কৃপণ লোকে ধনী হ’বলৈ অগ্রসৰ হয়;

কিন্তু দৰিদ্ৰতা যে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি আছে, সেই বিষয়ে তেওঁ নাজানে।

23কথাৰে খুচামোদ কৰা লোকতকৈ,

কোনো এজনক অনুযোগ কৰা জনে পৰৱৰ্তি সময়ত অধিক অনুগ্ৰহ পায়।

24যি কোনোৱে নিজৰ পিতৃ আৰু মাতৃৰ ধন-সম্পত্তি অপহৰণ কৰি কয়, “এয়া পাপ নহয়,”

তেওঁ বিনাশকাৰীৰ সঙ্গী হয়।

25লুভীয়া স্বভাৱৰ লোকে বিবাদ উৎপন্ন কৰে;

কিন্তু যিহোৱাত ভাৰসা কৰা লোকৰ উন্নতি হয়।

26যিজনে নিজৰ হৃদয়ত ভাৰসা কৰে, তেওঁ অজ্ঞানী হ’য়; কিন্তু যি মানুহে প্ৰজ্ঞাৰ পথত চলে, তেওঁ বিপদৰ পৰা ৰক্ষা পায়।

27যি মানুহে দৰিদ্ৰক দান কৰে, তেওঁৰ অভাৱ নহয়;

কিন্তু যি কোনোৱে তেওঁলোকলৈ চকু মুদে, তেওঁ অধিক শাও পায়।

28দুষ্টলোকৰ উন্নতি হলে, মানুহে নিজকে লুকাই ৰাখে;

কিন্তু দুষ্টলোক নষ্ট হলে, ন্যায় কাৰ্য কৰা লোকৰ বৃদ্ধি হয়।

29

1যি মানুহে বাৰে বাৰে অনুযোগ পায়ো নিজৰ ডিঙি ঠৰ কৰে,

সুস্থ হ’ব নোৱাৰাকৈ তেওঁ হঠাতে ভগ্ন হ’ব।

2সৎ কাৰ্য কৰা লোক যেতিয়া বৃদ্ধি পায়, তেতিয়া লোকসকল আনন্দ কৰে।

কিন্তু যেতিয়া এজন দুষ্টলোক শাসনকৰ্ত্তা হয়, তেতিয়া লোকসকল বিৰক্তি পায়।

3যি জনে প্ৰজ্ঞাক ভাল পায়, সেই জনে নিজৰ পিতৃক আনন্দিত কৰে;

কিন্তু যি কোনোৱে বেশ্যাসকলৰ সৈতে সঙ্গী হয়, তেওঁ নিজৰ ধন-সম্পত্তি অপব্যয় কৰে।

4ৰজাই ন্যায় বিচাৰ কৰাৰ দ্বাৰাই দেশ প্রতিষ্ঠা কৰে;

কিন্তু যিজনে উপহাৰ দাবী কৰে, সেই জনে দেশ নষ্ট কৰে।

5যি মানুহে নিজৰ চুবুৰীয়াক তোষামোদ কৰে,

তেওঁ নিজৰ ভৰিলৈ জাল পাতে।

6দুষ্ট লোক নিজৰ পাপৰ দ্বাৰাই ফান্দত পৰে;

কিন্তু সৎ কাৰ্য কৰে, সেই জনে হৰ্ষিত মনেৰে গীত গায়।

7ন্যায় কাৰ্য কৰা লোকে দৰিদ্র লোকৰ হৈ ওকালতি কৰে;

কিন্তু দুষ্ট লোকে সেই জ্ঞানৰ কথা বুজি নাপায়।

8নিন্দক লোকে নগৰত জুই জ্বলাই;

কিন্তু যি সকল জ্ঞানী, তেওঁলোকে ক্ৰোধৰ পৰা আঁতৰি থাকে।

9যেতিয়া অজ্ঞানী লোকৰ লগত জ্ঞানী লোকৰ বিবাদ হয়,

তেতিয়া তেওঁ ক্রোধিত হৈ হাঁহে, আৰু কোনো শান্তি লাভ নকৰে।

10নিৰ্দ্দোষী লোকক ৰক্তপাতকাৰী সকলে ঘিণ কৰে;

কিন্তু সৰল লোকসকলৰ প্রাণ বিচাৰি ফুৰে।

11অজ্ঞানী লোকে নিজৰ মনৰ সকলো ভাব প্ৰকাশ কৰে;

কিন্তু জ্ঞানী লোকে নিজৰ মনৰ ভাব দমন কৰি শান্ত হৈ থাকে।

12যি শাসনকৰ্ত্তাই মিছা কথালৈ মনোযোগ দিয়ে,

তেওঁৰ সকলো কৰ্মচাৰী দুষ্ট প্রকৃতিৰ হয়।

13দৰিদ্ৰ আৰু অত্যাচাৰী লোক দুয়ো একেলগ হয়;

আৰু যিহোৱাই দুয়ো জনৰ চকুত পোহৰ দিয়ে।

14যদি ৰজাই সত্যতাৰে দৰিদ্ৰ লোকৰ বিচাৰ কৰে,

তেতিয়া তেওঁৰ সিংহাসন চিৰকালৰ বাবে প্রতিষ্ঠিত হয়।

15চেকনী আৰু দোষাৰোপে প্ৰজ্ঞা দিয়ে;

কিন্তু শাসন নকৰা সন্তানে নিজৰ মাতৃক লাজ দিয়ে।

16যেতিয়া দুষ্টলোক বৃদ্ধি হয়, তেতিয়া অপৰাধো বৃদ্ধি হয়;

কিন্তু যি সকলে ন্যায় কাৰ্য কৰে, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ পতন দেখা পাই।

17তোমাৰ সন্তানক অনুশাসন কৰা; তাতে তেওঁ তোমাক শান্তি দিব,

আৰু তোমাৰ প্ৰাণক আনন্দিত কৰিব।

18যি ঠাইত ভবিষ্য দৰ্শনৰ অভাৱ থাকে, তাত লোকসকল অবাধ্য হয়;

কিন্তু যিজনে বিধান পালন কৰে, সেই জন সুখী হয়।

19কথাৰ দ্বাৰাই দাসক শুধৰাব নোৱাৰি;

যদিও তেওঁ বুজি পায়, তথাপিও তেওঁ প্রতিক্রিয়া নকৰে।

20দ্রুতগতিত কথা কোৱা লোকক চোৱা;

তেওঁতকৈ অজ্ঞানী লোকৰ অধিক আশা আছে।

21যি জনে নিজৰ দাসক যৌৱন কালৰে পৰা প্রশ্রয় দিয়ে,

ইয়াৰ কাৰণে সেই দাসে শেষত সমস্যাত পেলায়।

22ক্রোধি লোকে বিবাদ সৃষ্টি কৰে,

আৰু ক্ৰোধেৰে পৰিচালিত লোকে অধিক পাপ কৰে।

23মানুহৰ অহঙ্কাৰে তেওঁক নত কৰায়;

কিন্তু যিজনৰ নম্ৰ গুণ থাকে, তেওঁক সন্মান দিয়া হ’ব।

24যি জনে চোৰৰ সৈতে অংশীদাৰ হয়, সেই জনে নিজৰ প্ৰাণক ঘিণ কৰে;

শাও দিয়া শুনিও তেওঁ একো নকয়।

25মানুহৰ ভয়েই তেওঁলৈ বিপদ আনে;

কিন্তু যিজনে যিহোৱাত ভাৰসা কৰে, সেই জন নিৰাপদে থাকে।

26অনেক লোকে শাসনকৰ্ত্তাৰ অনুগ্ৰহ বিচাৰে;

কিন্তু তেওঁৰ বাবে যিহোৱাৰ পৰাহে ন্যায় আহে।

27অন্যায়কাৰী মানুহ ন্যায় কৰা লোকসকলৰ বাবে ঘৃণনীয়;

কিন্তু ন্যায়পৰায়ণ লোকৰ পথ দুষ্ট লোকৰ বাবে ঘৃণনীয়।

30

1যাকিৰ পুত্ৰ আগুৰে ঈশ্বৰীয় বচন কোৱা:

এই মানুহে ঈথীয়েল আৰু উকালত ঘোষণা কৰে:

2যি কোনো মনুষ্যতকৈ নিশ্চয় মই বহুত বেছি জন্তুৰ দৰে,

আৰু মনুষ্যজাতিৰ বুজা শক্তি মোৰ নাই,

3আৰু মই প্ৰজ্ঞা শিকা নাই,

নাইবা পবিত্ৰ জনাৰ বিষয়েও জ্ঞান পোৱা নাই।

4কোন স্বৰ্গলৈ উঠি গৈছিল, আৰু নামি আহিছিল?

কোনে নিজৰ হাতৰ মুঠিত বতাহ ধৰিছিল?

কোনে জল সমূহক বান্ধি লুকুৱাই ৰাখিছিল?

কোনে পৃথিবীৰ সকলো সীমা স্থাপন কৰিছিল?

তেওঁৰ নাম কি? আৰু তেওঁৰ পুত্ৰৰ নাম কি? নিশ্চয় তুমি জানা!

5ঈশ্বৰৰ প্ৰতিটো বাক্য প্রমাণিত,

তেওঁত আশ্ৰয় লোৱা সকলৰ তেওঁ ঢাল হয়।

6তেওঁৰ বাক্যৰ লগত একো যোগ নিদিবা;

নহ’লে তেওঁ তোমাক তিৰস্কাৰ কৰিব, আৰু তুমি মিছলীয়া বুলি প্রমাণিত হবা।

7মই তোমাৰ আগত দুটা বস্তু খুজিছোঁ;

মোৰ মৃত্যু হোৱাৰ আগতে সেই বস্তু দুটা মোক দিবলৈ অমান্তি নহ’বা।

8অহংকাৰ আৰু মিছা কথা মোৰ পৰা দূৰ কৰা;

মোক দৰিদ্ৰ নাইবা ধনৱান নকৰিবা;

কেৱল মোৰ প্রয়োজনীয় আহাৰ মোক দিয়া।

9কাৰণ মোৰ যদি অতিৰিক্ত থাকে, তেনেহ’লে মই তোমাক অস্বীকাৰ কৰিম আৰু ক’ম, “যিহোৱা নো কোন?”

বা মই যদি দৰিদ্ৰ হওঁ আৰু চুৰ কৰোঁ,

তেনেহ’লে মোৰ ঈশ্বৰৰ নাম মই অপবিত্র কৰিম।

10দাসক তেওঁৰ মালিকৰ আগত নিন্দা নকৰিবা;

কৰিলে তেওঁ তোমাক শাও দিব, আৰু তুমি দোষী বুলি গণিত হ’ব।

11এটা বংশ আছে, যি নিজৰ পিতৃক শাও দিয়ে,

আৰু নিজৰ মাতৃক মহিমান্বিত নকৰে।

12সেই বংশই নিজে নিজৰ দৃষ্টিত শুদ্ধ;

কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ কলুষিতা পৰিত্যাগ নকৰে।

13সেই বংশ নিজৰ দৃষ্টিতে নিজে বহুত অহংকাৰী!

আৰু তেওঁলোকে চকুৰ পিৰিঠি ওপৰ কৰি ৰাখে!

14তেওঁলোক এনে বংশ; যিসকলৰ দাঁত তৰোৱালৰ দৰে, আৰু গালৰ হাড় ছুৰিৰ দৰে,

সেয়ে তেওঁলোকে দেশৰ পৰা দৰিদ্ৰ সকলক আৰু মানুহৰ মাজৰ পৰা অভাৱী সকলক গ্রাস কৰিব পাৰে।

15জোকৰ দুজনী জীয়েক আছে; “দিয়া দিয়া” বুলি তেওঁলোকে কান্দে।

তিনিটা বিষয় আছে, যি কেতিয়াও সন্তুষ্ট নহয়,

চতুৰ্থ বিষয়ে কেতিয়াও নকয় “যথেষ্ট হ’ল”

16চিয়োল, বাঁজী তিৰোতাৰ গৰ্ভ,

পানীৰ বাবে তৃষ্ণাতুৰ হোৱা মাটি,

আৰু জুইয়ে কেতিয়াও নকয়, “যথেষ্ট হ’ল।”

17যি চকুৱে নিজৰ পিতৃক উপহাস কৰে,

আৰু মাতৃৰ আজ্ঞা পালন কৰিবলৈ ঘিণ কৰে,

তেওঁৰ চকু উপত্যকাৰ কাউৰীবোৰৰ দ্বাৰাই কাঢ়ি উলিওৱা হ’ব,

আৰু শগুণে তেওঁক খাব।

18ইয়াত তিনিটা বিষয় আছে, যি মোৰ বাবে অতি অদ্ভুত,

চতুৰ্থ বিষয় মই বুজি নাপাওঁ:

19ঈগলে আকাশত উৰে;

সাপে শিলত বগায়;

জাহাজে সমুদ্রৰ মাজত গতি কৰে,

আৰু পুৰুষে মহিলাৰ সৈতে জীৱনধাৰণ কৰে।

20এইদৰে ব্যভিচৰিণীৰ পথ;

তেওঁ খাই আৰু মুখ মঁচে

আৰু কয়, “মই কোনো ভুল কৰা নাই।”

21তিনিটা বিষয়ত পৃথিৱী কঁপে,

আৰু চতুৰ্থ বিষয় সহিব নোৱাৰি:

22যেতিয়া এজন দাস ৰজা হয়;

আৰু এজন মুৰ্খই আহাৰ খাই তৃপ্ত হয়;

23ঘিণলগীয়া মহিলাই যেতিয়া বিবাহ হয়;

আৰু এগৰাকী দাসীয়ে যেতিয়া নিজৰ গৃহিনীৰ স্থান লয়।

24পৃথিবীত চাৰিটা ক্ষুদ্ৰ বস্তু আছে;

তথাপিও সেইবোৰ বহুত জ্ঞানী।

25পৰুৱা শক্তিশালী প্রাণী নহয়,

তথাপি সিহঁতে গ্রীষ্ম কালত সিহঁতৰ আহাৰ যুগুত কৰে;

26চাফন পশু শক্তিমান জীৱ নহয়,

তথাপি সিহঁতে শিলৰ মাজত নিজৰ ঘৰ সাজে;

27ফৰিংবোৰৰ ৰজা নাথাকে,

তথাপি সিহঁত সকলোৱে শ্রেণী অনুসাৰে অতিক্রম কৰে;

28জেঠীক তুমি তোমাৰ দুয়োখন হাতেৰে ধৰি ৰাখিব পাৰা;

তথাপি সিহঁত ৰজাৰ অট্টালিকাত বাস কৰে।

29নিজৰ দীঘল খোজৰ বাবে গৌৰৱ কৰা তিনিটা জীৱ আছে,

চতুৰ্থবোৰ নিজৰ খোজ কঢ়াৰ ধৰণৰত গৌৰৱ কৰে।

30জন্তুৰ মাজত শক্তিশালী সিংহ,

আৰু ই কোনো বস্তুৰ পৰা আঁতৰি নাহে;

31বুকু ফিন্দাই খোজ কঢ়া মতা কুকুৰা, মতা ছাগলী,

আৰু সৈন্যসকলৰ কাষত থকা ৰজা।

32তুমি যদি অজ্ঞানী হোৱা, তেনেহ’লে তুমি নিজকে প্রশংসা কৰা,

বা যদি তুমি কু-কল্পনা কৰা,

তেনেহ’লে তোমাৰ মুখত তোমাৰ হাত দিয়া।

33যিদৰে গাখীৰ মন্থন কৰিলে মাখন হয়,

আৰু নাক মোহাৰিলে তেজ ওলায়,

সেইদৰে ক্ৰোধে বিবাদ সৃষ্টি কৰে।

31

ৰজা লমুৱেলৰ নীতি বাক্য।

1ৰজা লমুৱেলৰ বাক্য; তেওঁৰ মাতৃয়ে তেওঁক ঈশ্বৰীয় বচন শিক্ষা দিয়া।

2মোৰ পুত্র কি? আৰু মোৰ গৰ্ভৰ পৰা জন্মা পুত্ৰ কি?

আৰু মোৰ সঙ্কল্পৰ পুত্র কি?

3তোমাৰ শক্তি মহিলাক নিদিবা,

আৰু ৰজাক ধ্বংস কৰা সকলৰ পথত নচলিবা।

4হে লমুৱেল, এইটো ৰজাসকলৰ বাবে নহয়, ৰজাসকলৰ বাবে সুৰা পান কৰা উপযুক্ত নহয়;

অথবা “সুৰা ক’ত আছে?” বুলি শাসনকৰ্ত্তাই সোধা অনুচিত;

5তেওঁলোকে পান কৰিব আৰু বিধানত কি আছে তাক পাহৰিব,

আৰু সকলো দুৰ্দশাগ্রস্ত লোকৰ অধিকাৰক বিপথগামী কৰিব।

6বিনাশলৈ যোৱা জনক সুৰা দিয়া,

আৰু বেদনাদায়ক যন্ত্রণাত ভুগি থকা সকলক দ্রাক্ষাৰস পান কৰোঁৱা।

7তেওঁ পান কৰিব আৰু নিজৰ দৰিদ্রতাক পাহৰিব,

আৰু তেওঁৰ সমস্যাৰ কথা মনত নাথাকিব।

8কথা ক’ব নোৱাৰা সকলৰ বাবে কথা কোৱা,

বিনাশ হোৱা সকলৰ কাৰণ সমূহৰ বাবে কথা কোৱা।

9আৰু ন্যায়ৰ জোখেৰে বিচাৰ কৰা,

আৰু দৰিদ্ৰ আৰু অভাৱী লোকৰ বাবে আত্মসমৰ্থন কৰা।

গুণৱতী স্ত্ৰীৰ বৰ্ণনা।

10প্রতিভাসম্পন্ন ভাৰ্যা কোনে বিচাৰি পায়?

মূল্যবান ৰত্নতকৈ তেওঁৰ মূল্য অতি অধিক।

11তেওঁৰ স্বামীৰ হৃদয়ে তেওঁত বিশ্বাস কৰে,

আৰু তেওঁৰ স্বামীৰ কেতিয়াও অভাৱ নহয়।

12তেওঁ স্বামীৰ বাবে ভাল কাৰ্য কৰে, বেয়া কাৰ্য নকৰে।

13তেওঁ ঊণ আৰু শণ সূতা বাচি লয়,

আৰু সেই সূতাৰে নিজ হাতেৰে আনন্দেৰে কাম কৰে।

14তেওঁ বণিকৰ জাহাজৰ দৰে,

তেওঁ বহুত দূৰৰ পৰা নিজৰ খোৱা বস্তু আনে,

15তেওঁ ৰাতিপুৱা নহওঁতেই সাৰ পায়,

আৰু ঘৰৰ সকলোকে খাবলৈ আহাৰ দিয়ে,

আৰু তেওঁ নিজৰ দাসীসকলক কাম ভগাই দিয়ে।

16তেওঁ খেতি পথাৰৰ বিষয়ে বিবেচনা কৰে, আৰু মাটি কিনি লয়;

তেওঁ নিজৰ হাতৰ শ্ৰমৰ ফলেৰে দ্ৰাক্ষাবাৰী পাতে।

17তেওঁ নিজৰ শক্তিৰে পোচাক পৰিধান কৰে,

আৰু নিজৰ বাহু বলৱান কৰে।

18তেওঁৰ বাবে লাভ জনক, তেওঁ তেনে বিষয় চিন্তা কৰে,

আৰু গোটেই ৰাতি তেওঁৰ চাকি নুনুমায়। 19তেওঁ টাকুৰি ঘুৰাবলৈ নিজৰ হাত মেলে,

আৰু তেওঁ সূতা ঘূৰাই হাত দাঙি ৰাখে।

20তেওঁ দৰিদ্ৰ লোকলৈ নিজৰ হাত মুকলি কৰে,

অভাবি লোকলৈ তেওঁ নিজৰ হাত মেলে।

21তেওঁ নিজৰ ঘৰৰ লোকৰ বাবে হিম পৰালৈ ভয় নকৰে;

তেওঁৰ ঘৰৰ সকলো লোকে ৰঙা বৰণীয়া কাপোৰ পিন্ধে।

22তেওঁ নিজৰ বিছনাৰ বাবে বিছনা চাদৰ প্রস্তুত কৰে;

তেওঁ মিহি শণ সুতাৰ বেঙুনীয়া ৰঙৰ পোচাক পিন্ধে।

23যেতিয়া তেওঁ দেশত বৃদ্ধসকলৰ লগত বহে,

তেতিয়া তেওঁৰ স্বামী সকলোৰে পৰিচিত হয়;

24তেওঁ শণ সুতাৰ বস্ত্ৰ প্ৰস্তুত কৰে, আৰু বিক্রী কৰে,

আৰু তেওঁ ব্যৱসায়ী সকলক পাগুৰিৰ কাপোৰ যোগান ধৰে।

25তেওঁ বল আৰু সন্মানেৰে পোচাক পিন্ধে;

তেওঁ আহিব লগা দিনৰ বাবে নিশ্চিন্ত হৈ হাঁহে।

26তেওঁ প্ৰজ্ঞাৰ কথা ক’বলৈ নিজৰ মুখ মেলে;

আৰু তেওঁৰ জিভাত দয়াৰ শিক্ষা থাকে।

27তেওঁ নিজৰ ঘৰৰ লোকসকলৰ চালচলনলৈ দৃষ্টি ৰাখে,

আৰু তেওঁ এলেহুৱাৰ আহাৰ নাখায়।

28তেওঁৰ সন্তান সকলে সাৰ পায়, আৰু যি বস্তুৱে সিহঁতক সুখী কৰিব পাৰে, তেনে তেওঁ সিহঁতক দিয়ে।

তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁক প্ৰশংসা কৰি কয়,

29“অনেক জীয়েকে ভাল কাৰ্য কৰে,

কিন্তু তুমি তেওঁলোক সকলোকে অতিক্রম কৰিলা।”

30সৌন্দৰ্য বিভ্রান্তিকৰ, লাৱণ্য মূল্যহীন,

কিন্তু যিহোৱালৈ ভয় ৰখা মহিলা প্ৰশংসনীয়।

31তেওঁৰ হাতৰ শ্রম অনুসাৰে তেওঁক ফল দিয়া,

আৰু দুৱাৰত তেওঁৰ কামবোৰক প্রশংসা কৰা।